Όταν κάνεις σχέδια...

Ένα από αυτά που δεν είχα σκεφτεί προτού κάνω τα παιδιά ήταν το γεγονός ότι δεν θα μπορούσα να προγραμματίσω κάτι χωρίς να έχω στην άκρη του μυαλού μου ότι μπορεί να αναβληθεί για τον οποιοδήποτε λόγο. Αυτό φυσικά δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο αυτών που έχουν παιδιά. Είναι μέρος της ζωής όλων μας. Απλά όταν έχεις παιδιά, και ειδικά μικρά σε ηλικία σου συμβαίνει απείρως συχνότερα οπότε και το εμπεδώνεις θες δεν θες.

Προγραμματίζεις για παράδειγμα να πας στο super market το απόγευμα π.χ. και μισή ώρα πριν κάποιος ανεβάζει πυρετό και τα ψώνια αναβάλλονται μέχρι νεωτέρας. Ή  μπορεί να έχεις σκεφτεί να κάνεις το γαμάτο φαγητό που θα σε βγάλει ασπροπρόσωπη στην οικογένεια χωρίς να χρειαστεί να μπλεχτείς με τα της κουζίνας την επόμενη μέρα, και αφού το ετοιμάσεις αντί να το τσακίσετε οικογενειακώς, κάποιος  φέρνει μια γαστρεντερίτιδα σπίτι, το φαΐ μπαίνει στο ψυγείο και εσύ αν την γλυτώσεις  και δεν κολλήσεις, βρίσκεσαι να βράζεις κάτι νερόβραστο μπας και γλυτώσεις κανένα πλυντήριο τουλάχιστον.

Κάπως έτσι την έπαθα για άλλη μια φορά την προηγούμενη εβδομάδα, όπου σχεδίαζα η καλή σου να πάω σε μια παρουσίαση βιβλίου, και ενώ όλα κυλούσαν ομαλά στην συνηθισμένη λατρεμένη οικογενειακή ρουτίνα, το αμέσως προηγούμενο βράδυ τα δεδομένα ανατράπηκαν σε βαθμό να σκέφτομαι τι να βάλω μέσα στην τσάντα για το νοσοκομείο. 

Αυτό το απρόοπτο, απρόσμενο και αναπάντεχο γεγονός που δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο ελιγμού ή έστω σκέψης που όχι απλά σου ξεπρογραμματίζει το super market ή στέλνει ένα φαΐ στα σκουπίδια αλλά έχει συνέπειες πολύ πιο σοβαρές, που αν είσαι τυχερός δεν θα αλλάξει την ίδια σου την ζωή, πάντα θα με κάνει να νιώθω πόσο ελάχιστα μπορώ να επέμβω σε αυτό που μου επιφυλάσσει η ζωή στο μέλλον. Προφανώς πολύ λίγο εξαρτάται από μένα.

Τώρα που πλέον πέρασε η μπόρα, δυο τρία πράγματα μου ήρθαν στον μυαλό...

Το ένα είναι ο ρόλος του ίντερνετ στην ζωή μας. Ένα πολύτιμο εργαλείο πραγματικά.  Το βράδυ που δεν ήξερα τι μου ξημερώνει και ξενυχτούσα κάνοντας  δρομολόγια για  να τσεκάρω αν όλα είναι καλά,  ζήτησα βοήθεια από διάφορους ειδικούς σχετικά με την κατάσταση που βίωνα. Εξεπλάγην ευχάριστα όταν παρόλο του ότι μεσολαβούσαν μη εργάσιμες μέρες σαββατοκύριακου, απάντησαν όλοι σχεδόν  δίνοντας μου πολύτιμες πληροφορίες και συμβουλές σχετικά. Όλα αυτά φυσικά αφού είχα ήδη επικοινωνήσει με τον γιατρό μου προηγουμένως και αφού είχα περάσει ένα τετράωρο τουλάχιστον στο νοσοκομείο κάνοντας εξετάσεις. 

Μετά από αυτό μου ήρθε στον νου η περίπτωση εκείνης της μάνας που άφησε να φύγει ένα μωράκι μηνών μόλις όπου αντί να κινήσει γη και ουρανό να πάει σε γιατρό χρησιμοποίησε το ίντερνετ για να ζητάει συμβουλές από άλλες "μανούλες"...

Το άλλο...τι σου είναι αυτή η τύχη... ένα αργοπορημένο γεύμα ακυρώνει ένα χειρουργείο και τελικά σου βγαίνει σε καλό. Θα μπορούσε όμως και όχι. 

Το βράδυ να σκέφτεσαι πως το επόμενο θα την βγάλεις στο νοσοκομείο και τελικά αντί για αυτό, καθαρά από τύχη πάλι, τα σχέδια που έκανες να μπαίνουν πάλι στο πλάνο και τελικά να βρίσκεσαι στην παρουσίαση που σχεδίαζες και να φεύγεις πανευτυχής με μια αγκαλιά βιβλία! 

Τέλος, αυτό που μου είχε γράψει η Synas  σε σχόλιο της στο ποστ εκείνο όπου ανακοίνωνα ότι περίμενα δίδυμα.  Θα σου φύγει η μαγκιά μου είχε γράψει. Και έτσι ακριβώς έγινε!

Η Χιονάτη (ο θεός να την κάνει) και ο Κυνηγός

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρό κοριτσάκι ακόμα που διάβαζα το παραμύθι της Χιονάτης με τους 7 νάνους και εξαιτίας της εικονογράφησης που είχε φανταζόμουν την Χιονάτη  να είναι μια πολύ γλυκιά κοπελίτσα εμφανισιακά όμορφη αν και όχι εκθαμβωτική, με  λευκό φωτεινό δέρμα και μαύρα πιασμένα μαλλιά.  

Προχθές λοιπόν είδα την ταινία Η Χιονάτη και ο Κυνηγός  ( Snow White and the Huntsman) η οποία είναι κατά κάποιο τρόπο η κινηματογραφική μεταφορά του παραμυθιού. 

Δεν μπορώ να πω... μου άρεσε το στόρι έτσι όπως το διαμόρφωσαν, το σενάριο, τα σκηνικά, τα κοστούμια, όλο το πακέτο γενικά. 

Μου άρεσε πολύ η Charlize Theron η οποία έπαιζε την κακιά μητριά που ήταν μάγισσα. 

Μου άρεσε επίσης και ο Chris Hemsworth που έπαιζε τον ρόλο του κυνηγού του οποίου την Αυστραλέζικη προφορά βρήκα εξαιρετικά χαριτωμένη! 

Aυτή όμως που δεν μου πάει κάτω ήταν η Χιονάτη την οποία υποδυόταν η Kristen Stewart (Αυτή ντε, η πρωταγωνίστρια των Twilight - βρικολάκων!).  Πραγματικά δεν μπόρεσα να καταλάβω αν η ερμηνεία της ήταν πειστική! Δεν μπορούσε να με πείσει η φάτσα της και το όλο στήσιμο της! Και παρόλο που  η ταινία ήταν μέσα στην φαντασία και απίστευτα συμβάντα συνέβαιναν (είπαμε, για παραμύθι πρόκειται), το γεγονός ότι υπήρξε μια στιγμή όπου ο καθρέφτης στην ερώτηση ποια είναι η πιο όμορφη  στον κόσμο υποδεικνύει το μπάζο έναντι της Θερόν, ΕΕΕΕ!!! Αυτό πια ξεπερνούσε κάθε όριο φαντασίας!!!!!!!!!!

Εγώ ο Ζάχος Ζαχαρής

Μια από τις χρήσεις αυτού laptop που πατάω τώρα τα πλήκτρα, εκτός από το να ασχολούμαι με τους Μικρούς Μεγάλους, να κάνω καμιά δουλίτσα, να γράφω τα δικά μου και να τριγυρνώ στο διαδίκτυο δεξιά και αριστερά  είναι να το χρησιμοποιώ ως μέσo ψυχαγωγίας. Όταν λοιπόν είμαι μακριά από το σπιτάκι μου και την ρουτίνα του (και αυτό συμβαίνει συχνά πυκνά) το φορτώνω ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, το παίρνω μαζί  απέναντι μου στον καναπέ ή το κρεβάτι και λιώνω... Όλα αυτά βέβαια αφού πάνε για ύπνο τα μικρά! Αν αρχίσω νωρίτερα έχω το πλεονέκτημα να πατήσω το  space  να σταματήσω αυτό που βλέπω ακαριαία και να το επανεκκινήσω όποτε εγώ θελήσω πάλι (ελπίζω σύντομα για να μην χρειαστεί να γυρίσω πιο πίσω στην σκηνή για να θυμηθώ που είχα μείνει). 

Σε ένα τέτοιο λοιπόν ταξιδάκι το λαπτοπάκι μου τα έπαιξε. Πρώτη η μπαταρία και μετά το τροφοδοτικό. Για να μην τα πολυλογώ, το θέμα ακόμα δεν λύθηκε και υποψιάζομαι ότι κάτι πιο σοβαρό του συμβαίνει. Ο χρόνος θα δείξει.

Σε μια τέτοια λοιπόν περίπτωση όντας μακριά από το σπίτι μου και την τεχνολογία επιπλέον, τι μπορούσα να κάνω τις ατέλειωτες βραδυνές ώρες που τα μικρά κοιμούνται στο δίπλα δωμάτιο? Ένιωσα τέτοια απελπισία που έκανα κάτι που δεν είχα ξανακάνει ποτέ πριν στην ζωή μου! Αγόρασα βιβλίο από σούπερ μάρκετ! Μαζί λοιπόν με τα γιαούρτια και τα αφροντούς έριξα μέσα στο καλάθι μου και ένα βιβλίο από αυτά που βρίσκονταν στο σταντ λίγο πιο κει από τα ταμεία.  Πάντα απορούσα ποιος μπορεί να αγοράζει βιβλία από την λιγοστή και αμφιβόλου ποιότητος γκάμα  των σούπερ μάρκετ αντί να επισκεφθεί ένα βιβλιοπωλείο ή όταν μπορεί να τα παραγγείλει και να έρθουν στην πόρτα του. Κάπως έτσι μου λύθηκε η απορία.

Ευτυχώς για μένα, αυτή η πρώτη φορά στέφθηκε με επιτυχία, γιατί το βιβλίο που άρπαξα εκείνη την φορά ήταν το "Εγώ ο Ζάχος Ζαχαρής" της Λένας Διβάνη. Οι λόγοι που με έκαναν να διαλέξω αυτό το βιβλίο ανάμεσα από τα άλλα (που ούτε θυμάμαι ποια ήταν) ήταν δύο. Πρώτο ότι είχα ακουστά την συγγραφέα. Είχα διαβάσει ότι επρόκειτο για αξιόλογη συγγραφέα και είχα κατά νου να θυμηθώ στην επόμενη αγορά βιβλίων που θα έκανα να αγόραζα κάτι δικό της για να διαπιστώσω του λόγου το αληθές.  Και δεύτερος λόγος το γεγονός ότι είμαι γατόφιλη και εσαεί γατοθαυμάστρια παρόλο που στην μετά παιδιών εποχή οι σχέσεις μου με τις γάτες έχουν αισθητά αραιώσει. 

Έμεινα κατενθουσιασμένη. Τόσο που δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένα βιβλίο μπόρεσε να με συνεπάρει και να με συγκινήσει τόσο πολύ.  Ήταν απίστευτο πόσο λίγες προσδοκίες είχα από  αυτό το βιβλίο όταν το αγόραζα  (να έφταιγε άραγε το σούπερ μάρκετ?) και πόσο πολύ γέμισε το είναι μου με έντονα συναισθήματα και συγκίνηση! Τόσο πολύ που το τέλος του με έκανε να δακρύσω εξαιτίας της υπερχειλίζων τρυφερότητας που ανέδυε.  Ένα βιβλίο που καθ όλη την διάρκεια που το διάβαζα με έκανε να χαμογελώ με το έξυπνο χιούμορ του. Δεν πρέπει να υπάρχει άλλο βιβλίο που να περιγράφει με τόσο ιλαρό τρόπο το πως μπορεί να βλέπει μια γάτα την συγκατοίκηση με έναν άνθρωπο! Ειδικά οι  γατόφιλοι δεν πρέπει να χάσουν την ευκαιρία να το διαβάσουν. Ακόμα και Η ΓΑΤΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ του διάσημου γατόφιλου Μπάροουζ δεν μου έκανε τέτοια εντύπωση. Άλλο πράγμα εκείνο βέβαια αλλά μου ήρθε στο νου και το αναφέρω. Εν τω μεταξύ μέσα το βιβλίο είναι γεμάτο γατοαποφθέγματα Μ.Ι.Α.Ο. (Μάθημα Ισχύον Αποδεδειγμένα και Οπωσδήποτε) του γατούλη Ζάχου μερικά από τα οποία μεταφέρω παρακάτω.

ΜΙΑΟ Νο 4567 Μην πείθεστε από την κλάψα φίλτατοι. Δεν υπάρχουν δυνατότεροι απ' αυτούς που παριστάνουν τους αδύναμους.

ΜΙΑΟ Νο 679 Αγαπητέ Μωάμεθ μην αυταπατάσαι. Το βουνό δεν το κουνάει ρούπι. αν επιθυμείς θέα αφ' υψηλού ανέβα.

ΜΙΑΟ Νο 980 Δραστική η ιδεολογία, φίλτατοι, αλλά η πραγματικότης δραστικοτέρα.

ΜΙΑΟ  Νο 562 Οι εχθροί σε κρατάνε σε φόρμα 

ΜΙΑΟ Νο 777 Δεν πρέπει να αφήνεις καμιά ευκαιρία για χάδι να πάει χαμένη. 

Μαθαίνεις μόνο κάτι που κατά βάθος ξέρεις ήδη.

Μετά από αυτό ξαμολήθηκα στο κοντινότερο βιβλιοπωλείο και αναζήτησα και άλλα βιβλία της. Πήρα το Οι γυναίκες της ζωής της και το  Ψέμματα η αλήθεια είναι  και τα δύο εξαιρετικά. Και τα δύο τα χαρακτηρίζει η πρωτοτυπία στο τρόπο που παρουσιάζεται η ιστορία. Το πρώτο, που είναι μυθιστόρημα, αφορά την ιστορία μιας γυναίκας όπου μόνο το πρώτο μέρος  μοιάζει να γράφτηκε από την ίδια. προχωρώντας χρονικά η ιστορία περιγράφεται κάθε φορά από την ματιά ενός από τα πρόσωπα που πλαισιώνουν την ζωή της πρωταγωνίστριας του βιβλίου. Όλα γυναίκες. Το δεύτερο πάλι, το οποίο είναι διηγήματα των οποίων οι πρωταγωνιστές του ενός πλέκονται με τους χαρακτήρες κομπάρσους του άλλου, αποκτούν ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν δίνετε η ευκαιρία να μάθουμε την πραγματική πηγή έμπνευσης πίσω από αυτά! 

Δεν γινόταν να μην γράψω για αυτό το τόσο αξιόλογο βιβλίο όταν έκατσα και έγραψα για το προηγούμενο που ήταν μια απίστευτη πατάτα! 

50 shades of Grey...

...  και αν είναι έτσι οι 50 εγώ έχω 150! 

Μερικές μέρες πριν είχα δανειστεί το 50  αποχρώσεις του γκρι για να δω και εγώ επιτέλους τι είναι αυτό το βιβλίο που βλέπω συνεχώς φάτσα κάρτα σε όλα τα βιβλιοπωλεία, online  και μη, και για το οποίο  να γίνεται τόση συζήτηση.

Η αλήθεια είναι ότι ήδη από τις πρώτες σελίδες είχα αρχίσει να το βαριέμαι και ως γνωστό αν ένα βιβλίο δεν με κρατήσει από την αρχή σπανίως καταφέρνω να το τελειώσω. Κάνω βέβαια κάποιες φιλότιμες προσπάθειες να το συνεχίσω, γιατί θεωρώ κρίμα να μην δίνουμε δεύτερη ευκαιρία στα πάντα στην ζωή. Σε αυτήν λοιπόν την δεύτερη ευκαιρία (βοήθησαν και κάτι πολύωρες διακοπές ρεύματος που είχαμε τελευταία), διαπιστώνω ότι διαβάζω το πιο αφελές και γλυκανάλατο  βιβλίο που έπεσε ποτέ στα χέρια μου (εξαιρούνται κάποια άρλεκιν της εφηβείας)  και προκειμένου να το σιγουρέψω έφτασα μέχρι τέλους! 

Για να δείτε πόσο αφελές μπορεί να είναι ένα βιβλίο αρκεί να διαβάσετε αυτήν εδώ την κριτική, η οποία με έκανε να λυθώ στα γέλια, αλλά καθόλου δεν με πτόησε από το να συνεχίσω την ανάγνωση, καθότι ως γνήσια ξεροκέφαλη γυναίκα, ήθελα να ανακαλύψω και εγώ τι έκανε αυτό το βιβλίο παγκόσμια εμπορική επιτυχία! 

Τι αποκόμισα λοιπόν από αυτήν την ανάγνωση? 

Καταρχήν ότι δεν είναι τόσο ερωτικό όσο φημολογείται. Οι ερωτικές περιπτύξεις όσο  extreme  και αν προσπαθούσε να τις κάνει η συγγραφέας, καταντούσαν κωμικές αφού ήταν πλαισιωμένες όλες σχεδόν από γελοίους διαλόγους! Οποιαδήποτε σκηνή σεξ είναι καταδικασμένη να αποτύχει αν προσπαθήσει κανείς εκείνη την στιγμή να εκφράσει τα όποια κόμπλεξ ή ανασφάλειες έχει. Σεξ και συζήτηση είναι από φύση ασύμβατα. Και ενώ οπουδήποτε άλλου αυτός ο συνδυασμός θα ήταν η σίγουρη συνταγή για αποτυχία στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα τίποτα δεν φαίνεται να πτοεί τους δυο πρωταγωνιστές σε σημείο που να σου δημιουργείται η εντύπωση ότι οι συζητήσεις αυτές εντείνουν την διέγερση. Τώρα από πότε η βλακεία λειτουργεί διεγερτικά δεν το ξέρω. Υπό αυτές τις συνθήκες οι περιγραφές των ερωτικών περιπτύξεων μου ήταν τόσο βαρετές που έπιανα τον εαυτό μου να θέλει να "κλέψει" πηδώντας μερικές σελίδες μέχρι να φτάσω και πάλι στην κανονική ροή  της ιστορίας (ο θεός να την πει) γιατί προφανώς έβρισκα πολύ πιο ενδιαφέρουσες τις μικρότητες και τις κοινοτοπίες της σχέσης τους απ' αυτές! Τόσο καλά!

Το γέλιο το πολύ βέβαια το έκανα όταν διάβασα το εξής στην σελιδα 403 " Σηκώνεται και αδειάζει τις τσέπες του  τζιν του από  blackberry, κλειδιά, πορτοφόλι και λεφτά. Να πάρει... οι άντρες κουβαλούν ένα σωρό σαχλαμάρες στις τσέπες τους" Έλυσα στο γέλιο στην κυριολεξία όταν το διάβασα! Έβγαλε ο άνθρωπος 3 πράγματα στην ουσία από την τσέπη του, όλα απολύτως αναγκαία όταν βγαίνεις εκτός σπιτιού και η συγγραφέας αποφαίνεται ότι ήταν πολλά και σαχλαμάρες! Όταν όλοι ξέρουν ότι οι πλειοψηφία των γυναικών όταν βγαίνει εκτός σπιτιού κουβαλάει τσάντα ολόκληρη, γεμάτη από του κόσμου τα απαραίτητα - άχρηστα! Και ποιος το λέει αυτό? Η συγκεκριμένη συγγραφέας που βάζει την πρωταγωνίστρια του βιβλίου της να πηγαίνει να πάρει συνέντευξη από μεγιστάνα και καλά και να κουβαλάει σακίδιο μαζί της προφανώς για να μπορέσει να χωρέσει μερικές σημειώσεις και ένα μαγνητοφωνάκι ενώ όταν βγαίνει σε μπαρ με φίλους της κουβαλάει φυσικά τσάντα η οποία περιείχε ανάμεσα στα άλλα και ένα πιαστράκι για τα μαλλιά  just in case  βρεθεί σε ξένο σπίτι (όπως και έγινε) να μαζέψει το μαλλί! Σωστά... αυτό είναι απαραίτητο. Ενώ τα κλειδιά, κινητό και χρήματα είναι σαχλαμάρες! 

Αυτό βέβαια που κάνει μπαμ από μακριά είναι η απροκάλυπτη διαφήμιση σε  καναπέδες  τσεστερφιλντ,  κινητά blackberry,  λαπτοπ mac  και φυσικά αυτοκίνητα Audi!  Μπορεί να είναι γεμάτο από ένα σωρό άλλες διαφημίσεις προϊόντων  οι οποίες όμως είναι αρκετά συγκεκαλυμμένες σε αντίθεση με αυτά τα τέσσερα που επαναλαμβάνονται εξαιρετικά συχνά. Δεν μπορώ παρά να υποθέσω ότι η συγγραφέας έχει επιπλέον έσοδα από την διαφήμιση αυτή, αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός ότι ο μεγιστάνας που έχει δικό του ολόκληρο επίπεδο σε πάρκινγκ, έχει παρκαρισμένα εκεί 4  διαφορετικά Audi και όταν αποφασίζει στην βδομάδα πάνω σχεδόν να κάνει δώρο στην τύπισσα της παίρνει και αυτής ένα audi   να έχει! Το οποίο, ακούσατε ακούσατε γυναίκες, μπορεί να οδηγηθεί και με ψηλοτάκουνα!!! Ω ναι! Το λέει και αυτό! σελ 429

Τελειώνοντας το, βρήκα τον εαυτό μου να αναρωτιέται , τι έκανε ένα πράγματι τόσο χάλια βιβλίο να έχει μια τόσο μεγάλη επιτυχία. Ένα βιβλίο άρλεκιν στον υπερθετικό, που σε σχέση με ένα άρλεκιν έχει μπόλικο φτύσιμο-κόλλημα,  έχει  περισσότερο σεξ, με τις σεξουαλικές περιγραφές λίγο πιο ωμές, με σεξουαλικές δραστηριότητες στο τόσο όσο  extreme που καμιά δεν θα έλεγε όχι και όλες θα πετούσαν την σκούφια τους (ειδικά αν πρόκειται να τις κάνουν πράξη με κούκλο δισεκατομμυριούχο) και κυρίως με πρωταγωνιστές εντελώς νορμάλ όπου θα μπορούν να ταυτιστούν άνετα, χωρίς σοβαρά εμπόδια στην σχέση τους που να εμποδίζουν την μελλοντική ευτυχία. Γιατί στο μυαλό της μέσης γυναίκας, το να κάνεις τον gay   straight   και στην προκειμένη τον τύπο που είναι εθισμένος όλη του την ζωή σε σαδο μαζό δραστηριότητες να αρχίσει να γουστάρει το γλυκανάλατο σεξ είναι πιο εύκολο από το να έχεις τίποτα πρώην και νυν σχέσεις του να νταλαβεριστείς για να μην αναφέρω τίποτα παιδιά από προηγούμενους γάμους ή πεθερικά που δεν σε γουστάρουν!

Η επιτυχία του λοιπόν έχω την εντύπωση ότι οφείλετε στο ότι έπιασε όλη την μέση γυναικεία φαντασίωση με όλα τα κλισέ που μπορεί να την χαρακτηρίζουν  και την έκανε βιβλίο, με αποτέλεσμα να διαβαστεί και από ανθρώπους, κυρίως γυναίκες υποθέτω,  που όχι μόνο δεν συνηθίζουν να ανοίγουν βιβλίο γενικά στην ζωή τους,  όχι μόνο μυθιστόρημα αλλά ούτε καν μονοσέλιδες ιστορίες  δεν διαβάζουν, όπως περίπου το  facebook  έκανε τις μάζες που είτε απεχθάνονταν την τεχνολογία είτε δεν είχαν ασχοληθεί ποτέ πριν, εξαιτίας του να ξημεροβραδιάζονται εκεί. Κάπως έτσι....

A Crash Course in Online Piracy

Επανέρχομαι πάλι. Είναι ένα θέμα που κάθε μέρα όλο και με κάποια αφορμή εμφανίζεται μπροστά μου. Αφορμή  αυτή την φορά στάθηκε ένα  status  update  στο  facebook  ενός πολύ αγαπημένου μου, νέου συγγραφέα του Auguste Corteau που πρωτοδιάβασα τυχαία πριν αρκετά χρόνια,  και έχω φθάσει σήμερα να είμαι φανατική του αναγνώστρια. Το τελευταίο του βιβλίο "Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά", είτε θα σας κάνει να γελάσετε μέχρι δακρύων  είτε στην χειρότερη των περιπτώσεων θα σας χαρίσει απλόχερα πολλά χαμόγελα!  Το θέμα του  status ήταν η άποψη μιας συγκεκριμένης συγγραφέως σχετικά με τις δανειστικές βιβλιοθήκες. Θεωρεί μέσες άκρες ότι οι δανειστικές βιβλιοθήκες είναι υπαίτιες για διαφυγόντα κέρδη και θα έπρεπε να επιτρέπετε να δανείζουν μόνο συγκεκριμένα  βιβλία που δεν είναι σε ζήτηση. Όπως έγραψα και στο σχόλιο μου εκεί, δεν ξέρω αν όταν πρωτοξεκίνησα να διαβάζω, τότε που δεν είχα την δυνατότητα να αγοράζω βιβλία, τι θα έκανα χωρίς  τις δανειστικές βιβλιοθήκες. Πολύ πιθανόν να μην αγόραζα ούτε σήμερα.  Ελπίζω να το αναλογιστεί λίγο αυτό η εν λόγω συγγραφέας καθώς και να σκεφτεί λίγο παραπάνω το πόσο χρήσιμες θα είναι οι βιβλιοθήκες που περιέχουν βιβλία που βρίσκονται στα αζήτητα.

Το θέμα όμως του copyright  επεκτείνεται και σε πολλούς άλλους τομείς της ζωής. Ξεκινάει από τα βιβλία, περνάει μέσα από κάθε είδους ιδέα και φθάνει στο λογισμικό που χρησιμοποιούμε στον υπολογιστή μας, στις ταινίες που βλέπουμε, στις μουσικές που ακούμε κτλ.  Δεν θα επαναλάβω τα όσα έγραψα ξανά πριν λίγο καιρό εδώ.  Θα παραθέσω απλά ένα  video του   Richard Stallman το οποίο είχα πρωτοδεί σε αυτό εδώ το άρθρο, στο οποίο  δίνει μια εμπεριστατωμένη εξήγηση γιατί το  copyright  όπως εφαρμόζεται σήμερα είναι λάθος. Το  video  είναι μεγάλο αλλά αξίζει πραγματικά να το δείτε έστω και σε δόσεις.




Για όσους έχουν ακόμα αμφιβολίες για το τι και πόση ζημιά κάνει η "πειρατεία" σε δημιουργούς και εταιρείες μπορούν να κοιτάξουν για λίγο την παρακάτω εικόνα η οποία αποτελεί δουλειά ερευνητών και βρίσκεται αναρτημένη εδώ, στην οποία παραθέτονται στοιχεία  που αποδεικνύουν ότι η πειρατεία όχι μόνο δεν κάνει ζημιά αλλά επιπλέον βοηθάει στην αύξηση των κερδών αμφότερων των πλευρών



Created by: www.OnlineGraduatePrograms.com

WaterPark Ρόδος! Must για παιδιά!

 Δεδομένου ότι οι "διακοπές" μας κάθε χρόνο  εξαιτίας του ότι είμαστε Ρόδο, είναι συνήθως αποσπασματικές, μιας και βρισκόμαστε παρέα με τα κύματα συχνά πυκνά καθ-όλη την διάρκεια του καλοκαιριού και καμία σχέση δεν έχουν με την έννοια των διακοπών που συνήθως έχει κάποιος στο μυαλό του (να πάμε δηλαδή σε κάποιο άλλο μέρος όπου θα τρώμε θα πίνουμε θα ξαπλάρουμε και θα βολτάρουμε), προσπαθούμε να ευχαριστιόμαστε την ζέστη και την ηλιοφάνεια όσο το δυνατόν περισσότερο με δραστηριότητες τέτοιες που χωρίς αυτά τα δύο συστατικά είτε δεν γίνονται είτε δεν ταιριάζουν. Κάθε πράγμα στο καιρό του λένε και ο κολιός τον Αύγουστο και έτσι είναι!

Στην είσοδο

Μια λοιπόν από τις διασκεδάσεις  που επιδιώκουμε έστω μια φορά τον χρόνο, κάθε καλοκαίρι,  να απολαμβάνουμε οικογενειακώς είναι το να περάσουμε μια μέρα πλατσουρίζοντας στις νεροτσουλήθρες του  WaterPark  εδώ στην Ρόδο.

Δεν θα αναφερθώ στο πόσο extreme  νεροτσουλήθρες έχει καθώς και στην ποικιλία παιχνιδιών για ενήλικες μιας και εμείς κατοικοεδρεύσαμε για άλλη μια φορά στο παιδικό τμήμα το οποίο έχει εξίσου διασκεδαστικές δραστηριότητες για ενήλικες όπως και για παιδιά!
 
       

Για ενήλικες

Το μόνο μειονέκτημα είναι το σχετικά υψηλό κόστος  που έχει, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να είναι μια τακτική διασκέδαση, τουλάχιστον για οικογένειες. Το κόστος εισόδου στο πάρκο ανέρχεται στα 20€ για τους ενήλικες και στα 15€ για τα παιδιά άνω των 3 ετών. Μια οικογένεια όπως οι δική μου δηλαδή, με 2 ενήλικες και 2 παιδιά 4,5 ετών πληρώνει 70€ μόνο για να μπει. Από εκεί και πέρα ότι φας και ότι πιεις είναι εξτρά. Αυτό όμως το κόστος είναι προαιρετικό μιας και μπορείς να φέρεις μαζί σου το φαγητό και τα ποτά. Για να πιάσουν τόπο τα χρήματα αξίζει να πας από νωρίς, αν είναι δυνατόν πριν τις 12 ( το πάρκο ανοίγει στις 9:30) και να μείνετε όσο αντέχετε αργά (Τα παιχνίδια κλείνουν στις 7 παρά τέταρτο μέχρι τον Αύγουστο και 6 παρά τέταρτο από Σεπτέμβρη και μετά).

Για μεγάλα παιδιά...

 

... και μικρά παιδιά

Εμείς πάντως κλείσαμε 6,5 ώρες ασταμάτητο πήγαινε έλα συν ένα μισάωρο που κράτησε το photoshooting  στην αρχή και το διάλειμμα για φαγητό!

Ακούω την αγάπη... και δεν ακούω τις σκέψεις μου...

Γυρνώντας από την θάλασσα, το άκουγα στο αυτοκίνητο. Πριν λίγο, με το που άνοιξα FB, πρώτο πρώτο το είδα. Το είχε δημοσιεύσει κάποιος φίλος. Ιδιαίτερα αγαπημένο τραγούδι, χρόνια τώρα, όπου κάθε φορά που το ακούω μου φέρνει σκέψεις στον νου και μου θυμίζει μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου, όπου τα ακούσματα μου και τα στέκια μου ήταν πολύ πιο ροκ από 'τι είναι σήμερα.
Ορίστε το βίντεο:

Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας
Μουσική: Τρύπες
Πρώτη εκτέλεση: Τρύπες


Ακούω τις θάλασσες
και τα ποτάμια σου
Ακούω το γέλιο
ακούω το κλάμα σου

Τις μελωδίες που γεννιούνται στα σπλάχνα σου
Τις πολιτείες και τους ανθρώπους
που ταξιδεύουν κάτω απ' το δέρμα σου
Ακούω την αλήθεια σου κι' ακούω το ψέμα
Και μια μικρή ζεστή αγωνία μου γλυκαίνει το αίμα

Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη
και δεν ακούω τις σκέψεις μου

Ακούω τους ήλιους
και τους πλανήτες σου
Ακούω τις χαρές σου
ακούω τις λύπες σου

Τις αρμονίες που γεμίζουν τις νύχτες σου
Τους εραστές και τους τρελούς
που ξενυχτάν κάτω απ' το δέρμα σου
Ακούω την αλήθεια σου κι' ακούω το ψέμα
Και μια μικρή ζεστή αγωνία μου γλυκαίνει το αίμα

Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη
και δεν ακούω τις σκέψεις μου

Εντέλει συμφωνώ... Όταν κανείς είναι ερωτευμένος όχι μόνο δεν βλέπει. Δεν ακούει επιπλέον. Σίγουρα δεν ακούει την ίδια του την λογική και σκέψη. Έχει μάτια και αυτιά μόνο για το αντικείμενο του πόθου. Όλες οι αισθήσεις αφιερωμένες στο άλλο μισό...

Ιδού η Ρόδος, ιδού και η Τσαμπίκα!

Για όσους δεν ξέρουν γιατί λένε τους Ροδίτες και Τσαμπίκους, να τους ενημερώσω ότι αυτό συμβαίνει γιατί εμείς εδώ έχουμε μια αποκλειστική παναγία που δεν υπάρχει πουθενά αλλού! Εδώ είναι η μόνιμη βάση και κατοικία της. Την λένε επίσης και ψηλή γιατί το ξωκλήσι της βρίσκεται στο πιο ψηλό σημείο του πετρώδους βράχου που βλέπετε στην παρακάτω φωτογραφία. Καταπληκτική θέα και τοποθεσία από εκεί πάνω γι' αυτό είναι  χαλάλι ο κόπος και ο ιδρώτας να ανεβείτε τα 300 τόσα σκαλιά για να φτάσετε εκεί.  Το γεγονός ότι η συγκεκριμένη παναγία ειδικεύεται στην τεκνοποιία, αποτέλεσε το εφαλτήριο για να πάρουν παιδιά το όνομα της με αποτέλεσμα επάνω στην Ρόδο να έχεις πολλούς με το όνομα  Τσαμπίκος και Τσαμπίκα.

Αυτή λοιπόν είναι η πιο αγαπημένη μου παραλία. Ένας μεγάλος κολπίσκος, γεμάτος άμμο, εντός και εκτός θάλασσας, ο μισός σχεδόν, οργανωμένος με ξαπλώστρες, ομπρέλες, καντίνες, jet ski  κτλ και ο άλλος μισός ανεκμετάλλευτος όπου πας με την ομπρελίτσα σου και τα σχετικά σου και απλώνεσαι όπως θες.

Είναι η πιο  baby friendly  παραλία που ξέρω πάνω στο νησί, μιας και όπως έχω ήδη πει, είναι αμμουδερή μέσα έξω, είναι πεντακάθαρη, συνήθως χωρίς καθόλου κύμα, σε θερμοκρασία ιδανική για να μην παγώνεις μπαίνοντας και να δροσίζεσαι τόσο όσο να μην θες να βγεις από μέσα και το βασικό για όλους όσους έχουν μικρά παιδιά ότι είναι τόσο ρηχά για αρκετά μέτρα που δεν φοβάσαι και δεν χρειάζεται να είσαι συνέχεια μέσα μαζί τους.

Περιττό να πω ότι κάθε φορά που πάμε κλείνουμε τουλάχιστον 4-5 ώρες το λιγότερο (με τόσα που κουβαλάμε δεν αξίζει να πας για λιγότερο) και αν δεν ήταν σχετικά μακριά από το σπίτι (μισή ώρα δρόμος περίπου, άρα τρώμε μία ώρα συνολικά στην διαδρομή) και δεν είχαμε και την σχετική λάτρα μετά, σίγουρα θα καθόμασταν περισσότερο.

Στις φώτο δείτε τα μικρά επί τω έργω.  Μέσα και έξω από την θάλασσα, ασταμάτητα για όση ώρα είμαστε εκεί.  Το αντηλιακό πάει σύννεφο και εμείς περνάμε σχετικά χαλαρά. Τόσο χαλαρά που φέτος ευελπιστώ να τελειώσω ένα βιβλίο με διηγήματα (Το εγχειρίδιο του κτηνώδους φόνου για ζωόφιλους της  Πατρίτσια Χάισμιθ) που έχω μέσα στην τσάντα θαλάσσης και σέρνω μαζί τα τελευταία τρία καλοκαίρια!

Καλό καλοκαίρι να έχουμε!

Ας σταματήσουμε να φαντασιωνόμαστε....Please!

Αρκάς. Σταθερή αξία και πάντα επίκαιρος. Επικίνδυνα Νερά και Οι συνομήλικοι  είναι  must!

Και τώρα που σωθήκαμε, και ηρέμησαν όλοι ότι δεν θα συμβεί τίποτα αναπάντεχο και απρόσμενο πέρα από το να στραβωθεί ο πρωθυπουργός και να βρεθεί στο νοσοκομείο (ελπίζω όχι από απελπισία) ο (πρώην) υπ.οικονομικών, θέλω να γράψω εδώ μέσα επιγραμματικά αυτά που αντιλήφθηκα να συμβαίνουν σε περίοδο εκλογών και κατόπιν.

Καταρχήν όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί που ανταλλάσσαμε σχετικές κουβέντες είχαν ο καθένας άλλες προτεραιότητες. Άλλος φοβόταν μην δεν μπορεί πλέον να καταναλώνει, άλλος μην μας την πέσουν οι Τούρκοι, άλλος πως θα διώξουμε τους μετανάστες, άλλος που το μεγάλο μας δημόσιο θα γίνει ακόμα μεγαλύτερο, άλλος μην δεν συνεχίσουμε να είμαστε Ευρωπαίοι κ.ο.κ. Κανένας δεν μου εξέφρασε τον φόβο για το αν θα έχει περίθαλψη ο γέρος, αν θα μπορεί να πληρώνει τα φάρμακα του, αν θα υπάρχουν σχολεία, περίθαλψη και συγκοινωνία σε απομακρυσμένες περιοχές κτλ αυτονόητα (θεωρούν προφανώς ότι αυτά ήταν είναι και θα είναι εφικτά ?). Τον συνταξιούχο τον ενδιέφερε να συνεχίσει να παίρνει την σύνταξη του έστω και κουτσουρεμένη, χωρίς να νοιάζεται για τον άνεργο που ίσως να μην μπορέσει να πάρει ποτέ σύνταξη, τον νεοφιλελεύθερο μορφωμένο κατά βάση καλοπληρωμένο πληθυσμό τον ενδιέφερε  να μειωθεί το κράτος, να εξαφανιστεί από προσώπου γης αν είναι δυνατόν, χωρίς να νοιάζεται για όλους τους άλλους που εξαρτώνται από την δημόσια, υγεία, παιδεία, συγκοινωνία κτλ. Όλοι οι υπόλοιποι ανήκαν στην κατηγορία αυτών που κοιτάνε το μικρο συμφέρον τους, τον μικρόκοσμο τους, που θα έδιναν οπουδήποτε αλλού την ψήφο τους, ακόμα και στην ΧΑ, μόνο και μόνο για να μην την δώσουν σε αριστερή παράταξη γιατί για κάποιον περίεργο λόγο που δεν έχω κατανοήσει το θεωρούν επικίνδυνο και χειρότερη επιλογή από αυτό που ζουν επί 30 χρόνια και βάλε τώρα.

Θέλω να πω λοιπόν, έστω και κατόπιν εορτής, σε όλους αυτούς, ότι υπάρχει μια λαϊκή ρήση που λέει ότι "αν καίγεται το σπίτι του διπλανού σου είναι θέμα χρόνου να καεί και το δικό σου", ότι μπορεί να θέλω και εγώ να διορθώσω τα κακώς κείμενα του κράτους που ζω αλλά δεν το κάνω επιλέγοντας αυτούς που τα δημιούργησαν, ότι αυτά όλα δεν λύνονται ως δια μαγείας με μια αλλαγή ηγεσίας, αλλά με αυτούς που ξέρουν, νιώθουν και νοιάζονται με τον λόγο και τις πράξεις τους να αλλάξουν έστω λίγο την κουλτούρα όλων αυτών των συνανθρώπων μας, που συντηρούν όλα αυτά τα κακώς κείμενα και όχι μόνο να ειρωνεύονται, κριτικάρουν και απαξιώνουν. Συμφωνώ απεριόριστα με την ανάρτηση του  συν-blogger  Carulus Polsemanoglou  και ειδικά με την παράγραφο που λέει : Στα κοινωνικά ζητήματα είμαι φιλελεύθερος, αλλά όχι στα οικονομικά. Η ανθρώπινη απληστία και η ανασφάλεια που την τρέφει, είναι πολύ μεγάλες για να αφεθούν αχαλίνωτες, ώστε μέσα από αυτήν την κατάσταση να περιμένει κανείς την αόρατον χείραν της αγοράς να σιάξει πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Κάποια πράγματα οφείλουν να είναι δημόσια και επίσης πρέπει να υπάρχουν ισχυροί ελεγκτικοί μηχανισμοί που δεν θα επιτρέπουν σε διάφορους Ταλιμπάν του "Laissez faire et laissez passer" να προσφέρουν ελαττωματικές υπηρεσίες και προϊόντα ατιμωριτί.

Αν δεν καταλάβουν όλοι ότι πρέπει να αγωνιστούν για να υπάρχει από το κράτος ένα δίχτυ ασφαλείας, για να διασφαλίζει ότι  ο ανήμπορος θα έχει τα προς το ζην,  για μπορώ εγώ από την Ρόδο να έρχομαι στην Αθήνα και εσείς από την Αθήνα στην Ρόδο χωρίς να πληρώνουμε περισσότερα από το να πάμε στο Παρίσι ή  στο Λονδίνο,  για να μπορείς να πηγαίνεις εκδρομές στα Κουφονήσια, στην Σύμη, στο Καστελόριζο και να μην φοβάσαι ότι άμα αρρωστήσει το παιδί σου δεν θα βρεις ούτε γιατρό ούτε φάρμακο, και αν καταλάβεις ότι ακόμα και αν γουστάρεις όπως και εγώ και ο καθένας ίσως,  πολύ περισσότερο τις ιδιωτικές κλινικές από τα δημόσια νοσοκομεία, τα ιδιωτικά σχολεία από τα δημόσια και το αυτοκίνητο από τις δημόσιες συγκοινωνίες ότι δεν θα πάει καμιά ιδιωτική κλινική, κανένα ιδιωτικό σχολείο, καμιά ιδιωτική συγκοινωνία  να ανοίξει πουθενά που δεν έχει κέρδος  τότε θα καταλάβεις πραγματικά γιατί πρέπει όλα αυτά (και ακόμα περισσότερα) να είναι υπό τον έλεγχο ενός κράτους που μεριμνά για το συμφέρον των πολιτών της. Αν δεν γίνει αυτό, τότε θα συνεχίσουμε να κοιτάμε τον θάμνο, και δεν θα βλέπουμε το δάσος, Και μην αρχίσετε να μου αραδιάζεται τα κακώς κείμενα όλων αυτών. Τα ξέρετε και τα ξέρω. Το θέμα είναι να τα διορθώσουμε εκεί που είναι και όχι ξεπουλώντας  και καταργώντας τα.

Τελειώνοντας μου έρχεται μια γλύκα σε κάθε ανάρτηση γκρίνιας όλων αυτών που ζουν με την ψευδαίσθηση ότι η πιστή εφαρμογή του μνημονίου θα μας κάνει "Ευρώπη" να τους ενημερώσω χωρίς να τους τρομάξω, ότι αυτοί που επιλέξαμε να το εφαρμόσουν είναι όλοι αυτοί που χρόνια τώρα έχουν δώσει δείγματα  γραφής της ποιότητας της δουλειά τους  οπότε,  ακόμα και αν δεχτούμε αυτό που είπε ο Πάγκαλος ότι "το μνημόνιο είναι ευλογία", καλό είναι να τελειώνουν με την φαντασίωση  αυτή και να πάνε να κάνουν κανένα μπάνιο καλύτερα.

Πράγμα που όπως καταλαβαίνετε είναι ότι πιο νορμάλ μπορεί να κάνει κανείς αυτή την περίοδο, γι' αυτό και θα ακολουθήσει post με φωτογραφικό υλικό από την πιο αγαπημένη μου παραλία στην Ρόδο. Άλλο μην περιμένετε γιατί παρόλο που είμαι είμαι νησιώτισσα, δεν με λες και θαλασσινό τύπο ;-)

Το στήριγμα...

Πλησιάζει η γιορτή της μητέρας και εγώ όλο και περισσότερο θέλω να γράψω κάτι για τον  πατέρα. Συγκεκριμένα τον δικό μου πατέρα, που τελευταία αντιμετωπίζει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας. Αυτό με έκανε να σκεφτώ όλα όσα σημαίνει ένας πατέρας, ο πατέρας μου, για μένα.

Απείχε πολύ από το πρότυπο του καλού πατέρα. Την εποχή που εγώ και ο αδερφός μου ήμασταν μικρά παιδιά δεν  ήταν ο πατέρας που έπαιζε με τα παιδιά του, δεν ήταν αυτός που μιλούσε, συμβούλευε και ασχολιόταν με τα παιδιά του με οποιοδήποτε τρόπο. Ήταν ακριβώς το αντίθετο θα έλεγα. Αδιάφορος όσο δεν έπαιρνε και διαθέσιμος ελάχιστα.
Μεγαλώνοντας την περίοδο της εφηβείας και λίγο μετά μέχρι το σημείο εκείνο που ο καθένας μας βρήκε και τράβηξε τον δρόμο του, ήταν ο πατέρας αφέντης, του στυλ ότι βλέπω θέλω να το ελέγχω και για τα υπόλοιπα στρουθοκαμηλίζω θεωρώντας ότι όλα βαίνουν καλώς αυτοδίκαια, χωρίς ποτέ να καθοδηγεί ή να συμβουλεύει. Μόνο να αποφασίζει και να διατάζει.
Στο μετέπειτα διάστημα μέχρι σήμερα, όπου κάθε παιδί-ενήλικας πλέον έχει φυσιολογικά αφήσει πίσω του την αρχική του οικογένεια και έχει φτιάξει δική του,  ήταν ο πατέρας που πάντα βρισκόταν εκεί, να εργάζεται σκληρά (όπως πάντα), να προσφέρει ότι υλικό αγαθό μπορούσε (όπως πάντα), και να συνεχίζει να κρατά τις αποστάσεις (όπως πάντα).

Μέχρι που του τυχαίνει αυτή η περιπέτεια υγείας. Δεν ξέρω πραγματικά πως αισθάνεται. Δεν ξέρω αν θα καταφέρει να βγει νικητής από όλο αυτό.  Δεν ξέρω πολλά σπουδαία πράγματα για τον πατέρα μου, δεν ήταν ποτέ πραγματικά κοντά μου σαν ένας πολύ δικός μου άνθρωπος.  Ξέρω όμως ότι αισθάνομαι σαν κάτι να ξεγλιστράει από τα χέρια μου με κίνδυνο να το χάσω και ας μην το είχα ποτέ (τουλάχιστον όχι όπως θα ήθελα). Ξέρω πως ανεξάρτητα από όλα αυτά θα είναι πάντα ο ένας και μοναδικός μπαμπάς μου.

Και στον αντίποδα αυτής της σχέσης, η μάνα μου, η μαμά μου, η μάμμη μου όπως μου αρέσει να την φωνάζω. Αυτή ήταν δίπλα μου, αυτή με άκουγε, αυτή με νοιαζόταν, αυτή με καταλάβαινε, αυτή μου έδινε αέρα να ανασαίνω, αυτή με συμβούλευε, αυτή χαιρόταν με την χαρά μου και λυπόταν με λύπη μου... Αυτή είναι μέχρι και σήμερα το σημείο αναφοράς μου. Αυτή είναι που μου δείχνει με τις ίδιες της τις πράξεις πως είναι να είσαι σωστός και δίκαιος άνθρωπος.

Τελικά η μάνα είναι αυτή που δίνει το στίγμα της οικογενείας.

Και καλό είναι όλοι οι μπαμπάδες να προσέχουν να την κρατάνε ευχαριστημένη ;-)

Copyright, SOPA, PIPA, ACTA, και εμείς στον κόσμο μας...

Να λοιπόν που το copyright, μια "εφεύρεση" που πρωτίστως εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μεγάλων εταιρειών και σπανίως του τελευταίου τροχού της αμάξης αυτού που εμπνεύστηκε και δημιούργησε και που κυρίως αυτό που ήθελε ήταν να διαδοθεί το έργο του σε όσο περισσότερο κόσμο γίνεται, ώστε να γίνει αφορμή για συζήτηση, διασκέδαση, προβληματισμό και έμπνευση για περισσότερους ανθρώπους έτσι ώστε να εξελιχθεί ή να δημιουργηθεί στο μέλλον κάτι ακόμα καλύτερο, γίνεται  ο μοχλός που απειλεί να φιμώσει το διαδίκτυο, αυτού του μοναδικού μέσου επικοινωνίας που συνέβαλε στην δημιουργικότητα και στην πολυμορφία στην ζωή μας.

Αυτή είναι η κεντρική ιδέα και θεωρώ ότι το θέμα με το copyright θα έπρεπε να εξαντλείται στην αναφορά της πηγής.

http://www.pirateparty.org.uk

Θυμαμαι πριν απο μερικά χρόνια που είχαν βγει στην γύρα διάφοροι καλλιτέχνες (ο θεός να τους πει), ως απεσταλμένοι των δισκογραφικών εταιρειών που μας τους πλάσαραν σαν επιτόμες της τέχνης και εκφραστών του λαϊκού αισθήματος, να αγωνίζονται να διαδώσουν το σλόγκαν "Η πειρατεία σκοτώνει την μουσική", ξεχνώντας ότι πρωτίστως αυτοί ήταν οι πλέον χαμένοι από εκείνο το καθεστώς που υπήρχε τότε και ήθελε τις δισκογραφικές να είναι το μόνο μέσο διάδωσης του έργου τους στο ευρύ κοινό, και μάλιστα με το αζημίωτο πολλές φορές, κάτι που πλέον κάνει το διαδίκτυο, πιο ορθολογικά σαφώς.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε γιατί η πειρατεία δεν σκοτώνει τελικά την μουσική, και εδώ μπορείτε να διαβάσετε (στην γλώσσα που χρησιμοποιούμε οι περισσότεροι στην καθημερινότητα μας)  γιατί ο κάθε ένας από εμάς δεν έχει κάνει και κανένα τρομερό έγκλημα άμα συνηθίζει να κατεβάζει τις ταινίες που βλέπει.

Αρχής γενόμενης εξαιτίας αυτής την χασούρας κερδών της βιομηχανίας του θεάματος, άρχισαν να ψάχνουν τρόπους να σταματήσουν αυτήν την ελεύθερη διακίνηση. Διάφορες οργανώσεις ξεπετάχτηκαν όπως η ACTA (Anti-Counterfeiting Trade Agreement), SOPA (Stop Online Piracy Act) και η PIPA  (PROTECT IP Act ),  

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε λεπτομέρειες για την δράση τους .

Συμπληρωματικά δείτε το παρακάτω video και θα καταλάβετε τι πάει να παιχτεί.

Όταν είδα αυτό το βίντεο σκέφτηκα αμέσως, στην αντίπερα όχθη τις απόψεις του Osho  επί του θέματος, γραμμένες κάπου στις πίσω σελίδες της αναζήτησης αποτελεσμάτων στο  google, ο οποίος μέσες άκρες ήταν κατά παντός πνευματικής ιδιοκτησίας γιατί θεωρούσε ότι κάθε τι πνευματικό ανήκει σε όλο τον κόσμο γιατί απλά χωρίς αυτόν δεν θα είχε καμιά αξία. Όσον αφορά τα πνευματικά δικαιώματα από τις καταγεγραμμένες ομιλίες του ή τα έργα τέχνης του, όσο ζούσε αρνιόταν πεισματικά να τα κατοχυρώσει όπως τον συμβούλευαν διάφοροι από το περιβάλλον του, λέγοντας απλά ότι ήθελε ελεύθερα όλος ο κόσμος να μπορεί να έχει πρόσβαση στο έργο του γιατί έτσι ίσως γίνει αφορμή και να διαδωθεί  ακόμα περισσότερο και ίσως να αποτελέσει έμπνευση για ακόμα περισσότερους ανθρώπους.
Την κατάληξη φυσικά την φαντάζεστε ε? Το κέντρο διαλογισμού του στην Ινδία όπου όλοι όσοι ήθελαν μπορούσαν να έχουν ελεύθερη πρόσβαση έχει καταντήσει ένα τουριστικό θέρετρο μετά διαλογισμού,  και όλες του οι ομιλίες έχουν εκδοθεί από διάφορους εκδοτικούς οίκους ανά τον κόσμο οι οποίοι βρίσκονται στα δικαστήρια για το ποιος από όλους νομιμοποίητε να έχει την αποκλειστικότητα.

Τελειώνοντας... Μόνο σε ένα συμπέρασμα μπορω να καταλήξω.

Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει και αλλάζει προς το χειρότερο. Η όποια ελευθερία είχαμε (αν είχαμε, όση είχαμε  και όσοι είχαμε), ροκανίζεται μέρα με την μερα.

Το διαδίκτυο λογοκρίνεται. Νόμοι επεξεργάζονται καθέ μέρα, από κάποιους που δεν ζητάνε την γνώμη μας,  με σκοπό να βρουν τρόπο να περιοριστεί. Αυτό που με ενθουσίαζε πάνω από όλα με το ίντερνετ, (πέρα από το γεγονός ότι φέρνει κοντά τους ανθρώπους), ήταν η διάδοση της πληροφορίας και της γνώσης σε κάθε άνθρωπο, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, ανεξαρτήτως μόρφωσης. Έτσι όπως πάει θα σβήσει και αυτό. Στο τέλος το internet θα μείνει μια βιτρίνα για να ψωνίζεις και ένα ταμείο για να πληρώνεις.

Οι πολιτικοί ανά τον κόσμο έχουν πάψει από καιρό να λειτουργούν για τα συμφέροντα του κόσμου που τους εκλέγει, και οι πολιτικές τους νοθεύουν  τις δημοκρατίες μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο σε σημείο που δεν θυμίζουν πλέον δημοκρατίες.

Ο  κόσμος αλλάζει.... και εμείς είμαστε στον κόσμο μας....

Ένας αχταρμάς!

Εχθές είχα γενέθλια. Πάτησα αισίως τα σαράντα και μπορώ για ένα εξάμηνο ακόμα να λέω ότι είμαι 39! Μια μικρή περίοδος χάριτος. Στα αυτιά μου το 39 ακούγεται σαφώς καλύτερα από το 40, οπότε ας είναι.

Τώρα που γράφω είναι πρωί, ενώ τα μικρά κοιμούνται και πριν με εγκαταλείψουν οι δυνάμεις μου, πράγμα σίγουρο πια προς το τέλος της μέρας. Θα αναφέρω επιγραμματικά (τρόπος του λέγειν) τα "νέα" μου από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ μέσα, άσχετα μεταξύ τους και αμφιβόλου ενδιαφέροντος.
Part I - Ευχάριστα
Χάθηκα διαδικτυακά, είναι αλήθεια. Είχα αρχίσει από πολύ πριν αλλά το αποκορύφωμα ήρθε τον προηγούμενο μήνα που είχαμε πάει οικογενειακώς διακοπές και κατάφερα να αποτοξινωθώ κάπως από το διαδίκτυο μιας και η πρόσβαση εκεί που ήμουν ήταν σχεδόν αδύνατη. Αυτό μου έκανε καλό γενικά, με ξεκούρασε και  τώρα απλά χρησιμοποιώ το διαδίκτυο για να συγκρίνω τιμές για κάποια είδη που χρειάζομαι ενόψει χειμώνα, για να διαβάζω καμιά άποψη και να ενημερώνομαι υποτυπωδώς για τα τεκταινόμενα και φυσικά να παίζω το δικό μου εθιστικό παιχνίδι στο  facebook το οποίο ελπίζω να μην καταφέρει μια μέρα να με αποβλακώσει εντελώς. Τι να κάνουμε? Ο καθένας με τα πάθη και τις αδυναμίες του.

Τα μικρά μου μεγαλώνουν και κάθε μέρα που περνά και συνειδητοποιώ ότι από μωράκια έγιναν πλέον παιδάκια χαίρομαι όλο και περισσότερο. Ναι. Προτιμώ σαφώς τα παιδάκια από τα μωράκια  και δεν μου λείπει καθόλου η μωρουδίστικη ηλικία.  Μου αρέσει που μπορώ να συνεννοούμαι μαζί τους, που μπορώ να παίζω μαζί τους (άσχετα που το μπάσκετ δεν είναι το φόρτε μου. Θα προτιμούσα να ντύνω και να χτενίζω κούκλες αλλά τι να κάνουμε? Γούστα είναι αυτά!) που μπορούμε να βολτάρουμε για ώρες χεράκι χεράκι και που πλέον τρώνε μόνα τους! Άμα ανεξαρτητοποιηθούν περισσότερο νομίζω θα περνάμε ακόμα πιο όμορφα. Αυτόν τον μήνα είμαστε σπίτι  και  κάνουμε training  για την τουαλέτα, ξυπνάμε αργά, παίζουμε "μπάλα μπακετ" πάμε για μπάνια στην θάλασσα και λιώνουμε ενίοτε μπροστά από μια τηλεόραση βλέποντας Cars ασταμάτητα. Είναι η νέα μας εμμονή μετά τον Nemo, Shrek, και Bolt. Μέχρι τον Σεπτέμβρη που ξεκινάμε παιδικό και αναγκαστικά η τηλεόραση και ο πρωινός ύπνος θα ελαττωθούν σημαντικά!
Part II - Δυσάρεστα
Οι διακοπές μάλλον μου έκαναν και άλλο καλό γιατί έπαψα να βλέπω τηλεόραση εντελώς. Πριν φύγω έβλεπα περίπου για μία ώρα το πρωί το πρωινό του Σκάι. Ειδήσεις έχω πάψει να βλέπω χρόνια τώρα και μόνο τυχαία ίσως παρακολουθούσα μια στο τόσο. Είχα την εντύπωση λοιπόν από αυτή την ενημέρωση που είχα (όπως έγραφα στο προηγούμενο μου post ) ότι κάτι  καλό πάει να γίνει ανάμεσα στα δεινά που συμβαίνουν καθημερινά. Νόμιζα ότι θα διορθωθεί κάτι στην καθημερινότητα μου. Νόμιζα ότι  είναι καλό να συνεχίσουμε με το ευρώ. Τελικά καταλήγω να λέω ότι δεν με νοιάζει τι νόμισμα θα έχουμε αρκεί ο κόσμος να μπορεί να βγάζει το ψωμί του και να ζει αξιοπρεπώς. Η εικόνα που έχω σήμερα από το άμεσο μου περιβάλλον είναι τραγική και σε καμιά περίπτωση δεν δείχνει ότι κάτι καλό πάει να γίνει. Το αντίθετο. Και είναι ακόμα καλοκαίρι και το νησί είναι πήχτρα στον κόσμο. Από που να ξεκινήσω να λέω? Ότι η ξαδέρφη μου δίπλα έσπασε πριν ενάμιση χρόνο και βάλε το πόδι της και τραβιέται ακόμα γιατί μια οι γιατροί απεργούν και μια τα νοσοκομεία δεν έχουν υλικά? Ο πατέρας μια φίλης μου έμεινε άνεργος στα 60 του γιατί για πρώτη φορά φέτος δεν ανανεώθηκε η σύμβαση του? Ότι σκάνε ακάλυπτες επιταγές μέρα την μέρα? Ότι ο αδερφός μου είναι απλήρωτος εδώ και ένα τρίμηνο? Ότι όλες οι υπηρεσίες του δημοσίου υπολειτουργούν ενώ θα έπρεπε να εργάζονται φουλ? Ότι ανοίγουν τρύπα στον δρόμο και δεν τον φτιάχνουν ξανά? Όχι δεν φταίει η χαλαρότητα του Αυγούστου. Το ίδιο θα είναι και τον Σεπτέμβρη.
Αυτά και άλλα πολλά σε ένα μέρος που σφύζει από ζωή. Και έρχονται μετά τα ελεεινά ΜΜΕ να μου πουν ότι για την κατάντια μας φταίει ο ανάλγητος φορτηγατζής και το ταξιτζής, φταίει ο δημόσιος υπάλληλος με τον παχυλό του μισθό, φταίει ο ελεύθερος επαγγελματίας με την φοροδιαφυγή  του φταίει ο ένας και ο άλλος συνάνθρωπος μου και δεν φταίνε τα μεγαθήρια οι τράπεζες που μας ξεζουμίζουν και δεν φταίνε αυτοί που οργάνωσαν αυτό το πλαίσιο για να μπορεί ο καθένας να συνεισφέρει στο ποσοστό που του αναλογεί στην κατάντια αυτής της χώρας? Στρέφουν τον έναν εναντίον του άλλου. Αυτό κάνουν για να μπορούν αυτοί να κάνουν την δουλειά τους ανενόχλητοι.

Δεν ξέρω  πως ήταν η ζωή στον καιρό της χούντας γιατί ήμουν πολύ μικρή για να θυμάμαι. Όμως το σήμερα δεν μου θυμίζει και πολύ δημοκρατία. Τέλος η ανωνυμία στο διαδίκτυο,  χημικά στις πλατείες μόνο και μόνο για να μην φάει καμιά ξώφαλτση ροχάλα κάποιος από τους αναίσχυντους εκπροσώπους μας που για άλλο πράγμα ψηφιστήκαν και το αντίθετο κάνουν, Ουσιαστική μονοφωνία και προπαγάνδα στα ΜΜΕ κ.α. Τι άλλο ακόμα πιο οφθαλμοφανές?

Part III - Βιβλία
Τώρα το καλοκαίρι με το άπλετο φως του ήλιου λέει πολύ το διάβασμα. Τα απογεύματα λοιπόν που δροσίζει και λίγο πριν ξυπνήσουν τα μικρά από τον μεσημεριανό τους ύπνο, διαβάζω λίγο και αυτήν την εποχή έχω τα εξής που περιμένουν να τα τελειώσω κάποια στιγμή:
1. Πως να μιλήσετε στα παιδιά σας για το σεξ
2. Οι φιλόσοφοι και ο έρωτας
Ωραίος συνδυασμός ε?

Καλό μήνα να έχουμε!

Ω! Ναι! Χρωστάμε παντού τα πάντα όλα

Αναλογιζόμενη  το θέμα του προηγούμενου μου post  σκεφτόμουν πως δεν κολλάει καθόλου  με το γενικό κλίμα που διαμορφώνεται γύρω μου. Το οποίο είναι ένα μείγμα από μείωση εσόδων, περικοπή εξόδων και "ειρηνικές" διαδηλώσεις.
Δεν γίνεται να με απασχολούν άλλα κι άλλα όταν εδώ ο κόσμος χάνεται. Δεν είμαι εγώ ΓΑΠ να τρέχω σε διεθνή ημερίδες με θέμα τα ναρκωτικά και το κατά πόσο πρέπει να νομιμοποιηθούν κάποια από αυτά όταν υποτυπωδώς κυβερνά κάτι μήνες τώρα την χώρα αυτή. Αισθάνομαι λίγο ανεύθυνα. Το μόνο ίσως πράγμα για το οποίο νομιμοποιούμε να ομιλώ χωρίς να παρεξηγούμε, είναι για μωρουδίστικα, παιδιάστικα και λοιπά θέματα που έχουν να κάνουν με τα μπουμπούκια μου και τα κατορθώματα τους.

Σκεπτόμενη απαισιόδοξα (ή μήπως να πω ρεαλιστικά) από την φύση μου, δεν μπορώ παρά να κάνω μερικές αρνητικές σκέψεις σχετικά με τις συγκεντρώσεις στις πλατείες ανά την Ελλάδα.
Αναρωτιέμαι τι το διαφορετικό συνέβηκε και αποφάσισε όλος αυτός ο κόσμος να βγει αυτήν την δεδομένη στιγμή  έξω στις πλατείες.

• Ανακοινώθηκαν περισσότερα μέτρα  που έθιγαν μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού? Μάλλον όχι
• Ζέστανε επιτέλους ο καιρός (μας έβγαλε την πίστη φέτος)? Μάλλον ναι
• Πλήθυναν οι φήμες,ότι δεν θα πάρουμε την δόση του Ιουλίου και το ενδεχόμενο στάσης πληρωμών ήρθε πιο κοντά? Μάλλον ναι
• Συνειδητοποίησαν πλέον και αυτοί που δεν το θεωρούσαν πιθανό ότι θα πουλήσουν όλη τη δημόσια περιουσία μας όσο και αν απεργούν οι συνδικαλιστές?  Μάλλον ναι

Έπειτα σκέφτομαι τον σκοπό και το αποτέλεσμα που επιδιώκουν να έχουν όλοι αυτοί οι αγανακτισμένοι.
Τι περιμένουν να συμβεί όντας στις πλατείες κάθε απόγευμα? Υπάρχει κάποιος κοινός στόχος? Κάποιο ελάχιστο σημείο επαφής κοινό για όλους?


Δεν απαξιώνω και σε καμιά περίπτωση δεν είμαι εναντίον αυτών των κινητοποιήσεων. Ίσα ίσα. Περιμένω όμως να δω πως θα εκφραστεί όλο αυτό έμπρακτα στις πρώτες εκλογές που θα κληθεί ο κόσμος να ψηφίσει. Εκεί θα φανεί το τι πραγματικά σημαίνει.

Και μετά σκέφτομαι την θέση που βρισκόμαστε ως κράτος. Είμαστε ένα χρεωμένο κράτος μέχρι το λαιμό. Τα δάνεια τα πήραμε όλοι μας.  Μπορεί εγώ να μην πήρα π.χ δάνειο αλλά μπορώ να απαρριθμήσω πάρα πολλούς στο στενό μου περιβάλλον που χρεώθηκαν για να πάρουν ένα σπίτι-γήπεδο. Οχι γιατί δεν είχαν σπίτι να μείνουν και έμεναν στο νοίκι ή τους φιλοξενούσε κάποιος. Οχι. Απλά γιατί ήθελαν ένα καινούργιο, μεγάλο σπίτι. Με αυτήν την λογική πήγαν και χρεώθηκαν.  Με μια άλλη αντίστοιχη λογική χρεώθηκε και συνέχισε να χρεώνεται το κράτος. Δεν χρεώθηκε για να επενδύσει σε κάτι που θα απέφερε κέρδος μακροπρόθεσμα. Χρεώθηκε για την βραχυπρόθεσμη ευημερία  Συνεχώς έδινε, συνεχώς προσλάμβανε και δεν έδινε σημασία που το ισοζύγιο έσοδα μείον έξοδα ήταν αρνητικό. Μου θυμίζει την περίπτωση μιας φίλης μου παλιά που μου ζήτησε δανεικά (εμένα και κάποιων άλλων) γιατί βρισκόταν σε μια πολύ δύσκολη θέση με κάποια καταναλωτικά δάνεια που είχε πάρει (για να κάνει κάποια ταξίδια, να αγοράσει ρούχα και να αλλάζει κινητά) τα οποία δεν μπορούσε να ξεπληρώσει και δεν ήταν να περάσουν 2-3 μήνες  και ήρθε μια μέρα σπίτι μου, όχι φυσικά για να μου επιστρέψει τα δανεικά αλλά για να μου δείξει την καινούργια βιντεοκάμερα που πήρε με δόσεις των 20 ευρώ τον μήνα για δεν ξέρω και εγώ πόσα χρόνια!
Και λέω εγώ τώρα... Καλά, εγώ είμαι βλάκας και θύμα. Και καλά να πάθω τώρα.  Θα πληρώσω τον λογ/σμό μαζί με όλους τους άλλους. Θα πέσει και το δικό μου βιοτικό επίπεδο πιο κάτω από ότι ήδη είναι. Ο Γερμανός πολίτης όμως και ο κάθε Γερμανός, (εννοώντας όλους όσους τσοντάρουν για να μην κηρύξουμε στάση πληρωμών και τους πάρει και αυτούς η μπάλα) όμως τι φταίει να πληρώνει για μας?  Και μας φταίει και από πάνω! Αυτό είναι το αστείο!

Εν κατακλείδι. Αν θέλουμε να συνεχίσουμε να έχουμε ένα δυνατό νόμισμα στην τσέπη μας νομίζω πως πρέπει να προσαρμοστούμε στην νέα πραγματικότητα που μας επιβάλλεται.  Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Εγώ θα ήθελα να τα καταφέρουμε προς αυτήν την κατεύθυνση  αν και δεν το βλέπω.

Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που θεωρούν πως το να φύγουμε από το ευρώ είναι η καλύτερη λύση. Όπως λέει και ένας από τους πιο ενδιαφέροντες blogger  που ξέρω ο Νewmanifesto, καλύτερα ένα φρικτό τέλος παρά μια φρίκη δίχως τέλος.
Γιατί όμως νομίζω ότι φρίκη δίχως τέλος θα είναι να μείνει ίδιο το χάλι που έχουμε ήδη και να φύγει και το ευρώ μαζί... Μετά την φρίκη και το φρικτό τέλος θα ακολουθήσει το ΔΡΑΜΑ.

Men vs Women

Πριν μια - δυο μέρες και με αφορμή μια συνηθισμένη καθημερινή κουβέντα που είχα με την φίλη μου, σχετικά με την συμπεριφορά μας απέναντι στους συζύγους και την δική τους συμπεριφορά προς εμάς, μου ήρθε συνειρμικά στο νου μια κουβέντα που είχα με μια μαία τότε που ήμουν στην κλινική μέσα διασωληνωμένη,  περιμένοντας να έρθει η ώρα να γεννήσω.
Την εποχή εκείνη τύγχανε να γεννιούνται σχεδόν συνέχεια κορίτσια. Η αναλογία για τις 20 περίπου  μέρες που πέρασα εκεί ήταν σχεδόν 1-2 αγόρια για 6-7 κορίτσια. Θυμάμαι ότι ένιωθα κάπως που δεν θα έκανα κορίτσι μιας και πάντα ήταν η προτίμηση μου στο φύλο που θα ήθελα να έχει το παιδί μου. Θεωρούσα τα θηλυκά πιο πολυδιάστατα όντα σε σχέση με τα αρσενικά και ίσως για αυτό απογοητευτικά αρχικά όταν άκουσα για το φύλο των δικών μου παιδιών.  Σε μια χαλαρή κουβέντα που είχα ένα βραδάκι με μια μαία (από αυτές που τιμούν το επάγγελμα τους) σχολιάσαμε αυτό το γεγονός του πόσα πολλά κορίτσια γεννήθηκαν τους τελευταίους μήνες σε σχέση με τα αγόρια και τότε της είπα τον πόνο μου. Ότι δηλαδή ανέκαθεν ήθελα κορίτσι.
Και τότε γυρνά και μου λέει με την φυσικότητα ενός ανθρώπου που έχει δεχτεί την μοίρα του και με μια βαθιά λύπη για αυτά τα θηλυκά πλάσματα,"καλύτερα που κάνεις γιους. Έρχονται σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία και έχουν κάποιες πιθανότητες να ευτυχίσουν. Τα κορίτσια τι προοπτική νομίζεις έχουν? Τα περισσότερα από αυτά θα δυστυχήσουν στην ζωή τους."
Τότε μου φάνηκε υπερβολική. Δεν ζούμε δα και σε καμιά τριτοκοσμική χώρα.
Τώρα όμως που το ξανασκέφτομαι...Τελικά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σε όποιο μέρος και αν γεννηθούν, οι γυναίκες είναι πάντα υποτελής των αντρών. Και ας μην φαίνεται με την πρώτη ματιά.

Alone...

Παρακολουθούσα τις προάλλες το πρώτο επεισόδιο του έκτου κύκλου της σειράς Desperate Housewifes, όπου σε ένα σημείο η μία εκ των απελπισμένων, η Lynette Scavo-Felicity Huffman ( αυτή με τα 4 παιδιά που στον πρώτο κύκλο ήταν μονίμως αναμαλλιασμένη, κακοντυμένη και σε απόγνωση) βρίσκετε στην αίθουσα αναμονής του γυναικολόγου της γιατί είναι για άλλη μια φορά έγκυος,  και σε μια κουβέντα που έχει με μια άλλη έγκυο που περιμένει και αυτή στον ίδιο χώρο, προσπαθώντας να την προειδοποιήσει για το τι πραγματικά να περιμένει, της λέει:

Για το υπόλοιπο της ζωής σου θα είναι τόσες οι στιγμές που θα νιώθεις μοναξιά αλλά δεν θα  είσαι ποτέ μόνη.

So true...

Light It Up Blue

Σήμερα  εκτός από πρωταπριλιά είναι και μια  από τις 2 μέρες που είναι αφιερωμένες στον αυτισμό (1 & 2  Απριλίου). Ότι γνωρίζω σχετικά προέρχεται από ότι διαβάζω δεξία και αριστερά στο net  και αφορμή για αυτό το ελάχιστο ενδιαφέρον μου στάθηκε μια  μαμά blogger, η Maria-Maria,  που γράφει χρόνια τώρα τις προσωπικές της εμπειρίες δίνοντας μου την ευκαιρία να καταλάβω ελάχιστα την θέση στην οποία βρίσκεται.  Με το σημερινό της post  μας ζητά αυτό το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε όλοι, άσχετα το πόσο βιώνουμε τον αυτισμό στην ζωή μας. Να την κατανοήσουμε. Αυτήν και όλους τους γονείς με αυτιστικά παιδιά.

Μια μικρή ιδέα του τι περνάς ένας γονιός με αυτιστικό παιδί μας δίνει το βίντεο που μας προτείνει να δούμε. Πατήστε εδώ για να το δείτε.

Ανεξάρτητα πάντως από το πόσο μας αφορά ο αυτισμός  ή όχι, επιβάλλεται να γνωρίζουμε για αυτόν. Πρέπει να ξέρουμε για το πως λειτουργούν τα αυτιστικά άτομα και τον τρόπο σκέψης τους, γιατί έτσι έχω την εντύπωση ότι μπορούμε να διευκολύνουμε την συναναστροφή μας μαζί τους και με τις οικογένειες τους.
Προσωπικά γνωρίζω ένα ζευγάρι φίλους, που ζουν όμως μακριά, και που στην ηλικία των 3-4 περίπου ανακάλυψαν ότι το πρώτο τους αγοράκι είναι αυτιστικό, και κάνουν ότι μπορούν να το βοηθήσουν  και γνωρίζω επίσης και ένα άλλο ζευγάρι του οποίου η μαμά ήταν  φίλη από τα παιδικά μου χρόνια που είναι σε άρνηση και όχι μόνο δεν κάνει κάτι για να το βοηθήσει αλλά είναι έτοιμη να τσακωθεί με οποιονδήποτε υπαινιχθεί το παραμικρό για το παιδί της . Και αυτό είναι εκτός από λυπηρό και τραγικό επιπλέον.

Σχετικά link εδώ:
http://www.lightitupblue.org/
http://www.autismdikepsy.gr/

Για να ξεκινήσει καλά η χρονιά...

...λέω να τσιγκλίσω την καρδιακιά μου φίλη Ηλιαχτίδα δείχνοντας της ποιος πραγματικά είναι ο Θεός σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε! Και φυσικά δεν είναι ο απελπιστικός (για να μην χρησιμοποιήσω άλλη λέξη) Μπουράκ Χακί !!!!

Θεός με τα όλα του είναι όμως ο εξαίσιος David Ganty!  Ο οποίος με κάνει να καταλήξω στο βαθυστόχαστο συμπέρασμα ότι οι Άγγλοι είτε θα είναι κούκλοι είτε δεν θα βλέπονται, ότι αν ήταν ηθοποιός θα τα έσπαγε, αλλά (so far) έχει το γνώθι σ'αυτόν και λέει πως δεν θέλει να είναι ένας ατάλαντος ηθοποιός και αρκείτε στο να είναι απλά άλλο ένα male model και ο οποίος δηλώνει straight  και κάνει ευτυχισμένο τον γυναικείο πληθυσμό αυτής της γης!

Απολαύστε τον στο διαφημιστικό για τους Dolce &  Gabbana που παραθέτω πιο κάτω  και όσοι ενδιαφέρεστε μπορείτε να τον δείτε να μιλάει και να γελάει σε μια συνέντευξη που έδωσε στον Jonathan Ross εδώ .  
Αυτό είναι που λένε " αν έχεις ομορφιά διάβαινε!" ;-)

Τα παιδιά είναι ευτυχία.

Ποιος δεν έχει ακούσει ή πει αυτήν την κλισέ φράση? Φαντάζομαι όλοι μας. Το πως καταλαβαίνει κανείς αυτήν την ευτυχία (αν την καταλαβαίνει) είναι κάτι σχετικό νομίζω. Όσον αφορά  εμένα μετά από μία εβδομάδα τώρα που έχω άρρωστα τα μικρά και δεν έχω καταφέρει ακόμα να κοιμηθώ σερί ένα βράδυ, μάλλον το τελευταίο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό σκεπτόμενη τις τελευταίες μέρες είναι η ευτυχία. Αυτό ακριβώς αναρωτιόμουν και πριν κάνω τα δικά μου παιδιά όταν έβλεπα καταταλαιπωρημένους γονείς. Που είναι τέλος πάντων αυτή η περιβόητη ευτυχία? Δεν την έβλεπα πραγματικά.
Τώρα νομίζω πως νιώθω που βρίσκεται. Μέσα από την κοινή ζωή με τα παιδιά νιώθεις ότι παρατείνεται και η δική σου, νιώθεις να την ζεις ξανά απ' την αρχή, είσαι έτοιμος να προσφέρεις όλες τις ευκαιρίες που εσύ δεν είχες,  βλέπεις και ξαναζείς τα δικά σου βήματα μεγαλώματος που πλέον είχες ξεχάσει, νιώθεις ξανά σαν παιδί ολοκαίνουριος.

Θέλω να ευχηθώ λοιπόν σε όλους σας αυτά τα Χριστούγεννα, να βρείτε ο καθένας τον τρόπο του να νιώσει ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ και έτοιμος να ζήσει την ζωή του όπως ακριβώς την θέλει σαν να γεννήθηκε μόλις εχθές!

Από τα πρώτα μας Χριστούγεννα.

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν σε όλους μας!