Men vs Women

Πριν μια - δυο μέρες και με αφορμή μια συνηθισμένη καθημερινή κουβέντα που είχα με την φίλη μου, σχετικά με την συμπεριφορά μας απέναντι στους συζύγους και την δική τους συμπεριφορά προς εμάς, μου ήρθε συνειρμικά στο νου μια κουβέντα που είχα με μια μαία τότε που ήμουν στην κλινική μέσα διασωληνωμένη,  περιμένοντας να έρθει η ώρα να γεννήσω.
Την εποχή εκείνη τύγχανε να γεννιούνται σχεδόν συνέχεια κορίτσια. Η αναλογία για τις 20 περίπου  μέρες που πέρασα εκεί ήταν σχεδόν 1-2 αγόρια για 6-7 κορίτσια. Θυμάμαι ότι ένιωθα κάπως που δεν θα έκανα κορίτσι μιας και πάντα ήταν η προτίμηση μου στο φύλο που θα ήθελα να έχει το παιδί μου. Θεωρούσα τα θηλυκά πιο πολυδιάστατα όντα σε σχέση με τα αρσενικά και ίσως για αυτό απογοητευτικά αρχικά όταν άκουσα για το φύλο των δικών μου παιδιών.  Σε μια χαλαρή κουβέντα που είχα ένα βραδάκι με μια μαία (από αυτές που τιμούν το επάγγελμα τους) σχολιάσαμε αυτό το γεγονός του πόσα πολλά κορίτσια γεννήθηκαν τους τελευταίους μήνες σε σχέση με τα αγόρια και τότε της είπα τον πόνο μου. Ότι δηλαδή ανέκαθεν ήθελα κορίτσι.
Και τότε γυρνά και μου λέει με την φυσικότητα ενός ανθρώπου που έχει δεχτεί την μοίρα του και με μια βαθιά λύπη για αυτά τα θηλυκά πλάσματα,"καλύτερα που κάνεις γιους. Έρχονται σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία και έχουν κάποιες πιθανότητες να ευτυχίσουν. Τα κορίτσια τι προοπτική νομίζεις έχουν? Τα περισσότερα από αυτά θα δυστυχήσουν στην ζωή τους."
Τότε μου φάνηκε υπερβολική. Δεν ζούμε δα και σε καμιά τριτοκοσμική χώρα.
Τώρα όμως που το ξανασκέφτομαι...Τελικά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σε όποιο μέρος και αν γεννηθούν, οι γυναίκες είναι πάντα υποτελής των αντρών. Και ας μην φαίνεται με την πρώτη ματιά.

Η γυναίκα...

Η γυναίκα του χθες ήταν μια ευτυχισμένη σύζυγος, αλλά η γυναίκα του σήμερα είναι μια δύστυχη ερωμένη.

Στο παρελθόν, η γυναίκα προχωρούσε τυφλά μέσα στο φως, αλλά τώρα προχωρά με ανοιχτά μάτια μέσα στο σκοτάδι...

Kahlil Gibran-Τα σπασμένα φτερά.

Όταν θες κάτι ή κάποιον...

...καλό είναι να το διεκδικείς με ειλικρίνεια. Πρώτα απέναντι στον εαυτό του και μετά απέναντι στον άλλον.
Ειδικά αν είσαι γυναίκα. Γιατί συμβαίνει το εξής παράδοξο:

Η γυναίκα παραμένει δυνατή μόνο όταν παρουσιάζεται σαν ορεκτικό, που μπορείς να το έχεις, αλλά που ποτέ δεν το έχεις. Τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά.

Οι γυναίκες προσποιούνται ότι δεν ενδιαφέρονται για το sex. Ενδιαφέρονται το ίδιο, αλλά το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούν να δείξουν το ενδιαφέρον τους, γιατί χάνουν αμέσως την δύναμη τους και αρχίζουν να τις μεταχειρίζονται.

Πρέπει όλοι να ξεχάσουμε αυτήν την πανάρχαια πεποίθηση ότι ο άντρας είναι αυτός που κάνει έρωτα στη γυναίκα.
Είναι τόσο χαζή αυτή η ιδέα. Σε κάνει να αισθάνεσαι ότι ο άντρας είναι ο δράστης και ότι η γυναίκα δεν είναι παρά το αντικείμενο στο οποίο πρέπει να κάνεις κάτι.
Ακόμα και γλωσσικά, ο άντρας είναι εκείνος που κάνει έρωτα, ο άντρας είναι ο δραστήριος παράγων και η γυναίκα απλώς υπάρχει, μια παθητική δεκτικότητα.

Δεν είναι όμως αυτή η αλήθεια. Και το ξέρουμε όλοι. Και οι δυο κάνουν έρωτα ο ένας στον άλλον και οι δυο είναι δραστήριοι και οι δυο συμμετέχουν. Η γυναίκα με τον δικό της τρόπο. Η δεκτικότητα είναι ο δικός της τρόπος συμμετοχής., είναι όμως η ίδια συμμετοχή όπως του άντρα.

Photo from : http://www.parigones.net

Powered by ScribeFire.

Η αντρική συνωμοσία για τον γυναικείο οργασμό.

Το ξέρατε ότι το "Κάμα Σούτρα", η μεγαλύτερη σχεδόν διατριβή στον κόσμο γύρω από το sex η οποία γράφτηκε περίπου πέντε χιλιάδες χρόνια πριν, δεν αναφέρει πουθενά τον γυναικείο οργασμό????

Στο εγχειρίδιο που ο κύριος Mallanaga Vatsyayana περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια ογδόντα τέσσερεις ερωτικές στάσεις, με τόσο προσεγμένο τρόπο που από τότε μέχρι σήμερα, τόσες χιλιάδες χρόνια μετά κανείς δεν βρήκε να προσθέσει την 85η στάση, αυτό λοιπόν δεν αναφέρει πουθενά ότι η γυναίκα μπορεί να έχει οργασμό.

Μοιάζει να είναι μια εσκεμμένη απόκρυψη, μια αντρική συνωμοσία. Δεν εξηγείται αλλιώς.
Γιατί είναι φανερό ότι δεν "ξεχάστηκε" να αναφερθεί κάτι επουσιώδες. Μιλάμε για την πιο σπουδαία σωματική ευχαρίστηση. Και δεν αναφέρετε καν. Ούτε καν με "ψιλά γράμματα".

Μήπως γιατί οι άντρες διαπιστώνοντας την πολυοργασμικότητα της γυναίκας και αισθανόμενοι "λίγοι" απέναντι της προτίμησαν να της αποκρύψουν εντελώς το γεγονός ότι έχει την δυνατότητα όχι για πολλούς αλλά ούτε καν για ένα οργασμό?

Μήπως για αυτόν τον λόγο πολλές γυναίκες μέχρι και σήμερα δεν έχουν ιδέα περί τίνος πρόκειτε?

Pictures from http://www.artzhana.com/

Αρθρο που είχε δημοσιευθεί πριν 78 χρόνια

Χωρίς σχόλια!!!

Γυναίκες και θρησκείες

Ο κοινωνικός περιορισμός για την γυναίκα έρχεται από πολύ παλιά σε σημείο να γεννιέται κανείς μαζί του και όλα γύρω να τον υποστηρίζουν.

Κυρίως οι θρησκείες.

Ένας μωαμεθανός για παράδειγμα μπορεί να παντρευτεί τέσσερις γυναίκες. Του το επιτρέπει το Κοράνι. Μια γυναίκα δεν επιτρέπεται να παντρευτεί τέσσερις άντρες.

Μια γυναίκα δεν μπορεί να μπει σε ένα τζαμί, πρέπει να προσευχηθεί έξω. Θεωρείται βρώμικη, μόνο και μόνο γιατί είναι γυναίκα.

Μην ξεχνάμε και τη Χριστιανική αντιμετώπιση. Είμαι σίγουρη ότι δεν είμαι η μόνη που από μικρή άκουγε το ανεκδιήγητο «όταν έχεις περίοδο είναι αμαρτία να μπαίνεις μέσα στην εκκλησία».

Επίσης το άβατο του Ιερού για όλα τα θηλυκά ή το γεγονός ότι οι άντρες με τις γυναίκες κάθονται χωριστά μέσα στην εκκλησία. Απλά πραγματάκια που περνάνε στο ντούκου.

Στη συναγωγή, οι γυναίκες δεν μπορούν να καθίσουν μαζί με τους άντρες. Συνήθως στις γυναίκες δίνουν θέση στο πίσω μέρος ή σε κάποιο μπαλκόνι.

Όλες οι θρησκείες της ανατολής κηρύττουν ότι η γυναίκα γεννιέται γυναίκα εξαιτίας των περασμένων της πράξεων. Ο άντρας είναι ανώτερο ον, ενώ η γυναίκα είναι κατώτερο.

Η γυναίκα στην Δύση, για πρώτη φορά στην ιστορία επαναστατεί ενάντια σε όλες αυτές τις φανταστικές ιδέες,, για την μοίρα, το νόμο του κάρμα, την περασμένη ζωή.

Θα μου πείτε τι μας νοιάζει τι κάνουν οι θρησκείες ειδικά αν είσαι αποστασιοποιημένος γενικά. Και όμως. Καλλιεργούν το γενικό αίσθημα περί ανισότητας των δύο φύλων. Επηρεάζουν τόσο πολύ υποσυνείδητα που θα έπρεπε όλες οι γυναίκες να το καταλάβουν και να πάψουν να υποστηρίζουν αυτούς που τις υποβιβάζουν, με κάθε τρόπο, όπως μπορεί η κάθε μια.

Όχι, δεν είναι φεμινιστικό το μήνυμα μου. Δεν θα ήθελα να δω την γυναίκα στην θέση του άντρα. Θέλω να τους δω δίπλα δίπλα, να είναι ισότιμοι.

Μου θυμίζει μια ιστορία που δεν ξέρω όμως κατά πόσο είναι αλήθεια ή όχι. Λέει τα εξής:

Όταν η Γκόλντα Μέιρ ήταν πρωθυπουργός του Ισραήλ η Ιντιρα Γκάντι, που ήταν πρωθυπουργός της Ινδίας, επισκέφθηκε το Ισραήλ. Ήθελε να δει μια συναγωγή, τι κάνουν οι Εβραίοι όταν προσεύχονται. Πήρε λοιπόν η Γκόλντα Μέιρ την Ιντιρα Γκάντι στη συναγωγή και κάθισαν στο μπαλκόνι.

Η Ιντιρα Γκάντι ρωτούσε, «Είναι κανόνας της συναγωγής, μόνο οι πρωθυπουργοί να κάθονται στο μπαλκόνι?»

Η Γκόλντα Μέιρ δεν ήθελε να πει ότι στην εβραϊκή παράδοση οι γυναίκες κάθονται χωριστά, γι’ αυτό είπε, « Επειδή είμαστε και οι δυο πρωθυπουργοί μα δίνεται ειδική θέση».

Ναι, ήταν ειδική θέση, αλλά όχι για πρωθυπουργούς, αλλά για γυναίκες. Αν και ήταν πρωθυπουργοί, αυτό δεν είχε σημασία.

Η γυναίκα παραμένει γυναίκα.