Lilypie Kids Birthday tickers

Lilypie Kids Birthday tickers
Showing posts with label απόσπασμα βιβλίου. Show all posts
Showing posts with label απόσπασμα βιβλίου. Show all posts

Tuesday, December 04, 2012

Εγώ ο Ζάχος Ζαχαρής

Μια από τις χρήσεις αυτού laptop που πατάω τώρα τα πλήκτρα, εκτός από το να ασχολούμαι με τους Μικρούς Μεγάλους, να κάνω καμιά δουλίτσα, να γράφω τα δικά μου και να τριγυρνώ στο διαδίκτυο δεξιά και αριστερά  είναι να το χρησιμοποιώ ως μέσo ψυχαγωγίας. Όταν λοιπόν είμαι μακριά από το σπιτάκι μου και την ρουτίνα του (και αυτό συμβαίνει συχνά πυκνά) το φορτώνω ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, το παίρνω μαζί  απέναντι μου στον καναπέ ή το κρεβάτι και λιώνω... Όλα αυτά βέβαια αφού πάνε για ύπνο τα μικρά! Αν αρχίσω νωρίτερα έχω το πλεονέκτημα να πατήσω το  space  να σταματήσω αυτό που βλέπω ακαριαία και να το επανεκκινήσω όποτε εγώ θελήσω πάλι (ελπίζω σύντομα για να μην χρειαστεί να γυρίσω πιο πίσω στην σκηνή για να θυμηθώ που είχα μείνει). 
Σε ένα τέτοιο λοιπόν ταξιδάκι το λαπτοπάκι μου τα έπαιξε. Πρώτη η μπαταρία και μετά το τροφοδοτικό. Για να μην τα πολυλογώ, το θέμα ακόμα δεν λύθηκε και υποψιάζομαι ότι κάτι πιο σοβαρό του συμβαίνει. Ο χρόνος θα δείξει.
Σε μια τέτοια λοιπόν περίπτωση όντας μακριά από το σπίτι μου και την τεχνολογία επιπλέον, τι μπορούσα να κάνω τις ατέλειωτες βραδυνές ώρες που τα μικρά κοιμούνται στο δίπλα δωμάτιο? Ένιωσα τέτοια απελπισία που έκανα κάτι που δεν είχα ξανακάνει ποτέ πριν στην ζωή μου! Αγόρασα βιβλίο από σούπερ μάρκετ! Μαζί λοιπόν με τα γιαούρτια και τα αφροντούς έριξα μέσα στο καλάθι μου και ένα βιβλίο από αυτά που βρίσκονταν στο σταντ λίγο πιο κει από τα ταμεία.  Πάντα απορούσα ποιος μπορεί να αγοράζει βιβλία από την λιγοστή και αμφιβόλου ποιότητος γκάμα  των σούπερ μάρκετ αντί να επισκεφθεί ένα βιβλιοπωλείο ή όταν μπορεί να τα παραγγείλει και να έρθουν στην πόρτα του. Κάπως έτσι μου λύθηκε η απορία.

Ευτυχώς για μένα, αυτή η πρώτη φορά στέφθηκε με επιτυχία, γιατί το βιβλίο που άρπαξα εκείνη την φορά ήταν το "Εγώ ο Ζάχος Ζαχαρής" της Λένας Διβάνη. Οι λόγοι που με έκαναν να διαλέξω αυτό το βιβλίο ανάμεσα από τα άλλα (που ούτε θυμάμαι ποια ήταν) ήταν δύο. Πρώτο ότι είχα ακουστά την συγγραφέα. Είχα διαβάσει ότι επρόκειτο για αξιόλογη συγγραφέα και είχα κατά νου να θυμηθώ στην επόμενη αγορά βιβλίων που θα έκανα να αγόραζα κάτι δικό της για να διαπιστώσω του λόγου το αληθές.  Και δεύτερος λόγος το γεγονός ότι είμαι γατόφιλη και εσαεί γατοθαυμάστρια παρόλο που στην μετά παιδιών εποχή οι σχέσεις μου με τις γάτες έχουν αισθητά αραιώσει. 

Έμεινα κατενθουσιασμένη. Τόσο που δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένα βιβλίο μπόρεσε να με συνεπάρει και να με συγκινήσει τόσο πολύ.  Ήταν απίστευτο πόσο λίγες προσδοκίες είχα από  αυτό το βιβλίο όταν το αγόραζα  (να έφταιγε άραγε το σούπερ μάρκετ?) και πόσο πολύ γέμισε το είναι μου με έντονα συναισθήματα και συγκίνηση! Τόσο πολύ που το τέλος του με έκανε να δακρύσω εξαιτίας της υπερχειλίζων τρυφερότητας που ανέδυε.  Ένα βιβλίο που καθ όλη την διάρκεια που το διάβαζα με έκανε να χαμογελώ με το έξυπνο χιούμορ του. Δεν πρέπει να υπάρχει άλλο βιβλίο που να περιγράφει με τόσο ιλαρό τρόπο το πως μπορεί να βλέπει μια γάτα την συγκατοίκηση με έναν άνθρωπο! Ειδικά οι  γατόφιλοι δεν πρέπει να χάσουν την ευκαιρία να το διαβάσουν. Ακόμα και Η ΓΑΤΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ του διάσημου γατόφιλου Μπάροουζ δεν μου έκανε τέτοια εντύπωση. Άλλο πράγμα εκείνο βέβαια αλλά μου ήρθε στο νου και το αναφέρω. Εν τω μεταξύ μέσα το βιβλίο είναι γεμάτο γατοαποφθέγματα Μ.Ι.Α.Ο. (Μάθημα Ισχύον Αποδεδειγμένα και Οπωσδήποτε) του γατούλη Ζάχου μερικά από τα οποία μεταφέρω παρακάτω.

ΜΙΑΟ Νο 4567 Μην πείθεστε από την κλάψα φίλτατοι. Δεν υπάρχουν δυνατότεροι απ' αυτούς που παριστάνουν τους αδύναμους.
ΜΙΑΟ Νο 679 Αγαπητέ Μωάμεθ μην αυταπατάσαι. Το βουνό δεν το κουνάει ρούπι. αν επιθυμείς θέα αφ' υψηλού ανέβα.
ΜΙΑΟ Νο 980 Δραστική η ιδεολογία, φίλτατοι, αλλά η πραγματικότης δραστικοτέρα.
ΜΙΑΟ  Νο 562 Οι εχθροί σε κρατάνε σε φόρμα 
ΜΙΑΟ Νο 777 Δεν πρέπει να αφήνεις καμιά ευκαιρία για χάδι να πάει χαμένη. 
Μαθαίνεις μόνο κάτι που κατά βάθος ξέρεις ήδη.

Μετά από αυτό ξαμολήθηκα στο κοντινότερο βιβλιοπωλείο και αναζήτησα και άλλα βιβλία της. Πήρα το Οι γυναίκες της ζωής της και το  Ψέμματα η αλήθεια είναι  και τα δύο εξαιρετικά. Και τα δύο τα χαρακτηρίζει η πρωτοτυπία στο τρόπο που παρουσιάζεται η ιστορία. Το πρώτο, που είναι μυθιστόρημα, αφορά την ιστορία μιας γυναίκας όπου μόνο το πρώτο μέρος  μοιάζει να γράφτηκε από την ίδια. προχωρώντας χρονικά η ιστορία περιγράφεται κάθε φορά από την ματιά ενός από τα πρόσωπα που πλαισιώνουν την ζωή της πρωταγωνίστριας του βιβλίου. Όλα γυναίκες. Το δεύτερο πάλι, το οποίο είναι διηγήματα των οποίων οι πρωταγωνιστές του ενός πλέκονται με τους χαρακτήρες κομπάρσους του άλλου, αποκτούν ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν δίνετε η ευκαιρία να μάθουμε την πραγματική πηγή έμπνευσης πίσω από αυτά! 
Δεν γινόταν να μην γράψω για αυτό το τόσο αξιόλογο βιβλίο όταν έκατσα και έγραψα για το προηγούμενο που ήταν μια απίστευτη πατάτα! 

Wednesday, November 21, 2012

50 shades of Grey...

...  και αν είναι έτσι οι 50 εγώ έχω 150! 

Μερικές μέρες πριν είχα δανειστεί το 50  αποχρώσεις του γκρι για να δω και εγώ επιτέλους τι είναι αυτό το βιβλίο που βλέπω συνεχώς φάτσα κάρτα σε όλα τα βιβλιοπωλεία, online  και μη, και για το οποίο  να γίνεται τόση συζήτηση.
Η αλήθεια είναι ότι ήδη από τις πρώτες σελίδες είχα αρχίσει να το βαριέμαι και ως γνωστό αν ένα βιβλίο δεν με κρατήσει από την αρχή σπανίως καταφέρνω να το τελειώσω. Κάνω βέβαια κάποιες φιλότιμες προσπάθειες να το συνεχίσω, γιατί θεωρώ κρίμα να μην δίνουμε δεύτερη ευκαιρία στα πάντα στην ζωή. Σε αυτήν λοιπόν την δεύτερη ευκαιρία (βοήθησαν και κάτι πολύωρες διακοπές ρεύματος που είχαμε τελευταία), διαπιστώνω ότι διαβάζω το πιο αφελές και γλυκανάλατο  βιβλίο που έπεσε ποτέ στα χέρια μου (εξαιρούνται κάποια άρλεκιν της εφηβείας)  και προκειμένου να το σιγουρέψω έφτασα μέχρι τέλους! 
Για να δείτε πόσο αφελές μπορεί να είναι ένα βιβλίο αρκεί να διαβάσετε αυτήν εδώ την κριτική, η οποία με έκανε να λυθώ στα γέλια, αλλά καθόλου δεν με πτόησε από το να συνεχίσω την ανάγνωση, καθότι ως γνήσια ξεροκέφαλη γυναίκα, ήθελα να ανακαλύψω και εγώ τι έκανε αυτό το βιβλίο παγκόσμια εμπορική επιτυχία! 
Τι αποκόμισα λοιπόν από αυτήν την ανάγνωση? 

Καταρχήν ότι δεν είναι τόσο ερωτικό όσο φημολογείται. Οι ερωτικές περιπτύξεις όσο  extreme  και αν προσπαθούσε να τις κάνει η συγγραφέας, καταντούσαν κωμικές αφού ήταν πλαισιωμένες όλες σχεδόν από γελοίους διαλόγους! Οποιαδήποτε σκηνή σεξ είναι καταδικασμένη να αποτύχει αν προσπαθήσει κανείς εκείνη την στιγμή να εκφράσει τα όποια κόμπλεξ ή ανασφάλειες έχει. Σεξ και συζήτηση είναι από φύση ασύμβατα. Και ενώ οπουδήποτε άλλου αυτός ο συνδυασμός θα ήταν η σίγουρη συνταγή για αποτυχία στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα τίποτα δεν φαίνεται να πτοεί τους δυο πρωταγωνιστές σε σημείο που να σου δημιουργείται η εντύπωση ότι οι συζητήσεις αυτές εντείνουν την διέγερση. Τώρα από πότε η βλακεία λειτουργεί διεγερτικά δεν το ξέρω. Υπό αυτές τις συνθήκες οι περιγραφές των ερωτικών περιπτύξεων μου ήταν τόσο βαρετές που έπιανα τον εαυτό μου να θέλει να "κλέψει" πηδώντας μερικές σελίδες μέχρι να φτάσω και πάλι στην κανονική ροή  της ιστορίας (ο θεός να την πει) γιατί προφανώς έβρισκα πολύ πιο ενδιαφέρουσες τις μικρότητες και τις κοινοτοπίες της σχέσης τους απ' αυτές! Τόσο καλά!

Το γέλιο το πολύ βέβαια το έκανα όταν διάβασα το εξής στην σελιδα 403 " Σηκώνεται και αδειάζει τις τσέπες του  τζιν του από  blackberry, κλειδιά, πορτοφόλι και λεφτά. Να πάρει... οι άντρες κουβαλούν ένα σωρό σαχλαμάρες στις τσέπες τους" Έλυσα στο γέλιο στην κυριολεξία όταν το διάβασα! Έβγαλε ο άνθρωπος 3 πράγματα στην ουσία από την τσέπη του, όλα απολύτως αναγκαία όταν βγαίνεις εκτός σπιτιού και η συγγραφέας αποφαίνεται ότι ήταν πολλά και σαχλαμάρες! Όταν όλοι ξέρουν ότι οι πλειοψηφία των γυναικών όταν βγαίνει εκτός σπιτιού κουβαλάει τσάντα ολόκληρη, γεμάτη από του κόσμου τα απαραίτητα - άχρηστα! Και ποιος το λέει αυτό? Η συγκεκριμένη συγγραφέας που βάζει την πρωταγωνίστρια του βιβλίου της να πηγαίνει να πάρει συνέντευξη από μεγιστάνα και καλά και να κουβαλάει σακίδιο μαζί της προφανώς για να μπορέσει να χωρέσει μερικές σημειώσεις και ένα μαγνητοφωνάκι ενώ όταν βγαίνει σε μπαρ με φίλους της κουβαλάει φυσικά τσάντα η οποία περιείχε ανάμεσα στα άλλα και ένα πιαστράκι για τα μαλλιά  just in case  βρεθεί σε ξένο σπίτι (όπως και έγινε) να μαζέψει το μαλλί! Σωστά... αυτό είναι απαραίτητο. Ενώ τα κλειδιά, κινητό και χρήματα είναι σαχλαμάρες! 

Αυτό βέβαια που κάνει μπαμ από μακριά είναι η απροκάλυπτη διαφήμιση σε  καναπέδες  τσεστερφιλντ,  κινητά blackberry,  λαπτοπ mac  και φυσικά αυτοκίνητα Audi!  Μπορεί να είναι γεμάτο από ένα σωρό άλλες διαφημίσεις προϊόντων  οι οποίες όμως είναι αρκετά συγκεκαλυμμένες σε αντίθεση με αυτά τα τέσσερα που επαναλαμβάνονται εξαιρετικά συχνά. Δεν μπορώ παρά να υποθέσω ότι η συγγραφέας έχει επιπλέον έσοδα από την διαφήμιση αυτή, αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός ότι ο μεγιστάνας που έχει δικό του ολόκληρο επίπεδο σε πάρκινγκ, έχει παρκαρισμένα εκεί 4  διαφορετικά Audi και όταν αποφασίζει στην βδομάδα πάνω σχεδόν να κάνει δώρο στην τύπισσα της παίρνει και αυτής ένα audi   να έχει! Το οποίο, ακούσατε ακούσατε γυναίκες, μπορεί να οδηγηθεί και με ψηλοτάκουνα!!! Ω ναι! Το λέει και αυτό! σελ 429

Τελειώνοντας το, βρήκα τον εαυτό μου να αναρωτιέται , τι έκανε ένα πράγματι τόσο χάλια βιβλίο να έχει μια τόσο μεγάλη επιτυχία. Ένα βιβλίο άρλεκιν στον υπερθετικό, που σε σχέση με ένα άρλεκιν έχει μπόλικο φτύσιμο-κόλλημα,  έχει  περισσότερο σεξ, με τις σεξουαλικές περιγραφές λίγο πιο ωμές, με σεξουαλικές δραστηριότητες στο τόσο όσο  extreme που καμιά δεν θα έλεγε όχι και όλες θα πετούσαν την σκούφια τους (ειδικά αν πρόκειται να τις κάνουν πράξη με κούκλο δισεκατομμυριούχο) και κυρίως με πρωταγωνιστές εντελώς νορμάλ όπου θα μπορούν να ταυτιστούν άνετα, χωρίς σοβαρά εμπόδια στην σχέση τους που να εμποδίζουν την μελλοντική ευτυχία. Γιατί στο μυαλό της μέσης γυναίκας, το να κάνεις τον gay   straight   και στην προκειμένη τον τύπο που είναι εθισμένος όλη του την ζωή σε σαδο μαζό δραστηριότητες να αρχίσει να γουστάρει το γλυκανάλατο σεξ είναι πιο εύκολο από το να έχεις τίποτα πρώην και νυν σχέσεις του να νταλαβεριστείς για να μην αναφέρω τίποτα παιδιά από προηγούμενους γάμους ή πεθερικά που δεν σε γουστάρουν!

Η επιτυχία του λοιπόν έχω την εντύπωση ότι οφείλετε στο ότι έπιασε όλη την μέση γυναικεία φαντασίωση με όλα τα κλισέ που μπορεί να την χαρακτηρίζουν  και την έκανε βιβλίο, με αποτέλεσμα να διαβαστεί και από ανθρώπους, κυρίως γυναίκες υποθέτω,  που όχι μόνο δεν συνηθίζουν να ανοίγουν βιβλίο γενικά στην ζωή τους,  όχι μόνο μυθιστόρημα αλλά ούτε καν μονοσέλιδες ιστορίες  δεν διαβάζουν, όπως περίπου το  facebook  έκανε τις μάζες που είτε απεχθάνονταν την τεχνολογία είτε δεν είχαν ασχοληθεί ποτέ πριν, εξαιτίας του να ξημεροβραδιάζονται εκεί. Κάπως έτσι....

Monday, January 19, 2009

Έχεις υπόσταση σαν άτομο?


Πόσο αγαπώ την αρχή των πραγμάτων: το πρώτο φέγγος της μέρας, την πρώτη λέξη σε μια άδεια σελίδα, το πρώτο χαμόγελο ενός παιδιού, όλες εκείνες τις στιγμές που η ζωή μοιάζει γεμάτη δυνατότητες και νιώθει κανείς πως μπορεί να κάνει τα πάντα, σχεδόν τα πάντα, για να παρατείνει το θαύμα. Verweile doch, du bist so schon! "Αν πω προς τη στιγμή που περνά: Μη φεύγεις, μείνε' είσαι τόσο ωραία!" όπως έλεγε ο Φάουστ.

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Stephen Mitchell, "Κάποτε υπήρχαν πρίγκηπες - Ένα παραμύθι για συναινετικούς ενηλίκους" * το οποίο έτρωγε η σκόνη σε κάποιο ράφι της βιβλιοθήκης μου από τον Δεκέμβρη του 2000 που το αγόρασα μέχρι τώρα που αξιώθηκα να αρχίσω να το διαβάσω! Η πρώτη εντύπωση πάντως είναι εξαιρετικά θετική!


Λοιπόν αυτόν τον καιρό είμαι πηγμένη θα έλεγε κανείς στις πρωτιές των μωρών μου, τόσο που δεν υπάρχει χώρος άλλος στην ζωή μου για οτιδήποτε άλλο. Αυτό μου φέρνει στον νου κάθε φορά την ερώτηση που μου έκανε μια διαδικτυακή φίλη μια φορά και ένα καιρό σε κάποιο chat...:Έχεις υπόσταση σαν άτομο ή πλέον πας πακέτο με τα μικρά?"

Νομίζω ότι όσο και αν προσπαθώ να δω τον εαυτό μου μόνο του έστω και για λίγο, δεν το καταφέρνω. Είναι πολύ νωρίς ακόμα και τα μικρά είναι ακόμα εντελώς εξαρτημένα από την παρουσία μου. Φαντάζομαι ότι όσο μεγαλώνουν και ανεξαρτητοποιούνται, τόσο θα μου αφήνουν χώρο να δω τον εαυτό μου ως άτομο. Αυτός είναι και ένας λόγος που δεν γράφω πια σε αυτό το blog γιατί έχω δεν έχω ότι και αν γράψω θα έχει να κάνει με αυτά. Θα προσπαθήσω να επανέλθω με όσο το δυνατόν πιο γενικού περιεχομένου θέματα.


* Όσο και αν έψαξα δεν μπόρεσα να βρω ελληνικό link για το βιβλίο, ούτε ακόμα και στις εκδόσεις Λιβάνη του οποίου είναι έκδοση το συγκεκριμένο βιβλίο.

Wednesday, December 12, 2007

Ταυρομαχίες=Bullshit!


Κάποτε, τουλάχιστον 10 χρόνια πριν, είχα βρεθεί στην Μαγιόρκα όπου και έτυχε να παρακολουθήσω live μια ταυρομαχία. Ειλικρινά αυτό είναι από τα λίγα γεγονότα της ζωής μου που με ντροπιάζουν ακόμα. Αλλά θα μου πείτε… δεν ήξερα. Δεν ρώταγα?

Όπως και να έχει έγινε. Το γκρουπ μου αποφάσισε να συμμετέχει σε μια εκδρομή που περιλάμβανε και μια ταυρομαχία και εγώ ακολούθησα. Ίσως γιατί δεν ήξερα τι θα επακολουθούσε. Μέσα στην βλακεία μου νόμιζα ότι θα έβλεπα ένα αγώνα που θα διεξαγόταν με ίσους όρους. Έμεινα με τη βλακεία και την αγωνία να δω το "θαύμα" να νικάει ο ταύρος! Γιατί περί θαύματος πρόκειται όταν αντί για έναν άνθρωπο όπως περίμενα είχαν πέσει πάνω του τουλάχιστον 5-6.

Καταρχήν σε Ισπανία, Πορτογαλία και μερικές άλλες χώρες η ταυρομαχία έχει πλέον εξευτελιστεί σε τέτοιο βαθμό όπως και οι δικές μας ελληνικές βραδιές. Θεωρείται entertainment! Κάθε χαζό-ξενοδοχείο μπορεί να οργανώσει μία ελληνική βραδιά φέρνοντας μια υποτυπώδη ορχήστρα της κακιάς ώρας, ένα "χορευτικό συγκρότημα" των 3 ατόμων και να στήσει μια ψησταριά για το απαραίτητο σουβλάκι. Τουλάχιστον αυτό κάνουν εδώ στην Ρόδο για τους τουρίστες. Ε! Μια αντίστοιχη μορφή έχει πάρει και η ταυρομαχία στις αντίστοιχες χώρες. Οργανώνεται με προχειρότητα, με άπειρους ταυρομάχους ( ο θεός να τους πει) και με κίνητρο πλέον το χρήμα. Τι παράδοση και κουραφέξαλα. Εξάλλου τι χρειάζεται μια παράδοση που το μόνο που προσφέρει στον κόσμο είναι το απαίσιο θέαμα του να σκοτώσεις βασανίζοντας ένα ζώο?

Που λέτε μας βάλανε σε μια αρένα και όταν άρχισε το show είδα τα απίστευτα και όμως αληθινά και αναρωτιόμουν τι ενδιαφέρον βρίσκει ο κόσμος και μπορούν και διατηρούνται αυτές οι ανοησίες μέχρι σήμερα. Πέρα δηλαδή από το ηθικό κομμάτι που σαφώς είναι το σημαντικότερο, ακόμα και αν κάποιος δεν χαμπαριάζει από αυτό, πάλι δεν έχει κάποιο ενδιαφέρον. Είναι παντελώς ψεύτικο.


(Montemor's forcados bullfighters hang onto a bull during a bullfight in Lisbon's Campo Pequeno arena July 13, 2006. [Reuters])

Πρώτα από όλα το ζώο προτού το βγάλουν στην αρένα το έχουν ήδη μέρες νηστικό, χωρίς νερό, μέσα στο σκοτάδι. Προτού βγει δε πιθανόν να το χτυπάνε για να το αγριέψουν. Γιατί υπό φυσιολογικές συνθήκες ο ταύρος δεν είναι επιθετικό ζώο. Παρά μόνο όταν απειλείται αυτός ή το κοπάδι του. Βγαίνει λοιπόν ο ταύρος και είναι ήδη εξοντωμένος και ταλαιπωρημένος. Αν δεν είναι ήδη "τσαντισμένος" μετά από όλα όσα έχει περάσει αναλαμβάνουν 3-4 τύποι να τον τσαντίσουν. Για να μην τους μπερδέψει κανείς με τον ταυρομάχο, αυτοί αντί για κόκκινο πανί κρατάνε ροζ, φούξια κτλ. Και αρχίζουν να τον "πειράζουν" και οι τέσσερις ταυτόχρονα. Όπου και να γυρίσει το ζώο έχει και έναν μπροστά του να τον τσιγκλάει.

Τελικά, βγαίνει και ο ταυρομάχος της κακιάς ώρας αλλά οι άλλοι δεν την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια. Βρίσκονται stand by μην τυχόν και πάει τίποτα στραβά. Έτσι συνεχίζει το έργο του τσιγκλίσματος ο ταυρομάχος και καλά και με την βοήθεια των άλλων που κρατάνε τα φούξια πανιά μπήγει μαχαίρια στο ζώο που όσο πάει αιμορραγεί και χάνει τις αισθήσεις του. Όταν πλέον σχεδόν δεν βλέπει μπροστά του το καημένο από τα αίματα που τρέχουν στα μάτια του , τρεκλίζει και είναι λίγο προτού πέσει λιπόθυμο, πάει ο εξαιρετικός αυτός ταυρομάχος και του δίνει θριαμβευτικά την χαριστική βολή τρυπώντας την καρδιά του με μια ξιφολόγχη. Φοβερή μαγκιά και θάρρος ε???

Και καλά να είναι κανένας έμπειρος και να ξέρει και που να καρφώσει!!! Που συνήθως, στην πλειοψηφία των ταυρομαχιών που διεξάγονται, είναι κανένα μικρό βλαμμένο που φιλοδοξεί να γίνει μεγάλος και τρανός ταυρομάχος και τρυπάει στην τύχη με αποτέλεσμα το ζώο να υποφέρει χωρίς να μπορεί να ξεψυχήσει. Ναι το είδα και αυτό… Με έπιασε μια απελπισία σε εκείνη την φάση άλλο πράγμα. Σιχτίριζα την ώρα και την στιγμή που ήμουν εκεί.


Από τότε και μετά, εκτός από το να ντρέπομαι, όταν ακούω στις ειδήσεις ότι κάποιος ταυρομάχος βρέθηκε στο νοσοκομείο εξαιτίας του ταύρου (για τον ταύρο δεν το συζητάμε. Η καταδίκη του είτε έτσι είτε αλλιώς ήταν προδιαγεγραμμένη) χαίρομαι ιδιαιτέρως! Θα χαιρόμουν ακόμα περισσότερο δε αν απαγορεύονταν οι ταυρομαχίες δια παντός, αλλά αυτό μου φαίνεται περισσότερο σαν όνειρο θερινής νυχτός! Είναι πολλά τα λεφτά...

"Μένει ο Θεός του κόσμου ίδιας λογής
πάντα παράξενος ως ήταν εξαρχής
ίσως (* ο κόσμος) μπορούσε πιο καλά να ζήσει
μια σπίθα ουράνιο φώς αν δεν Του'χες χαρίσει
Την λέγει Νου, και τον βοηθά να γίνει
μόνο "κτήνος", χειρότερο απ τα κτήνη..."
Φάουστ - Γκαίτε





"The cruel wild beast is not behind the bars of the cage. He stands in front of it."
Axel Munthe



Tuesday, November 27, 2007

I believe in respect...

Ένας λαγός, ένα πουλί, ένα ψάρι, ένας σκίουρος, μια πάπια και διάφορα άλλα ζώα αποφάσισαν να ανοίξουν ένα σχολείο. Κάθισαν όλοι κάτω να οργανώσουν το πρόγραμμα. Ο λαγός επέμεινε ότι στο πρόγραμμα έπρεπε να συμπεριληφθεί το τρέξιμο. Το πουλί επέμεινε για το πέταγμα. Το ψάρι επέμεινε για το κολύμπι. Ο σκίουρος επέμεινε για το κάθετο σκαρφάλωμα στα δέντρα. Κι όλα τα άλλα ζώα ήθελαν να συμπεριληφθεί στο πρόγραμμα η ειδικότητα τους, κι έτσι έβαλαν. τα πάντα και έκαναν το ανεπανόρθωτο σφάλμα να επιμείνουν να παρακολουθήσουν όλα τα ζώα όλα τα μαθήματα.Ο λαγός έτρεχε υπέροχα, κανείς δεν έτρεχε τόσο γρήγορα σαν τον λαγό. Οι άλλοι όμως επέμειναν ότι ήταν απαραίτητο για τη διανοητική και συγκινησιακή πειθαρχία να μάθουν στον λαγό να πετάει. Επέμειναν λοιπόν να μάθει να πετάει και τον ανέβασαν σε ένα κλαδί και του είπαν: "Πέτα, λαγέ!" Το κακόμοιρο το ζωάκι πήδησε και έσπασε το πόδι του και το κεφάλι του. Έπαθε ζημιά ο εγκέφαλος του και μετά ούτε να τρέξει καλά δεν μπορούσε. Έτσι αντί για Α στο τρέξιμο πήρε Γ. Πήρε και ένα Δ στο πέταγμα για την καλή του προσπάθεια. Και όλοι στην επιτροπή του προγράμματος ήταν ευχαριστημένοι.
Το ίδιο έγινε και με το πουλί. Πέταγε σαν τον άνεμο εδώ κι εκεί, έκανε τούμπες και κόλπα και έπαιρνε Α στο πέταγμα. Οι άλλοι όμως επέμειναν ότι έπρεπε να μάθει να σκάβει τρύπες σαν τυφλοπόντικας. Βέβαια το πουλί έσπασε τελικά τα φτερά του και το ράμφος του και πολλά ά
λλα και δεν μπορούσε πια ούτε να πετάει. Όλοι όμως ευχαριστήθηκαν και του έβαλαν ένα Γ στο πέταγμα και ούτω καθεξής.
Και ξέρετε ποιος ήταν ο αριστούχος αυτού του σχολείου; Ένα διανοητικά καθυστερημένο χέλι, γιατί μπορούσε να κάνει τα πάντα σχεδόν αρκετά καλά.



Αυτή είναι η ιστορία του εκπαιδευτικού συστήματος που ισχύει όπως την βρήκα γραμμένη στο βιβλίο του Λεό Μπουσκάλια, Να ζεις, ν' αγαπάς και να μαθαίνεις.


Αλλά σε τίποτα δεν φταίει το εκπαιδευτικό αυτό σύστημα για τα αίσχη που συνέβησαν με τις καταλήψεις. Για να πω την αλήθεια, δεν παραξενεύτηκα καθόλου που συνέβησαν όλα αυτά τα έκτροπα και που καταστράφηκε τόση δημόσια περιουσία χωρίς λόγο και αιτία. Αφού έτσι μεγαλώνουν τα σημερινά παιδιά. Η πλειοψηφία εκπαιδεύεται από τους γονείς ότι είναι όλα δικά τους, έχουν παντού δικαίωμα, έτσι, χωρίς λόγο και αιτία.


Εύχομαι εγώ τουλάχιστον, ως μέλλων γονιός να φερθώ πιο συνειδητοποιημένα και να μάθω στα παιδιά μου να σέβονται πρώτα από όλα τον εαυτό τους για να μπορούν να σεβαστούν και όλους και όλα γύρω τους...

Tuesday, November 20, 2007

Πίστη στο είδωλο


Αυτοί που μένουν πιστοί στο είδωλο τους
γνωρίζουν απλώς την επιπόλαιη όψη του έρωτα.

Μονάχα οι άπιστοι είναι σε θέση
να γνωρίζουν τις τραγωδίες του.

Oscar Wilde
Photo from: http://www.cahlil.com

Monday, October 22, 2007

Η γυναίκα...


Η γυναίκα του χθες ήταν μια ευτυχισμένη σύζυγος, αλλά η γυναίκα του σήμερα είναι μια δύστυχη ερωμένη.

Στο παρελθόν, η γυναίκα προχωρούσε τυφλά μέσα στο φως, αλλά τώρα προχωρά με ανοιχτά μάτια μέσα στο σκοτάδι...


Kahlil Gibran-Τα σπασμένα φτερά.

Tuesday, October 02, 2007

Τελικά, ο θάνατος ελκύει?

Ένα σχόλιο του Dralion στο προηγούμενο post, όσον αφορούσε την παρατήρηση μου ότι ο θάνατος μοιάζει να ελκύει τον άνθρωπο μου έδωσε την αφορμή για να γράψω μερικά πράγματα γύρω από αυτό το θέμα που τριγυρίζουν στο νου μου σχετικά.

Τελικά, το ερώτημα που προκύπτει και το έθεσε ο Dralion στο σχόλιο του είναι: Είναι η φυσική ανθρώπινη στάση η ειρηνική? Η μήπως ο θάνατος ασκεί μια τόσο δυνατή γοητεία στον άνθρωπο που κάνει την βία πιο φυσική από την ειρήνη?
Προσωπικά, δεν μπορώ να υιοιθετήσω ούτε την μία άποψη ούτε την άλλη. Και αυτό μου συμβαίνει για κάποιους λόγους...

Ένας λόγος απ' αυτούς, είναι ότι όλοι μας σκοτώνουμε χωρίς την παραμικρή τύψη. Απλά κάνουμε μια διαλογή σε αυτό που έχουμε το κουράγιο να σκοτώσουμε. Μπορεί να μην μπορώ να σκοτώσω πουλί, σκυλί, ή γάτα και κατά πάσα πιθανότητα αν βρεθώ με κάποιο άγριο ζώο θα φάει εκείνο εμένα, όμως έχω σκοτώσει άπειρες φορές κουνούπια τα οποία προ λίγων λεπτών μου είχαν πιει το αίμα και ένιωσα και ευχαρίστηση μάλιστα. Το περίεργο είναι ότι ακόμα και αν σκοτώσω άλλο κουνούπι από αυτό που με τσίμπησε(δεν το τσάκωσα επί το έργό) δεν φαίνεται να υπάρχει καμία διαφορά στην ευχαρίστηση αυτή που ένιωσα επειδή το σκότωσα. Το ίδιο μου συμβαίνει και με τα μυρμήγκια που συνηθίζουν να τσιμπάνε και τις μύγες. Δεν μιλάω φυσικά για όλα τα υπόλοιπα έμψυχα όντα που σκότωσα χωρίς να το ξέρω και χωρίς να το θέλω. Π.χ. σαλιγκάρια. Εκείνα μπορεί να με σιχτιρίσω για την απροσεξία μου.
Αλλά εκείνα για τα οποία έκανα συνειδητή προσπάθεια να τα σκοτώσω, νιώθω απίστευτη ανακούφιση που κατάφερα να με απαλλάξω από την παρουσία τους!!

Άλλος λόγος είναι ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που φλερτάρουν με τον θάνατο επιλέγοντας να κάνουν επικίνδυνα σπορ. Τι είναι αυτό που τους κάνει και νομίζεις πως ψάχνουν απεγνωσμένα μια ευκαιρία να βρεθούν κοντά στον θάνατο? Κάπου είχα διαβάσει ότι αυτή η αίσθηση του να παίζει κανείς την ζωή του κορώνα γράμματα, η αίσθηση ότι βρίσκεται μια ανάσα από τον θάνατο, είναι σχεδόν διαλογιστική. Αυτοί που έχουν νιώσει την απίστευτη εκείνη στιγμή που το μυαλό σταματά, και η σιωπή τους κατακλύζει, δεν την αλλάζουν με τίποτα και συνεχώς επιδιώκουν να την ξαναζήσουν.

Επίσης, και ο λόγος ότι προβληματίστηκα έντονα όταν διάβασα την Ομήρου Ιλιάδα σε διασκευή του Αλεσσάντρο Μπαρίκκο για το οποίο είχα γράψει εδώ παλιότερα.
Διέκρινα μια αλήθεια μέσα στα λεγόμενα του...

Ακολουθεί απόσπασμα από τον επίλογο-σχολιασμό του διασκευαστή-συγγραφέα για το θέμα της Ιλιάδας, τον πόλεμο.

Το καθήκον ενός γνήσιου πασιφισμού θα έπρεπε να είναι όχι τόσο το να δαιμονοποιούμε υπερβολικά τον πόλεμο, όσο το να καταλάβουμε πως μόνο όταν θα γίνουμε άξιοι για μιαν άλλη ομορφιά θα μπορέσουμε να κάνουμε χωρίς αυτήν που πάντα μας πρόσφερε ο πόλεμος. Το να φτιάξουμε μιαν άλλη ομορφιά είναι ίσως η μόνη οδός προς μια αληθινή ειρήνη. Να αποδείξουμε ότι είμαστε ικανοί να φωτίσουμε το μισοσκόταδο της ύπαρξης χωρίς να καταφεύγουμε στη φωτιά του πολέμου. Να δώσουμε ένα νόημα, ισχυρό, στα πράγματα χωρίς να πρέπει να τα φέρουμε κάτω από το εκτυφλωτικό φως του θανάτου. Να μπορούμε να αλλάξουμε την μοίρα μας χωρίς να πρέπει να οικειοποιήθούμε την μοίρα κάποιου άλλου. Να καταφέρουμε να βάλουμε σε κίνηση το χρήμα και τον πλούτο χωρίς να πρέπει να καταφεύγουμε στην βία. (...)
Σήμερα η ειρήνη είναι λίγο περισσότερο από μια πολιτική σύμβαση: σίγουρα δεν είναι ένας οδηγός σκέψης και ένας τρόπος αντίληψης πραγματικά διαδεδομένος. Θεωρούμε τον πόλεμο ως ένα δεινό προς αποφυγή, φυσικά, αλλά απέχουμε πολύ από το να τον θεωρούμε το απόλυτο κακό: με την πρώτη ευκαιρία, η είσοδος στη μάχη, αν ντυθεί με ωραία ιδανικά, γίνεται στα γρήγορα μια εφικτή επιλογή. Και μάλιστα, μερικές φορές, επιλέγεται με σχετική περηφάνια.
Δεν σταματούν οι φάλαινες να γίνονται κομμάτια στο φως της φωτιάς.

Monday, October 01, 2007

Καλό μας μήνα!

Στην αρχή της Γένεσης, γράφει ότι ο θεός έπλασε τον άνθρωπο για να αρχει των ιχθύων της θαλάσσης και των πτηνών του ουρανού και όλων των κτηνών. Βεβαίως, τη Γένεση τη συνέταξε ένας άνθρωπος και όχι ένα άλογο. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο θεός είχε πραγματικά θελήσει να βασιλεύει ο άνθρωπος στα άλλα πλάσματα. Είναι πιο πιθανό ότι ο άνθρωπος επινόησε τον θεό για να καθαγιάσει την εξουσία που σφετερίστηκε πάνω στην αγελάδα και στο άλογο.

Ναι, το δικαίωμα να σκοτώνει ένα ελάφι ή μια αγελάδα είναι το μόνο πράγμα για το οποίο ολόκληρη η ανθρωπότητα βρίσκεται αδελφικά σύμφωνη,
ακόμα και στη διάρκεια των πιο αιματηρών πολέμων.

Μίλαν Κούντερα- Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι.

















Αυτό το απόσπασμα μου το θύμισαν (για άλλη μια φορά) οι σχεδόν ατέλειωτες ώρες που πέρασα το σαββατοκύριακο με την Χοντρούλα μου, η οποία άρχισε πάλι να χοντραίνει και χαίρομαι ιδιαίτερα για αυτό!
Γιατί όσο πάει, θα μοιάζει στην παλαβιάρα που την υπεραγαπάει!







Monday, September 10, 2007

Δεν μπορώ να πιστέψω...


Δεν μπορώ να πιστέψω ότι τα πιο απολαυστικά πράγματα της ζωής απλώθηκαν μπροστά μας, μόνο και μόνο για να μας βάλουν σε δοκιμασία και να κάνουν ακόμα πιο δύσκολη την απόκτηση του μεγάλου βραβείου: της ασφάλειας του τίποτα.

Ένα τέτοιο φτηνό παιχνίδι με την ζωή είναι ανάξιο τόσο για τον άνθρωπο όσο και για τους θεούς.


Το άρωμα του ονείρου - Τομ Ρόμπινς.


Αφιερωμένο στον Zaphod που μου το θύμισε σε ένα σχόλιο του!

Την φωτογραφία την βρήκα από ένα παλιό ποστ του Alombar42.

Tuesday, August 28, 2007

Γιατί καίνε δέντρα αντί να καίνε ανθρώπους?


"Γιατί",γκρίνιαξε ο Τανούκι, "κόβουν δέντρα αντί να κόβουν ανθρώπους?" αναρωτιέται ο Τομ Ρόμπινς στο βιβλίο του Villa Ingognito?
Και συνεχίζει: "Τα δέντρα είναι πολύ πιο χρήσιμα από τους ανθρώπους, αυτό το ξέρει όλος ο κόσμος - οι μόνοι που δεν το ξέρουν είναι οι άνθρωποι".
Μπορεί να είχε κάποιο δίκιο.
Τα δέντρα τουλάχιστον παράγουν οξυγόνο, ενώ οι άνθρωποι το καταναλώνουν, το βρομίζουν και γενικά το κακομεταχειρίζονται.
Τα δέντρα κρατούν το έδαφος στην θέση του, οι άνθρωποι συνεχώς το μετακινούν.
Τα δέντρα προσφέρουν άσυλο και προστασία σε αμέτρητα είδη, οι άνθρωποι απειλούν την ύπαρξη αυτών των ειδών.
Τα δέντρα ρυθμίζουν την ατμοσφαιρική θερμοκρασία, ενώ οι άνθρωποι θέτουν τον πλανήτη σε κίνδυνο ανατρέποντας αυτές τις ρυθμίσεις.
Δεν μπορείς να ξεκουραστείς στον ίσκιο ενός ανθρώπου, ακόμη και αν είναι χοντρός.
Και δεν είναι αναζωογονητικό το γεγονός ότι τα δέντρα μπορούν να υφίστανται περιοδικές αλλαγές χωρίς να παθαίνουν νευρικό κλονισμό?
Και ποιος έχει μεγαλύτερη αξιοπρέπεια, πιο ήρεμη πνευματική παρουσία, ένα δέντρο ή ένας τυπικός Homo Sapiens?
Το κυριότερο όμως είναι άλλο: έχετε συναντήσει ποτέ πλάτανο ή κυπαρίσσι που να προσπαθήσει να σου πουλήσει κάτι που δεν θέλεις?

Και εγώ παραφράζω το πρώτο ερώτημα του και λέω: Γιατί να καίνε δέντρα αντί να καίνε ανθρώπους??

Μετά από τόσα ποστ αγανάκτησης για τις πυρκαγιές που διάβασα, μετά από τόσα που είδα και άκουσα στα κανάλια, μετά από τόσα σχόλια που άκουσα στο στενό μου περιβάλλον, λυπάμαι πολύ που δεν μπορώ να ασχολούμαι με ευθύνες, με τιμωρίες, με αναδασώσεις, με κινητοποιήσεις με, με , με...

Νιώθω να με εκφράζει καλύτερα το "καλύτερα να καίμε ανθρώπους αντί για δέντρα".

Photo from: http://commons.wikimedia.org
Powered by ScribeFire.

Saturday, August 25, 2007

Εχω εκνευριστεί πολύ!

Μα πάρα πολύ όμως!
Πέντε μέρες χρειάστηκαν, που λείψαμε από το σπίτι στο χωριό λόγω του ότι τρέχαμε οικογενειακώς στο νοσοκομείο για την γιαγιά μου, για να βρω τα μισά σχεδόν γατιά μου τραυματισμένα και την αυλή του σπιτιού γεμάτη πολύχρωμα μπιλάκια.
Αυτές τις πέντε μέρες στο σπίτι δεν ήταν κανείς όλη μέρα, εκτός από τον πατέρα μου, ο οποίος δεν φημίζεται για τα φιλοζωικά του αισθήματα (με απειλές τον πείσαμε να ταΐζει τα γατιά με ξηρή τροφή που του είχαμε αφήσει) και ο οποίος έφευγε το πρωί για την δουλειά και γυρνούσε αργά το απόγευμα.
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τα παιδιά ενός ζευγαριού που είναι γειτόνοι μας εδώ στο χωριό, τα οποία συνηθίζουν να τα ξεφορτώνονται για να παίζουν έτσι ώστε να μην ενοχλούν τους ίδιους με τις φωνές τους, όλο το καλοκαίρι (και όχι μόνο), στον δρόμο μπροστά από την αυλή του σπιτιού μας, να πάρουν κάτι παιχνίδια-όπλα και να εξασκούνται στην σκοποβολή στα γατάκια μου.
Τα καημένα εκείνα όντας ήμερα, δεν διαισθάνθηκαν τον κίνδυνο και δεν έφυγαν, αλλά τους φάνηκαν μάλλον διασκεδαστικά τα πολύχρωμα μπιλάκια που εκτοξεύονταν και κυλούσαν στο έδαφος στις άστοχες βολές των ηλίθιων αυτών παιδιών!

Η δύναμη αυτών των οπλο-παιχνιδιών είναι αρκετά μεγάλη γιατί κατάφεραν να κάνουν 2-3 γατιά να κουτσαίνουν και σε ένα να του έχουν δημιουργήσει πληγή στο σημείο ακριβώς ανάμεσα στα μάτια.(τα πειστήρια του εγκλήματος!)

Τα ηλίθια λοιπόν αυτά παιδάκια βρήκαν ευκαιρία να αλωνίζουν όσο λείπαμε στην αυλή μας και να πυροβολούν τα γατιά που ήταν εκεί. Βέβαια αυτά τα ηλίθια παιδιά έχουν φυσικά δύο ακόμα πιο ηλίθιους γονείς που απλά τα έφεραν στον κόσμο και δεν έκαναν τίποτα άλλο να τα αναθρέψουν όπως πρέπει έτσι ώστε να γίνουν σωστοί άνθρωποι. Τα έκαναν αναίσθητα, ασεβή και κακομαθημένα. Και δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να ήταν έτσι απέναντι τους.
Είναι όμως έτσι απέναντι σε όλο τον κόσμο. Ανθρώπους και ζώα χωρίς εξαίρεση.

O Τομ Ρόμπινς στο βιβλίο του που διαβάζω τώρα, το Villa Incognito, λέει : "Το να φέρνεις ένα παιδί στον κόσμο, χωρίς να έχεις προετοιμάσει εκ των προτέρων την ασφάλεια και την ευτυχία του είναι εγκληματική πράξη, και οι γονείς που την διαπράττουν θα 'πρέπε να τιμωρούνται με αφαίρεση των γεννητικών οργάνων".
Εγώ θα προσέθετα ότι θα έπρεπε να ισχύει η ίδια ποινή και σε αυτούς που φέρνουν στον κόσμο παιδιά αλλά δεν είναι ικανοί να προσφέρουν τίποτα στην ύπαρξη και στον κόσμο γιατί μεγαλώνουν παιδιά που γίνονται ενήλικες χειρότεροι από ότι ήταν οι ίδιοι που δεν σέβονται την ύπαρξη του συνάνθρωπου τους και τα ζώα.

Αν υπήρχε δικαιοσύνη θα έπρεπε πρώτα να τραυματίζονταν οι ίδιοι και τα παιδιά τους με τα παιχνίδια που τους αφήνουν να παίζουν και μετά τα καημένα τα ζωντανά που δεν φταίνε σε τίποτα.

Αν υπήρχε δικαιοσύνη σε αυτόν τον κόσμο θα έπρεπε όλοι αυτοί που δεν ξέρουν και οι ίδιοι γιατί ζουν, που δεν σέβονται την ελευθερία του δίπλα τους και το δικαίωμα των ζώων να
ζουν σε αυτήν την γη όπως και αυτοί, να μην αξιώνονται να φέρνουν παιδιά στον κόσμο.

Αλλά που? Μετά λέει υπάρχει θεός...

Μπορεί να τα βρείτε υπερβολικά αυτά που λέω εδώ, και τις εκφράσεις μου προσβλητικές, κυρίως εσείς που όταν τα διαβάσετε αισθανθείτε ένα τσίμπημα γιατί δεν συμπαθείτε και πολύ αυτά τα βρωμερά ζώα που είναι γεμάτα αρρώστιες και μικρόβια κ.τ.λ.

Αν είστε από αυτούς που δεν έχουν μάθει να ζουν με αυτά, το καλύτερο που θα έχετε να κάνετε είναι πρώτα από όλα να τα αφήσετε στην ησυχία τους (δεν έχω απαίτηση να τα αγαπήσετε) και αν έχετε παιδιά να μην τους μεταφέρετε την ΔΙΚΗ σας απέχθεια για αυτά, αλλά να τα αφήσετε μόνα τους να χτίσουν την όποια σχέση τους με τα ζώα.


(Η τραυματισμένη "χοντρούλα" μου. Που δεν είναι πια και τόσο χοντρούλα!)

Powered by ScribeFire.

Tuesday, August 21, 2007

Ακατάλληλο για ανηλίκους

Το παρακάτω απόσπασμα που ακολουθεί είναι ακατάλληλο για ανηλίκους και διαβάζει όποιος το επιθυμεί με δική του ευθύνη."Δυστυχώς έχουμε κατασκευάσει μια ηθική όπου είναι απαγορευμένο μια γυναίκα που αισθάνεται τον κόλπο της υγρό, να ορμήξει σ' έναν άντρα και να πάρει το πέος του στα χείλη της, αδιαφορώντας για το αν βρίσκονται στην μέση μιας πλατείας. Κι ένας νεαρός άνδρας που νιώθει την στύση του να τον βασανίζει, τι κάνει? Αντί να ελευθερώσει το ορθωμένο πέος του και καθισμένος σε μια γωνία να αυνανιστεί το ίδιο εύκολα και ανώδυνα όπως θα έπαιρνε ένα πρόχειρο πρόγευμα, κρύβει το ερεθισμένο μέλος του στριμώχνοντας το μέσα στο παντελόνι.
Η ερωτική επαφή θα αποτελούσε την σπουδαιότερη εφεύρεση του ανθρώπινου πνεύματος, αν η διαπίστωση της ύπαρξης των άλλων στο χώρο όπου συμβαίνει ήταν για μας η λυτρωτική ανακάλυψη συντρόφων, κι όχι ο φόβος απέναντι σ' ανύπαρκτους διώκτες."


Το παραπάνω απόσπασμα το μετέφερα από το βιβλίο του Αυγουστου Κορτώ, Ραμπαστέν του οποίου την ανάγνωση τελείωσα εχθές. Για τον συγκεκριμένο συγγραφέα δεν είχα ξανακούσει τίποτα πιο πριν, παρά μόνο έβλεπα διάφορα βιβλία του να περιφέρονται στους πάγκους του βιβλιοπωλείου που συχνάζω. Στην πρόσφατη επίσκεψη μου εκεί, εφοδιάστηκα με διάφορα βιβλία προς ανάγνωση (μιας και το ευνοεί η εποχή) και ένα από αυτά ήταν και αυτό.

Απίστευτα αλληγορικό βιβλίο, άκρως ερωτικό και συνίσταται σε όλους όσους δεν ενοχλούνται από τους συχνά ιδιόρρυθμους ήρωες και τις ρεαλιστικές περιγραφές διεστραμμένων καταστάσεων.

Μου άρεσε αρκετά. Νομίζω ότι θα αποτολμούσα να πάρω και ένα δεύτερο βιβλίο του ίδιου. Αν και δεν ήταν και ότι πιο "ανάλαφρο" μπορούσα να διαβάσω. Σε κάποια σημεία η ατμόσφαιρα που σου δημιουργούσε, εκτός από ερωτική, ήταν και άκρως τρομακτική...

Και αυτό ήταν το μόνο που δεν χρειαζόμουν. Τουλάχιστον όχι αυτήν την περίοδο!


Powered by ScribeFire.

Sunday, August 12, 2007

Ψυχή και σώμα...


Ψυχή και σώμα, σώμα και ψυχή.
Τι μυστηριώδης πράγματα αλήθεια.
Υπήρχε σίγουρα κάτι ζωώδες στην ψυχή, αλλά το σώμα είχε και αυτό στιγμές πνευματικότητας.
Οι αισθήσεις μπορούσαν να εξευγενιστούν και η διάνοια να ξεπέσει.
Ποιος ήταν σε θέση να πει που σταματάει η σαρκική παρόρμηση και που αρχίζει η ψυχική?

Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ – Οσκαρ Ουάιλντ



Monday, August 06, 2007

Έχει το μονοπάτι καρδιά?


Το κάθε μονοπάτι είναι ένα από εκατομμύρια μονοπάτια. Γι’ αυτό πρέπει πάντα να θυμάσαι ότι ένα μονοπάτι, δεν είναι παρά ένα μονοπάτι. Αν αισθάνεσαι πως δεν μπορείς να το ακολουθήσεις, δεν χρειάζεται να το ακολουθήσεις κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Κάθε μονοπάτι δεν είναι παρά ένα μονοπάτι. Δεν προσβάλλεις ούτε τον εαυτό σου ούτε τους άλλους αν το παρατήσεις, αφού έτσι σου λέει η καρδιά σου να κάνεις. Όμως η απόφαση σου να μείνεις στο μονοπάτι ή να φύγεις πρέπει να είναι ελεύθερη από φόβο ή φιλοδοξία.
Σε προειδοποιώ: Κοίταξε καλά και προσεκτικά το κάθε μονοπάτι. Δοκίμασε το όσες φορές το νομίζεις απαραίτητο. Μετά κάνε στον εαυτό σου και μόνο στον εαυτό σου αυτό το ερώτημα: Έχει καρδιά αυτό το μονοπάτι? Όλα τα μονοπάτια ίδια είναι. Δεν οδηγούν πουθενά. Υπάρχουν μονοπάτια που οδηγούν μέσα από τον λόγγο ή κάτω από τον λόγγο. Το μόνο ερώτημα είναι αν αυτό το μονοπάτι έχει καρδιά. Αν έχει, τότε είναι καλό. Αν δεν έχει, είναι άχρηστο.

Κάρλος Καστανέντα

Tuesday, July 10, 2007

Για πάντα...


Πάντα!! Τι τρομερή λέξη.
Με κάνει να ανατριχιάζω κάθε φορά που την ακούω.
Οι γυναίκες τρελαίνονται να την χρησιμοποιούν. Καταστρέφουν κάθε ρομαντική σχέση, προσπαθώντας να την κάνουν να διαρκέσει για πάντα.

Είναι μια λέξη χωρίς νόημα άλλωστε.
Η μόνη διαφορά ανάμεσα σ' ένα καπρίτσιο και σ΄ένα παθητικό αίσθημα είναι πως το καπρίτσιο διαρκεί κάπως περισσότερο.


Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ - Οσκαρ Ουάιλντ.

Friday, June 15, 2007

O διάβολος στο κορμί.


Ενώ ακόμα πήγαινα Λύκειο, είχα διαβάσει ένα βιβλίο του Ρειμόν Ραντίγκε με τίτλο "Ο διάβολος στο κορμί", το οποίο είχα δανειστεί από μια Δημοτική βιβλιοθήκη (από τότε είχα την ψώρα). Αυτό το βιβλίο μου έμεινε στο μυαλό για κάποιο ακαθόριστο λόγο. Τον οποίο διευκρίνισα πλήρως τώρα που το βρήκα και το ξαναδιάβασα.
Είναι το μοναδικό βιβλίο που έχω διαβάσει και μοιάζει να περιγράφει τόσο ρεαλιστικά τον αντρικό ψυχισμό. Όσες δυσκολεύεστε να καταλάβετε τους άντρες, με αυτό το βιβλίο θα πάρετε μια ιδέα του πως ενεργούν όσον αφορά τον έρωτα.

Το βιβλίο αυτό είναι αυτοβιογραφικό κατά κάποιο τρόπο. Περιγράφει τον πρώτο έρωτα του συγγραφέα στην ηλικία των δεκαπέντε ετών. Ο πρωταγωνιστής είναι ένας μαθητής γυμνασίου που ζει τον πρώτο του έρωτα με μια κοπέλα 2-3 χρόνια μεγαλύτερη του, την περίοδο του τέλους του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Μην βιαστείτε να βγάλετε συμπέρασμα του τι θα διαβάσετε από την ηλικία των πρωταγωνιστών. Δεν θα πιστεύεται ότι αυτά που διαβάζετε αφορούν 16χρονα. Ούτε ότι αυτό το ταλέντο του συγγραφέα εκδηλώθηκε πριν την ηλικία των 20 ετών μιας και έζησε μόνο τόσο (1903-1923) αφού στην ηλικία των 20 ετών αρρώστησε με τυφοειδή πυρετό και πέθανε.

Παραθέτω μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο, που με εξέπληξε για δεύτερη φορά στην ζωή μου. Πιστεύω θα τα βρείτε ενδιαφέροντα...

Εκμεταλλευόμουν τον προσποιητό της ύπνο για να ανασάνω τα μαλλιά της, το λαιμό της, τα φλογισμένα της μάγουλα, ίσα ίσα αγγίζοντας τα για να μην την ξυπνήσω-τα χάδια εκείνα που δεν είναι, όπως νομίζουν, τα ψιλοπράγματα του έρωτα αλλά αντιθέτως τα πιο σπάνια και στα οποία μόνο το πάθος μπορεί να οδηγήσει.

Όταν κοιμόταν έτσι, με το κεφάλι της ακουμπισμένο στο μπράτσο μου, έσκυβα πάνω της για να κοιτώ το πρόσωπο της κυκλωμένο από τις φλόγες. Ήταν ένα παιχνίδι με την φωτιά. Μια μέρα που πλησίασα πολύ κοντά χωρίς ωστόσο το πρόσωπο μου αγγίξει το δικό της, ήμουν σαν την βελόνα που ξεπερνάει ένα χιλιοστό την απαγορευμένη ζώνη και μπαίνει στο πεδίο του μαγνήτη. Το λάθος είναι της βελόνας ή του μαγνήτη? Έτσι αισθάνθηκα τα χείλη μου απάνω στα δικά της. Είχε κλειστά τα μάτια, αλλά όπως τα κλείνει κάποιος που δεν κοιμάται. Τη φίλησα εκστασιασμένος απ' την τόλμη μου, ενώ στην πραγματικότητα ήταν εκείνη που πλησιάζοντας το πρόσωπο της είχε τραβήξει το κεφάλι μου στο στόμα της. Τα δυο της χέρια κρεμιόντουσαν απ' το λαιμό μου. Δεν θα είχαν κρεμαστεί με περισσότερη μανία σ' ένα ναυάγιο μέσα. Δεν καταλάβαινα εάν ήθελε να τη σώσω ή να πνιγώ μαζί της.


Η γεύση του πρώτου φιλιού με είχε απογοητεύσει, σαν ένα φρούτο που δοκιμάζεις πρώτη φορά. Όχι από το καινούργιο αλλά από το συνηθισμένο αντλούμε τις πιο μεγάλες απολαύσεις.


Οι φόβοι μου με έκαναν να θεωρώ τον έρωτα μας σαν έναν έρωτα σπάνιο. Πιστεύαμε ότι ήμασταν οι πρώτοι που αντιμετωπίζαμε αυτά τα βάσανα, γιατί δεν ξέραμε ότι ο έρωτας είναι σαν την ποίηση και ότι όλοι οι εραστές, ακόμα και οι μετριότεροι, νομίζουν ότι καινοτομούν.


Τίποτα δεν μας συνεπαίρνει σαν τον έρωτα. Δεν είσαι τεμπέλης. Τεμπελιάζεις επειδή ερωτεύεσαι. Ο έρωτας αισθάνεται αόριστα πως ο μοναδικός του αντιπερισπασμός είναι η δουλειά. τη νιώθει σαν αντίζηλο. Όμως ο έρωτας είναι οκνηρία ευεργετική, σαν απαλή βροχή που καρπίζει το χώμα.

Wednesday, June 13, 2007

Για σένα που είσαι ο μόνος ...


Όχι, ήταν ευτύχημα πραγματικά που ο έρωτας είχε τόση λίγη ανάγκη από λόγια,
αλλιώς ο ίδιος ο έρωτας θα ήταν πικρός, γεμάτος παρεξηγήσεις και τρέλα...


Νάρκισσος και Χρυσόστομος - Έρμαν Έσσε

...που με κάνει να κλαίω...

Photo from: http://photo.net/photodb

Saturday, May 19, 2007

Η γνώση των Αγγέλων

Μια φορά και ένα καιρό αρχές Φεβρουαρίου ο Jason είχε κάνει ένα post σχετικά με ένα βιβλίο, το Η γνώση των αγγέλων της Τζίλ Πέιτον-Γουόλς το όποίο όταν το διάβασα, με έκανε να ενδιαφερθώ για αυτό.
Πράγματι, σε πρώτη ευκαιρία το απέκτησα και περίμενε και αυτό την σειρά του στο ράφι. Και ναι, μόλις εχθές κατάφερα να το τελειώσω. Βοήθησε σε αυτό και το γεγονός ότι λόγω βλάβης της γραμμής του ΟΤΕ για περίπου 2 μέρες δεν είχαμε νετ στο γραφείο. Τα απογεύματα (και τα βράδια) έτσι και αλλιώς αυτήν την εποχή δεν είχα ιδιαίτερο χρόνο να αφιερώσω στο διάβασμα (και στο νετ) οπότε καλό μου έκανε!
Για την περίληψη του βιβλίου και τα λοιπά σχόλια, μπορείτε να δείτε το post του Jason. Με καλύπτει σε μεγάλο βαθμό αν και εκτός του ότι στο βιβλίο έχει γίνει μια πρόχειρη, θα έλεγε κανείς, μετάφραση, μιας και βρίσκει κανείς συχνά εμφανή λάθη, απ' την άλλη δεν αποτελεί κανένα συγγραφικό αριστούργημα. Η γραφή της συγγραφέως είναι θα έλεγε κανείς "απλοϊκή" χωρίς καμιά ιδιαίτερη χροιά που να την κάνει να ξεχωρίζει. Όλα αυτά βέβαια υποθετικά γιατί δεν μπορώ να κρίνω το πρωτότυπο και η μετάφραση όπως είπα είναι σχετικά άθλια. Παρόλα αυτά, το θέμα και η πλοκή (είναι λέει βασισμένο σε μια κατά κάποιο τρόπο αληθινή ιστορία που αναφέρει ο Ρουσό στην Δεύτερη επιστολή για τον άνθρωπο) είναι τέτοια που αξίζει κανείς να το διαβάσει και να προβληματιστεί.
Εγώ θα παραθέσω απλά ένα απόσπασμα το οποίο περιγράφει την χώρα στην οποία ζούσε ο άθεος του βιβλίου μέσα από τα λόγια του ιεροεξεταστή που έχει αναλάβει να τον "εξετάσει" :
"Μιλάει για μια χώρα όπου κανείς δεν υπερασπίζεται την αλήθεια. Όπου οι φτωχοί και οι αγράμματοι βρίσκονται στο έλεος κάθε τσαρλατάνου, μιας και ο καθένας αποφασίζει μόνος του τι είναι αλήθεια και τι είναι ψέμα. Για μια χώρα όπου υπάρχουν πολλές θρησκείες και όλες έχουν δικαίωμα να κηρύξουν και να προσηλυτίσουν και να κερδίσουν οπαδούς, σαν τους χωριάτες που έρχονται στο παζάρι και στήνουν ο καθένας τον πάγκο του να πουλήσουν την πραμάτεια τους. Για μια χώρα , όπου κάθε πόλη μπορεί να έχει τρεις και τέσσερεις επισκόπους, διαφορετικού δόγματος ο καθένας, όπου ο κόσμος αλλάζει εκκλησίες όπως εμείς εδώ αλλάζουμε άλογα πολλές φορές κατά την διάρκεια ενός ταξιδιού. Αν ένας παπάς αρνηθεί να σε παντρέψει, είπε, θα βρεθεί κάποιος άλλος να το κάνει. Ούτε η ελπίδα του Παραδείσου, ούτε ο φόβος της Κολάσεως μπαίνουν στην ζυγαριά για να βοηθήσουν τους άρχοντες αυτής της χώρας. Λέει ότι υπερτιμώ και την ελπίδα της ανταπόδοσης και το φόβος της τιμωρίας. Λέει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι σέβονται τους νόμους αυτού του κόσμου για λόγους που πρέπει να τους ψάξουμε σε αυτόν τον κόσμο. Στην χώρα του υπάρχει ένα λαϊκό σώμα υπερασπιστών του νόμου. Τον ρώτησα αν σημειώνονται ταχτικά εξεγέρσεις και επαναστάσεις, εμφύλιοι πόλεμοι μεταξύ των οπαδών των διαφόρων θρησκειών και μου απάντησε πως μερικές φορές έχει συμβεί πράγματι κάτι τέτοιο. Οι φασαρίες στους δρόμους είναι συνηθισμένο φαινόμενο μου είπε, μα τις περισσότερες φορές ο κόσμος τσακώνεται για κάποιο παιχνίδι που παίζεται ανάμεσα σε ομάδες πολιτών. Τα αποτελέσματα αυτών των αγώνων εξάπτουν τα πνευματα πολύ περισσότερο από ό,τι οι αλήθειες της θρησκείας. Μιλάει με αμετανόητη περηφάνια για την ελευθερία με την οποία ο κάθε άνθρωπος στη χώρα του δίνει μορφή και περιεχόμενο στη συνείδηση του. μια ελευθερία που, κατά την γνώμη μου, θυμίζει την ελευθερία του τυφλού να πέσει στον γκρεμό."
Κάπως έτσι, ίσως να ήταν ένας ιδανικός κόσμος. Και ναι, ευτυχώς εμείς και πολλοί άλλοι έχουμε πάψει από καιρό να ζούμε στην εποχή της Ιεράς Εξέτασης που περιγράφει το βιβλίο, όμως απέχουμε πάρα πολύ από το να ζουν όλοι οι άνθρωποι σε ένα τέτοιο ιδανικό κόσμο. Παρατηρήστε, ότι όπου υπάρχει φτώχεια και ανελευθερία, υπάρχουν επίσης και φανατικοί θρησκευτικοί ηγέτες οι οποίοι στο όνομα της θρησκείας τους, περιορίζουν τον άνθρωπο από το να προοδεύσει.

Υ.Γ. Σοκαρίστηκα πραγματικά για το γεγονός ότι λιθοβολήσαν μέχρι θανάτου ακόμα και συγγενείς της ένα 17χρονο κορίτσι επειδή σύναψε σχέση με αλλόθρησκο. Τράνο παράδειγμα ότι ακόμα και σήμερα γίνονται απίστευτα εγκλήματα στο όνομα των θρησκειών.

Σας παρακαλώ όλους, δώστε ΕΣΕΙΣ το παράδειγμα, ΕΜΠΡΑΚΤΑ, και πιστέψτε όπου θέλετε αλλά ΠΑΝΤΑ μα ΠΑΝΤΑ σεβόμενος τον συνάνθρωπο σας, τις ελευθερίες του και τα δικαιώματα του, που είναι άσχετα απο οποιαδήποτε θρησκεία και δεν μπορεί σε καμιά περιπτώση να καθορίζονται από αυτήν...

Tuesday, May 08, 2007

Το θαύμα και η φρίκη του έρωτα...


Το θαύμα του έρωτα είναι πως συμπτύσσει τον κόσμο γύρω από το πλάσμα που σε μαγεύει.

Η φρίκη του έρωτα είναι πως συμπτύσσει τον κόσμο γύρω από το πλάσμα που σε αλυσοδένει.

Οι κλέφτες της ομορφιάς- Πασκάλ Μπρυκνέρ


Photo from: http://www.joaniemitchell.com