Χριστούγεννα ήρθαν πάλι...

Μια μαμά, σε μια κουβέντα που είχαμε, μια μέρα,στο κέντρο αποκατάστασης όπου περιμέναμε να ξεκινήσουμε την συνεδρία φυσικοθεραπείας μας, μου είπε "έρχεσαι να πεις τον πόνο σου και βρίσκεις τον παραπάνω". Πράγματι έτσι είναι ακριβώς.

Καιρό τώρα θέλω να γράψω κάτι, αλλά με τόσα που είδα και συνεχίζω να βλέπω, με τόση δυστυχία να εξαπλώνεται παντού, νιώθω και λίγο άσχημα να γράφω για μας. Το κάνω απλά και μόνο για να ενημερωθούν και οι φίλοι μας που είναι μακριά και μας συγκινούν κάθε στιγμή με το ενδιαφέρον τους, που δεν έπαψε ποτέ όλο αυτό το διάστημα σε αντίθεση με κάποιους που ήταν πολύ δίπλα μας αλλά νιώθω σαν να μην υπάρχουν. Απλά δεν υπάρχουν.

Είμαστε καλά. Κάθε μέρα που περνά και είμαστε καλά νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη. Ευγνωμοσύνη για μια ρουτίνα που δεν έρχεται αβίαστα όπως στους περισσότερους, αλλά πρέπει να καταβάλλουμε πολλαπλές προσπάθειες για να την απολαμβάνουμε. Περίεργο αλλά ναι, πλέον απολαμβάνουμε την ρουτίνα μας. Ίσως γιατί ξέρω ότι υπάρχουν πολλοί που δεν μπορούν να έχουν ούτε καν αυτό.

Ο Χρήστος πάει σχολείο και τα πάει αρκετά καλά παρόλο που και εγώ η ίδια δεν το περίμενα. Πέρσι η χρονιά χάθηκε με μια κατ' οίκον διδασκαλία όπου ο δάσκαλος που έστελνε το "κράτος" ερχόταν απροετοίμαστος και χωρίς διάθεση να διδάξει, αν δεν δήλωνε ασθένεια ή διάφορους άλλους λόγους για να μην έρθει και όλα αυτά μέχρι πέρσι τέτοιο καιρό. Μετά έπαψε εντελώς. Φέτος, είπαμε μιας και υπήρχε καθολική βελτίωση να ξεκινήσουμε τις διαδικασίες έτσι ώστε να ξεκινήσει στην πρώτη τάξη με παράλληλη στήριξη στο δημόσιο σχολείο όπου πηγαίνει και ο αδερφός του. Δυστυχώς (ή ευτυχώς, όπως το πάρει κανείς) η απόφαση που πάρθηκε ήταν ή να πάει σε ειδικό σχολείο ή να συνεχίσει την κατ' οίκον εκπαίδευση. Καταθέσαμε ενστάσεις, πήραμε πρωτόκολλα, περιμέναμε, περιμέναμε και ακόμα περιμένουμε να απαντηθούν. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει κράτος. Ότι ο,τι λειτουργεί, λειτουργεί υποτυπωδώς (με αυτόματο πιλότο ένα πράγμα) είναι το κανονικό. Από την στιγμή που θα βρεθείς στην κατηγορία της ειδικής περίπτωσης βλέπεις ότι δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη και κατά συνέπεια καμία ενέργεια. Έτσι η λύση του ιδιωτικού σχολείου ήταν μονόδρομος.

Ευτυχώς για μας μεσολάβησε ο σύλλογος Save An Angel, και μπορέσαμε και πήραμε υποτροφία για την φετινή χρονιά. Είμαστε απολύτως ευγνώμονοι γι' αυτό, γιατί αλλιώς θα έπρεπε να καταδικάσουμε το παιδί μας σε ακόμα μεγαλύτερη αποκοπή από το κοινωνικό σύνολο και γενική οπισθοδρόμηση. Αντίθετα το γεγονός ότι πάει σχολείο, στην κυριολεξία του έχει δώσει φτερά. Έχει κάνει φίλους, μαθαίνει γράμματα, γίνεται όλο και πιο ανεξάρτητος κινητικά πράγμα που δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να συμβεί όντας κλεισμένος στο σπίτι ή στέλνοντας τον σε ειδικό σχολείο (όσοι έχουν υπόψη τους τι σημαίνει ειδικό σχολείο στην Ελλάδα).

Είμαι ευγνώμον λοιπόν για όλα αυτά και για πολλά άλλα μικρά ή μεγάλα. Ανάμεσα σε αυτά γιατί έκανα καινούργιους φίλους, γιατί κάποιοι παλιοί συνεχίζουν να είναι κοντά μου, γιατί το άλλο μου παιδί, ο Γιώργος, έτυχε να έχει μια καταπληκτική δασκάλα, την κα.Βούλα και γιατί ο Χρήστος έχει δίπλα του καθημερινά στο σχολείο μια δασκάλα ειδικής αγωγής την Κωνσταντίνα, που είναι KAI εξαιρετικός άνθρωπος, πράγμα όλο και πιο δυσεύρετο. 

Μιας και πλησιάζουν Χριστούγεννα και λίγο πριν ξεκινήσουμε για την Χριστουγεννιάτικη γιορτή του Κολεγίου Ρόδου όπου ο Χρήστος μας θα συμμετέχει λέγοντας και αυτός το ποιηματάκι του όπως όλα τα παιδάκια στην τάξη του, θέλω να ευχηθώ για αυτήν την χρονιά εκτός από ειρήνη, μέσα μας και έξω μας, περισσότερη ανθρωπιά, συμπόνοια και αλληλεγγύη. Δυστυχία πάντα υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Ας την κάνουμε τουλάχιστον λιγότερη και περισσότερο υποφερτή.

Α! Και κάτι ακόμα...

 

Make a Wish, Bday & συνεχίζουμε...

Είχαμε κάνει κάποια στιγμή την ευχή μας.

Λίγο στα γρήγορα, κάπως συνδυαστικά με τις εξετάσεις μας αλλά έγινε και περάσαμε όλοι, και κυρίως ο Χρήστος, πολύ όμορφα! 

Το Make a Wish Ελλάδος πραγματοποιησε την ευχή του Χρήστου και του χάρισε ένα αυτοκίνητο - παιχνίδι όπου θα μπορεί να το οδηγεί μαζί με τον αδερφό του.

Πέρα όμως από το δώρο αυτό καθ' αυτό, ο Χρήστος πέρασε πολύ όμορφα την μέρα της εκδήλωσης όπου πήγε για πρώτη φορά ξανά σε παιδότοπο μετά από ένα σχεδόν χρόνο, σκαρφάλωσε ψηλά και έκανε πολλές φορές τσουλήθρα (πάντα με βοήθεια), συνάντησε από κοντά έναν από τους αγαπημένους του ήρωες, έπαιξε το κυνήγι του θησαυρού με τους εθελοντές και τα παιδάκια που ήταν εκεί και ενθουσιάστηκε με τα δώρα που του φανερώνονταν κάθε φορά. Ήταν όλα εξαιρετικά. 

Γιορτάσαμε και τα γενέθλια μας.

Πριν μερικές μέρες στο σπίτι μας κάναμε πάρτι όπου γιορτάσαμε τα έβδομα γενέθλια μας. Καλέσαμε λίγους φίλους και καλούς και περάσαμε όλοι μας υπέροχα και κυρίως τα παιδιά που με ρωτάνε έκτοτε πότε θα ξανακάνουμε πάρτι.

Και συνεχίζουμε...

Κάπως έτσι με αυτά και μ' αυτά φθάνουμε στο σήμερα όπου ετοιμαζόμαστε για την επόμενη μαγνητική, ελπίζουμε για το καλύτερο και γελάμε όσο περισσότερο γίνεται. 

Το update  αυτό είναι για όλους τους φίλους που βρίσκονται μακριά και μας νοιάζονται κάθε τόσο. Εύχομαι να 'ναι  πάντα καλά.

Pause

Η ανάπαυλα που σχεδιάζαμε πριν ανασκουμπωθούμε για το μέλλον τελικά κρατάει ακόμα και ελπίζουμε να κρατήσει όσο περισσότερο γίνεται.

http://intheconversation.blogs.com

Μετά την τελευταία μας (τραυματική για άλλη μια φορά) επαφή με γιατρούς γυρίσαμε στα πάτρια εδάφη για να γεμίσουμε τις μπαταρίες μας με σκοπό να συνεχίσουμε τις θεραπείες μας αφού πλέον οι νέες μας εξετάσεις μας έδιναν αυτή την δυνατότητα.
Όσο απομακρυνόμασταν από το περιβάλλον των νοσοκομείων τόσο ξεκαθάριζε στην σκέψη μας το τοπίο. Και ενώ στην αρχή το μόνο ενδεχόμενο που είχαμε στα υπόψη μας για το μέλλον ήταν να συνεχίσουμε με κάποιο τρόπο, οποιοδήποτε, τις χημειοθεραπείες, αυτό στην πορεία άλλαξε και καθοριστικό ρόλο για αυτή μας την απόφαση έπαιξε η πληροφορία από τον γιατρό που μας συμβούλευσε να κάνουμε τις πιο αναλυτικές εξετάσεις ότι αν το παιδί τελικά βρίσκεται σε αρχή υποτροπής μια λάθος χημειοθεραπεία ενδέχεται να φέρει το ανάποδο αποτέλεσμα από το επιθυμητό, δηλαδή να πυροδοτήσει τον καρκίνο το οποίο θα είχε σαν αποτέλεσμα άμεση και γρήγορη επιδείνωση για το παιδί και θα έφερνε το τέλος μια ώρα αρχύτερα.

Τα μόνα λοιπόν που ξέραμε με σιγουριά ήταν ότι οι εξετάσεις του παιδιού παρόλο που ήταν καθαρές, δεν βρέθηκαν πουθενά παθολογικές εστίες, συνέχιζαν να είναι ύποπτες πράγμα που σήμαινε ότι όλα ήταν και είναι πιθανά.

Ξέραμε επίσης ότι η χημειοθεραπεία στην περίπτωση μας αν όντως είχαμε να κάνουμε με υποτροπή δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα. Εντελώς τίποτα εδώ στην Ελλάδα που όπως το ζήσαμε ήδη σε αυτήν την περίπτωση σε στέλνουν σπίτι γιατί δεν έχουν τι άλλο να κάνουν, ενώ στο εξωτερικό υπάρχουν χημειοθεραπείες που μπορείς να κάνεις για αυτήν την περίπτωση με πολύ χαμηλά ποσοστά να έχουν επιτυχία και με μικρό προσδόκιμο ζωής. Δηλαδή ακόμα και εκεί το παιδί θα μπαινόβγαινε στα νοσοκομεία εντατικά και αν τελικά τα κατάφερνε να ζήσει αυτό θα σήμαινε 5-10 χρόνια ζωής.

Ξέραμε είπαμε ότι η λάθος χημειοθεραπεία θα έφερνε το αντίθετο αποτέλεσμα σε περίπτωση που το παιδί ήταν τελικά σε υποτροπή και οι γιατροί που δέχονταν να συνεχίσουν την θεραπεία μας είχαν ξεκαθαρίσει ότι δεν επρόκειτο να ακούσουν καμία άλλη άποψη στο πώς πρέπει να συνεχίσει.

Ξέραμε επίσης ότι τα φυτικά σκευάσματα που επιλέξαμε να δώσουμε στο παιδί από αρχές Αυγούστου που βρεθήκαμε σπίτι μας έναντι των χημειοθεραπευτικών φαρμάκων που μας είχαν συνταγογραφήσει οι γιατροί, έχουν πολύ καλά αποτελέσματα υποστηρικτικά με την χημειοθεραπεία ή και μόνα τους αλλά προσωρινά όπως μας είπε ο γιατρός που το συζητήσαμε μαζί του από την εμπειρία που έχει από δικούς του ασθενείς που τα παίρνουν. Καταλαβαίνουμε ότι είναι γιατρός, εξαιρετικά open mind από όσους έτυχε ποτέ να συζητήσω θέματα εναλλακτικής ιατρικής, και σίγουρα θα χρειάζεται κάποιες επίσημες μελέτες που να λένε ότι κάποιοι έχουν θεραπευτεί με αυτά, οι οποίες δεν υπάρχουν για να πει και αυτός κάτι τέτοιο. Και ούτε θα υπάρξουν ποτέ για πολλούς και διάφορους λόγους.

Το μόνο που ξέραμε βάσει εξετάσεων ήταν ότι 2 κύκλοι χημειοθεραπείας σε 3 μήνες είχαν αποτέλεσμα μια μαγνητική με αύξηση αδιευκρίνιστων ευρημάτων ενώ ένας μήνας μόνο με τα φυτικά και ενώ η δράση των χημειοθεραπευτικών φαρμάκων είχε λήξει είχε σαν αποτέλεσμα η μαγνητική να είναι σταθερή και με απουσία παθολογικών ευρημάτων.

Τα βάλαμε κάτω όλα αυτά και άλλα τόσα για το τι θα σήμαινε η κάθε απόφαση που θα παίρναμε για το παιδί καταρχήν και για μας όλους ως οικογένεια και καταλήξαμε να πάρουμε την απόφαση που πήραμε. Να μείνουμε στο σπίτι μας και να συνεχίσουμε να δίνουμε τα δικά μας εναλλακτικά παράλληλα με μια όσο το δυνατόν πιο προσεγμένη διατροφή. Όλο αυτό φαίνεται να πηγαίνει καλά. Έχουν περάσει ήδη τρεις μήνες εκτός χημειοθεραπευτικών φαρμάκων. Μια πιθανή πρόοδος νόσου ή υποτροπή θα είχε σαν αποτέλεσμα άμεση και γρήγορη επιδείνωση μέσα σε 3-4 εβδομάδες το πολύ.

Ελπίζουμε η ρουτίνα που ζούμε να συνεχιστεί, το παιδί βελτιώνεται μέρα με την μέρα και να συνεχίσει έτσι (και να μην βγει αληθινή η πρώτη ογκολόγος που μας είπε το επίσης ανεπανάληπτο για ηθική ανάταση "ετσι θα πηγαίνει καλά μέχρι που μια μέρα δεν θα πάει"!) μέχρι να έρθει η ώρα για την επόμενη μαγνητική μας αρχές Δεκέμβρη όπου ελπίζουμε να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα και να πάρουμε μια ιδέα του τι Χριστούγεννα θα κάνουμε.

True Stories No3: Πιάσαμε το λαχείο

Και πάμε σπίτι και καθαρίζει το μυαλό μας. Και έχουμε τέτοια άγχη να φέρουμε βόλτα... Από το να βρούμε άνθρωπο να ξέρει να ηπαρινίσει το port a cath, μέχρι το να ψαχνόμαστε δεξιά αριστερά με τις εξετάσεις που έφεραν τα κακά μαντάτα, ενόσω αναρωτιόμαστε... Τι να κάνει άραγε ο καρκίνος μας; Έτσι χωρίς ουσιαστική θεραπεία που είμαστε, μήπως φουντώνει και μια μέρα μας ξημερώσει  μια τελείως διαφορετική καθημερινότητα;

Ευτυχώς για μας βρίσκεται στον δρόμο μας ένας άνθρωπος με όλη την σημασία της λέξης, εξαίρετος γιατρός και μας λέει αυτός ο άνθρωπος ότι οι εξετάσεις του παιδιού φαίνονται μεν ύποπτες αλλά δεν είναι διαγνωστικές. Χρειάζονται περισσότερες εξετάσεις για να βγάλεις σωστή διάγνωση.

from http://www.cubbon.com/practice-areas/malpractice/

Και τότε καταλάβαμε. Η λαμπρή "γιατρός" που μας έστειλε σπίτι μας απλά έκανε ένα guessing βάση της εμπειρίας της από ασθενείς με την ίδια νόσο με την δικιά μας. Η "γιατρός" λοιπόν που έχει 5 περιστατικά τον χρόνο και αν, (τα ποσοστά επιτυχίας επί των οποίων είναι άγνωστα) νιώθει ότι έχει τεράστια εμπειρία που της δίνει την σιγουριά  να αποφασίζει για την τύχη ενός εξάχρονου παιδιού  χωρίς να χρειάζεται περισσότερες εξετάσεις για να διασταυρώσει την ιατρική της γνωμάτευση αυτή και παίρνει απόφαση είτε να δώσει άλλα φάρμακα απλά επειδή δεν τα πήρε χωρίς καμία πιθανότητα να του προσφέρουν ίαση είτε να το στείλει σπίτι με παρηγορητική αγωγή για να περιμένει να πεθάνει. Ο άλλος γιατρός που τυγχάνει να είναι και άνθρωπος επιπλέον της ιδιότητας του ως γιατρός, που έχει μίνιμουμ 30-40 περιστατικά με την ίδια νόσο με την δικιά μας ετησίως, δεν διανοείται να πάρει το ρίσκο να δώσει αγωγή για επιδείνωση αλλά ζητάει απλά δύο πολύ συνηθισμένες εξετάσεις μεν που θα του επιτρέψουν δε να τσεκάρει το τι πραγματικά συμβαίνει.

Αν ήταν μια πραγματικά άξια να έχει την ιδιότητα και να ασκεί το επάγγελμα του γιατρού θα έπρεπε αντί του να μας ανακοινώσει ξερά και στο πόδι ότι "το παιδί δεν έχει ζωή" να μας πει πως έχει η πραγματικότητα η οποία ήταν η εξής: "Η ιατρική μου άποψη για την κατάσταση του παιδιού σας είναι αυτή και δυστυχώς οι  δυνατότητες μας είναι περιορισμένες και είναι αυτές. Δεν μπορούμε να σας κάνουμε κάτι άλλο. Αν θέλετε να το ψάξετε παραπέρα κάντε το και εμείς εδώ θα σας βοηθήσουμε όπως μπορούμε."
Τώρα φταίω εγώ που  εκ των υστέρων κατέληξα ότι η πραγματικότητα ήταν κάπως έτσι τελικά: "Αποφασίζω και διατάζω και δεν δίνω λογαριασμό σε κανένα, πόσο μάλλον σε δυο ταλαίπωρους γονείς. Σιγά τώρα μην κάτσω να κάνω επιπλέον εξετάσεις για μια χαμένη περίπτωση έτσι και αλλιώς. Καρκίνο δεν έχει το παιδί σας? Ε τι άλλο θέλετε για να το θεωρήσω χαμένη περίπτωση? Εξάλλου είτε με το ένα που σας πρότεινα (να του κάνω άσχετη χημειοθεραπεία) είτε με το άλλο (να σας στείλω σπίτι) η κατάληξη θα είναι αυτή που σας είπα. Το παιδί σας δεν θα έχει ζωή. Οπότε σωστή θα βγω έτσι και αλλιώς."

Η "γιατρός" λοιπόν αυτή άφησε στην ουσία ένα παιδί που νοσεί από επιθετικής μορφής καρκίνο χωρίς θεραπεία, χωρίς στην ουσία να έχει στοιχεία που να στηρίζουν την διάγνωση της. Αυτή η "γιατρός" που την "ένοιαζε" η "ποιότητα" ζωής που θα είχε τους τελευταίους μήνες της ζωής του το παιδί, και "νοιαζόταν" και για μας, να μην έχουμε τύψεις ότι δεν δοκιμάσαμε στο παιδί ότι φάρμακο υπήρχε ασχέτως που δεν θα ήταν αποτελεσματικό και με μηδαμινές πιθανότητες ίασης όπως η ίδια μας είπε, περισσότερο μάλλον νοιαζόταν για την υστεροφημία της μιας και στην πρόταση μας να δώσει στο παιδί την θεραπεία που έκανε μέχρι τότε και να τσεκάρουμε πάλι ξανά σε συντομότερο χρονικό διάστημα την κατάσταση του με μία μαγνητική ή στην πρόταση μας να κάνουμε μια παρακέντηση άμεσα, η απάντηση της ήταν κάθετα αρνητική γιατί όπως χαρακτηριστικά μας είπε "δεν μπορώ να το κάνω αυτό γιατί θα γελάνε μαζί μου που δίνω σε ένα παιδί φάρμακα που αποδεδειγμένα δεν του προσφέρουν τίποτα και εξάλλου είναι ανώφελο να κάνετε οποιαδήποτε επιπλέον εξέταση". Το έλεγε γελώντας να προσθέσω.

Θέλω να προσφέρω λοιπόν και εγώ ένα λιθαράκι στην υστεροφημία αυτής της ανεκδιήγητης "γιατρού", αφήνοντας στην κρίση του καθενός τα γεγονότα να μιλήσουν από μόνα τους και να κάνω μια μόνη ερώτηση σε αυτήν ή σε όποιον νομίζει ότι μπορεί να απαντήσει εκ μέρους της "Αν επρόκειτο για δικό της παιδί (ή εγγόνι μιας και είναι μιας κάποιας ηλικίας -ευτυχώς για τους υπόλοιπους ασθενείς της- κοντά στην συνταξιοδότηση ελπίζω) θα έπαιρνε αυτήν την ίδια απόφαση έτσι ελαφρά την καρδία, στο πόδι, τελευταία στιγμή κτλ?" Δεν φαντάζομαι να υπάρχει περίπτωση καν να προβληματιστεί κάποιος με την απάντηση στην ερώτηση αυτή.

True Stories No2: This is the end...

From: http://www.73vulture.com/

Η τελευταία μας μαγνητική έγινε. Σε περίπου μια εβδομάδα μετά έχουμε προγραμματισμένη επέμβαση για τοποθέτηση καθετήρα port a cath έτσι ώστε να μπορούμε να συνεχίσουμε τις χημειοθεραπείες απρόσκοπτα. Μια μέρα πριν πάμε για τις απαραίτητες εξετάσεις αίματος και αφού τελειώσαμε τις απαραίτητες διαδικασίες για να μπούμε στο χειρουργείο την επόμενη μέρα, πηγαίνουμε να πάρουμε την μαγνητική μας. Η γραπτή έκθεση που την συνοδεύει μας ανησυχεί και αφού δεν είχαμε κάτι άλλο να κάνουμε, την παίρνουμε παραμάσχαλα και γυρνάμε όλους τους γιατρούς που από την αρχή είχαν  εμπλακεί στην περίπτωση μας. Συναντιόμαστε λοιπόν με τον νευροχειρούργο, με την ακτινοθεραπεύτρια και τέλος με την απεικονίστρια. Όλοι τους, βρήκαν χρόνο από την μέρα τους να διαθέσουν κατόπιν της απρόσμενης επίσκεψης μας σε εμάς τους πρώην-νυν ασθενείς τους. Κατά την άποψη και των τριών δεν μπορούσαν να καταλήξουν σε ένα σαφές συμπέρασμα. Για άλλη μια φορά τα αποτελέσματα των εξετάσεων μας ήταν μπερδεμένα. 

Αποφασίζουμε να περιμένουμε την σειρά μας για εξέταση έτσι ώστε να τα δει και ογκολόγος ο οποίος θα είχε και τον τελευταίο λόγο. Δίνουμε τις μαγνητικές στην νοσηλεύτρια να τις τοποθετήσει στον χώρο που πρόκειται να εξεταστούμε όταν έρθει η σειρά μας και περιμένουμε.
Φθάνει η σειρά μας και μέσα στο ιατρείο δεν υπάρχουν πουθενά οι μαγνητικές. Μάλλον θα έγινε κάποιο λάθος μας λέει ο γιατρός και οι μαγνητικές πήγαν στον ιατρικό μας φάκελο μαζί με τις υπόλοιπες μας μαγνητικές στον χώρο του νοσοκομείου. Τονίζουμε στον γιατρό ότι υπήρξαν κάποια αδιευκρίνιστα ευρήματα και για αυτό πήραμε γνώμη από όλους τους υπόλοιπους γιατρούς. Μας λέει ότι θα τα δει κατά την διάρκεια της μέρας όταν πάει στο νοσοκομείο και μας κανονίζει εισαγωγή για τον επόμενο κύκλο χημειοθεραπείας μας μία εβδομάδα μετά.
Εμείς εν τω μεταξύ πάμε το παιδί το επόμενο πρωινό για την τοποθέτηση του καθετήρα. Δεν θέλω να σκέφτομαι τα πολλαπλά κοψίματα στο κορμάκι του γιατί το χειρουργείο δεν πήγε τελικά και τόσο καλά, ούτε τον πόνο που τράβηξε τις επόμενες μέρες. Ταυτόχρονα νιώθουμε μια ανασφάλεια σχετικά με τα ευρήματα της μαγνητικής. Δεν μπορούσαμε να ηρεμήσουμε. Μας περνούσε από το μυαλό το χειρότερο, αλλά δεν ξέραμε σε ποιο βαθμό να ανησυχούμε. Ταυτόχρονα σκεφτόμασταν ότι κανείς δεν μας επιβεβαίωσε το χειρότερο, οπότε γιατί να ανησυχούμε τζάμπα? Κάπως έτσι, με το να είμαστε μέσα σε μια συνεχή αμφιβολία, πέρασε μια εβδομάδα.
Φθάνει η μέρα που μας είχαν προγραμματίσει να ξεκινήσουμε τον επόμενο κύκλο χημειοθεραπείας. Παρουσιαζόμαστε έτοιμοι να διανυκτερεύσουμε και όταν έρχεται η σειρά μας ο γιατρός μας λέει οτι δεν υπάρχουν κρεβάτια ελεύθερα και ότι τελικά θα κάνουμε εισαγωγή την επομένη το πρωί. Ρωτάμε τότε αν είδε τις μαγνητικές και αν αλλάζει κάτι ή συνεχίζουμε κανονικά το πρωτόκολλο μας. Μας λέει ότι την είδε και ότι συνεχίζουμε κανονικά.
Και φεύγουμε σχετικά ήσυχοι. Σκεφτόμαστε ότι αφού είδε τις εξετάσεις ο γιατρός που έχει τον τελευταίο λόγο και μας λέει ότι συνεχίζουμε κανονικά την θεραπεία μας άρα δεν συμβαίνει αυτό που φοβόμασταν.


Και μετά ξεκινάει το δράμα.
Την επόμενη μέρα το πρωί εμφανιζόμαστε στο νοσοκομείο, καλωδιώνουν το παιδί, του ξεκινάνε ενυδάτωση και αντιεμετικά και μας τοποθετούν σε κάποιο δωμάτιο. Σε κάποια φάση βλέπω την νοσοκόμα να βάζει ένα φάρμακο και την ρωτάω ποιο φάρμακο βάζει και μου λέει ένα όνομα που δεν είχα ακούσει ποτέ πριν. Λέω στην νοσοκόμα να σταματήσει την έκχυση του φαρμάκου μέχρι να συνεννοηθώ γιατί αλλάξαμε πρωτόκολλο. Εκείνη την στιγμή μπαίνει στο δωμάτιο ο μπαμπάς κουβαλώντας τις τσάντες της διανυκτέρευσης. Του λέω τι συνέβη και μου λέει ότι το ξέρει. Συναντήθηκε τυχαία με τον γιατρό στον διάδρομο καθώς ανέβαινε να φέρει τα πράγματα και του είπε για την αλλαγή του πρωτοκόλλου.
Πηγαίνω στα γραφεία των γιατρών. Στην αίθουσα των συσκέψεων τους, βρίσκω τους 3 γιατρούς που είχαν απομείνει και δεν έλειπαν σε άδεια. Χτυπάω την πόρτα και διαδραματίζεται πάνω κάτω ο εξής διάλογος :


Εγώ: Συγνώμη μπορώ να ρωτήσω γιατί αλλάξαμε πρωτόκολλο?
Γιατρός: Είμαστε σε σύσκεψη τώρα
Εγώ: Οκ. Να ξέρετε μόνο ότι έχω πει στην νοσοκόμα να σταματήσει το φάρμακο μέχρι να ενημερωθώ γιατί αλλάξαμε φάρμακα.
Γιατρός: Θέλετε να σας μιλήσω ανοικτά?
Εγώ: Ναι βέβαια
Γιατρός: Το παιδί δεν έχει ζωή
Εγώ: Και αυτή η αλλαγή πρωτοκόλλου τι πιθανότητες του δίνει?
Γιατρός: Μηδαμινές αλλά είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε.
Εγώ: Τότε ποιος ο λόγος?



Σε εκείνη την φάση η σύσκεψη διαλύθηκε όπως καταλαβαίνετε. Τότε πια θεωρήθηκε αναγκαίο κακό από τον γιατρό ότι έπρεπε να εξηγήσει στους γονείς την απόφαση που πήρε να αλλάξει την θεραπεία με περισσότερα λόγια από την φράση "Το παιδί δεν έχει ζωή"


Σε εκείνη την συνάντηση λοιπόν μας είπε ότι το παιδί βρίσκεται σε πρόοδο νόσου και ότι την βγάζει δεν την βγάζει 2-3 μήνες αλλά θεός δεν είναι δεν ξέρει το πότε ακριβώς. Εκεί μας λέει ότι και αυτή η αλλαγή πρωτοκόλλου δεν πρόκειται να προσφέρει τίποτα στην ουσία παρά μόνο κάποια "ποιότητα" ζωής όπως μας είπε. Έλεγε ποιότητα και εγώ καταλάβαινα παράταση. Μια παράταση όπου το παιδί θα μπαινόβγαινε κάθε 2-3 μέρες στο νοσοκομείο (το έχω δει το έργο ξανά), όπου θα μας καθήλωνε για όσο χρειαζόταν να τελειώσει το πρωτόκολλο (γιατί δεν θα ήταν επ' αόριστο φυσικά) ή όσο ζούσε το παιδί ή όσο να γίνει η επόμενη μαγνητική στο τρίμηνο, μακριά από το σπίτι μας, όπου αν τα ευρήματα έδειχναν πάλι πρόοδο νόσου τότε θα είμαστε στο ίδιο ακριβώς σημείο με την μόνη διαφορά ότι το παιδί θα ήταν σε πολύ χειρότερη φυσική κατάσταση, ανοσοκατασταλμένο και αδύναμο.
Αφού λοιπόν δεν είχαμε στον ήλιο μοίρα ζητήσαμε να πάμε σπίτι μας και αν μπορούσε να μας δώσει κάποια αγωγή από το στόμα η οποία όμως απαραίτητη προϋπόθεση θα ήταν να μην ρίχνει τα αιμοπετάλια του γιατί δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε μετάγγιση στο νησί που ζούμε.


Δεν θα συνεχίσω με άλλες λεπτομέρειες από τα υπόλοιπα  γεγονότα που διαδραματίστηκαν εκείνη και την επόμενη μέρα. Εξάλλου έχω τόσα μα τόσα πολλά να πω που θα έπρεπε να γράφω σελίδες επί σελίδων και τώρα έχω σημαντικότερα πράγματα να κάνω. Αρκούν αυτά που αναφέρω παραπάνω. Να προσθέσω μόνο ότι όταν είπα ότι τουλάχιστον να το ξέραμε να μην κάναμε το χειρουργείο για τον καθετήρα, γιατί εκτός ότι θα γλύτωνε από τους πόνους εκείνους, δεν θα είχε πάνω του το παιδί ένα ξένο σώμα που μπορεί να μολυνθεί και τώρα δεν θα χρειαζόταν να συντηρούμε κάτι που τελικά του είναι άχρηστο. Ξέρετε τι μου απάντησε? Θα του χρειαστεί στο τέλος για να παίρνει την μορφίνη του για τον πόνο.


Αυτοί είναι οι γιατροί... Αυτός είναι ο τρόπος τους... Αυτή είναι η δουλειά τους και με αυτόν τον τρόπο την κάνουν. Δεν είμαι μελοδραματική. Ούτε περίμενα να μου ανακοινώσουν ότι οι μέρες του παιδιού μου είναι μετρημένες παρουσία ψυχολόγου (που τέτοια πολυτέλεια?). Περίμενα το αυτονόητο από έναν γιατρό. Να ενδιαφερθεί για τα αποτελέσματα της εξέτασης του ασθενή τους το γρηγορότερο δυνατό και να μας ενημερώσει έγκαιρα. Ανθρώπινα. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Το στήριγμα...

Πλησιάζει η γιορτή της μητέρας και εγώ όλο και περισσότερο θέλω να γράψω κάτι για τον  πατέρα. Συγκεκριμένα τον δικό μου πατέρα, που τελευταία αντιμετωπίζει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας. Αυτό με έκανε να σκεφτώ όλα όσα σημαίνει ένας πατέρας, ο πατέρας μου, για μένα.

Απείχε πολύ από το πρότυπο του καλού πατέρα. Την εποχή που εγώ και ο αδερφός μου ήμασταν μικρά παιδιά δεν  ήταν ο πατέρας που έπαιζε με τα παιδιά του, δεν ήταν αυτός που μιλούσε, συμβούλευε και ασχολιόταν με τα παιδιά του με οποιοδήποτε τρόπο. Ήταν ακριβώς το αντίθετο θα έλεγα. Αδιάφορος όσο δεν έπαιρνε και διαθέσιμος ελάχιστα.
Μεγαλώνοντας την περίοδο της εφηβείας και λίγο μετά μέχρι το σημείο εκείνο που ο καθένας μας βρήκε και τράβηξε τον δρόμο του, ήταν ο πατέρας αφέντης, του στυλ ότι βλέπω θέλω να το ελέγχω και για τα υπόλοιπα στρουθοκαμηλίζω θεωρώντας ότι όλα βαίνουν καλώς αυτοδίκαια, χωρίς ποτέ να καθοδηγεί ή να συμβουλεύει. Μόνο να αποφασίζει και να διατάζει.
Στο μετέπειτα διάστημα μέχρι σήμερα, όπου κάθε παιδί-ενήλικας πλέον έχει φυσιολογικά αφήσει πίσω του την αρχική του οικογένεια και έχει φτιάξει δική του,  ήταν ο πατέρας που πάντα βρισκόταν εκεί, να εργάζεται σκληρά (όπως πάντα), να προσφέρει ότι υλικό αγαθό μπορούσε (όπως πάντα), και να συνεχίζει να κρατά τις αποστάσεις (όπως πάντα).

Μέχρι που του τυχαίνει αυτή η περιπέτεια υγείας. Δεν ξέρω πραγματικά πως αισθάνεται. Δεν ξέρω αν θα καταφέρει να βγει νικητής από όλο αυτό.  Δεν ξέρω πολλά σπουδαία πράγματα για τον πατέρα μου, δεν ήταν ποτέ πραγματικά κοντά μου σαν ένας πολύ δικός μου άνθρωπος.  Ξέρω όμως ότι αισθάνομαι σαν κάτι να ξεγλιστράει από τα χέρια μου με κίνδυνο να το χάσω και ας μην το είχα ποτέ (τουλάχιστον όχι όπως θα ήθελα). Ξέρω πως ανεξάρτητα από όλα αυτά θα είναι πάντα ο ένας και μοναδικός μπαμπάς μου.

Και στον αντίποδα αυτής της σχέσης, η μάνα μου, η μαμά μου, η μάμμη μου όπως μου αρέσει να την φωνάζω. Αυτή ήταν δίπλα μου, αυτή με άκουγε, αυτή με νοιαζόταν, αυτή με καταλάβαινε, αυτή μου έδινε αέρα να ανασαίνω, αυτή με συμβούλευε, αυτή χαιρόταν με την χαρά μου και λυπόταν με λύπη μου... Αυτή είναι μέχρι και σήμερα το σημείο αναφοράς μου. Αυτή είναι που μου δείχνει με τις ίδιες της τις πράξεις πως είναι να είσαι σωστός και δίκαιος άνθρωπος.

Τελικά η μάνα είναι αυτή που δίνει το στίγμα της οικογενείας.

Και καλό είναι όλοι οι μπαμπάδες να προσέχουν να την κρατάνε ευχαριστημένη ;-)

Disappointment...

Photo from : http://www.sheilawhite.com.au

Life & Death

Πριν λίγο καιρό έχασα την γιαγιά μου. Αυτήν που σαν σήμερα θα γιόρταζε.  Την τελευταία μου γιαγιά. Αυτήν που με μεγάλωσε. Αυτήν που ζούσε σε ένα σπίτι δίπλα στο πατρικό μου.  Αυτήν που μέχρι πριν γεννήσω, κάθε σ/κ που πήγαινα στο χωριό περνούσα ώρες ατέλειωτες σπίτι της κουβεντιάζοντας. Μετά την γέννα χαθήκαμε κάπως. Δεν υπήρχαν πια διαθέσιμες τόσες πολλές ώρες. Ένα καινούργιο κομμάτι ζωής προστέθηκε στην ήδη υπάρχουσα. Τα παιδιά. Γέμισαν την καθημερινότητα μου. Την άλλαξαν.
Μέχρι τότε δεν ήξερα πως είναι να χάνεις ένα τόσο κοντινό σου πρόσωπο. Αναρωτιόμουν, αλλά δεν είχα περιέργεια να μάθω. Πριν κάνω τα παιδιά νόμιζα ότι θα είναι αβάσταχτο. Μετά που ήρθαν αυτά στην ζωή μου, απλά δεν έκανα πια τέτοιες σκέψεις. Και μια μέρα έρχεται η απώλεια. Ξαφνικά για μένα που δεν είχα στενή επαφή με την πορεία της υγείας της, και κρίνοντας από την διαύγεια πνεύματος που είχε και την ικανότητα της να αυτοεξυπηρετείται.
Και τότε ένιωσα σαν να χάθηκε ένα κομμάτι από την ζωή μου. Η καθημερινότητα μου φτώχυνε, μόνο με το γεγονός ότι δεν θα πάρω ξανά τηλέφωνο και θα ακούσω την φωνή της και ούτε πρόκειται να κουβεντιάσω μαζί της ξανά τα σ/κ που πάω στο χωριό.
Φτώχυνε πραγματικά. Μόνο που δεν ένιωσα αυτή την φτώχεια σε όλο της το μεγαλείο... και αυτό συνέβη γιατί τώρα έχω στην ζωή μου δυο μικρά που με κάνουν πιο πλούσια με τον δικό τους τρόπο... και ταξιδεύουν το μυαλό μου ευχάριστα αλλού και αλλού...

Photo from :  http://www.bodyofcaroline.com

Και μη χειρότερα...

Παλιότερα, (προ παιδιών) όταν το άκουγα αυτό το "και μη χειρότερα", εκνευριζόμουν. Πάρα πολύ όμως. Εκνευριζόμουν δε, ακόμα περισσότερο, όταν το άκουγα από την μάνα μου. Της έλεγα τον πόνο μου, το πόσο άτυχη στάθηκα μια δεδομένη στιγμή, πόσο άσχημα πήγαν τα πράγματα και εκείνη μες την "αναισθησία" μου έλεγε να μην παραπονιέμαι γιατί υπάρχουν και χειρότερα. Τότε φούντωνα ακόμα περισσότερο και της υπενθύμιζα ότι δεν υπάρχουν μόνο τα χειρότερα αλλά και τα καλύτερα και αυτά συμβαίνει να με αποφεύγουν εντέχνως.

Να όμως που ο καιρός έχεις γυρίσματα όντως, και έχω φτάσει στο σημείο εκείνο που το "μη χειρότερα" με εκφράζει πλέον απόλυτα. Αφορμή για αυτό υπήρξαν να παιδιά μου. Με έκαναν να φοβάμαι λίγο παραπάνω για όλα αυτά που η ζωή επιφυλάσσει αλλά και να είμαι ευγνώμων λίγο περισσότερο για όλα αυτά που η ζωή μου έχει δώσει και πολύ περισσότερο για όλα αυτά που η ζωή δεν μου στερεί.

Ναι. Κάθε φορά που ένα από τα μικρά πέφτει και χτυπάει και σημαδεύει το κορμάκι του δεν λέω "αχ γιατί να το πάθει". Λέω ευτυχώς που δεν έπαθε τίποτα πιο σοβαρό. Κάθε φορά που φτάνω στα όρια μου γιατί οι αντοχές μου εξαντλούνται και θέλω να ξαποστείλω κόσμο στο διάολο, σκέφτομαι πόσο άδεια θα ήταν η ζωή μου αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί γύρω μου να μου τεντώνουν τα νεύρα.
Νιώθω πλέον ευγνώμων για πολλά πράγματα που παλιότερα θεωρούσα δεδομένα.

Αν και στην μετά παιδιών εποχή διαπίστωσα και πολλά άλλα για τον εαυτό μου που πριν ούτε καν τα φανταζόμουν...
Όπως το πόσο πολύ μπορώ να βάλω τον εαυτό μου σε δεύτερη μοίρα και το πόσο πολύ "νιώθω το μυαλό μου να μικραίνει"...

Τα ταρώ και εγώ!

Διάβαζα το post της Mauve_All στο blog της Artanis σχετικά με την ιστορία των χαρτιών Ταρώ (Tarrot) και θυμήθηκα τις δικές μου ανδραγαθείες με αυτά!

Μια φορά και ένα καιρό λοιπόν πριν πολλά χρόνια , έτσι όπως ψαχνόμουν με τα πάντα γύρω μου, μια μέρα που τριγύριζα μέσα σε ένα βιβλιοπωλείο, έπεσα πάνω σε ένα βιβλίο σχετικό με τα ταρώ το οποίο συνοδευόταν από μια τράπουλα.

Αποφάσισα να το πάρω και μετά από μιας εβδομάδας ανάγνωση, παίρνω τηλέφωνο την γυναικοπαρέα και τους ανακοινώνω ότι το σ/κ έχουμε μάζωξη γιατί μελετάω τα ταρώ και θα τους πω το μέλλον τους!

Δυστυχώς, δεν κατάφερα ποτέ να μάθω τις ερμηνείες όλων των χαρτιών απέξω, ούτε καν της μεγάλης αρκάνας. Τόσο καλά! Γι’ αυτό φυσικά δεν έβγαλα ποτέ χρήμα από το άθλημα μιας και από ότι φάνηκε στην πορεία είχα ταλέντο!

Όταν τελικά μαζευτήκαμε τους εξομολογήθηκα το ήμαρτον μου, ότι δηλαδή, χωρίς το βιβλίο παραμάσχαλα, μέλλον δεν επρόκειτο να τους πω! Ήταν όμως τόσο μα τόσο ενθουσιασμένες με την ιδέα ότι θα απαντόνταν οι μελλοντικές τους ανησυχίες που από το ένα μπήκε από το άλλο μπήκε! Ας τους τα διάβαζα από το βιβλίο στην τελική! Αρκεί να τους τα έλεγα!

Πράγματι αυτό έγινε και περάσαμε μερικά βράδια μέσα στα γέλια, προβλέποντας το μέλλον η μια της αλληνής!

Εκείνο τον καιρό λοιπόν, κουβαλούσα μέσα στην τσάντα μου το εν λόγω βιβλίο και σε πρώτη ευκαιρία ανακοίνωνα σε όποιον συναντούσα αυτήν την νέα μου ασχολία. Ένα απόγευμα λοιπόν, είχα πάει σε ένα λογιστήριο, όπου θα τους αναβάθμιζα τα λογιστικά τους προγράμματα, και όση ώρα περίμενα εκεί να τελειώσει ένα backup που είχα βάλει να γίνεται, πιάσαμε την κουβέντα με μια κοπέλα που εργαζόταν εκεί και πρώτη φορά την συναντούσα. Της ανέφερα την ασχολία μου και εκείνη έδειξε αμέσως ενδιαφέρον! Ήθελε να της ρίξω τα χαρτιά. Της είπα το ήμαρτον μου. Διαβαστά μόνο αν ήθελε! Φυσικά και δεν πτοήθηκε ούτε αυτή καθόλου!

Τελικά, της τα ρίχνω και άρχισαν να της βγαίνουν κάτι περίεργα που αφορούσαν νομικές υποθέσεις, δικαστικά μπλεξίματα κτλ. Πάει έλεγα από μέσα μου! Αντί να βγει τίποτα σχετικό με ερωτικά ζητήματα κτλ μιας και η κοπέλα ήταν μικρή σε ηλικία (ήταν δεν ήταν 20 χρονών) έβγαιναν αυτές οι μπαρούφες!

Έλα όμως που η κοπέλα κατενθουσιάστηκε! Πράγματι αυτά την απασχολούσαν εκείνον τον καιρό και είχε όντως νομικά μπλεξίματα!

Αυτό με ενθάρρυνε! Ρε! Λες να έχω ταλέντο και να μην το ξέρω?

Παρόλα αυτά, σιγά σιγά έφυγε ο ενθουσιασμός, το πήρα απόφαση ότι ποτέ δεν επρόκειτο να αποστηθίσω την ερμηνεία του κάθε χαρτιού οπότε και τα παράτησα.

Μια μέρα πάλι μετά από χρόνια, θυμηθήκαμε τα νιάτα μας με την υπόλοιπη γυναικοπαρέα και ήρθε και η κουβέντα στα χαρτιά. Και μου λέει τότε η μία από όλες και με στέλνει : «Θυμάσαι τότε που ήξερες τι μου σύμβαινε και μου τα έλεγες, και καλά, στα χαρτιά! Το είχα καταλάβει εγώ!»

«Μα» της λέω, «τότε ακόμα ιδέα δεν είχα!»

Να πως δημιουργείται αιώνες τώρα η πεποίθηση ότι τα χαρτιά έχουν μαντικές ικανότητες! Γιατί είμαι σίγουρη ότι στα τόσα "ριξίματα" είπα πολλά περισσότερα που δεν "βγήκαν" αλλά δυστυχώς έτσι είναι ο νους του ανθρώπου. Εστιάζει στις απίθανες συμπτώσεις και όλα τα άλλα τα αγνοεί επιδεικτικά!

Δωροδοκία

Κάθε άνθρωπος ακολουθεί το δικό του δρόμο για την ολοκλήρωση και την ευτυχία. Το ότι οι άλλοι δεν έχουν πάρει το δικό σου δρόμο δε σημαίνει ότι έχουν χαθεί.
H.Jackson Brownie
Ευτυχία είναι η αρμονία ανάμεσα σε ό, τι σκέφτεσαι, ό, τι λες και ό, τι κάνεις. Mahatma Gadhi
Η φιλία είναι σύμμαχος της ευτυχίας και εχθρός της δυστυχίας, επειδή διπλασιάζει τις χαρές μας και τεμαχίζει τις λύπες μας.
Joseph Addison
Αληθινό χαμόγελο είναι αυτό που ανθίζει στα χείλη σου όταν είσαι μόνος.
Andrew A. Rooney
Δεν έχω χρήματα, δυνάμεις, ούτε ελπίδες. Είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Henry Miller


Για την φίλη μου την Μαρία, την οποία στεναχώρησα χωρίς να το θέλω! Ελπίζω να της αρέσουν.

Κρίση πανικού & κεραυνόβόλος έρωτας

Με αφορμή την σημερινή μέρα που είθισται να γιορτάζουν οι ερωτευμένοι, και μιας και δεν πρόκειται να "γιορτάσω", λέω απλά να πω δυο λόγια για τον καλό μου και το τι σημαίνει για μένα.
Τον γνώρισα ένα βράδυ Σαββάτου, σε ένα μπαρ στην Κρήτη όπου είχα πάει για μία εβδομάδα λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Μία μέρα προτού φύγω μου είχε πει μια συνάδερφος μου που καταγόταν από εκεί να βγαίναμε το βράδυ έξω μαζί. Μετά από μιας εβδομάδας σκληρής δουλειάς (πάντα δούλευα στο ρελαντί και σχεδόν ποτέ στο φουλ) σκέφτηκα ότι ήταν μια καλή ιδέα.
Πήγαμε λοιπόν σε ένα μπαρ, απελπιστικά κλειστοφοβικό, που ήταν και καλά in τότε. Ήταν μακρόστενο. Μιλάμε για αρκετά μακρύ και πολύ στενό, και στο βάθος έκανε μια στροφή. Ένα ανάποδο Γ φανταστείτε. Η στροφή ήταν αντί δεξιά, αριστερή. Όταν πήγαμε, ήταν επίσης απελπιστικά γεμάτο με αποτέλεσμα να βρούμε να καθίσουμε στο εντελώς βάθος. Εκεί που δεν είχε άλλο. Πήραμε τα ποτάκια μας, ακούγαμε την μουσικούλα μας (είχε καλή μουσική τουλάχιστον) και περιμέναμε τον αδερφό της συναδέρφου για να πάμε όλοι μαζί κάπου αλλού.
Μετά από λίγο, μπήκε μέσα μια παρέα 5-6 ατόμων. Ανάμεσα σε αυτούς και ο καλός μου.Κάποια στιγμή, με κάποια αφορμή που δεν θυμάμαι, μου έπιασε την κουβέντα. Τα κλασικά που ξέρετε όλοι. Πως σε λένε, από που είσαι, τι κάνεις εδώ, πόσον ετών είσαι κτλ. Μου ήταν σχετικά ευχάριστη η κουβέντα μας, αλλά είχε ημερομηνία λήξης. Ήταν τετριμμένη. Ο ίδιος μου άρεσε, αλλά όσο και να σου αρέσει κάποιος, όταν φεύγεις την επόμενη μέρα δεν ελπίζεις να τον γνωρίσεις καλύτερα.

Εντελώς ξαφνικά, και ενώ αισθανόμουν περίφημα, είχα μόλις πιει 2-3 γουλιές από το ποτό μου, άρχισα να μην αισθάνομαι καθόλου καλά. Άρχισα να ζαλίζομαι. Τον παράτησα σύξυλο εκεί που μιλούσαμε και πήγα να καθίσω σε ένα σκαμπό λίγο παραπέρα γιατί ένιωθα συνεχώς να χειροτερεύω. Μέσα σε μερικά λεπτά αισθάνθηκα πραγματικά να είμαι στα πρόθυρα της λιποθυμίας και αναγκάστηκα να ζητήσω την βοήθεια της φίλης μου για να μπορέσω να βγω έξω. Για μια στιγμή σχεδόν δεν μπορούσα να δω μπροστά μου.

Βγήκαμε έξω και πήγα και κάθισα σε ένα παγκάκι που είχε εκεί κοντά όντας σε ημιλυπόθυμη κατάσταση, και να έχω καταϊδρώσει . Δεν είχα κάτι. Είχα πάθει μια από τις συνηθισμένες για μένα πλέον κρίσεις πανικού και χρειαζόμουν να ξαπλώσω, να φάω κάτι γλυκό και να περιμένω να πάψω να ιδρώνω για να συνέλθω. Ο καλός μου βγήκε έξω μαζί μας και έμεινε δίπλα μου όλη την ώρα που χρειάστηκε να γίνω καλά.

Όταν συνήλθα κάπως και τον είδα δίπλα μου ένιωσα αυτό που λένε κεραυνοβόλος έρωτας. Ένιωθα να μην θέλω να φύγω στιγμή από δίπλα του. Τον είδα με άλλα μάτια. Όχι με τα ίδια που τον κοίταζα 10 λεπτά πριν. Παράξενο, αλλά έτσι ήταν. Σαν να έγινε ένα κλικ και άλλαξαν τα πάντα. Για πρώτη φορά στην ζωή μου κατάλαβα γιατί λένε ότι ο έρωτας είναι τυφλός. Δεν έβλεπα τίποτα και κανέναν εκτός από αυτόν. Ήταν η μόνη μου σκέψη αυτός.

Είναι αυτός που μέχρι σήμερα στέκεται στο πλάι μου, με φροντίζει και με αγαπάει κάθε μέρα που περνά.
Είναι αυτός που έζησα τον απόλυτο έρωτα μαζί του. Είναι αυτός που έζησα επίσης και την απόλυτη πτώση του έρωτα.
Κάθε μέρα που περνά, νιώθω να θέλω να είμαι μαζί του όλο και πιο πολύ. Θέλω να ζήσω και άλλες χαρές και λύπες μαζί του. Όπως κάθε μέρα…Είναι αυτός που θέλω να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου μαζί του.

Pictures from : http://www.art-of-love.net/

Ξέρετε τι είναι το Σ.Α.Σ.?

Προχθές, στο γραφείο, συζητούσαμε για μια αποχώρηση ενός εργαζομένου η οποία μας φάνηκε ξαφνική και αδικαιολόγητη κατά κάποιο τρόπο. Με τα πολλά αφού είπε ο καθένας την δική του εκδοχή επί του θέματος καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι σε μια εργασιακή σχέση χρειάζεται και οι δύο πλευρές να είναι καλώς κείμενες η μια απέναντι στην άλλη. Και η επιχείρηση δηλαδή θα πρέπει να σέβεται τον εργαζόμενο και να τον στηρίζει όπου μπορεί και ο εργαζόμενος από την μεριά του να κάνει ότι μπορεί για το καλό της επιχείρησης και να μην εργάζεται με την αίσθηση ότι του χρωστάει κανείς.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο, είπε κάποιος συνάδερφος εκεί για το Σ.Α.Σ. Ρώτησα τι είναι αυτό μιας και δεν το είχα ξανακούσει πιο πριν. Τελικά μου είπε γελώντας ότι πρόκειται για τα αρχικά του "Συμπεριφορά Αναπαράγει Συμπεριφορά". Δεν ξέρω αν ήταν δική του έμπνευση ή κάπου το είδε ή το άκουσε, το βρήκα πάντως πολύ σωστό.

Και φυσικά αυτό δεν ισχύει μόνο στις εργασιακές σχέσεις. Για κάθε σχέση ισχύει.

Ας το έχουμε κατά νου. Εκτός από την στραβή μέρα που μπορεί να είχε ο άλλος και να φέρθηκε όπως φέρθηκε, ίσως να έπαιξε τον ρόλο του και αυτό.

Λίγη κατανόηση ποτέ δεν έβλαψε κανένα.

Picture from: http://www.javierlopezbarbosa.com/

Sadness...

Picture from : http://www.bararcade.net/art/

Υφιστάμενοι και προϊστάμενοι!

Σήμερα στο γραφείο συνέβη κάτι που είναι η αφορμή να με απασχολεί ένα θέμα τους τελευταίους 2-3 μήνες. Δεν έτυχε να το αναφέρω ποτέ, ούτε στην καλύτερη μου φίλη, την Ηλιαχτίδα, ίσως γιατί δεν το πήρα στα σοβαρά ποτέ. Ίσως από σήμερα αλλάξει αυτό. Αφορά την συμπεριφορά ενός από τους προϊσταμένους μου. Αλλά καλύτερα ας περιγράψω πρώτα με λίγα λόγια την κατάσταση.

Στο γραφείο που δουλεύω σήμερα είμαι εκεί εδώ και 2,5 χρόνια περίπου. Η όλη ιστορία νομίζω πως πρέπει να άρχισε πριν 2-3 μήνες όπως είπα και παραπάνω. Μέχρι τότε , τίποτα επιλήψιμο δεν είχα προσέξει. Τον τελευταίο όμως καιρό παρατηρώ ότι ο ένας εκ των προϊσταμένων μου (τρείς έχω, ζωή να έχουν!) με κομπλιμεντάρει συχνά πυκνά πάνω σε οποιοδήποτε τομέα, και κυρίως σε αυτόν του αντικειμένου της δουλειάς είτε της συμπεριφοράς μου με τους συνεργάτες μου. Επιμένει δε σε τέτοιο βαθμό να το κάνει (και νομίζω πως υπερβάλει τόσο πολύ στα λεγόμενα του ) που ώρες ώρες νιώθω άβολα απέναντι στους υπόλοιπους παρόντες. Τον τελευταίο δε, μήνα προστέθηκε και κάτι καινούργιο. Με προσκαλεί (πάντα παρουσία τρίτων) σε επαγγελματικές και καλά εξόδους. Λέω και καλά, γιατί από την αρχή που είμαι εκεί δεν πρόσεξα να συνηθίζετε κάτι τέτοιο. Οι προσκλήσεις βέβαια αυτές γίνονται με την αφορμή να πάμε όλοι μαζί οι του γραφείου κάπου. Την μια λοιπόν για καφέ, την άλλη για φαγητό την παράλλη για απογευματινό κρασί με εμένα να αρνούμαι συνεχώς μέχρι που σήμερα μου έκανε την εξής απίστευτη πρόταση. Απίστευτη για μένα γιατί κάποιος άλλος ίσως την θεωρήσει νορμάλ. Επ' ευκαιρίας της ονομαστικής εορτής του ενός προϊσταμένου και των δικών του γενεθλίων, να πάω μαζί τους σε νυχτερινό κέντρο διασκέδασης!!!!! Φυσικά η απάντηση μου ήταν ευνόητη! Ήταν ένα περίτρανο όχι γιατί δεν νοείται Σαββάτο βράδυ να αφήσω μόνο του τον καλό μου και να τρέχω σε νυχτερινά κέντρα για να γιορτάσω ονομαστικές εορτές και γενέθλια άλλων αντρών, και το κυριότερο όλων, των προϊσταμένων μου!!!!! Αυτά φυσικά τα ανέφερα μαζί με την απάντηση μου! Εκείνος φυσικά στην αντίρρηση μου ότι δεν γίνεται να πάω εγώ μια υφισταμένη με τους προϊσταμένους μου σε βραδινή έξοδο απάντησε ότι μετά το ωράριο μου δεν είμαι πια υφισταμένη (!!!) και στην άλλη με τον καλό μου αναγκάσθηκε να μου πει να πω και σε αυτόν να έρθει!!!!

Ουδέποτε στην επαγγελματική μου ζωή έτυχε να μπλέξω ερωτικά με οποιονδήποτε εργαζόταν στον ίδιο χώρο με μένα. Πάντα κρατούσα τις αποστάσεις και αν κάτι πήγαινε να συμβεί το απέφευγα με τρόπο χωρίς να αναγκαστώ να χαλάσω τις επαγγελματικές μου σχέσεις.. Αυτό δεν το έκανα συνειδητά θα έλεγα. Μου έβγαινε μάλλον ασυναίσθητα. Γιατί ο επαγγελματικός χώρος είναι για μένα ένας πολύ αντιερωτικός χώρος. Επίσης το κυριότερο είναι ότι δεν είναι ένας χώρος που τον ορίζω. Είναι χώρος κάποιου άλλου. Είναι του εργοδότη μου. Όχι δικός μου.

Ξέρω ζευγάρια που δουλεύουν στον ίδιο χώρο και πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορούν. Φαντάζομαι θα είναι τρομερά ψυχοφθόρο. Δεν μπορεί παρά τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα των προσωπικών σχέσεων να επηρεάζουν και το επάγγελμα. Και αυτό δεν εξυπηρετεί την εργασία είτε είσαι εσύ ο ίδιος ο εργοδότης είτε κάποιος άλλος!

Τελικά, τώρα που τα έγραψα όλα αυτά, δεν ξέρω ακόμα αν πρέπει να ανησυχώ ή όχι!!

Το άδοξο τέλος μιας γνωριμίας και η νέα αρχή μιας άλλης...

Αφορμή για αυτό το post στάθηκε μια Χριστουγεννιάτικη κάρτα που πήρα με το ταχυδρομείο λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Αλλά καλύτερα ας ξεκινήσω από την πρώτη ιστορία. Αυτήν που έληξε άδοξα.
Η πρώτη ιστορία έχει να κάνει με μια φίλη την Λένα Χ. που είχα γνωρίσει πριν 5-6 χρόνια περίπου σε ένα νοσοκομείο. Εγώ είχα πάει να κάνω μια επέμβαση ρουτίνας σε ένα μου δόντι και εκείνη είχε μπει μέσα ένα βράδυ ως έκτακτο περιστατικό. Ένα σκυλί μιας φίλης της (pitbull) φιλικό γενικά, αφήνιασε απότομα μια στιγμή και την δάγκωσε στο πρόσωπο. Ευτυχώς δεν την βρήκε στο μάτι και έτσι την γλύτωσε με μερικά ράμματα.
Από εκεί γνωριστήκαμε, και κρατήσαμε μια επαφή κυρίως τηλεφωνική, μιας και εγώ γύρισα πίσω Ρόδο και εκείνη έμενε Αθήνα. Κάθε φορά που ανέβαινα Αθήνα συναντιόμασταν. Συζητούσαμε για ένα σωρό θέματα και είχαμε μια πολύ οικεία σχέση. Μέχρι και blind date της είχα κανονίσει με τον αδερφό ενός φίλου μου ο οποίος έμενε Αθήνα επίσης.
Πριν όμως δύο χρόνια περίπου, ξαφνικά εξαφανίστηκε. Από εμένα εξαφανίστηκε. Έπαψε να απαντά στα τηλέφωνα μου (ποτέ δεν παίρνω με απόκρυψη-το σιχαίνομαι) χωρίς εμφανή λόγο, τουλάχιστον σε εμένα. Ίσως κάτι της έκανα χωρίς να το θέλω, αλλά δεν μπορεί να πάει και ο νους μου πουθενά. Το μόνο που μου περνάει από το μυαλό είναι ότι όταν μου εξομολογήθηκε ότι βλέπει τακτικά πνευματικό και εξομολογείται ίσως τότε (με τα μυαλά μου κουβαλούσα) να έκφρασα την άποψη μου κάπως άγαρμπα, και αυτό να στάθηκε αφορμή να την κακοκαρδίσω. Ειλικρινά δεν ξέρω.
Όπως και να έχει όμως, πέρσι, που έστειλα κάρτες, είχα στείλει μια και σε αυτήν επίσης, παρόλο που δεν απαντούσε στις κλήσεις μου μήνες πριν. Δεν πήρα πίσω ούτε ένα τυπικό sms. Φέτος, που δεν έστειλα σε κανένα, ίσως νομίζει πως την ξέχασα πια.
Κάνει λάθος, αν και δεν έχει καμιά σημασία πια.
Η δεύτερη ιστορία, είναι αυτή που μου έδωσε βασικά την αφορμή. Αφορά μια φίλη την Λένα Φ. με την οποία "γνωριστήκαμε" μέσω αλληλογραφίας (θυμάστε κάτι λίστες διευθύνσεων που δημοσίευαν τα εφηβικά περιοδικά τότε? Ε! Από εκεί) προ εικοσαετίας τουλάχιστον. Βάζω εισαγωγικά στο γνωριστήκαμε γιατί δεν την έχω δει ποτέ. Ούτε με έχει δει. Στην ουσία δεν την ξέρω ούτε με ξέρει. Στην αρχή που η αλληλογραφία μας (σχεδόν παιδιάστικη θα έλεγε κανείς) ήταν πιο συχνή είχαμε ανταλλάξει κάποιες φωτογραφίες. Από κάποια στιγμή και μετά αραιώσαμε τα γράμματα, άλλαξε η ζωή μου, προφανώς και η δική της, αλλά από τότε μέχρι και σήμερα ανταλλάσαμε Χριστουγεννιάτικες κάρτες κάθε χρόνο ανελλιπώς. Εκείνη νομίζω μου έστελνε και το Πάσχα. Καμιά άλλη επικοινωνία. Μόνο αυτή που απλά επιβεβαίωνε ότι ή διεύθυνση ακόμα ισχύει και ότι είμαστε εκεί για να παραλάβουμε η μια τις ευχές της άλλης.
Φέτος λοιπόν, πήρα με συστημένο γράμμα την κάρτα αυτής της φίλης. Παραξενεύτηκα που την έστειλε συστημένη βέβαια. Δεν το συνήθιζε. Τελικά η απορία μου λύθηκε όταν είδα κάτω χαμηλά στην κάρτα να γράφει : " Υ.Γ. Περιμένω γράμμα σου" .
Χαμογέλασα, και αμέσως μου ήρθε στο νου η πιο πάνω Λένα και σκέφτηκα ότι τελικά δεν αξίζει να αναλωνόμαστε στο να λυπόμαστε για αυτά που χάνουμε στην ζωή. Και ίσως η σύμπτωση των ονομάτων να ήταν αυτή που με έκανε να κάνω αυτόν τον συνειρμό και να διαπιστώσω ότι μπορεί η μια Λένα να έφυγε από την ζωή μου, υπήρχε όμως πάντα μια άλλη Λένα που ήταν εκεί πάντα και περίμενε από μένα ίσως κάτι.
Έτσι λοιπόν, θα κάνω κάτι που έχω πολύ καιρό να κάνω. Θα γράψω γράμμα σε χαρτί. Με τον πατροπαράδοτο τρόπο, έτσι όπως έκανα πάντα. Με τα ορθογραφικά λάθη και τις σβησμένες λέξεις. Θα ψάξω να βρω όλα τα γράμματα που είχαμε ανταλλάξει μικρές (τα έχω κρατήσει) και θα τα διαβάσω όλα. Και καλώς εχόντων των πραγμάτων λέω το καλοκαιράκι που πάλι θα ανηφορίσω στην άνω Ελλάδα να κανονίσω μια συνάντηση με την Λένα που ήταν πάντα εκεί!
Η ζωή συνεχίζεται και είναι ωραία!

Μια απογοητευτική εργασιακή σχέση...

Το τελευταίο διάστημα αντιμετωπίζω μια πρωτόγνωρη κατάσταση στην δουλειά μου. Πριν από ένα δίμηνο περίπου προσλήφθηκε μια κοπέλα για να συμπληρώσει την θέση στην οποία εργάζομαι κατά τις απογευματινές ώρες.
Από την αρχή το είδα με καλό μάτι αυτό μόνο και μόνο γιατί υπέθετα ότι τουλάχιστον δεν θα χρειάζεται να μένω κάποιες φορές παραπάνω για να τελειώσω κάτι που ήταν επείγον να ετοιμαστεί.
Ετσι λοιπόν τις δύο πρώτες εβδομάδες έμενα παραπάνω τουλάχιστον μισή ώρα κάθε μέρα για να παραδίνω και να εξηγώ τις δουλειές που έπρεπε να γίνουν. Στην αρχή δε, άφηνα επίτηδες δουλειά που μπορούσε να γίνει απόγευμα, με επεξηγηματικά χαρτάκια, μόνο και μόνο για να μπορέσει να μπει στο πνεύμα όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Το τηλέφωνο δε, στο σπίτι ή στο κινητό δεν περνούσε μέρα που να μην χτυπήσει.
Η κατάληξη?
Η δουλειά μου φυσικά και δεν μειώθηκε (δεν περίμενα εξάλλου κάτι τέτοιο). Αντίθετα αυξήθηκε. Γιατί ότι λάθος γινόταν το απόγευμα αναγκαζόμουν να το διορθώνω το πρωί. Και το να διορθώνεις κάτι είναι πολύ πιο χρονοβόρο από το να το κάνεις μιας εξαρχής ο ίδιος.
Αποφεύγει να εκφράσει την οποιαδήποτε απορία έχει στους προϊσταμένους της με αποτέλεσμα να χτυπάει το τηλέφωνο μου για απορίες του στυλ πώς να φτιάξει ένα πίνακα του excel ενώ αυτός που θέλει τον πίνακα βρίσκετε στο δίπλα γραφείο της. Πράγμα που επίσης δεν θα με πείραζε να απαντήσω αν ήταν κάτι που μπορούσε να το ξέρω με την επιφοίτηση και όχι ρωτώντας και εγώ όπως θα έκανα αντίστοιχα στην θέση της.
Όταν προσπάθησα με τρόπο να τις υποδείξω κάποια λάθη της θίχτηκε τόσο πολύ και έφτασε στο σημείο να συνωμοσιολογήσει και να υπαινιχθεί, εκτός του ότι είμαι κακιά που δεν κατανοώ ότι είναι καινούργια ότι δεν ήξερε, ότι χίλια δυο ότι, ότι η επεξήγηση μου για τις δουλειές που τις παραδίδω είναι εντελώς ελλειμματική επίτηδες!!! Για τις δουλειές που δεν τις ανέθεσα εγώ και έκανε επίσης λάθος δεν έχει να πει φυσικά ότι έφταιγε ο προϊστάμενος που της έκανε ελλειμματική επεξήγηση!
Και έτσι τώρα βρίσκομαι στην δυσάρεστη θέση να κόψω τις πολλές «διαπροσωπικές». Πάνε περίπατο τα μου είπες σου είπα. Και για κάθε επίλυση διαφορών από εδώ και στο εξής αρμόδιοι να είναι οι προϊστάμενοι!
Ε! Όχι και ελλειμματική επεξήγηση με τόσες εργατοώρες που χαράμισα για να της εξηγώ ως και τι είναι ένας ισολογισμός! Αυτό δεν το δέχομαι!

Αφιερωμένο!

Ευφυΐα σημαίνει δυνατότητα να ανταποκρίνεσαι, επειδή η ζωή είναι ρευστή. Πρέπει να είσαι ξυπνητός και να βλέπεις τι σου ζητάει, ποια είναι η πρόκληση σε κάθε περίσταση. Ο ευφυής άνθρωπος συμπεριφέρεται σύμφωνα με την περίσταση και ο ανόητος σύμφωνα με τις έτοιμες απαντήσεις. Ο ανόητος άνθρωπος φοβάται να εμπιστευτεί τον εαυτό του. Ο ευφυής εμπιστεύεται την ενόραση του, εμπιστεύεται το ίδιο του το είναι. Αγαπάει και σέβεται τον εαυτό του. Ο μη ευφυής άνθρωπος σέβεται τους άλλους.

Osho

Το τσιγάρο και εγώ. Μια σχέση αδιαφορίας!

Προχθές βράδυ πήγαμε με τον καλό μου για φαγητό μετά την δουλειά. Με το που ήρθε το φαγητό και άρχισα να τρώω ένιωσα την μυρωδιά καπνού τσιγάρου μέσα στα ρουθούνια μου λες και αυτός που κάπνιζε βρισκόταν απέναντι μου και φυσούσε τον καπνό μέσα στα μούτρα μου. Ήταν μια κοπέλα που καθόταν τουλάχιστον 7 μέτρα μακριά! Το χειρότερο μου σχετικά με το κάπνισμα είναι αυτό. Να θέλω να φάω και να είμαι αναγκασμένη να μυρίζω καπνό τσιγάρου. Αυτό το είχα από τότε που κάπνιζα και εγώ η ίδια.Τώρα πια δεν μπορώ να "ζηλέψω" καν που κάποιος καπνίζει. Δεν μου δημιουργείτε πια αυτή η επιθυμία να καπνίσω. Αλλά ούτε και με ενοχλεί (εκτός από την παραπάνω περίπτωση). Αδιαφορώ όταν μυρίσω καπνό. Δεν με απασχολεί. Είναι κάτι αντίστοιχο με το να μυρίζεις λάχανο βρασμένο όταν δεν σου αρέσει το λάχανο το βρασμένο. Στο σπίτι μου επιτρέπω το κάπνισμα στους επισκέπτες. Εξάλλου μόλις αερίσω λίγο φεύγει η όποια μυρωδιά. Απλά δεν με απασχολεί. Ούτε καν το θέμα υγείας γιατί είναι απλά πάρα πολλά τα "ανθυγιεινά" της ζωής μας. Δεν θα μείνω στο τσιγάρο. Παρόλο που υπήρξα καπνίστρια για αρκετά χρόνια δεν μπορώ να πω ότι μου είχε γίνει ποτέ το τσιγάρο τρόπος ζωής. Μου άρεσε να καπνίζω, ήθελα να καπνίζω, κατανάλωνα κοντά στο 1 1/2 πακέτο ημερησίως αλλά δεν ήμουν ποτέ από αυτούς που ξυπνούσα το πρωί και ήθελα οπωσδήποτε τσιγάρο μαζί με τον καφέ. Και αν δεν τύχαινε αυτή η περίπτωση προχθές ούτε θα έγραφα τώρα για αυτό. Αν δεν βαριέστε διαβάστε παρακάτω για την αρχή και το τέλος του τσιγάρου στην ζωή μου...

Η πρώτες μου "τζούρες" ήταν τραγικές! Η πρώτη φορά ήταν με την προτροπή φιλενάδων που εκείνες ήδη κάπνιζαν (κρυφά τότε ακόμα, γιατί θεωρούταν ταμπού να καπνίζει μια γυναίκα). Δεν ξέρω τι έγινε, αλλά ο καπνός δεν πήγε κάτω και δεν βγήκε από το στόμα. Βγήκε από την μύτη! Η δεύτερη απόπειρα έγινε μετά από χρόνια. Είχαμε κάνει κοπάνα εγώ και άλλες τρεις φίλες μου από την σχολή και πήγαμε σπίτι μου όπου μαζί με το καφεδάκι μας και το "θάψιμο" είπαμε να κάνουμε μια απόπειρα να "μάθουμε" να καπνίζουμε. Είχαμε αγοράσει ένα πακέτο τσιγάρα, πήρε η κάθε μια από ένα, και το ανάψαμε. Η μία έβλεπε την άλλη και έκρινε αν το γενικότερο στυλ συμβάδιζε με αυτό του καπνιστή και έκανε τις ανάλογες παρατηρήσεις για βελτίωση. Δίναμε συμβουλές η μια στην άλλη , χωρίς καν να ξέρουμε η κάθε μια που παν τα τέσσερα, πως να ρουφάει τον καπνό και πως να τον φυσάει, σε ποια χρονική στιγμή κτλ. Κάποια στιγμή με τα πολλά αρχίσαμε να καπνίζουμε σωστά (ή έτσι να νομίζουμε τέλος πάντων). Εκεί το αποτέλεσμα ήταν ακόμα πιο γελοίο. Μια από μας έφτασε στο σημείο να κάνει εμετό. Εγώ είχα αναγούλες και ανακατωσούρα στο στομάχι! Ίσως αντί ο καπνός να πηγαίνει στους πνεύμονες, με την ανιδεότητα μας τον κατευθύναμε στο στομάχι!! Ιδέα δεν έχω. Θυμάμαι όμως ότι παρόλη αυτή την σχετικά δυσάρεστη κατάσταση που δημιουργήθηκε, ρίξαμε πολύ γέλιο εκείνη την μέρα.

Μετά από αυτές τις πρώτες απόπειρες τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους. Χρόνια μετά το τσιγάρο συνέχιζε να μου φαίνεται πολύ cool και το ότι σύχναζα σε μπαρ και κλάμπ υπέρ του δέον ήταν λόγος αρκετός να αρχίσω το κάπνισμα. Εξάλλου ήμουν σχεδόν συνέχεια; σε ένα χώρο που σχεδόν όλοι κάπνιζαν. Και γιατί να καπνίζω τον καπνό του δίπλα και όχι τον δικό μου? Τουλάχιστον το να καπνίζεις τον καπνό που αναπνέεις είναι σαφώς πιο ευχάριστο από το να αναπνέεις τον καπνό του άλλου και σε αυτό η άποψη έχει μείνει η ίδια από τότε. Είναι ο μόνος λόγος που θα με κάνει να αρχίσω το κάπνισμα ξανά. Όμως στην αντίπερα όχθη υπάρχουν πολλοί άλλοι λόγοι εξίσου σημαντικοί που θα με κάνουν να μην το αρχίσω ξανά.

Πρώτα από όλα σαν ιδέα του να μπαίνει μέσα στον οργανισμό μου καπνός με απωθεί πλέον. Αναπνέω και μόνο για αυτό νιώθω φοβερά όμορφα με τον καθαρό αέρα που μπαίνει μέσα μου και η ιδέα και μόνο να μπει καπνός με χαλάει ανεπανόρθωτα! Αυτό μου βγήκε πρόσφατα όταν εκτίμησα την "ζωή" λίγο πιο συνειδητά από πριν. Τότε αντιλήφθηκα ότι το σώμα μας δεν είναι σκουπιδοτενεκές να του πετάμε μέσα ότι βρούμε. Αυτό βέβαια είναι σχετικό για τον καθένα.

Όντας καπνίστρια προσέθετα απλά προβλήματα στα ήδη υπάρχοντα. Άγχος, αν θα μου φτάσουν τα τσιγάρα, πως θα κρατάω μέσα σε ένα στριμόκωλο κλάμπ πακέτο, ποτό και το τσιγάρο που κάπνιζα, να ψάχνω φωτιά και να μην βρίσκω (ξέρετε τι χαμός γίνεται με τους αναπτήρες! Γιατί όλοι τους παίρνουν από τους άλλους?), να προσέχω μην φυσήξει αεράκι και πάρει την στάχτη από το τασάκι και με κάνει καινούργια.

Ο οικονομικός ήταν και αυτός ένας αρκετά σοβαρός λόγος. Όταν δεν βάλεις μέτρο στο τσιγάρο θέλεις όλο και πιο πολύ. Όταν αντιλήφτηκα τι ξόδευα για αυτό έβαλα κάτω και υπολόγισα το τι θα μπορούσα να κάνω με αυτά τα χρήματα και αξιολόγησα τις προτεραιότητες μου. Θέλω να καπνίζω ή να αγοράζω περισσότερα βιβλία? Η να αγοράζω ένα ρούχο παραπάνω? Η να πάω ένα ταξιδάκι? Και απλά αποφάσισα.

Δεν ήταν εύκολο να το κόψω. Ένιωθα την στέρηση. Έβλεπα στα όνειρα μου ότι κάπνιζα και στον ξύπνιο μου αναρωτιόμουν αν ήταν αληθινό ή ψέματα. Δυσκολεύτηκα στην αρχή. Όμως σιγά σιγά βρήκα κάποια τρυκ να ξεγελάσω το μυαλό μου.

Δεν απαγόρευσα παντελώς το τσιγάρο από τον εαυτό μου (όταν φέρεσαι σκληρά σε κάποιον σου το ανταποδίδει. Δεν έχει σημασία ότι αυτός ο άλλος είναι ο ίδιος σου ο εαυτός.). Είχα δύο πακέτα όταν αποφάσισα να το κόψω. Το ένα ήταν κλειστό. Είχα καταφέρει όμως να σταματήσω το κάπνισμα προτού καν τελειώσει το ήδη ανοικτό. Έθεσα απλά κάποιους όρους. Δεν θα καπνίζω ασυνείδητα. Όταν θα ανάβω ένα τσιγάρο θα φροντίζω να έχω τον χρόνο και την ηρεμία να το απολαύσω μέχρι το τελευταίο εκατοστό. Ετσι πάντα μετέθετα την ώρα του τσιγάρου λίγο αργότερα μέχρι να βρεθεί ο κατάλληλος χρόνος που να πληροί τις προϋποθέσεις. Καταλαβαίνεται βέβαια ότι τέτοιο χρόνο έχουμε πολύ λίγο όλοι μας. Με αποτέλεσμα τα τσιγάρα που κάπνιζα να μειωθούν πάρα πολύ χωρίς να έχω στερητικά γιατί απλά δεν έλεγα ΟΧΙ, αλλά έλεγα ΟΧΙ ΤΩΡΑ. Μεγάλη υπόθεση το μυαλό μας... Θέλει πολλά τρυκ για να μπορέσει να το ξεγελάσει κανείς. Αλλά το σημαντικό είναι πως υπάρχει τρόπος.

Είναι κάτι που το μπορεί ο καθένας μας. Μένει να το θέλει.

Το ΚΛΙΚ που σου αλλάζει το ΣΥΜΠΑΝ...

Ζήτησα από την φίλη μου την Μαρία, να γράψει την εμπειρία της σχετικά με το πως άλλαξε και από εκεί που κατηγορούσε ότι είχε σχέση με την θρησκεία άλλαξε εντελώς και βρέθηκε να διακηρύσσει την πίστη της.
Το έχω πει ξανά και σε σχόλια και από εδώ μέσα. Οτιδήποτε μπορεί να γίνει κινητήριος δύναμη για κάποιον άνθρωπο να πάει λίγο πιο πάνω από εκεί που του λένε όλοι ότι μπορεί να πάει, για μένα είναι θεμιτό. Και δεν έχω κανένα λόγο ούτε να το κοροϊδέψω ούτε να το διαψεύσω. Δεν είμαι εγώ αυτή που θα "ρημάξω " τα πιστεύω κάποιου μόνο και μόνο για να υπερασπιστώ την δική μου αλήθεια. Ο καθένας εξάλλου έχει από μία "αλήθεια" .

Διαβάστε την εμπειρία την φίλης μου παρακάτω, και αν μπορείτε, μην την σκεφτείτε μόνο, μην την αναλύσετε μόνο, νιώσετε την επίσης...
Ορίστε...

Αγαπημένοι μου φίλοι γειά σας!
Θέλω να σας διηγηθώ τη δική μου ιστορία περί πίστεως & παρακαλώ να αφιερώσετε λίγο χρόνο για να τη διαβάσετε όλοι, ακόμη κι όσοι δεν πιστεύετε & βγάλτε μετά ο καθένας τα δικά του συμπεράσματα.
Ονομάζομαι Μαρία (από την Παναγιά των Χριστιανών) αλλά παρά το όνομα μέχρι & πριν λίγο καιρό μόνο θρησκευόμενη δεν υπήρξα! Από την εφηβεία μου άρχισα να βλέπω με πολύ κριτική ματιά τα όσα άκουγα για τη θρησκεία των Ελλήνων, να διαβάζω Νίτσε, Σωκράτη, Βουδιστικά βιβλία, μέχρι που έφτασα να απορρίψω εντελώς τη χριστιανοσύνη (αλλά & τη θρησκεία γενικότερα) ως ένα δόγμα που ιδρύθηκε με σκοπό των εύκολο πλουτισμό των ιεραρχών-κληρικών του & απευθύνεται σε επιεικώς αφελείς! Στην εκκλησία πήγαινα μόνο Χριστούγεννα-Πάσχα κι αυτό μετά από πολλούς καυγάδες με τους γονείς μου & μόνο «για τα μάτια του κόσμου». Ένιωθα δε εκεί μέσα σαν υποκρίτρια & στην κυριολεξία υπέφερα. Την ίδια ίσως & χειρότερη τακτική ακολούθησα & όταν πια παντρεύτηκα, προσπάθησα δε να επηρεάσω & το σύζυγό μου ώστε να καταλάβει πόσο γελοίες είναι όλες οι θρησκείες: «το όπιο των λαών» όπως έχουν χαρακτηριστεί.
Μέχρι που πριν 3 περίπου χρόνια μου παρουσιάστηκε ένα είδος καρκίνου στον τράχηλο της μήτρας, εντελώς ξαφνικά έπειτα από ένα καθιερωμένο test παπανικολάου. Φυσικά σοκαρίστηκα, φοβήθηκα, αλλά ούτε για μία στιγμή δεν σκέφτηκα να έρθω κοντά στη θρησκεία. Οι εξετάσεις απαίτησαν επέμβαση για εκτομή του τραχήλου. Το βράδυ πριν την εγχείρηση προς απίστευτα μεγάλη μου έκπληξη είδα στον ύπνο μου να στέκεται πάνω από το κρεββάτι μου ένα γυναικείο πρόσωπο με πολύ γλυκιά έκφραση αλλά & μια βλοσυρότητα στο βλέμμα & να μου λέει: «Εγώ θα είμαι πλάι σου & θα σε βοηθήσω αρκεί & εσύ να με φροντίζεις & να μην με απαρνηθείς» ... & κάνοντας ένα νεύμα μου έδειξε μία ασημένια εικόνα (δώρο του γάμου μου) που είχε κρεμάσει η μητέρα μου στον απέναντι από το κρεββάτι μου τοίχο & απεικονίζει την Παναγία. Είδα λοιπόν στο όνειρό μου πως η εικόνα αυτή είχε σκουριάσει τόσο πολύ που έσταζε κάτω σκουριά. Αυτά είπε η μορφή & βγήκε από την πόρτα του υπνοδωματίου μας, όχι περπατώντας αλλά γλιστρώντας & καθώς έφευγε έβλεπα να στάζει πίσω της σκουριά. Πετάχτηκα από τον ύπνο μου πάρα πολύ ταραγμένη, ξύπνησα το σύζυγό μου, του τα διηγήθηκα & μαζί ανάψαμε το φώς & είδαμε την εικόνα στον τοίχο (που εγώ μέχρι τότε την είχα απλώς σα διακοσμητικό στοιχείο, σαν κάδρο) να είναι όντως κατασκουριασμένη. Σηκωθήκαμε νιώθοντας & οι δύο την ανάγκη να την καθαρίσουμε & είδαμε στα 2 από τα 3 χαλάκια που είχα στρωμένα το ένα στη δική μου πλευρά του κρεββατιού & το άλλο μπροστά από την εικόνα να είναι λερωμένα με καφέ κηλίδες όμοιες με σκουριά...! Σημειωτέον πως ήταν ολοκαίνουργα, είχα δεν είχα 2 μήνες που τα είχα στρώσει & φυσικά το προηγούμενο βράδυ δεν είχαμε εντοπίσει καμμία βρωμιά πάνω τους... Τέλος πάντων, η επέμβαση έγινε με επιτυχία. Οι γιατροί μας είπαν πως μετά από 3 περίπου μήνες θα μπορούσα να μείνω & έγκυος. Πράγματι, έμεινα μετά από 1 εξάμηνο περίπου (δεν το επιδιώκαμε ιδιαίτερα), όλες οι εξετάσεις υπήρξαν άριστες αλλά δυστυχώς η καθιερωμένη επίσκεψη στο γυναικολόγο μετά από 1 μήνα έδειξε πως το έμβρυο, εντελώς ανεξήγητα είχε πεθάνει μέσα μου... Παλινδρόμηση κυήσεως ονομάζεται ιατρικά το φαινόμενο. Με παρότρυνση των γιατρών κάναμε γενικό ανοσολογικό έλεγχο στην Αθήνα γιατί ξέχασα να σας πω πως ζούμε στην πανέμορφη Ρόδο. Κανένα εύρημα! Δεν υπήρχε κανένας λόγος που να προκάλεσε το θάνατο του εμβρύου οπότε όλοι οι γιατροί στους οποίους απευθυνθήκαμε απέδωσαν το συμβάν στην τύχη. Μετά από κάποιους μήνες ξαναμένω έγκυος, δυστυχώς με την ίδια κατάληξη. Στην 3η πια εγκυμοσύνη όλοι οι γιατροί μου συνέστησαν προληπτικά να είμαι ξαπλωμένη συνεχώς, να παίρνω αυστηρότατη θεραπεία ορμονική & να κάνω καθημερινά μία ένεση στην κοιλιακή χώρα ώστε να εκμηδενίζαμε τις πιθανότητες να ξανασυμβεί. Τα τήρησα όλα ευλαβικά (η κοιλιά μου είχε γίνει μελανή) & κάθε 2η μέρα έδινα αίμα για να παρακολουθούμε τη σωστή άνοδο της Β΄ χοριακής στον οργανισμό μου! Δυστυχώς μια τέτοια εξέταση στο τέλος του δεύτερου μήνα κυήσεως έδειξε πάλι πως η Β΄ χοριακή ξαφνικά είχε μειωθεί πολύ (κανονικά διπλασιάζεται κάθε 48 ώρες) οπότε πάλι το μωρό είχε πεθάνει. Λόγω της προχωρημένης πλέον εγκυμοσύνης υποχρεώθηκα να κάνω απόξεση για να απομακρύνουν οι γιατροί το νεκρό έμβρυο & εξαιτίας αυτού μου ανακοίνωσαν πως τουλάχιστον μετά από 6 μήνες θα ήταν σε θέση ο οργανισμός μου να ξανασυλλάβει & πως κάθε παλινδρόμηση που πάθαινα ελαχιστοποιούσε κατά 25% τις πιθανότητες να μπορέσει πλέον ο οργανισμός μου να κρατήσει φυσιολογικά ένα μωρό. Τότε πραγματικά απογοητεύτηκα! Μέχρι τότε ήμουν πολύ αισιόδοξη κι έλεγα πως αυτά συμβαίνουν αλλά μετά την 3η φορά η αισιοδοξία μου με εγκατέλειψε, ένιωσα ξαφνικά να φεύγει η γη κάτω από τα πόδια μου...
Να σας πω εδώ πως στη Ρόδο υπάρχει πάνω σε ένα αρκετά ψηλό λόφο που τον ανεβαίνεις μόνο πεζός (300 σκαλιά έχει) ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στην Παναγιά την επονομαζόμενη από τους ντόπιους (εγώ δεν είμαι Ροδίτισσα) Τσαμπίκα & είναι προστάτιδα των άτεκνων ζευγαριών. Θεωρείται πολύ θαυματουργή, αλλά εγώ τόσα χρόνια που έμενα στο νησί ποτέ δε θέλησα να ανέβω εκεί πάνω. Όταν είχα πρωτοέρθει μάλιστα στο νησί & άκουγα το όνομα Τσαμπίκος ή Τσαμπίκα κορόιδευα... Νόμιζα (όπως νομίζουμε όλοι οι «πανωμερίτες») πως είναι απλώς ένα κοροιδευτικό προσωνύμιο των Ροδιτών! Μετά λοιπόν την 3η παλινδρόμηση που πέρασα άρχισαν κάποιοι Ροδίτες να μου μιλάνε για την εκκλησία της Παναγιάς της Τσαμπίκας! Δύο περίπου εβδομάδες μετά την απόξεση πήγαμε με το σύζυγό μου που σημειωτέον, παρότι Ροδίτης, ούτε εκείνος είχε ανέβει ποτέ!
Εκεί ένιωσα πραγματικά άλλος άνθρωπος... Είδα ένα εκκλησάκι 2χ3 στην κυριολεξία πνιγμένο στα τάματα! Σε κάθε εκατοστό των τοίχων του υπάρχουν ευχαριστήρια γράμματα & φωτογραφίες μωρών, ανθρώπων από όλο τον κόσμο: από Γερμανία, Σουηδία, Αθήνα, Κύπρο... Εκεί μέσα ένιωσα τέτοιο δέος & τέτοια ανεξήγητη ένταση όση δεν είχα νιώσει ποτέ στη ζωή μου! Σκέφτηκα πως συνέβαλε σ΄αυτό & το υψόμετρο: από εκεί πάνω έβλεπες όλο το νησί, αισθανόσουν σα να βρίσκεσαι στην κατοικία των Θεών, στον Όλυμπο! Όταν κατεβαίναμε, έτσι ξαφνικά & αψυχολόγητα είπα στον άντρα μου πως θα μείνω αμέσως πάλι έγκυος & πως αυτή τη φορά όλα θα πήγαιναν μια χαρά! Δε νομίζω να με πίστεψε τότε! Όμως εγώ εξακολουθούσα να νιώθω φοφερή αυτοπεποίθηση & μία απίστευτη γαλήνη: σαν να είχα ξαφνικά συμφιλιωθεί με Το Θείο..!
Ούτε 2 μήνες μετά την απόξεση είχα μιας εβδομάδος καθυστέρηση, & η εξέταση αίματος έδειξε πως είμαι στο 2ο μήνα κυήσεως!!! Δηλαδή πως έμεινα αμέσως σχεδόν έγκυος. Ο γιατρός μου αφενός δεν μπορούσε να το πιστέψει & αφετέρου έσπευσε να μας πει να ξεκινήσω αμέσως πάλι την ίδια θεραπεία γιατί «μόνο έτσι είχα ελπίδες» πια! Πήγαμε σε 2ο γιατρό, ο οποίος αφού του είπαμε το ιστορικό μου, έκανε την ίδια ακριβώς διάγνωση: έπρεπε οπωσδήποτε να ακολουθήσω την ίδια θεραπεία! Όμως εγώ αρνήθηκα χωρίς να ξέρω τότε πού βρίσκοντας τη δύναμη! Ξαναανέβηκα στο ανεπιφύλακτα θαυματουργό πια για μένα εκκλησάκι & ο ιερέας εκεί χωρίς να ξέρει τίποτε για μένα μας έδωσε ένα βαμβακάκι βουτηγμένο σε λάδι από το καντήλι της Παναγιάς & μας είπε να σταυρώνω με αυτό κάθε βράδυ την κοιλιά μου!
Αυτό ακριβώς έκανα! Ο γιατρός μου όταν του το είπαμε έφριξε! Μας δήλωσε πως αυτός δεν αναλάμβανε καμμία ευθύνη αν μου ξανασυνέβαινε. Έτσι πήρα την ευθύνη όλη πάνω μου, κι απλώς κάθε φορά που το βαμβακάκι στέγνωνε πια πηγαίναμε & παίρναμε άλλο. Κάποια μάλιστα στιγμή στον 5ο μήνα της εγκυμοσύνης μου, κι αφού μέχρι τότε προς τεράστια έκπληξη όλων των γιατρών όλα πήγαιναν μια χαρά χωρίς απολύτως καμμία θεραπεία, το βαμβακάκι είχε περίπου 2 εβδομάδες που είχε στεγνώσει αλλά με τις δουλειές του συζύγου μου & με τα κρύα του Χειμώνα το είχαμε αμελήσει. Και ξαφνικά η καθιερωμένη επίσκεψη στο ιατρείο έδειξε σχεδόν ανύπαρκτα αμνιακά υγρά. Ο γιατρός τρελάθηκε! Φώναξε άλλους 2 γιατρούς για να διαγνώσουν κι εκείνοι το ίδιο χωρίς να έχουν καμμία εξήγηση! Τότε κατάλαβα πως απλά έπρεπε την ίδια κιόλας μέρα να ξαναπάμε πάνω στη χάρη Της! Το κάναμε & σε 2 μέρες που ξαναπήγαμε να με δει ο γιατρός, ο άνθρωπος στην κυριολεξία έμεινε με το στόμα ανοιχτό: όλα ήταν πάλι απολύτως φυσιολογικά!!!! Αυτό μας είπε πως ιατρικά ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ !
Εμένα όμως όχι απλώς μου συνέβη αλλά μου χάρισε & ένα απολύτως υγιές πλασματάκι που όταν το κοιτάζω συγκινούμαι & μου ανεβαίνουν πραγματικά δάκρυα για να με κάνουν να αναρωτηθώ τί έκανα για να αξίζω τέτοια ευλογία...
Από τότε την ιστορία αυτή νιώθω την ανάγκη να τη διηγούμαι σε όλο τον κόσμο: εγώ ποτέ δεν υπήρξα ιδιαίτερα θρησκευόμενο άτομο, ακόμη & μετά την παρουσία της Παναγίας στον ύπνο μου περιοριζόμουνα μόνο στα τυπικά χωρίς πραγματικά να ξέρω εάν πίστευα ή όχι. Τώρα έχει αλλάξει όλη μου η ζωή! Τώρα ξέρω πως πραγματικά η θρησκεία μας είναι ολοζώντανη & πως η πίστη κάνει τα μεγαλύτερα θαύματα!
Να σας πω επίσης πως για τη γέννα που αναμενόταν γύρω στις 10 Μαίου είχα κανονίσει με το γιατρό μου να κάναμε στις 6 Μαίου επισκληρίδιο αναισθησία για να μην πονέσω πολύ. Όμως στις 30 Απριλίου (που φέτος ήταν ημέρα γιορτής του Αγίου Θωμά) στις 8.00 ακριβώς το πρωί που όλοι στο σπίτι κοιμόμασταν εγώ είδα στον ύπνο μου την ίδια μαυροφορεμένη γυναίκα με πολύ γλυκιά έκφραση στο πρόσωπο κι ένα ραβδάκι στα χέρια, να πλησιάζει στο κρεββάτι μου, να μου λέει «Μη φοβάσαι, όλα θα πάνε μια χαρά», να με σκουντάει με το ραβδάκι (εκείνη τη στιγμή ένιωσα κάτι σα δυνατό τσίμπημα χαμηλά στην κοιλιά) & να απομακρύνεται όχι περπατώντας αλλά πάλι σα να γλιστρούσε ..! Τινάχτηκα από το κρεββάτι, διαπίστωσα πως σε κάθε κίνησή μου άφηνα πίσω μου κουβάδες υγρών, κατάλαβα πως «είχαν σπάσει τα νερά» & όντας απολύτως ήρεμη, χωρίς να νιώθω καθόλου φόβο, δεν είπα τίποτα σε κανέναν, τους άφησα (τους γονείς & το σύζυγό μου) να κοιμούνται, άναψα το καντήλι μας & ξεκίνησα να τους μαγειρεύω. Άρχισα να πονάω γύρω στη μία το μεσημέρι οπότε & πήγαμε στην κλινική & στις τέσσερις παρά δέκα γέννησα απολύτως φυσιολογικά χωρίς να θυμάμαι κανέναν πολύ έντονο πόνο!!! Ήταν πραγματικά για μένα η πιο ωραία εμπειρία της ζωής μου, θυμάμαι την κάθε στιγμή της γέννας μου! Κάποια στιγμή μπήκε μέσα ο σύζυγός μου για να δει πως τα πάω & με βρήκε να λέω ανέκδοτα στο γιατρό & στις μαίες! Του λέω τώρα πως εγώ & αύριο αν θέλει, ξανακάνω μωρό! Και μετά τη γέννα δεν ένιωσα ούτε μια στιγμή να πονάω καθόλου! : Αμέσως μετά ανέβηκα μόνη μου από τη σκάλα, με συνοδεία όλους τους συγγενείς μας στο 2ο όροφο στο δωμάτιο. Όλοι είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό ακόμη & οι γιατροί & οι νοσοκόμες! Θυμάμαι τώρα την έκφραση των προσώπων όλων τους & δεν μπορώ να μη γελάω!
Και από κει & πέρα έχω την πιο όμορφη, την πιο γλυκιά, την πιο αξιολάτρευτη κορούλα του κόσμου!!! Δεν μου μοιάζει βέβαια καθόλου, είναι ίδιος ο άντρας μου αλλά προς μεγάλη μου χαρά!
Ξέχασα επίσης να σας πω πως σε μία από τις επισκέψεις μας στο εκκλησάκι Της Μεγαλόχαρης, αγοράσαμε ένα εγχειρίδιο με την ιστορία της θαυματουργής εικόνας. Μέσα σ΄αυτό αναφέρεται πως όλα τα μωρά που γεννιούνται από την Παναγιά την Τσαμπίκα φέρουν κάπου στο κορμάκι τους το σημάδι της Παναγιάς που απεικονίζει το βαμβακάκι με το λάδι από το καντήλι της! Το δικό μου μωράκι από τη στιγμή που γεννήθηκε έχει πάνω στο δεξί βλέφαρο ένα σημαδάκι το οποίο ο παιδίατρος στην κλινική μας είπε πως ήταν από τη γέννα & «σε καμμιά 20αριά μέρες» θα έφευγε. Εγώ όμως ήξερα πως απεικονίζει το βαμβακάκι & δεν επρόκειτο να φύγει! Σήμερα, 7 μήνες μετά υπάρχει ακόμη! Και χαίρομαι που το σημαδάκι αυτό θα είναι αργότερα αφορμή για να διηγούμαστε το συμβάν!
Αυτά!
Χίλια συγνώμη που μακρυγόρησα τόσο, θέλησα απλώς να σας πω με την ιστορία μου να μην απογοητεύεστε, να έχετε πίστη στο Θεό μας, & όλα θα πάνε μια χαρά! Κι αν θέλετε να πείτε την ιστορία μου όπου αλλού εσείς νομίζετε! Ο Θεός Υπάρχει αρκεί να τον ψάξουμε να τον βρούμε καταρχήν μέσα μας...

Το σουβενίρ μου από το πρόσφατο κρυολόγημα μου...

Πως λέμε το σουβενίρ από το πρόσφατο ταξίδι μου? Ε! Εμένα μετά από ένα μίνι κρυολόγημα που πέρασα ( για άλλη μια φορά!!!) την προηγούμενη εβδομάδα μου έχει μείνει ένα μικρό σουβενίρ το οποίο ονομάζεται επιχείλιος έρπης. Όσοι τον παθαίνουν ξέρουν. Δεν χρειάζεται να περιγράψω πόσο ενοχλητικός είναι.

Για αυτούς που ευτυχώς δεν τους έχει εμφανιστεί ποτέ να πω μερικά πράγματα για να συνειδητοποιήσουν πόσο τυχεροί είναι σε αυτό το θέμα.

Καταρχήν το βασικό. Δεν θεραπεύεται (να χαρώ εγώ γιατρούς!!). Είναι εκεί πάντα και σε πρώτη ευκαιρία κάνει την εμφάνιση του.
Η συχνότητα που εμφανίζεται είναι σχετική και το άγχος μοιάζει να παίζει τον σπουδαιότερο λόγο. Π.χ. Το κρυολόγημα θεωρείται και αυτό μια αφορμή εμφάνισης του. Όμως στα 6 χρόνια που είχε να μου εμφανιστεί είχα κρυολογήσει ουκ ολίγες φορές.

Για να τον περάσεις όσο πιο ανώδυνα γίνεται πρέπει να τον προλάβεις. Τα προμηνύματα τα νιώθεις καταρχήν. Ένα αίσθημα καύσου είναι το πρώτο που νιώθεις. Μετά τα εν λόγω προμηνύματα αρχίζουν και γίνονται ορατά. Μικρές φυσαλίδες αρχίζουν να εμφανίζονται. Εκεί πλέον μπορεί να πει κανείς ότι είναι ήδη περαστικά. Το κακό έχει γίνει. Γιατί για να τον προλάβεις πρέπει να ενεργήσεις όσο ακόμα είμαστε στο πρώτο στάδιο. Έλα όμως που εμφανίζεται σε ανύποπτο χρόνο. Και έτσι μπορεί πολύ απλά να κοιμηθείς μια χαρά (ή απλά νομίζοντας ότι είσαι μια χαρά) και να ξυπνήσεις και να τον έχεις παρέα.

Από εκεί και πέρα τίποτα άλλο πιο συνετό δεν μπορείς να κάνεις εκτός από υπομονή. Να περιμένεις να κάνει τον κύκλο του δηλαδή.

Που σημαίνει ότι πρέπει να έχεις γενικά υπομονή. Να ματώνει κάθε τρεις και λίγο, σε κάθε ευκαιρία. Όταν κάνεις μπάνιο, όταν τρως, όταν γελάς, όταν κοιμάσαι κτλ. Και εσύ να μην εκνευρίζεσαι.
Τα χείλη σου να έχουν τέτοια εμφάνιση που να τραβάνε αμέσως τα βλέμματα όλων και φυσικά δεν τα τραβάνε για τον λόγο που θα ήθελες αλλά εσύ και πάλι να μην εκνευρίζεσαι για αυτό.
Εννοείται πως το να φιλήσεις ή να σε φιλήσουν απαγορεύεται. Όχι μόνο γιατί οι γιατροί ( να χαρώ εγώ!! ) λένε ότι κινδυνεύει να κολλήσει και ο άλλος (ο καλός μου μοιάζει να έχει ανοσία βέβαια αλλά άντε να στο εξηγήσουν τώρα το γιατί… Σιγά μην ξέρουν τι τους γίνεται), αλλά γιατί πρόκειται για επώδυνη εμπειρία!

H Lemon είχε γράψει για αυτό το θέμα σε ένα παλιό της post με μια διαφορετική πολύ όμορφη οπτική γωνία. Ρίξτε του μια ματιά.

Σήμερα λοιπόν, μετά από δέκα μέρες σχεδόν έχω ακόμα το σημάδι του πάνω αριστερά στα χείλη μου. Ελπίζω μόνο όταν θα μου κάνει την χάρη να εξαφανιστεί να κάνει καιρό να ξαναεμφανιστεί! Ας μην βιαστεί. Θα με υποχρεώσει!