Men vs Women

Πριν μια - δυο μέρες και με αφορμή μια συνηθισμένη καθημερινή κουβέντα που είχα με την φίλη μου, σχετικά με την συμπεριφορά μας απέναντι στους συζύγους και την δική τους συμπεριφορά προς εμάς, μου ήρθε συνειρμικά στο νου μια κουβέντα που είχα με μια μαία τότε που ήμουν στην κλινική μέσα διασωληνωμένη,  περιμένοντας να έρθει η ώρα να γεννήσω.
Την εποχή εκείνη τύγχανε να γεννιούνται σχεδόν συνέχεια κορίτσια. Η αναλογία για τις 20 περίπου  μέρες που πέρασα εκεί ήταν σχεδόν 1-2 αγόρια για 6-7 κορίτσια. Θυμάμαι ότι ένιωθα κάπως που δεν θα έκανα κορίτσι μιας και πάντα ήταν η προτίμηση μου στο φύλο που θα ήθελα να έχει το παιδί μου. Θεωρούσα τα θηλυκά πιο πολυδιάστατα όντα σε σχέση με τα αρσενικά και ίσως για αυτό απογοητευτικά αρχικά όταν άκουσα για το φύλο των δικών μου παιδιών.  Σε μια χαλαρή κουβέντα που είχα ένα βραδάκι με μια μαία (από αυτές που τιμούν το επάγγελμα τους) σχολιάσαμε αυτό το γεγονός του πόσα πολλά κορίτσια γεννήθηκαν τους τελευταίους μήνες σε σχέση με τα αγόρια και τότε της είπα τον πόνο μου. Ότι δηλαδή ανέκαθεν ήθελα κορίτσι.
Και τότε γυρνά και μου λέει με την φυσικότητα ενός ανθρώπου που έχει δεχτεί την μοίρα του και με μια βαθιά λύπη για αυτά τα θηλυκά πλάσματα,"καλύτερα που κάνεις γιους. Έρχονται σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία και έχουν κάποιες πιθανότητες να ευτυχίσουν. Τα κορίτσια τι προοπτική νομίζεις έχουν? Τα περισσότερα από αυτά θα δυστυχήσουν στην ζωή τους."
Τότε μου φάνηκε υπερβολική. Δεν ζούμε δα και σε καμιά τριτοκοσμική χώρα.
Τώρα όμως που το ξανασκέφτομαι...Τελικά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σε όποιο μέρος και αν γεννηθούν, οι γυναίκες είναι πάντα υποτελής των αντρών. Και ας μην φαίνεται με την πρώτη ματιά.

Η γυναίκα...

Η γυναίκα του χθες ήταν μια ευτυχισμένη σύζυγος, αλλά η γυναίκα του σήμερα είναι μια δύστυχη ερωμένη.

Στο παρελθόν, η γυναίκα προχωρούσε τυφλά μέσα στο φως, αλλά τώρα προχωρά με ανοιχτά μάτια μέσα στο σκοτάδι...

Kahlil Gibran-Τα σπασμένα φτερά.

Ποια είναι η διαφορά?

Ποια η διαφορά μεταξύ κοριτσιών ηλικίας:

8, 18, 28, 38, 48, 58, 68?

Στα 8: Την πηγαίνεις στο κρεβάτι και της λές ένα παραμύθι.

Στα 18: Της λές ένα παραμύθι και την πηγαίνεις στο κρεβάτι.

Στα 28: Δεν χρειάζεται να της πεις ένα παραμύθι για να την πας στο κρεβάτι.

Στα 38: Σου λέει ένα παραμύθι και σε πηγαίνει στο κρεβάτι.

Στα 48: Της λες ένα παραμύθι για να αποφύγεις να πας στο κρεβάτι.

Στα 58: Μένεις στο κρεβάτι για να αποφύγεις το παραμύθι της.

Στα 68: Αν την πας στο κρεβάτι, αυτό θα είναι ένα παραμύθι!!

 
Μου το έστειλαν με mail και μου άρεσε πολύ!!

Όταν θες κάτι ή κάποιον...

...καλό είναι να το διεκδικείς με ειλικρίνεια. Πρώτα απέναντι στον εαυτό του και μετά απέναντι στον άλλον.
Ειδικά αν είσαι γυναίκα. Γιατί συμβαίνει το εξής παράδοξο:

Η γυναίκα παραμένει δυνατή μόνο όταν παρουσιάζεται σαν ορεκτικό, που μπορείς να το έχεις, αλλά που ποτέ δεν το έχεις. Τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά.

Οι γυναίκες προσποιούνται ότι δεν ενδιαφέρονται για το sex. Ενδιαφέρονται το ίδιο, αλλά το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούν να δείξουν το ενδιαφέρον τους, γιατί χάνουν αμέσως την δύναμη τους και αρχίζουν να τις μεταχειρίζονται.

Πρέπει όλοι να ξεχάσουμε αυτήν την πανάρχαια πεποίθηση ότι ο άντρας είναι αυτός που κάνει έρωτα στη γυναίκα.
Είναι τόσο χαζή αυτή η ιδέα. Σε κάνει να αισθάνεσαι ότι ο άντρας είναι ο δράστης και ότι η γυναίκα δεν είναι παρά το αντικείμενο στο οποίο πρέπει να κάνεις κάτι.
Ακόμα και γλωσσικά, ο άντρας είναι εκείνος που κάνει έρωτα, ο άντρας είναι ο δραστήριος παράγων και η γυναίκα απλώς υπάρχει, μια παθητική δεκτικότητα.

Δεν είναι όμως αυτή η αλήθεια. Και το ξέρουμε όλοι. Και οι δυο κάνουν έρωτα ο ένας στον άλλον και οι δυο είναι δραστήριοι και οι δυο συμμετέχουν. Η γυναίκα με τον δικό της τρόπο. Η δεκτικότητα είναι ο δικός της τρόπος συμμετοχής., είναι όμως η ίδια συμμετοχή όπως του άντρα.

Photo from : http://www.parigones.net

Powered by ScribeFire.

Υπάρχει ένα είδος άντρα...

.. που αντιπαθώ και αυτοί είναι οι λεγόμενοι "μουνόδουλοι". Είναι αυτοί που προκειμένου να είναι με μια γυναίκα (πάντα υπάρχει μια γυναίκα που θέλουν) ενεργούν βάση και μόνο των επιθυμιών της σε βαθμό που να παύουν να έχουν ενδιαφέρον οι ίδιοι.

Το είδος των γυναικών από την άλλη που όχι απλά αντιπαθώ αλλά με αηδιάζει επιπλέον είναι οι λεγόμενες "πουλόδουλες". Αυτές που όλη τους η ζωή καθορίζεται από ένα "πουλί"! Και δεν μπορούν να ζήσουν λεπτό χωρίς τουλάχιστον ένα τέτοιο να είναι διαθέσιμο ή πιθανά διαθέσιμο στο περιβάλλον τους.

Αν θες ερωτικό σύντροφο, καλό είναι να τον έχεις επειδή πράγματι τον θες, και όχι γιατί δεν μπορείς να ζήσεις μόνος σου!

Powered by ScribeFire.

Ένας άνθρωπος...

...με πολύ ασήμαντο παρουσιαστικό, λεπτοκαμωμένος, αρρωστιάρης και πολύ ταπεινός, μπήκε σε ένα γραφείο που είχε βάλει αγγελία για νυχτοφύλακα.
Τους λέει: "Έμαθα ότι χρειάζεστε νυχτοφύλακα."
Ο διευθυντής τον κοίταξε διστακτικά και είπε: "Ναι, χρειαζόμαστε νυχτοφύλακα, αλλά έχουμε ανάγκη από έναν άνθρωπο που να είναι ανήσυχος, ιδιαίτερα την νύχτα, έναν άνθρωπος να μην πιστεύει κανέναν. Χρειαζόμαστε έναν σκεπτικιστή που ότι και να κάνεις να μην σου έχει ποτέ εμπιστοσύνη. Θα πρέπει να είναι άνθρωπος που συνεχώς ψάχνει για φασαρία και που πάντα προσέχει τι συμβαίνει γύρω του, που να είναι σχεδόν νευρωτικός και που αν ερεθιστεί, γίνεται ένας πραγματικός δαίμονας."
Τότε σηκώθηκε από την θέση του εκείνος ο ασήμαντος και ταπεινός άνθρωπος και είπε: "Τότε θα σας στείλω την γυναίκα μου."!

Αναζητήται coctail dress κατεπειγόντως!

Ναι! Σιγά και μην βρούμε τέτοια στην Ρόδο και 5 μέρες πριν το event!!
Ας ονειρευτούμε καλύτερα!

Αλλά καμιά φορά που ξέρεις? Μπορεί να είμαστε και τυχερές!
Εσάς πιο στυλ σας αρέσει καλύτερο φορεμένο? Υπόψη πάμε σε βάπτιση!! Δεν πάμε σε κλαμπ!

Can We Replace Women?

Γιατί ακόμα στη συνείδηση των ανθρώπων κυριαρχεί ακόμα σαν πληροφορία ότι στον υιό του AIDS είναι πιο ευάλωτη η ομάδα των ομοφυλοφίλων αντί αυτή των γυναικών όπως είναι στα αλήθεια?
Φυσικά αυτό δεν χρειάζεται να στο πει κανείς για να το καταλάβεις, αφού μια γυναίκα υποφέρει καθ' όλη την διάρκεια της ζωής της από διαφόρων ειδών μικρόβια, τα οποία τα κολλάει με το παραμικρό και όταν ρωτάει τον γιατρό της, που τα βρήκε, της λέει ότι βρίσκονται στην φύση. Όχι, όμως και το ότι ο άντρας της ξενοπηδά. Μην χαλάσουμε αυτήν την θεάρεστη οικογένεια. Αφού κολλάει όλα τα άλλα πανεύκολα, γιατί να μην κολλάει και τον υιό VΙΗ το ίδιο εύκολα? Τέλος πάντων.
Παρακάτω βρίσκεται ένα κλιπ που παίζει αυτόν τον καιρό στο MTV (εκεί το είδα καταρχήν) με αυτό το θέμα. Λίγο μακάβριο... αλλά και η αλήθεια είναι επίσης μακάβρια...

Ψηλά τακούνια!

Στην αρχαία Κίνα στα κορίτσια , από τα παιδικά τους ακόμα χρόνια, τους φορούσαν σιδερένια παπούτσια έτσι ώστε να μην μεγαλώνουν τα πόδια τους ποτέ. Εκείνη την εποχή σε εκείνη την κοινωνία τα μικρά πόδια θεωρούνταν πολύ όμορφα. Δεν μπορούσαν να περπατήσουν σωστά, αλλά αυτό δεν είχε καμιά σημασία. Ήταν δε, αδύνατο κάποια που φορούσε αυτά τα σιδερένια παπούτσια να δουλέψει οπότε ήταν και κατά κάποιο τρόπο σύμβολο αριστοκρατίας. Όπως ήταν και το λευκό δέρμα τον 17^ο αιώνα περίπου αν δεν κάνω λάθος. Για ευνόητους λόγους θεωρούνταν σημάδι καλοπέρασης. Σήμερα το ακριβώς αντίθετο θεωρείται σημάδι καλοπέρασης. Αν δούμε κάποιον μαυρισμένο, ξέρουμε ότι έχει άπλετο χρόνο να τρέχει στα σολάριουμ του ή να λιάζεται στις παραλίες.

Τι; Τα σιδερένια παπούτσια δεν είναι το ίδιο;

Ακριβώς το ίδιο είναι. Όταν εμείς που ζούμε σε δυτικού τύπου κοινωνίες φοράμε παπούτσια με 12 πόντους και βάλε τακούνι και πάμε σαν την βάρκα με τα πανιά, προσπαθώντας να ισορροπήσουμε πάνω σε τόσο ψηλά παπούτσια γιατί θεωρείται φυσιολογικό ενώ λογικά θα έπρεπε να θεωρείται παράλογο και αφύσικο?

Ναι. Η γυναίκα μοιάζει να είναι πιο ελκυστική και πιο σεξουαλική φορώντας ψηλά τακούνια. Μιας γυναίκας οι γλουτοί, όντας πάνω σε αυτά, προεξέχουν και κουνιούνται σαφώς περισσότερο από ότι αν φορούσαν μονόπατα παπούτσια. Χάριν της αισθητικής, που προστάζει η κοινωνίας μας την σημερινή εποχή, αγνοούμε επιδεικτικά την πρακτικότητα και την άνεση.

Και ενώ όσον αφορά το δέρμα, και παρόλο που ζω σε νησί, δεν χαμπαριάζω μία και με βρίσκει το μεσοκαλόκαιρο να είμαι κάτασπρη σαν το γάλα (καλά όχι όσο η Μαντόνα! Δεν μπαίνω στην θάλασσα με μακρυμάνικα ρούχα!) στο θέμα των παπουτσιών εκτός από τα αθλητικά παπούτσια δεν μου αρέσει να φοράω μονόπατα! Μου αρέσουν πολύ τα ψηλά παπούτσια και τα βρίσκω πολύ πιο όμορφα αισθητικά και αρκετές φορές πιο άνετα (!!!) από τα ίσια! Γενικά έχω την εντύπωση πως αν η κατασκευή του παπουτσιού είναι καλή, θα είναι άνετο και ας είναι ψηλό!

Ξεχωρίζοντας το ουσιώδες από το ασήμαντο.

Κάθε μέρα διαπιστώνω πως όλοι μας, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο μπερδεύει στην ζωή του το ουσιαστικό από το ανούσιο με αποτέλεσμα να μπερδεύει και τις σχέσεις του. Τα υλικά αγαθά όπως και να το κάνουμε σε μια σχέση δεν είναι σημαντικά.

Υπάρχουν γυναίκες που νομίζουν πως το να φροντίζουν τον άντρα τους και το σπίτι τους είναι αυτό που θα κάνει την διαφορά και θα κρατήσει τον άντρα τους κοντά τους. Νομίζουν ότι αν ξεσκονίζουν κάθε μέρα, αν πλένουν κάθε μέρα, αν μαγειρεύουν κάθε μέρα αν είναι κάθε μέρα η τέλειες νοικοκυρές τότε δεν θα υπάρχει λόγος ο άντρας τους να κοιτάξει κάποια άλλη. Νομίζουν ότι προσφέροντας τους όλα αυτά προσφέρουν κάτι πολύτιμο. Κάνουν λάθος. Γιατί ένα πλυντήριο, ένα εστιατόριο και μια οικιακή βοηθός μια στο τόσο με ένα πολύ μικρό κόστος σχετικά, μπορεί να τις αναπληρώσει πλήρως. Δεν κάνουν τίποτα για τον εαυτό τους και μια μέρα ξυπνάνε και αναρωτιούνται γιατί πήγαν χαμένα τα χρόνια τους. Μήπως γιατί σπατάλησαν τον εαυτό τους άσκοπα?

Υπάρχουν δε και άντρες που περιμένουν από την γυναίκα τους κυρίως τέτοιου είδους πράγματα. Υλικά δηλαδή κυρίως. Αν δεν ζητάει τίποτα άλλο σημαίνει ότι κατά πάσα πιθανότητα αυτό το άλλο που κάνει την διαφορά το βρίσκει κάπου αλλού. Δεν είμαι άντρας και δεν ξέρω. Υποθέτω ότι έτσι είναι. Γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι και κατά βάθος, είτε άντρες είτε γυναίκες, όλοι έχουμε τις ίδιες ανάγκες. Και αυτές δεν εξαντλούνται σε ένα φαΐ και ένα καθάρισμα.

Όπως και να το κάνουμε στις σχέσεις των ανθρώπων τα υλικά μετρούν λίγο στον τελικό απολογισμό. Αυτό που τελικά έχει σημασία, είναι σε τι προτεραιότητα είχες βάλει τον σύντροφο σου, πόσες χαρές και λύπες έζησες μαζί του και όχι πόσα φαγητά μαγείρεψες και πόσα πουκάμισα του έπλυνες ούτε τι δώρα προσφέρατε ο ένας στον άλλον.

Ειδικά για τα δώρα, αν κάνουμε μια διαλογή, αυτά που έχουν μείνει στην μνήμη μας είναι αυτά που νιώθουμε ότι ο άλλος τα διάλεξε με μεράκι, με τον έρωτα να ποτίζει το είναι του, με την σκέψη του ποτισμένη από αυτόν που προορίζεται το δώρο, ακόμα και αν η χρηματική αξία τους είναι ευτελής.
Και φυσικά το μεγαλύτερο και πιο ανεκτίμητο αντάλλαγμα που παίρνουμε για αυτό μας το δώρο, είναι η αποδοχή του. Η ευχαρίστηση του να αγγίζει και μόνο αυτό που με τόση προσοχή και έννοια διαλέξαμε ειδικά για αυτόν.

Picture from: http://www.art.net

Ο μοναχός, η χήρα και το ποτό

Τις τελευταίες 2-3 βραδιές συνηθίζω αργά το βραδάκι να βάζω ένα ποτό στο ποτήρι μου να με συντροφεύει όση ώρα ασχολούμαι με τα blogs.
Το ξεκίνησα τυχαία και μου άρεσε πολύ σαν ιδέα γιατί διαπίστωσα ότι μου συμβαίνουν διάφορα ευεργετικά! Πρώτα απ' όλα με χαλαρώνει. Σε αντίθεση με άλλους που το ποτό τους βγάζει μαυρίλα εμένα μου βγάζει ευθυμία. Όπως και να είμαι.
Αλλά το βασικότερο πλεονέκτημα του να πιει κανείς ένα ποτό το βράδυ προτού κοιμηθεί είναι νομίζω (και θα το εκτιμήσουν αυτό πολύ οι γυναίκες φαντάζομαι) ότι ζεσταίνονται τα πόδια!!! Ναι!! Αυτά που είναι παγάκι όλη μέρα, αυτά που θέλουμε μουλωχτά μουλωχτά (μην πάθει και καμιά ανακοπή από το σοκ) να τα χώσουμε στα πόδια του συντρόφου μας για να ζεσταθούν, αυτά που για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε πρέπει να φορέσουμε κάλτσες! Ναι! Αυτά με ένα ποτάκι γίνονται φούρνος!
Δοκιμάστε το! Αλλά με μέτρο! Είπαμε. Ένα την βραδιά. Όπως σας αρέσει, ότι σας αρέσει!

Oι υπόλοιπες ευεργετικές ιδιότητες του αλκοόλ είναι φανερές στο ανέκδοτο παρακάτω! Έχετε το νου σας!

Ένας μοναχός μια νύχτα χτύπησε την πόρτα του σπιτιού όπου ζούσε μια χήρα:
- Σε παρακαλώ, άφησε με να διανυκτερεύω στο σπίτι σου.
- Εντάξει, όμως πρέπει ή να σφάξεις τον τράγο, ή να κάνεις έρωτα μαζί μου, ή να πιεις κρασί. Διάλεξε.
Ο μοναχός σκέφτηκε: "Δεν μπορώ να σφάξω τον τράγο, είναι φόνος, δεν πρέπει να κοιμηθώ μαζί της, είναι μεγάλη ιεροσυλία, θα πιω κρασί, είναι το μικρότερο αμάρτημα".

Ο μονάχος ήπιε το κρασί και μετά εκτέλεσε και τις άλλες επιθυμίες της χήρας.

Η αντρική συνωμοσία για τον γυναικείο οργασμό.

Το ξέρατε ότι το "Κάμα Σούτρα", η μεγαλύτερη σχεδόν διατριβή στον κόσμο γύρω από το sex η οποία γράφτηκε περίπου πέντε χιλιάδες χρόνια πριν, δεν αναφέρει πουθενά τον γυναικείο οργασμό????

Στο εγχειρίδιο που ο κύριος Mallanaga Vatsyayana περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια ογδόντα τέσσερεις ερωτικές στάσεις, με τόσο προσεγμένο τρόπο που από τότε μέχρι σήμερα, τόσες χιλιάδες χρόνια μετά κανείς δεν βρήκε να προσθέσει την 85η στάση, αυτό λοιπόν δεν αναφέρει πουθενά ότι η γυναίκα μπορεί να έχει οργασμό.

Μοιάζει να είναι μια εσκεμμένη απόκρυψη, μια αντρική συνωμοσία. Δεν εξηγείται αλλιώς.
Γιατί είναι φανερό ότι δεν "ξεχάστηκε" να αναφερθεί κάτι επουσιώδες. Μιλάμε για την πιο σπουδαία σωματική ευχαρίστηση. Και δεν αναφέρετε καν. Ούτε καν με "ψιλά γράμματα".

Μήπως γιατί οι άντρες διαπιστώνοντας την πολυοργασμικότητα της γυναίκας και αισθανόμενοι "λίγοι" απέναντι της προτίμησαν να της αποκρύψουν εντελώς το γεγονός ότι έχει την δυνατότητα όχι για πολλούς αλλά ούτε καν για ένα οργασμό?

Μήπως για αυτόν τον λόγο πολλές γυναίκες μέχρι και σήμερα δεν έχουν ιδέα περί τίνος πρόκειτε?

Pictures from http://www.artzhana.com/

Αρθρο που είχε δημοσιευθεί πριν 78 χρόνια

Χωρίς σχόλια!!!

Γυναικεία ηλικία

Η γυναικεία ηλικία, μοιάζει να είναι διαφορετικό είδος ηλικίας από την αντρική. Από τότε που πάτησα τα τριάντα άρχισα να αισθάνομαι άβολα με την ηλικία μου. Δεν έχω πρόβλημα να πω την ηλικία μου όταν με ρωτάνε. Απλά συνειδητοποιώ ότι μεγάλωσα κάθε φορά που πρέπει να απαντήσω μια τέτοια ερώτηση.
Κάνοντας μια πρόχειρη ανασκόπηση στα προηγούμενα μου χρόνια, νιώθω καλύτερα τώρα που είμαι στα 34 από τότε που ήμουν π.χ 23 ή 27. Νιώθω να διανύω την χρυσή μου δεκαετία κατά κάποιο τρόπο. Ξέρω τι θέλω (νομίζω τουλάχιστον), έχω καλύψει τις βασικές μου ανάγκες, αγάπησα τον εαυτό μου περισσότερο (και τους δίπλα μου επίσης).
Όμως παρόλα αυτά πάντα όταν με ρωτάνε την ηλικία μου, σκέφτομαι σοβαρά να την αφήσω σταθερή για μερικά χρόνια μέχρι να το χωνέψω πρώτα εγώ. Σαν την τύπισσα στο ανέκδοτο από κάτω!
A judge asked a lady her age.
'Thirty,' she said. 'You've given that age for the last three years,' said the judge, looking up the record.
'Yes, I'm not one who says one thing today and another tomorrow,' replied the lady.

Γυναίκες και θρησκείες

Ο κοινωνικός περιορισμός για την γυναίκα έρχεται από πολύ παλιά σε σημείο να γεννιέται κανείς μαζί του και όλα γύρω να τον υποστηρίζουν.

Κυρίως οι θρησκείες.

Ένας μωαμεθανός για παράδειγμα μπορεί να παντρευτεί τέσσερις γυναίκες. Του το επιτρέπει το Κοράνι. Μια γυναίκα δεν επιτρέπεται να παντρευτεί τέσσερις άντρες.

Μια γυναίκα δεν μπορεί να μπει σε ένα τζαμί, πρέπει να προσευχηθεί έξω. Θεωρείται βρώμικη, μόνο και μόνο γιατί είναι γυναίκα.

Μην ξεχνάμε και τη Χριστιανική αντιμετώπιση. Είμαι σίγουρη ότι δεν είμαι η μόνη που από μικρή άκουγε το ανεκδιήγητο «όταν έχεις περίοδο είναι αμαρτία να μπαίνεις μέσα στην εκκλησία».

Επίσης το άβατο του Ιερού για όλα τα θηλυκά ή το γεγονός ότι οι άντρες με τις γυναίκες κάθονται χωριστά μέσα στην εκκλησία. Απλά πραγματάκια που περνάνε στο ντούκου.

Στη συναγωγή, οι γυναίκες δεν μπορούν να καθίσουν μαζί με τους άντρες. Συνήθως στις γυναίκες δίνουν θέση στο πίσω μέρος ή σε κάποιο μπαλκόνι.

Όλες οι θρησκείες της ανατολής κηρύττουν ότι η γυναίκα γεννιέται γυναίκα εξαιτίας των περασμένων της πράξεων. Ο άντρας είναι ανώτερο ον, ενώ η γυναίκα είναι κατώτερο.

Η γυναίκα στην Δύση, για πρώτη φορά στην ιστορία επαναστατεί ενάντια σε όλες αυτές τις φανταστικές ιδέες,, για την μοίρα, το νόμο του κάρμα, την περασμένη ζωή.

Θα μου πείτε τι μας νοιάζει τι κάνουν οι θρησκείες ειδικά αν είσαι αποστασιοποιημένος γενικά. Και όμως. Καλλιεργούν το γενικό αίσθημα περί ανισότητας των δύο φύλων. Επηρεάζουν τόσο πολύ υποσυνείδητα που θα έπρεπε όλες οι γυναίκες να το καταλάβουν και να πάψουν να υποστηρίζουν αυτούς που τις υποβιβάζουν, με κάθε τρόπο, όπως μπορεί η κάθε μια.

Όχι, δεν είναι φεμινιστικό το μήνυμα μου. Δεν θα ήθελα να δω την γυναίκα στην θέση του άντρα. Θέλω να τους δω δίπλα δίπλα, να είναι ισότιμοι.

Μου θυμίζει μια ιστορία που δεν ξέρω όμως κατά πόσο είναι αλήθεια ή όχι. Λέει τα εξής:

Όταν η Γκόλντα Μέιρ ήταν πρωθυπουργός του Ισραήλ η Ιντιρα Γκάντι, που ήταν πρωθυπουργός της Ινδίας, επισκέφθηκε το Ισραήλ. Ήθελε να δει μια συναγωγή, τι κάνουν οι Εβραίοι όταν προσεύχονται. Πήρε λοιπόν η Γκόλντα Μέιρ την Ιντιρα Γκάντι στη συναγωγή και κάθισαν στο μπαλκόνι.

Η Ιντιρα Γκάντι ρωτούσε, «Είναι κανόνας της συναγωγής, μόνο οι πρωθυπουργοί να κάθονται στο μπαλκόνι?»

Η Γκόλντα Μέιρ δεν ήθελε να πει ότι στην εβραϊκή παράδοση οι γυναίκες κάθονται χωριστά, γι’ αυτό είπε, « Επειδή είμαστε και οι δυο πρωθυπουργοί μα δίνεται ειδική θέση».

Ναι, ήταν ειδική θέση, αλλά όχι για πρωθυπουργούς, αλλά για γυναίκες. Αν και ήταν πρωθυπουργοί, αυτό δεν είχε σημασία.

Η γυναίκα παραμένει γυναίκα.

Λυκοφιλίες

Εχθές λοιπόν διαπίστωσα για τρίτη (ελπίζω και τελευταία) φορά στην ζωή μου ότι οι φιλίες μεταξύ γυναικών συχνά καταλήγουν να είναι λυκοφιλίες.

Είμαι όπως έχω πει και άλλες φορές εξαιρετικά εύθυμος, ανοιχτός και καλοπροαίρετος άνθρωπος. Δεν είμαι άμεμπτη, ούτε η τέλεια φιλενάδα.

Όμως, πάντα την κάθε μου σχέση την ξεκινώ με τις καλύτερες των διαθέσεων και πάντα μα πάντα φέρομαι στον άλλον με μια αθωότητα που πολλές φορές νομίζω ότι αγγίζει τα όρια της ηλιθιότητας. Θεωρώ απλά ότι ο άλλος είναι τόσο ειλικρινής μαζί μου όσο είμαι εγώ με εκείνον.

Η πρώτη φορά που έπεσα από τα σύννεφα από μια τέτοια φιλία ήταν όταν ακόμα ήμουν μεταξύ 14-16 ετών. Ήμασταν τρεις φίλες που περνούσαμε τον καιρό μας μαζί. Σε κάποια φάση έτυχε να βρεθούμε οι δύο μόνες για αρκετή ώρα και εκεί διαπιστώσαμε ότι η τρίτη έλεγε ψέματα και στις δυο για αυτήν που ήταν απών.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται αρκετά χρόνια αργότερα περίπου στην ηλικία των 24-25. Μια «φίλη» με φλομώνει στα ψέματα γιατί απλά δεν θέλει να μου πει ότι έκανε σχέση με έναν πρώην μου. Όταν το έμαθα τελικά και συμπληρώθηκε το παζλ, και αντιλήφθηκα πόσα ψέματα μου είχε πει για αυτόν τον λόγο, αναρωτήθηκα… τα άξιζε άραγε όλα αυτά ο πρώην? Εξάλλου ήταν όντως πρώην και άρα χάρισμα της!

Και να σου τώρα μια δεκαετία σχεδόν μετά ξανά ένα παρόμοιο σκηνικό. Μια «φίλη» χώρισε από τον επταετίας δεσμό της και ξαναθυμήθηκε τις παλιές της φίλες. Και μέχρι εκεί καλά. Έλα όμως που εκείνη πήγε διακοπές και εμείς οι άλλες στην χθεσινή μας συνάντηση διαπιστώσαμε ότι το ίδιο περιστατικό της ζωής της που αφορούσε π.χ. την συμβίωση της με τον πρώην στην μια το έλεγε αλλιώς και στην άλλη αλλιώς. Ψέματα εκατέρωθεν για να δημιουργεί εντυπώσεις και ανακατωσούρες. Μισές αλήθειες στην μια. Μισές αλήθειες στην άλλη. Έχασα πάσα ιδέα.

Και αναρωτιέμαι!!! Ποιος ο λόγος ???

Στο τριπάκι του «μου είπες, σου είπα» δεν μπαίνω. Δεν με ενδιαφέρει. Και όταν γυρίσει από τις διακοπές θα έχω την ευκαιρία να διαπιστώσω και του λόγου το αληθές στην πράξη. Δεν πρόκειται να της πω τίποτα. Απλά δεν θα είμαι ίδια απέναντι της. Τόσο απλά.

Ουτε έλεγχος γεννήσεων ούτε έκτρωση: Η πλανητική αυτοκτονία.

Διαβάζοντας το τελευταίο post του Cyrusgeo σχετικά με την κατήχηση στα σχολεία και τον τρόπο που διδάσκονται τα παιδιά για την εξέλιξη της ζωής στον πλανήτη μου ήρθε στο νου ένα θέμα που με απασχολεί σχετικά με τον τρόπο που «δασκαλεύει» ο Χριστιανισμός σχετικά με την αντισύλληψη.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ξέρω από πρώτο χέρι γυναικών οι οποίες πήγαν να εξομολογηθούν και έφυγαν σχεδόν τσακωμένες με τον παπά γιατί ήταν εναντίον στην αντισύλληψης που έπαιρναν. Αυτό όμως δεν σημαίνει κάτι. Γιατί οι ίδιες γυναίκες μετά δεν έμαθαν κάτι από αυτό, μόνο το ότι υπάρχουν καλοί και κακοί παπάδες.

Γιατί η εκκλησία είναι τόσο πολύ εναντίον της έκτρωσης και της αντισύλληψης;

Η πολιτική είναι ένα παιχνίδι αριθμών. Πόσους χριστιανούς έχεις στον κόσμο; Αυτή είναι η δύναμη σου. Οσο περισσότεροι χριστιανοί υπάρχουν, τόσο μεγαλύτερη δύναμη στα χέρια των χριστιανών παπάδων. Κανένας δεν ενδιαφέρεται να σώσει κανέναν, μόνο να μεγαλώσει τον πληθυσμό. Ο χριστιανισμός δεν έκανε τίποτε άλλο από το να εκδίδει συνεχώς διατάγματα από το βατικανό κατά του ελέγχου των γεννήσεων, λέγοντας ότι είναι αμαρτία να χρησιμοποιούνται μεθόδοι αντισύλληψης, ότι είναι αμαρτία να υποστηρίζει κανείς την έκτρωση ή να την νομιμοποιήσει.

Νομίζετε ότι ενδιαφέρονται για τα αγέννητα παιδιά?

Δεν τους ενδιαφέρει, δεν έχουν καμιά σχέση με εκείνα τα αγέννητα παιδιά. Υποστηρίζουν το συμφέρον τους, αν και ξέρουν πολύ καλά ότι αν δεν γίνουν εκτρώσεις, αν δεν εφαρμοστεί η αντισύλληψη, ολόκληρη η ανθρωπότητα ετοιμάζεται για ομαδική αυτοκτονία. Και η κατάσταση δεν είναι πολύ μακριά, ώστε να μην μπορείς να την δεις. Μέσα σε δεκαπέντε χρόνια, ο πληθυσμός της Γης θα είναι τόσος που η επιβίωση θα είναι αδύνατη.

Από τη δική της πλευρά η επιστήμη εξακολουθεί να βοηθά τους ανθρώπους να επιβιώνουν, ο χριστιανισμός ανοίγει συνεχώς νοσοκομεία και μοιράζει φάρμακα και η «Μητέρα Τερέζα» είναι παρούσα για να σου δώσει συγχαρητήρια, ο πάπας για να σε ευλογήσει... Υπάρχουν όλων των ειδών οι οργανώσεις. (Από ομιλία του Osho)

Κλείνοντας να ενθαρρύνω και εγώ με την σειρά μου όλους όσους θα ήθελαν να συνεισφέρουν με την υπογραφή τους για το «Ηλεκτρονικό ψήφισμά για την ένταξη της διδασκαλίας της εξέλιξης στο Ελληνικό σχολείο.» Για κάποιο λόγο δεν μου λειτουργεί το link οπότε όποιος θέλει μπορεί να μπει μέσω του blog του Cyrusgeo.

Περί προτύπων ομορφιάς γυναικών και όχι μόνο…

Κάθε φορά που προσπαθώ να θυμηθώ τα υλικά παιχνίδια που έπαιζα μικρή, μου έρχεται στο μυαλό μια κούκλα διαφορετική από τις άλλες. Μου την είχε φέρει δώρο ο θείος μου σε μια από τις επισκέψεις του στην Ελλάδα από την Γερμανία στην οποία ζούσε τότε. Η κούκλα αυτή βρέθηκε στα δικά μου χέρια από λάθος στην ουσία γιατί είχε μπερδευτεί με τις αποσκευές κάποιου άλλου επιβάτη ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα είχε πάρει αυτήν που προοριζόταν για μένα. Είχε τραβήξει το ενδιαφέρον όλων γιατί όμοια της δεν είχαν ξαναδεί. Ήταν τεράστια σε μέγεθος και ήταν μαύρη στο χρώμα (όχι απλά έγχρωμη) και είχε αντί για ίσια μακριά μαλλιά, κοντά σγουρά και μαύρα.. Στην αρχή όταν την είδα δεν ενθουσιάστηκα και ιδιαίτερα. Δεν έπαυε όμως να ήταν ένα δώρο για μένα και μετά από λίγο διάστημα την συνήθισα τόσο που είχε και αυτή την ίδια κατάληξη όπως και οι υπόλοιπες κούκλες μου. Της έκοψα το στόμα με ένα μαχαίρι και άρχισα να την μπουκώνω κρέμα (από λάσπη) και να την ποτίζω γάλα (νερό).

Τώρα που βλέπω τα σημερινά παιχνίδια, παρατηρώ ότι τουλάχιστον όσον αφορά της κούκλες προωθούνται κάποια συγκεκριμένα πρότυπα. Κυριαρχεί το ψηλή, λεπτή, ξανθιά και απαστράπτουσα ντυμένη. Κάποιες μάρκες δε (ελάχιστες), βγάζουν και μαύρες. Όλες μέσα στην λεπτομέρεια. Να αποτυπώνουν ιδανικά την ανθρώπινη και ειδικά την γυναικεία, μορφή.

Παρένθεση. Ενώ η λεπτομέρεια φτάνει στο έπακρο (δακτυλίδια στα δάκτυλα, σκουλαρίκια στα αυτιά), τους λείπουν κάποια βασικά ανατομικά στοιχεία. Τα γεννητικά όργανα. Κάπου είχα διαβάσει ότι κάποιος στην Αμερική ο οποίος ασχολιόταν με το αντικείμενο είχε τολμήσει να βγάλει στην παραγωγή κούκλες με γεννητικά όργανα. Όμως αφού μηνύθηκε και καταδικάστηκε γι΄ αυτό αναγκάστηκε να σταματήσει την παραγωγή και να αποσύρει τις εν λόγω κούκλες. Είναι παράξενο που η σεξουαλικότητα «κρύβεται» από πολύ νωρίς ακόμα.

Ξεκινώντας από εκεί, το πρότυπο που μένει στο μυαλό του κάθε κοριτσιού είναι αυτό που βλέπει. Μια ιδανική προσομοίωση της ενήλικης γυναίκας. Έτσι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο πρότυπο γυναίκας που κυριαρχεί σήμερα στον κόσμο. Όλος ο κόσμος, η τηλεόραση, οι διαφημίσεις, τα περιοδικά κάνουν κύκλους γύρω από μια δίαιτα. Αν είσαι φυσιολογικός άνθρωπος δεν είσαι νορμάλ. Νορμάλ θεωρείσαι όταν το βάρος σου είναι το χαμηλότερο που μπορεί να έχεις, όταν βρίσκεσαι ακριβώς στην κόψη του «φαίνομαι, δεν φαίνομαι» άρρωστη. Τραγικό.

Ποιος προωθεί αυτού του είδους το πρότυπο που έχει κάνει όλες τις γυναίκες ψυχωτικές με την εμφάνιση τους? Ο Πέτρος Κωστόπουλος σε ένα editorial κάποιου από τα περιοδικά του θεωρεί ότι τα πρότυπα αυτά τα προωθούν οι ίδιες οι γυναίκες. Μόνες μας βγάζουμε τα μάτια μας. Δεν είναι επιθυμητή σε έναν άντρα μια γυναίκα τύπου Kate Moss. Λέει χαρακτηριστικά, «το κόκαλο το γλύφεις και το πετάς». Δεν έχει μείνει κάτι να φας! Άκρως «αντροειδής» άποψη αλλά μήπως, λέω μήπως…έχει δίκιο?

Μπας και δεν είμαι "φυσιολογική" γυναίκα?

Ώρες ώρες νομίζω πως δεν είμαι "φυσιολογική" γυναίκα. Διαφέρω μάλλον αρκετά από το πρότυπο με τα χαρακτηριστικά τουλάχιστον του μέσου όρου της γυναίκα στην οποία απευθύνονται τα περιοδικά, η τηλεόραση κτλ.

Η πρώτη φορά που το αντιλήφθηκα ήταν όντας έφηβη, βολτάραμε με τις φίλες στα μαγαζιά και εκείνες πάντα σταματούσαν και θαύμαζαν βιτρίνες με είδη σπιτιού, διακόσμησης κτλ. Τι ωραίο αυτό το βάζο έλεγε η μια, όχι το άλλο μου αρέσει εμένα έλεγε η άλλη. Εγώ απλά δεν έβρισκα κανένα ενδιαφέρον. Μα κανένα. Με αποτέλεσμα το σπίτι μου να έχει τη πιο αλλοπρόσαλλη διακόσμηση μιας και ότι διακοσμητικό έχω προέρχεται κατά το μεγαλύτερο μέρος από δώρα.

Επόμενο χτύπημα τα μαγαζιά με φω μπιζού! Πέρα από μια πιάστρα να μαζεύω τα μαλλιά μου όταν καταντούν ενοχλητικά, δυσκολεύομαι να βρω κάτι άλλο από εκεί μέσα που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω. Αντί για αυτό βάλε με, μέσα σε ένα βιβλιοχαρτοπωλείο και άσε με, με τις ώρες να περιεργάζομαι τα στυλό, τα μολύβια, τα χαρτάκια κτλ! Τα κοσμήματα και τα φω μπιζού που ήδη έχω μου τα έχουν δωρίσει και κάθε φορά που τα βλέπω λέω να τα βάλω κάπου εμφανές έτσι ώστε να τα βλέπω για να φοράω και κανένα πότε πότε.. Αντί για αυτό, ακόμα και όταν είναι να πάω σε γάμο ή άλλη κοινωνική εκδήλωση που είθισται εμείς οι γυναίκες να το παρακάνουμε στο στόλισμα, ακόμα και τότε τα ξεχνάω! Και πάω και βλέπω όλες τις άλλες προσεγμένες, ντυμένες στην τρίχα, με τις λεπτομέρειες στο ντύσιμο τους, με τα αξεσουάρ τους, και εγώ να είμαι με την πιο «ξερή» εμφάνιση!

Στα ρούχα τώρα. Τι να πω εδώ. Καλύτερα να με ντύνεις παρά να με ταΐζεις! Τόσο καλά! Πάντα όταν χρειάζομαι ρούχα δεν έχω, και το τελευταίο πράγμα που σκέφτομαι κάθε σαιζόν είναι να ανανεώσω την γκαρνταρόμπα μου ή να ψωνίσω κάτι «της μόδας». Ευτυχώς που είμαι σταθερή στο βάρος μου, αλλιώς θα είχα σοβαρό πρόβλημα. Μιας και όταν επιτέλους αποφασίζω να πάω για ψώνια τα ρούχα που παίρνω είναι δύσκολο επίσης να συνδυαστούν. Ή τουλάχιστον εμένα μου φαίνεται βουνό η όλη ιστορία! Τελευταία έχω βρει το κόλπο! Μαύρα και καθάρισα!

Τα καλλυντικά δεν με ενδιαφέρουν. Αν ήταν όλες σαν και εμένα θα βαρούσαν πτώχευση όλες οι εταιρείες. Βαριέμαι την τελετουργία εφαρμογής κυρίως. Για τον ίδιο λόγο σταμάτησα να βάφω τα μαλλιά μου. Μου φαίνονταν τόσο πολύ χαμένος ο χρόνος αυτός του κομμωτηρίου. Το αντίκτυπο των μη βαμμένων μαλλιών? Στους άντρες είδα αντιμετώπιση θετική ή ουδέτερη. Στις γυναίκες όμως η αντίδραση ήταν μάλλον αρνητική. Όλες μου έλεγαν ότι μου πήγαινε πιο ανοικτό το μαλλί μου. Με αγριεύει λένε έτσι που είναι! Ακούς εκεί με αγριεύει το φυσικό μου χρώμα!!! Δεν πα να με κάνει ότι θέλει! Βρήκα την ηρεμία μου και την ρίζα επίσης πάντα στην σωστή απόχρωση !!!χαχαχαχαχα!!

Παρόλα αυτά πως για μια και κάτι εβδομάδα ταξιδιού γέμισα μια ολόκληρη βαλίτσα δεν μπορώ να το καταλάβω!

Τι φταίει τελικά και δεν φλερτάρουμε?

Αυτό το θέμα με βάζει σε σκέψεις κάθε φορά που μια φίλη μου, η οποία δεν είναι παντρεμένη όπως και του λόγου μου, μου λέει με πίκρα ότι έχουν αλλάξει οι εποχές, οι σχέσεις πλέον δεν είναι εύκολες, η διασκέδαση δεν είναι αυτή που ήταν, και ότι είναι εξαιρετικά σπάνιο να γνωριστείς με κάποιον ο οποίος σου είναι παντελώς άγνωστος.

Μου λένε ότι βγαίνουν έξω τα βράδια αλλά καταλήγουν να κρατάνε όρθιες ένα ποτό στο χέρι και να κοιτάνε γύρω γύρω. Και αυτό ακριβώς κάνουν και όλοι οι άλλοι.
Ίσως να μην είναι έτσι παντού, αλλά για να μιλήσω για το μέρος μου, που το γνωρίζω από πρώτο χέρι, έχω μόνο να πω ότι το παραπάνω ισχύει απόλυτα. Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Σε αυτό βέβαια ρίχνω μεγάλο μέρος ευθύνης στις γυναίκες. Έχω την αίσθηση ότι εμείς οι ίδιες το καταντήσαμε έτσι το θέμα του φλερτ. Για πολλούς και διάφορους λόγους τους οποίους παραθέτω παρακάτω και με κάθε ευκαιρία τους λέω στις φιλενάδες μου προσπαθώντας να τις κάνω να καταλάβουν το λάθος τους.

1. Βγαίνουν έξω για να διασκεδάσουν και να ξεδώσουν ή για να βρουν γαμπρό?
Γιατί αν βγαίνουν για το πρώτο διαλέγουν τελείως λάθος μέρη να πάνε που είναι μόνο για να μοστράρουν και τίποτα παραπάνω. Αν βγαίνουν για το δεύτερο τότε πάμε στο Νο2 λάθος που είναι:

2. Απαξιώνουν να μιλήσουν σε αυτόν που για κάποιο λόγο δεν τους αρέσει. Και όχι μόνο αυτό. Μερικές φορές θεωρούν ότι δεν είναι αγένεια να τους περιγελούν κατάμουτρα σχεδόν. Οκ. Ψάχνεις για κάποιον και αυτός που έχεις απέναντι σου και σου έκανε την τιμή να σου μιλήσει, δεν σου κάνει. Υπάρχει λόγος να μην μπορείς να μιλήσεις σαν άνθρωπος? Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να του δείξεις ότι δεν ενδιαφέρεσαι?
Μετά παραπονιούνται ότι δεν τους την πέφτουν πια οι άντρες. Μα πως να γίνει αυτό?
Πως περιμένουν από τους άντρες να κάνουν το πρώτο βήμα με το ρίσκο να χαζογελάει όλη η γυναικοπαρέα τους μαζί τους όλο το βράδυ. Sorry αλλά και εγώ να ήμουν στην θέση τους δεν θα είχα καμιά διάθεση να χαλαστώ έτσι.

3. Η μία κατηγορία των γυναικών κάθετε αγέρωχη χωρίς καν να δώσει ένα σημάδι που να δώσει θάρρος στον άλλον. Η άλλη είναι αυτή που τους την πέφτει άγαρμπα και σχεδόν τους τρομάζει. Μα δεν υπάρχει τέλος πάντων μέση οδός? Και οι δύο αυτές κατηγορίες μόνο το φλέρτ δεν ευνοούν.

4. Έστω ότι βγήκαν και γνώρισαν κάποιον όπως τον ήθελαν. Νομίζετε ότι είναι ευχαριστημένες? Όχι φυσικά. Αντί να δεχτούν ευχάριστα στην ζωή τους αυτόν τον άνθρωπο, αρχίζουν και σκέφτονται σαν θρησκόληπτες μυξοπαρθένες. Και αν με θέλει μόνο για σεξ?
Και τι έγινε? Εξάλλου αν θες σχέση θα θες το συντομότερο να ξέρεις αν ταιριάζεις και σε αυτόν τον τομέα. Εκτός και αν θες γαμπρό οπότε πρέπει να το παίξεις θέατρο ότι είσαι υπεράνω για κανά μήνα και βάλε, μήπως τον μπερδέψεις και σχηματίσει την (λανθασμένη ) εντύπωση ότι δεν είσαι σαν τις άλλες!!!

Δεν ξέρω ειλικρινά για ποιο λόγο όλες τους μου παραπονιούνται ότι δεν μπορούν να γνωρίσουν κάποιον. Προσωπικά όσες φορές έχουμε βγει μαζί πάντα μα πάντα είχαμε γυρίσει σπίτια μας έχοντας εισπράξει το λιγότερο μερικά χαμόγελα. Άντε και μερικούς αριθμούς κινητών!!!