Lilypie Kids Birthday tickers

Lilypie Kids Birthday tickers
Showing posts with label εμφάνιση. Show all posts
Showing posts with label εμφάνιση. Show all posts

Sunday, October 18, 2009

Sexy Sexy Jenson Button - Simply Gorgeous!!!


Με αφορμή την κατάκτηση του πρώτου τίτλου της καριέρας του αυτού του τίτλου της Formula 1 για το έτος 2009, είπα να γράψω δυο λόγια για τον μοναδικό πιλότο της formula 1 που θα μπορούσε κανείς να τον μπερδέψει με φωτομοντέλο!


Εκανε το άλμα φέτος ξεκινώντας να αγωνιστεί με μια εντελώς νέα ομάδα (Brawn GP) και δεν έχασε. Το αντίθετο.
Ακολουθούν προσωπικά στοιχεία του να πλαισιώσουν το οφθαλμόλουτρο (!!) των φωτογραφιών που παραθέτονται.

Ονομα: Jenson Alexander Lyons Button
Εθνικότητα: Βρετανός
Ημερ.Γενν.: 19 Ιανουαρίου 1980
Τόπος Γέννησης: Frome, Somerset, England
Κατοικεί: Monaco
Ύψος: 1.83m
Βάρος: 70.5kg
Οικογ.Κατάσταση: Εργένης
Ενδιαφέροντα: Θαλάσσια σπόρ, αυτοκίνητα, μουσική κ.α. (και γυναίκες να προσθέσω εγώ!)
Website: http://www.jensonbutton.com

Όπως καταλάβατε (από τον τίτλο κιόλας) το post αυτό δεν έχει κανένα αθλητικό ενδιαφέρον! Είναι καθαρά γυναικείου ενδιαφέροντος!

(Άσχετο: Το γούστο μου από μελαχρινό τείνει να γίνει κατάξανθο !!! Μιλάμε για στροφή 180 μοιρών!!)

Tuesday, September 25, 2007

Ρούχα για κρεμάστρες μόνο. Όχι για γυναίκες.

Κάθε φορά που πάω για ψώνια γυρνάω απογοητευμένη πίσω. Μπορεί να βρήκα να ντυθώ αλλά έχω αντιληφθεί ότι η πλειοψηφία των γυναικείων ρούχων που υπάρχει στην αγορά αφορά κυρίως δεκαεφτάχρονα και ανορεξικές.

Δεν είναι θέμα νούμερου όταν δοκιμάζεις το σύνηθες νούμερο σου και σου κόβει την ανάσα ενώ το αμέσως μεγαλύτερο σου έρχεται φαρδύ. Κάτι δεν πάει καλά νομίζω...

Δεν λέω ότι είναι όλα έτσι. Αλίμονο. Απλά το διαπιστώνω να συμβαίνει αρκετές φορές.



Θυμάμαι που πριν από 6-7 χρόνια ήμουν τόσο αδύνατη που όσοι με έβλεπαν με λυπόντουσαν. Νόμιζαν ότι κρατούσα την ψυχή στο στόμα που λένε και στο χωριό μου. Κόκαλα πετάγονταν δεξιά και αριστερά και νόμιζε κανείς ότι θα με φυσήξει και θα πέσω χάμω.

Αν δεν έπεφτε χοντρή στρώση μακιγιάζ, φτιάξιμο στο μαλλί (το οποίο είχε μείνει απελπιστικά λίγο σε σχέση με το κανονικά μου δεδομένα), και προσεγμένο ντύσιμο (ασχέτως το ότι έμπαινα παντού-το small μου έπεφτε), δεν βλεπόμουν.
Αποτελούσα τρομακτικό θέαμα! Παρόλο που εγώ νόμιζα ότι ήμουν πολύ τυχερή που ήμουν τόσο αδύνατη χωρίς καν να κάνω δίαιτα. Φυσικά και δεν χρειαζόταν να προσπαθήσω. Μου είχε κοπεί η όρεξη και με μερικές μπουκιές χόρταινα.

Νομίζω πως όλο αυτό το κακό ξεκινάει από τους σχεδιαστές μόδας.
Προφανώς έχουν χάσει την έμπνευση τους με αποτέλεσμα τα ρούχα που
σχεδιάζουν να δείχνουν απείρως καλύτερα πάνω στις κρεμάστρες από ότι πάνω σε πραγματικές γυναίκες! Γι' αυτό εξάλλου την τελευταία δεκαετία χρησιμοποιούν για τις επιδείξεις τους μοντέλα-κρεμάστρες.

Αν ράψουν τα ρούχα τους σε λίγο μεγαλύτερο μέγεθος θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι.




Δεν μπορώ να μην σκεφτώ όταν βλέπω φωτογραφίες από pret-a-porter ότι αυτοί οι σχεδιαστές (στο πλείστον τους άντρες) σχεδιάζουν ρούχα λες και μισούν τις γυναίκες!!
Σαν να προσπαθούν να τις ασχημίσουν ένα πράγμα. Και δεν εννοώ μόνο με τα ρούχα τους, αλλά και με τις κομμώσεις, το μακιγιάζ και τα κιλά που απαιτούν για τις επιδείξεις τους. Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων (βλεπε Valentino π.χ.) που τουλάχιστον τα μοντέλα του δείχνουν όμορφα.






Ευτυχώς θα κάνω καιρό να ξαναπάω για ψώνια οπότε θα αργήσω να γκρινιάξω ξανά!



Powered by ScribeFire.

Tuesday, July 03, 2007

Αναζητήται coctail dress κατεπειγόντως!



































































Ναι! Σιγά και μην βρούμε τέτοια στην Ρόδο και 5 μέρες πριν το event!!
Ας ονειρευτούμε καλύτερα!

Αλλά καμιά φορά που ξέρεις? Μπορεί να είμαστε και τυχερές!
Εσάς πιο στυλ σας αρέσει καλύτερο φορεμένο? Υπόψη πάμε σε βάπτιση!! Δεν πάμε σε κλαμπ!

Tuesday, November 28, 2006

Ομορφιά. Ευλογία ή κατάρα?


Μετά από μια συζήτηση που είχαμε με μια φίλη, σχετικά με την εξωτερική εμφάνιση, μου ήρθε στο νου πάλι, αυτό το αιώνιο θέμα της ομορφιάς. Όντας σχετικά εμφανίσιμη, δεν χρειάστηκε ποτέ να αντιμετωπίσω την απόρριψη εξαιτίας της εξωτερικής μου εμφάνισης και ούτε μπορώ να νιώσω ή να καταλάβω επακριβώς πως είναι να σου συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Ο Όσκαρ Ουάϊλντ είχε γράψει για αυτό στο βιβλίο του «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι» : «Η ομορφιά είναι ανώτερη από την διάνοια γιατί απλά είναι αυταπόδεικτη» και έχει δίκιο. Γιατί δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα. Ο άλλος βλέπει και παίρνει το μήνυμα. Το αν είναι καλό ή κακό το μήνυμα που θα πάρει είναι βεβαίως σχετικό.

Ο Πασκάλ Μπρυκνέρ στο βιβλίο του «Οι κλέφτες τη ομορφιάς» ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με αυτό το θέμα και λέει εν ολίγοις ότι η ομορφιά τρέφεται από τα μάτια των άλλων και ότι αν κάτι όμορφο το απομονώσεις είναι καταδικασμένο να μαραθεί και να ασχημύνει.

Θα ήταν ψέμα να πω ότι η ομορφιά δεν ανοίγει πόρτες, δεν κάνει πιο εύκολα τα πράγματα για αυτούς που είχαν την τύχη να γεννηθούν όμορφοι εξωτερικά. "Η ομορφιά είναι μια υπόσχεση ευτυχίας", λέει ο Νίτσε. Αλλά μέχρι εκεί.
Γιατί η ομορφιά , όσο εύκολη κάνει την ζωή άλλο τόσο δύσκολη την κάνει. Τι θέλω να πω? Κάποιος όμορφος συνήθως παίρνει πράγματα από την ζωή χωρίς να προσπαθήσει ιδιαίτερα. Αυτό τον κάνει και επαναπαύεται στις δόξες του και δεν βλέπει ποια είναι η αληθινή αξία του καθενός μας με αποτέλεσμα συνήθως να μην δίνει στους άλλους. Μόνο να παίρνει. Ουκ ολίγες φορές μου έχουν πει άντρες φίλοι ότι η ερωτική συνεύρεση με μια όμορφη γυναίκα κατέληγε συνήθως σε φιάσκο μιας και ήταν εκ διαμέτρου αντίθετη με αυτό που προσδοκούσαν. Η συνήθεια να παίρνει χωρίς να δίνει την ακολουθούσε ως το κρεβάτι.

Έπειτα συμβαίνει η ομορφιά να σε μπερδεύει κατά κάποιο τρόπο. Αυτό μου το είχε πει μια μέρα πριν χρόνια ένας γνωστός μου. Δηλαδή, όταν βλέπεις τους άλλους να «τρελαίνονται» για σένα κάπου αρχίζεις να αναρωτιέσαι και να νομίζεις ότι είσαι κάτι παραπάνω από τους άλλους. Σου δίνεται η ευκαιρία να επιλέξεις. Πράγμα που μπορεί φαινομενικά να μοιάζει καλό, όταν όμως το καλοεξετάσεις, δεν είναι. Όσο περισσότερες φορές καλείσαι να επιλέξεις τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες να κάνεις λάθος. Ένας άνθρωπος που η ομορφιά του δεν βγάζει μάτι, είναι τουλάχιστον σίγουρος για ένα πράγμα. Ότι ο άνθρωπος που είναι δίπλα του δεν είναι εκεί για την εξωτερική του εμφάνιση.

Από την άλλη, όπως λέει και ο Ουγκώ, «Οι γυναίκες παίζουν με την ομορφιά τους, όπως τα παιδιά με τα μαχαίρια. Τελικά πληγώνονται.» Γιατί όπως και να το κάνουμε η εξωτερική ομορφιά είναι κάτι πολύ εφήμερο και ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του πάνω σε όλους ανεξαιρέτως.
Εμένα πάλι σχεδόν πάντα μου τραβούν την προσοχή οι άντρες που δεν ήταν αντικειμενικά όμορφοι. Και όσους όμορφους άντρες έτυχε να γνωρίσω ήταν απογοητευτικοί στην συνέχεια. Ήταν τόσο μα τόσο ρηχοί που το ενδιαφέρον να τους γνωρίσεις εξαντλούνταν πολύ γρήγορα. Μπορεί να ήταν τυχαίο βέβαια.

Ανέφερα αρκετές ρήσεις σε αυτό το post. Τις δύο παρακάτω όμως θέλω να τις αφιερώσω εξαιρετικά, σε αυτήν που μου έδωσε την αφορμή ανοίγοντας μου την καρδιά της. Ξέρω, δεν είμαι καλή στα λόγια, αλλά για κάποιον που διαβάζει πίσω από αυτά θα καταλάβει τι αισθάνομαι, έστω και αν δυσκολευτεί.

Η φωνή της αληθινής ομορφιάς ηχεί πολύ σιγά και διεισδύει μόνο στα πιο ευαίσθητα αφτιά.
Φ. Νίτσε


Δεν υπάρχουν μη όμορφες γυναίκες: υπάρχουν μόνο γυναίκες που δεν ξέρουν ότι είναι όμορφες.
Β. Λι

Wednesday, July 12, 2006

Περί προτύπων ομορφιάς γυναικών και όχι μόνο…


Κάθε φορά που προσπαθώ να θυμηθώ τα υλικά παιχνίδια που έπαιζα μικρή, μου έρχεται στο μυαλό μια κούκλα διαφορετική από τις άλλες. Μου την είχε φέρει δώρο ο θείος μου σε μια από τις επισκέψεις του στην Ελλάδα από την Γερμανία στην οποία ζούσε τότε. Η κούκλα αυτή βρέθηκε στα δικά μου χέρια από λάθος στην ουσία γιατί είχε μπερδευτεί με τις αποσκευές κάποιου άλλου επιβάτη ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα είχε πάρει αυτήν που προοριζόταν για μένα. Είχε τραβήξει το ενδιαφέρον όλων γιατί όμοια της δεν είχαν ξαναδεί. Ήταν τεράστια σε μέγεθος και ήταν μαύρη στο χρώμα (όχι απλά έγχρωμη) και είχε αντί για ίσια μακριά μαλλιά, κοντά σγουρά και μαύρα.. Στην αρχή όταν την είδα δεν ενθουσιάστηκα και ιδιαίτερα. Δεν έπαυε όμως να ήταν ένα δώρο για μένα και μετά από λίγο διάστημα την συνήθισα τόσο που είχε και αυτή την ίδια κατάληξη όπως και οι υπόλοιπες κούκλες μου. Της έκοψα το στόμα με ένα μαχαίρι και άρχισα να την μπουκώνω κρέμα (από λάσπη) και να την ποτίζω γάλα (νερό).

Τώρα που βλέπω τα σημερινά παιχνίδια, παρατηρώ ότι τουλάχιστον όσον αφορά της κούκλες προωθούνται κάποια συγκεκριμένα πρότυπα. Κυριαρχεί το ψηλή, λεπτή, ξανθιά και απαστράπτουσα ντυμένη. Κάποιες μάρκες δε (ελάχιστες), βγάζουν και μαύρες. Όλες μέσα στην λεπτομέρεια. Να αποτυπώνουν ιδανικά την ανθρώπινη και ειδικά την γυναικεία, μορφή.

Παρένθεση. Ενώ η λεπτομέρεια φτάνει στο έπακρο (δακτυλίδια στα δάκτυλα, σκουλαρίκια στα αυτιά), τους λείπουν κάποια βασικά ανατομικά στοιχεία. Τα γεννητικά όργανα. Κάπου είχα διαβάσει ότι κάποιος στην Αμερική ο οποίος ασχολιόταν με το αντικείμενο είχε τολμήσει να βγάλει στην παραγωγή κούκλες με γεννητικά όργανα. Όμως αφού μηνύθηκε και καταδικάστηκε γι΄ αυτό αναγκάστηκε να σταματήσει την παραγωγή και να αποσύρει τις εν λόγω κούκλες. Είναι παράξενο που η σεξουαλικότητα «κρύβεται» από πολύ νωρίς ακόμα.
Ξεκινώντας από εκεί, το πρότυπο που μένει στο μυαλό του κάθε κοριτσιού είναι αυτό που βλέπει. Μια ιδανική προσομοίωση της ενήλικης γυναίκας. Έτσι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο πρότυπο γυναίκας που κυριαρχεί σήμερα στον κόσμο. Όλος ο κόσμος, η τηλεόραση, οι διαφημίσεις, τα περιοδικά κάνουν κύκλους γύρω από μια δίαιτα. Αν είσαι φυσιολογικός άνθρωπος δεν είσαι νορμάλ. Νορμάλ θεωρείσαι όταν το βάρος σου είναι το χαμηλότερο που μπορεί να έχεις, όταν βρίσκεσαι ακριβώς στην κόψη του «φαίνομαι, δεν φαίνομαι» άρρωστη. Τραγικό.
Ποιος προωθεί αυτού του είδους το πρότυπο που έχει κάνει όλες τις γυναίκες ψυχωτικές με την εμφάνιση τους? Ο Πέτρος Κωστόπουλος σε ένα editorial κάποιου από τα περιοδικά του θεωρεί ότι τα πρότυπα αυτά τα προωθούν οι ίδιες οι γυναίκες. Μόνες μας βγάζουμε τα μάτια μας. Δεν είναι επιθυμητή σε έναν άντρα μια γυναίκα τύπου Kate Moss. Λέει χαρακτηριστικά, «το κόκαλο το γλύφεις και το πετάς». Δεν έχει μείνει κάτι να φας! Άκρως «αντροειδής» άποψη αλλά μήπως, λέω μήπως…έχει δίκιο?

Tuesday, July 11, 2006

Μπας και δεν είμαι "φυσιολογική" γυναίκα?

Ώρες ώρες νομίζω πως δεν είμαι "φυσιολογική" γυναίκα. Διαφέρω μάλλον αρκετά από το πρότυπο με τα χαρακτηριστικά τουλάχιστον του μέσου όρου της γυναίκα στην οποία απευθύνονται τα περιοδικά, η τηλεόραση κτλ.
Η πρώτη φορά που το αντιλήφθηκα ήταν όντας έφηβη, βολτάραμε με τις φίλες στα μαγαζιά και εκείνες πάντα σταματούσαν και θαύμαζαν βιτρίνες με είδη σπιτιού, διακόσμησης κτλ. Τι ωραίο αυτό το βάζο έλεγε η μια, όχι το άλλο μου αρέσει εμένα έλεγε η άλλη. Εγώ απλά δεν έβρισκα κανένα ενδιαφέρον. Μα κανένα. Με αποτέλεσμα το σπίτι μου να έχει τη πιο αλλοπρόσαλλη διακόσμηση μιας και ότι διακοσμητικό έχω προέρχεται κατά το μεγαλύτερο μέρος από δώρα.
Επόμενο χτύπημα τα μαγαζιά με φω μπιζού! Πέρα από μια πιάστρα να μαζεύω τα μαλλιά μου όταν καταντούν ενοχλητικά, δυσκολεύομαι να βρω κάτι άλλο από εκεί μέσα που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω. Αντί για αυτό βάλε με, μέσα σε ένα βιβλιοχαρτοπωλείο και άσε με, με τις ώρες να περιεργάζομαι τα στυλό, τα μολύβια, τα χαρτάκια κτλ! Τα κοσμήματα και τα φω μπιζού που ήδη έχω μου τα έχουν δωρίσει και κάθε φορά που τα βλέπω λέω να τα βάλω κάπου εμφανές έτσι ώστε να τα βλέπω για να φοράω και κανένα πότε πότε.. Αντί για αυτό, ακόμα και όταν είναι να πάω σε γάμο ή άλλη κοινωνική εκδήλωση που είθισται εμείς οι γυναίκες να το παρακάνουμε στο στόλισμα, ακόμα και τότε τα ξεχνάω! Και πάω και βλέπω όλες τις άλλες προσεγμένες, ντυμένες στην τρίχα, με τις λεπτομέρειες στο ντύσιμο τους, με τα αξεσουάρ τους, και εγώ να είμαι με την πιο «ξερή» εμφάνιση!
Στα ρούχα τώρα. Τι να πω εδώ. Καλύτερα να με ντύνεις παρά να με ταΐζεις! Τόσο καλά! Πάντα όταν χρειάζομαι ρούχα δεν έχω, και το τελευταίο πράγμα που σκέφτομαι κάθε σαιζόν είναι να ανανεώσω την γκαρνταρόμπα μου ή να ψωνίσω κάτι «της μόδας». Ευτυχώς που είμαι σταθερή στο βάρος μου, αλλιώς θα είχα σοβαρό πρόβλημα. Μιας και όταν επιτέλους αποφασίζω να πάω για ψώνια τα ρούχα που παίρνω είναι δύσκολο επίσης να συνδυαστούν. Ή τουλάχιστον εμένα μου φαίνεται βουνό η όλη ιστορία! Τελευταία έχω βρει το κόλπο! Μαύρα και καθάρισα!
Τα καλλυντικά δεν με ενδιαφέρουν. Αν ήταν όλες σαν και εμένα θα βαρούσαν πτώχευση όλες οι εταιρείες. Βαριέμαι την τελετουργία εφαρμογής κυρίως. Για τον ίδιο λόγο σταμάτησα να βάφω τα μαλλιά μου. Μου φαίνονταν τόσο πολύ χαμένος ο χρόνος αυτός του κομμωτηρίου. Το αντίκτυπο των μη βαμμένων μαλλιών? Στους άντρες είδα αντιμετώπιση θετική ή ουδέτερη. Στις γυναίκες όμως η αντίδραση ήταν μάλλον αρνητική. Όλες μου έλεγαν ότι μου πήγαινε πιο ανοικτό το μαλλί μου. Με αγριεύει λένε έτσι που είναι! Ακούς εκεί με αγριεύει το φυσικό μου χρώμα!!! Δεν πα να με κάνει ότι θέλει! Βρήκα την ηρεμία μου και την ρίζα επίσης πάντα στην σωστή απόχρωση !!!χαχαχαχαχα!!
Παρόλα αυτά πως για μια και κάτι εβδομάδα ταξιδιού γέμισα μια ολόκληρη βαλίτσα δεν μπορώ να το καταλάβω!