Μόλις έμαθα...

... ένα πολύ δυσάρεστο νέο. Ένας μακρινός μου ξάδερφος πέθανε σήμερα σε ηλικία 30 ετών από ναρκωτικά...

Αυτό μου έφερε στην μνήμη και πάλι το περιστατικό με το "after" εκείνο που είχα πάει στα νιάτα μου με μια κοπέλα που κάναμε παρέα και που ήταν χρήστρια. Θυμάμαι μόνο ότι ήταν εκεί και αυτός ο μακρινός ξάδερφος και ότι όλοι εκεί μέσα ήταν στον κόσμο τους.

Εμένα φυσικά τότε δεν πήγε ο νους μου ότι εκείνο το "after" ήταν κυρίως γνωστό σε χρήστες και πιθανότατα χρησίμευε στις δοσοληψίες τους. Αυτό το αντιλήφθηκα πολύ αργότερα όταν η φίλη μου εκείνη μου εκμυστηρεύτηκε (αφού δεν έλεγα να χαμπαριάσω από μόνη μου) ότι έκανε χρήση πολλών και διάφορων ναρκωτικών.

Από αυτόν μου έμεινε αυτή η θύμηση και άλλη μία πιο ευχάριστη, όταν μερικά χρόνια πριν το after διασκεδάσαμε μαζί ένα βράδυ κάτι Χριστούγεννα στο χωριό. Παράξενο μου φαίνεται που τον βλέπω στην φωτογραφία να χαμογελά...

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, οι γονείς του, δυο άνθρωποι μάλαμα, να ξεπεράσουν τον χαμό του το συντομότερο δυνατό... Τίποτα άλλο δεν μπορώ να πω...

Photo from: http://www.technion.ac.il

Powered by ScribeFire.

Εσείς πόσο εξαρτημένη προσωπικότητα είστε?

Your Personality is 19% Addictive

You aren't likely to get addicted to anything. It's just not who you are. So go ahead and form some bad habits. They won't stick anyway!

Do You Have an Addictive Personality?

Λοιπόν... ποτέ δεν κατάλαβα τους ανθρώπους με εξαρτήσεις. Προσπαθώ. Κάνω φιλότιμες προσπάθειες. Τους κατανοώ και τους συμπονώ. Αλλά βαθιά μέσα μου δεν μπορώ να τους καταλάβω. Δεν μπορώ να καταλάβω τις εμμονές τους. Αναρωτιέμαι πως ένας σκεπτόμενος, καλλιεργημένος, έξυπνος άνθρωπος, πολλές φορές, καταντάει έρμαιο των εξαρτήσεων του.

Βλέπω έναν συνάδερφο εδώ π.χ. που καπνίζει (τον μόνο) και τον ακούω να "καθαρίζει" τον λαιμό του συνέχεια, όπου πάει μέσα στο γραφείο έχει κολλημένο ένα τσιγάρο στο χέρι, του πέφτουν στάχτες παντού, και κάνει σαν παλαβός όταν ξεμείνει. Το μόνο που διαπιστώνω όταν τον βλέπω είναι ότι η παιδεία δεν αποκτάται στα πανεπιστήμια, και ότι δεν θα μπορούσα ποτέ στην ζωή μου να είχα σύντροφο ένα τέτοιο άνθρωπο. Δεν θα μπορούσα να είμαι με κάποιον που τον λυπάμαι...

Δεν μπορώ λοιπόν να καταλάβω πως καταντάει κανείς έτσι και αυτό γιατί εγώ σαν άνθρωπος είμαι αλλιώς. Δεν ζω αποστειρωμένα. Κάθε άλλο. Δεν κολλάω να δοκιμάσω οτιδήποτε βρεθεί στον δρόμο μου. Μπορεί να το παρακάνω κιόλας. Μπορεί να μου γίνει κάτι κόλλημα για ένα διάστημα. Αλλά μια μέρα, έτσι απλά όπως άρχισε θα τελειώσει. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με βλαβερές συνήθειες, όπως είναι το κάπνισμα, το ποτό, το ξενύχτι αλλά αφορά ακόμα και τις σχέσεις μου με άτομα που μπορεί να καταντήσει να προσκολληθώ μαζί τους ή με οποιαδήποτε άλλη φαινομενικά αθώα συνήθεια τείνει να γίνει εξάρτηση.

Δεν έχει να κάνει με το ότι αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Προφανώς και δεν υπάρχει πρόβλημα όταν κάνεις κάτι και το απολαμβάνεις. Απλά αντιλαμβάνομαι ότι νιώθω εγκλωβισμένη, αδύναμη και κατ΄επέκταση αξιολύπητη. Και αυτό δεν μου αρέσει καθόλου. Μα καθόλου.

Κάπνισμα: Μια χρόνια νόσος

Στην χθεσινή μου βόλτα στα blog έπεσα πάνω στο post του Αθεόφοβου, "Κάπνισε άφοβα, οι άλλοι θα κάνουν καρκίνο" σχετικά με το κάπνισμα.
Μεταφέρω τον πρόλογο ως έχει: "Οι καπνιστές έχουν την ίδια ψυχοσύνθεση με όσους δεν φοράνε κράνος στις μηχανές. Κάποιοι άλλοι θα σκοτωθούν η θα κινδυνεύσουν να μείνουν παραπληγικοί, γιατί οι ίδιοι είναι μάγκες και άτρωτοι. Το ίδιο και οι καπνιστές .
Κάποιοι άλλοι που δεν τους ξέρουμε και δεν θέλουμε να τους ξέρουμε ,θα κάνουν καρκίνο του πνεύμονος η καρδιοπάθειες από το κάπνισμα και όχι αυτοί."
Οπως έχω ξαναπεί εδώ μέσα, είμαι μια από αυτούς που εδώ και κάτι χρόνια έπαψα να καπνίζω. Δεν ήταν εύκολο. Αλλά δεν ήταν και ακατόρθωτο. Ενώ είχα λιγότερο από χρόνο που είχα κόψει το κάπνισμα, βρέθηκα σε μια καινούργια, δουλειά όπου όλοι, όλη μέρα, κάπνιζαν συνεχώς. Και ενώ όλοι θα νομίζετε ότι αυτό ήταν αφορμή να το αρχίσω ξανά, κάνετε λάθος. Γιατί παρόλο που άρχισα να κάνω μερικά τσιγάρα, ήταν τόσος μα τόσος πολύς ο καπνός που εισέπνευσα εκεί πέρα που κατέληξα στο άλλο άκρο! Να τον σιχαθώ.
Εφθασα στο σημείο να βλέπω κάθε βράδυ ένα εφιάλτη. Μασούσα λέει τσίχλα, και εκείνη μεγάλωνε συνεχώς μέσα στο στόμα μου, και κολούσε στα δόντια μου και μεγάλωνε τόσο πολύ σε σημείο που όσο και αν προσπαθούσα να την βγάλω έξω από το στόμα μου ήταν αδύνατο, και όταν πια ένιωθα να πνίγομαι, ξυπνούσα.

Για να γλυτώσω από τους εφιάλτες, τον καπνό και τα βρωμερά τασάκια, έφθασα στο σημείο να παραιτήθώ και δεν το μετάνιωσα.
Και αν είναι αλήθεια έστω τα μισά από τα παρακάτω που βρήκα δεξιά και αριστερά στο net, τότε όχι απλώς άξιζε τον κόπο να μείνω ένα μήνα χωρίς δουλειά, αλλά άξιζε οπωσδήποτε πολλές περισσότερες θυσίες!

• Η συχνότητα καπνίσματος στις νεότερες ηλικίες είναι πολύ υψηλή. Σε αρκετές χώρες, ο μέσος όρος ηλικίας που ξεκινάει κάποιος το κάπνισμα είναι τα 15 έτη.
• Οταν καπνίζουν και οι 2 γονείς, καπνίζει και το 80% των παιδιών.
• Οταν καπνίζει ο ένας γονιός, 50% των παιδιών καπνίζουν.
• Οταν κανείς από τους γονείς δεν καπνίζει, το 10% των παιδιών καπνίζει.
• Oι γυναίκες αρχίζουν το κάπνισμα σε νεότερες ηλικίες, αυξάνοντας τις πιθανότητες εμφάνισης ασθενειών που σχετίζονται με το κάπνισμα.
• Από το 1960-1990 η συχνότητα θανάτων στις γυναίκες, από καρκίνο του πνεύμονα, αυξήθηκε κατά 400%, ξεπερνώντας και τον καρκίνο του μαστού, (1η αιτία θανάτου από καρκίνο στις γυναίκες).
• Παθητικό κάπνισμα:8000 έως 26.000 παιδιών αναπτύσσουν άσθμα κάθε χρόνο στις ΗΠΑ λόγω καπνίσματος, (μητέρες που καπνίζουν 10 τσιγάρα ημερησίως).
• Κάθε χρόνο καταγράφονται περίπου 3000 θάνατοι από καρκίνο του πνεύμονα, ανάμεσα σε ανθρώπους που εκτέθηκαν σε περιβάλλον καπνιστών.
• Στην Αμερική, το παθητικό κάπνισμα υπολογίζεται σαν η τρίτη σημαντικότερη αιτία θανάτου σε παιδιά ηλικίας κάτω των 5 ετών.
• Κόστος της παιδικής νοσηρότητας σε σχέση με το κάπνισμα των γονέων. Το παθητικό κάπνισμα οδηγεί σε άμεση φαρμακευτική επιβάρυνση 4,6 δισ. δολάρια.
• Το ποσοστό πρόκλησης θανάτων από κάπνισμα ανέρχεται στο 30% όλων των θανάτων από καρκίνο.
• Το κάπνισμα ευθύνεται για το 87% των περιπτώσεων καρκίνου του πνεύμονα.
• Οι καπνιστές έχουν διπλάσιες πιθανότητες εμφάνισης καρδιαγγειακού επεισοδίου.
• To κάπνισμα αποτελεί τον πιο σημαντικό, αναστρέψιμο παράγοντα θανάτου στην Ευρώπη.
• Προκαλεί επιπλοκές κατά την εγκυμοσύνη και τον τοκετό.
• Προκαλεί περισσότερους θανάτους από ό,τι τα τροχαία ατυχήματα, το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, οι ανθρωποκτονίες και οι αυτοκτονίες μαζί.
• Το κάπνισμα κατά την κύηση σχετίζεται με :

1. Προωρότητα
2. Αυξημένη συχνότητα αποβολών
3. Περιγεννητικά προβλήματα
4. Ενδομήτρια καθυστέρηση της αύξησης του εμβρύου
5. Αυξημένη συχνότητα πυρετικών σπασμών και αιφνίδιου θανάτου στη βρεφική ηλικία.

• Η νικοτίνη είναι άκρως εθιστική Η νικοτίνη είναι τόσο εθιστική όσο και η ηρωίνη ή η κοκαίνη. Ο εθισμός στη νικοτίνη έχει νευρο-βιολογική βάση.
• Το 97% των καπνιστών αποτυγχάνουν να κόψουν το κάπνισμα όταν βασίζονται αποκλειστικά στη θέλησή τους.

Links

1. http://www.nosmoking.gr Μη κερδοσκοπικός οργανισμός
2. http://www.nosmoke.gr Μη κερδοσκοπικός οργανισμός
3. http://news.pathfinder.gr/health Το κάπνισμα ένοχο για σοβαρά προβλήματα γονιμότητας

Η (ανύπαρκτη) σχέση μου με τα ναρκωτικά!

Η δική μου εμπειρία με τα ναρκωτικά είναι θα έλεγε κανείς ανύπαρκτη. Παρόλα αυτά πολλές φορές βρέθηκα κοντά σε χρήστες, κυρίως σε μικρότερη ηλικία.

Χρονολογικά αν το πάρω, τις πρώτες εικόνες από το θέμα ναρκωτικά της πήρα ήδη σε πολύ μικρή ηλικία, όταν ήμουν στο χωριό μου. Φημισμένο χωριό για τις χασισο-καλλιέργειες του και για τους τύπους που αργά το βράδυ, τους έβλεπες παρέες παρέες να φεύγουν από το μπαρ και να ξεμοναχιάζονται στις εξοχές για να κάνουν τα τσιγαριλίκια τους. Γυρνούσαν και ήταν μέσα στο κέφι και στην χαρά σαν να είχαν πιει μια κάσα μπύρες έκαστος. Σιγά σιγά αποθρασύνθηκαν δε τόσο που, ξημερώματα πια στο μπαρ ( και εγώ εκεί ναι!!) και ενώ είχαν μείνει τρεις και ο κούκος, έβγαζαν το τσιγαριλίκι τους και το κάπνιζαν δήθεν ότι επρόκειτο για απλό στριφτό τσιγάρο.

Σε μεγαλύτερη ηλικία και ενώ έμενα πια μόνη μου, έκανα παρέα με μια κοπέλα η οποία ήταν χρήστης. Βγαίναμε τα βράδια, και πηγαίναμε σε κάποιο μπαρ στην Παλιά Πόλη, και αντί να περνάμε από τους πολυσύχναστους δρόμους, περνούσαμε από τα σοκάκια μέσα έτσι ώστε να έχει προλάβει να καπνίσει μισό τσιγαριλίκι στη διαδρομή. Κάποια φορά που ήμασταν στο σπίτι της μου έδειξε που έκρυβε από τους γονείς της τα «λάφυρα» και εκεί ήταν που είδα για πρώτη μου φορά LSD. Μου εξήγησε και πως γίνεται η χρήση του κάτω από την γλώσσα! Και τότε κατάλαβα γιατί δεν έπαιρνε τσίχλα όταν της προσέφερα πολλές φορές!

Όταν βγαίναμε δε, μπορούσε να μιλήσει σε κάποιον, εντελώς κωδικοποιημένα, και να συνεννοηθεί άψογα ενώ εγώ δίπλα κοιτούσα σαν το χαζό αναρρωτούμενη που τον ξέρει αυτόν που του μιλάει. Φυσικά δεν τον ήξερε. Τον «αναγνώρισε» απλά.

Έπειτα, αντί να πάμε σπίτια μας μια λογική ώρα μετά την έξοδο μας, κατά τις 5 ας πούμε το πρωί, συνεχίζαμε σε κάτι after που ήταν τόσο after που κανείς δεν τα ήξερε μάλλον παρά μόνο όσοι ήταν της κλίκας! Πρέπει η αφεντιά μου να ήταν η μόνη ξεμαστούρωτη εκεί μέσα!!

Με αυτά και με αυτά, πέρασε ένα καλοκαίρι χωρίς να το καταλάβω και χωρίς να δοκιμάσω καθόλου τι εστί το βερίκοκο. Ούτε ζήτησα ποτέ. Ούτε μου πρότεινε ποτέ. Ήμουν συνεχώς μέσα σε τέτοιες παρέες αλλά ποτέ κανείς δεν με προέτρεψε να δοκιμάσω. Ήρθε ο χειμώνας και η κοπελιά αυτή μετακόμισε Αθήνα και εγώ αυτομάτως έχασα όλες αυτές τις φοβερές και τρομερές συναναστροφές!

Από τότε πέρασαν αρκετά χρόνια και κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι θα ήθελα να καπνίσω λίγο «άκακο» χασίσι! Να ξέρω για τι πρόκειται τέλος πάντων! Τελικά βρήκα μέσω κάποιου τελείως μέσα στα όλα φίλου αλλά το μόνο που θυμάμαι αφού το κάπνισα ήταν ότι δεν κατάλαβα τίποτα εκτός του ότι λύσσαξα απ’ την δίψα!

Άσε, είπα. Δεν είναι αυτά για μένα!

Ναρκωτικά. Ένα πρόβλημα που δεν ξέρεις πότε θα σου χτυπήσει την πόρτα.

Εχθές είχα πάει στο σπίτι μιας φίλης μου που είχα καιρό να δω, (κατά τον τελευταίο χρόνο συνήθως μιλούσαμε στο τηλέφωνο και την έβλεπα που και που στην δουλειά της), και με το που την είδα έμεινα σύξυλη. Ήταν απελπιστικά αδύνατη. Από την έκπληξη μου λίγο έλειψε να μην την χαιρετήσω. Άρχισα να την ρωτάω τι συνέβη και αδυνάτισε τόσο. Ναι μεν είναι κοντούλα και πάντα ήταν αδύνατη αλλά και τα 46 κιλά που μου είπε ότι ήταν μου φάνηκαν απελπιστικά λίγα. Αναρωτήθηκα, και της το είπα, πως συνέβη και δεν την είχα προσέξει όταν την είχα δει στην δουλειά της τελευταία. Αυτό μου λέει είναι ένα από τα «θαύματα» του μακιγιάζ.

Και άρχισε να μου λέει την ιστορία της. Ο γιος της, ένα παιδί 24 χρονών, πριν ένα περίπου χρόνο είχε μπλέξει με ναρκωτικά. Σιγά σιγά απομακρύνθηκε από τις συνηθισμένες παρέες του, και άρχισε να κάνει παρέα με περιθωριακά άτομα. Εκεί που είχε σταθερή δουλειά, άρχισε να αλλάζει τις δουλειές σαν τα πουκάμισα του. Μεταμορφώθηκε μέσα σε ένα μικρό χρονικό διάστημα από το αγόρι που ήταν σε ένα αγρίμι. Η ίδια δεν είχε καταλάβει τίποτα. Ακόμα και όταν άρχισε να της κλέβει χρήματα δεν είχε καταλάβει τίποτα. Μέχρι που σιγά σιγά η κατάσταση έφθασε στο απροχώρητο και η συμβίωση με το παιδί της κατέληξε να είναι αδύνατη. Και ευτυχώς για εκείνη ένα κορίτσι, οικογενειακή φίλη, που γνώριζε την κατάσταση, της είπε τι συνέβαινε.

Όταν το άκουσε, έπεσε από τα σύννεφα! Δεν ήξερε τι να κάνει. Που να απευθυνθεί Πώς να τον βοηθήσει. Αυτόν, τον ένα και μοναδικό γιο της, που τον μεγάλωσε εντελώς μόνη της, που αποτελούσε το Α και το Ω της ζωή της, κινδύνευε να τον χάσει. Δεν είχε μυαλό για τίποτα άλλο, παρά μόνο πως θα μπορέσει να τον βοηθήσει. Η ίδια έπαθε νευρική ανορεξία και οτιδήποτε έβαζε στο στόμα της το έκανε εμετό.

Ευτυχώς για αυτήν, το ίδιο το παιδί ήθελε να προσπαθήσει να κόψει. Έπαθε σοκ όταν έμαθε ότι δυο παιδιά που ήξερε από παλιά και είχαν μπλέξει και αυτά με ναρκωτικά βρήκαν τραγικό θάνατο σε σύντομο χρονικό διάστημα το ένα και το άλλο. Ένα κορίτσι 18 χρονών και ένα αγόρι περίπου στην ηλικία του. Δυστυχώς για αυτόν, όσο και αν προσπαθούσε μόνος του, δεν μπορούσε.

Ευτυχώς και για τους δυο, κάποιος την συμβούλεψε σωστά, να αποφύγει σαν τον διάολο το λιβάνι, να στείλει το παιδί της στον ΟΚΑΝΑ. Αλλά, να απευθυνθεί το συντομότερο δυνατό σε κάποιο ψυχολόγο γιατρό που να ειδικεύεται σε τέτοιες περιπτώσεις για να μπορέσει να τον βοηθήσει ουσιαστικά. Έτσι όντως ξεκίνησαν επισκέψεις χωριστά και οι δύο σε ψυχολόγο. Κάθε εβδομάδα κάνει εξετάσεις ούρων για να πιστοποιείτε ότι συνεχίζει να είναι καθαρός, δυο φορές την εβδομάδα μιλάει το παιδί με τον γιατρό, και λαμβάνει καθημερινά τουλάχιστον οκτώ χάπια που το κάθε ένα τον βοηθάει σε κάτι άλλο για να μπορέσει να ανταπεξέλθει. Το κόστος αυτών? Περί τα 900 τον μήνα. Χαλάλι. Αρκεί που έχουν αποτέλεσμα. Ευτυχώς εδώ και πέντε μήνες όλα πάνε καλά.

Τώρα που είναι καλύτερα και συζητάνε αυτά τα πράγματα, έμαθε κάποια πράγματα σχετικά με το πώς έγινε και ξεκίνησε τα ναρκωτικά. Όχι. Δεν του τα έδωσε κανείς με το ζόρι. Ούτε καν αυτοί οι περιθωριακοί φίλοι. Αυτοί ήταν απλά μια σύμπτωση που βρέθηκαν στον δρόμο του. Μόνος του τα ξεκίνησε από περιέργεια περισσότερο και γιατί είχε την πεποίθηση ότι δεν θα εθιστεί. Αυτήν εξάλλου την πεποίθηση έχουν όλοι όσοι τα δοκιμάζουν. Μόνο που δεν καταλαβαίνουν για πότε έχουν καταλήξει να είναι εξαρτημένοι και αυτοί σαν όλους τους άλλους…

Ενα παιδί χωρίς στόχους, χωρίς όνειρα, που νιώθει ότι η ζωή είναι ένα "βουνό" είναι πολύ εύκολα να βρει παρηγοριά στα ναρκωτικά. Αυτή είναι η αιτία.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ που πηγαίναμε για καφέ με ένα φίλο κάπου στο κέντρο της Αθήνας, ένας άνθρωπος ήταν τόσο λιώμα που με το ζόρι προσπαθούσε να κρατηθεί όρθιος και περπατούσε παραπαίοντας μια δεξιά μια αριστερά… Όταν τον είδα σοκαρίστηκα. Και σοκαρίστηκα ακόμα περισσότερο με την αντίδραση του φίλου μου. Έβαλε το χέρι του για να κρατήσει κόντρα στην περίπτωση που έπεφτε πάνω μας και του είπε με ήρεμη φωνή: «σε παρακαλώ φίλε… μην πέσεις εδώ…»

Στο επόμενο post λέω να πω και την δική μου «εμπειρία» με τα ναρκωτικά.

Τα ρεβεγιόν και ο τζόγος.

Και να σου, που μαζί με τα ρεβεγιόν προκύπτει κάθε χρόνο και το θέμα του τζόγου και της χαρτοπαιξίας.

Κάθε χρόνο, μαζευόμαστε σε κάποιο σπίτι νωρίς το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, κουβαλάει ο καθένας τα καλούδια του για το τσιμπούσι (μην πέσουν όλα πάνω στην νοικοκυρά του σπιτιού και δεν καταλάβει γιορτή από την κούραση) και όλοι σχεδόν στρώνονται για το καθιερωμένο χαρτάκι. Εγώ πάντα απέχω από αυτήν την συνήθεια και ευτυχώς δεν είμαι η μόνη γιατί αλλιώς τα ρεβεγιόν θα μου ήταν μια πολύ μοναχική εμπειρία.

Εκεί βέβαια όσοι συμμετέχουν στο καρέ, το κάνουν για το καλό και είναι αυτός ο λόγος που μαζεύουν τα κέρματα τους ευλαβικά από νωρίς και έρχεται ο καθείς με το σακουλάκι του γεμάτο. Δεν παίζουν μεγάλα ποσά και αυτός και είναι ο λόγος που δεν χρησιμοποιούν μάρκες αντί χρημάτων. Άλλη αίσθηση έχει όταν ρίχνεις το ευρώ που ξέρεις ότι μπορεί να το πάρεις και να πάς να πάρεις τσίχλες π.χ. (έστω αυτές) και άλλη αίσθηση όταν ρίχνεις μια μάρκα. Έχεις άλλη κρίση στο παιχνίδι απάνω. Εκεί φαίνεται και ο χαρακτήρας του καθενός ξάστερα. Ποιος είναι υπόγειος, ποιος μπορεί να μπλοφάρει, ποιος είναι ευθύς, ποιος είναι πονηρός, ποιος είναι αργόστροφος κτλ

Ποτέ δεν μου άρεσε να παίζω χαρτιά. Το θεωρώ ψυχοφθόρο σαν παιχνίδι και άκρως επικίνδυνο επίσης όταν δεν ξέρει κανείς που πρέπει να σταματήσει. Παρόλο λοιπόν που δεν μου αρέσει να παίζω καθόλου, αντιθέτως μου αρέσει να παρακολουθώ. Για την ακρίβεια απολαμβάνω τα χαρτοπαιχτικά παιχνίδια των ρεβεγιόν! Έχουν μια παιχνιδιάρικη αίσθηση. Έχουν χιούμορ. Έχουν χαβαλέ! Έχουν γέλιο. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει στο καζίνο.

Εχθές βράδυ, κάναμε μια στάση από εκεί. Εγώ δεν είχα ξαναπάει ποτέ και επέμεναν οι υπόλοιποι να πάμε για να δω και εγώ περί τίνος πρόκειται. Οι δύο ώρες που κράτησε η περιφορά μου εκεί ήταν αρκετές για να καταλάβω ότι δεν είναι αυτός ο χώρος για μένα. Αν έμενα παραπάνω ίσως να έφευγα με κατάθλιψη! Τι είδα εκεί μέσα και απογοητεύτηκα τόσο? Κάτι που σαφώς δεν περίμενα να το δω. Χριστουγεννιάτικα τουλάχιστον. Καταρχήν είδα μόνους ανθρώπους. Άντε με παρέες των 2-3 ατόμων αλλά κατά βάση μόνους. Οι περισσότεροι είχαν παραμάσχαλα ένα κουβαδάκι με τις μάρκες τους, ήταν αγκαλιά με ένα "φρουτάκι και πατούσαν επίμονα ένα κουμπί.

Στον πάνω όροφο τα πράγματα ήταν ακόμα πιο χειρότερα. εντελώς μόνοι άνθρωποι, κολλημένοι πάνω σε ένα τραπέζι, με τα μάτια καρφωμένα στον ντίλερ να παίζουν black jack.

Μου τράβηξαν την προσοχή οι ντίλερ. Ο ένας ειδικά, είχε μια φωνή τόσο τραχιά που μου έδινε την εντύπωση ότι ήταν μηχανή και όχι άνθρωπος. Τόσο τυποποιημένες ήταν οι κινήσεις του και τόσο ανέκφραστος ο ίδιος.

Στις ρουλέτες τώρα τα πράγματα ήταν χειρότερα. Μάτια όλο προσμονή να κοιτάνε μια μπίλια να γυρίζει και ένα κρουπιέρη που με το που έβγαινε το αποτέλεσμα έσερνε τις μάρκες που είχαν πονταριστεί στην άκρη μαζί με τις ελπίδες προφανώς των παικτών... Στα μάτια κάποιων από αυτών έβλεπα την απελπισία ήδη.

Τι όμορφος τρόπος άραγε να περάσει κανείς την βραδιά των Χριστουγέννων...
Μερικές φορές ξεχνάω πως όλος ο κόσμος δεν είναι σαν και εμένα και αναρωτιέμαι πως μπορεί κανείς να παθιαστεί με τον τζόγο. Έχω γνωστούς που είναι έτσι. Απλά ποτέ δεν μπόρεσα να τους κατανοήσω. Ο ένας έχει εξαφανίσει όλο το κομπόδεμα που είχε για ώρα ανάγκης για αυτόν και τα παιδιά του στα φρουτάκια και συνεχίζει απτόητος να επενδύει ότι ρευστό πέσει στα χέρια του και ας μην του μείνει να φάει. Ο άλλος είναι σε καλύτερη κατάσταση γιατί τον κρατάνε με νύχια και με δόντια από την οικογένεια του. Ειδάλλως είναι η χειρότερη παρέα να πάρεις μαζί σου για μια γύρα στο καζίνο καλή ώρα όπως εχθές. Μπορεί να πρόκειται για 50 ευρώ που παίζει και τον βλέπεις και σου βγαίνει η πίστη. Καπνίζει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, και φυσάει και ξεφυσάει συνεχώς!
Ηθικό δίδαγμα? Δεν ξαναπατάω χρονιάρες μέρες σε καζίνο!

Το τσιγάρο και εγώ. Μια σχέση αδιαφορίας!

Προχθές βράδυ πήγαμε με τον καλό μου για φαγητό μετά την δουλειά. Με το που ήρθε το φαγητό και άρχισα να τρώω ένιωσα την μυρωδιά καπνού τσιγάρου μέσα στα ρουθούνια μου λες και αυτός που κάπνιζε βρισκόταν απέναντι μου και φυσούσε τον καπνό μέσα στα μούτρα μου. Ήταν μια κοπέλα που καθόταν τουλάχιστον 7 μέτρα μακριά! Το χειρότερο μου σχετικά με το κάπνισμα είναι αυτό. Να θέλω να φάω και να είμαι αναγκασμένη να μυρίζω καπνό τσιγάρου. Αυτό το είχα από τότε που κάπνιζα και εγώ η ίδια.Τώρα πια δεν μπορώ να "ζηλέψω" καν που κάποιος καπνίζει. Δεν μου δημιουργείτε πια αυτή η επιθυμία να καπνίσω. Αλλά ούτε και με ενοχλεί (εκτός από την παραπάνω περίπτωση). Αδιαφορώ όταν μυρίσω καπνό. Δεν με απασχολεί. Είναι κάτι αντίστοιχο με το να μυρίζεις λάχανο βρασμένο όταν δεν σου αρέσει το λάχανο το βρασμένο. Στο σπίτι μου επιτρέπω το κάπνισμα στους επισκέπτες. Εξάλλου μόλις αερίσω λίγο φεύγει η όποια μυρωδιά. Απλά δεν με απασχολεί. Ούτε καν το θέμα υγείας γιατί είναι απλά πάρα πολλά τα "ανθυγιεινά" της ζωής μας. Δεν θα μείνω στο τσιγάρο. Παρόλο που υπήρξα καπνίστρια για αρκετά χρόνια δεν μπορώ να πω ότι μου είχε γίνει ποτέ το τσιγάρο τρόπος ζωής. Μου άρεσε να καπνίζω, ήθελα να καπνίζω, κατανάλωνα κοντά στο 1 1/2 πακέτο ημερησίως αλλά δεν ήμουν ποτέ από αυτούς που ξυπνούσα το πρωί και ήθελα οπωσδήποτε τσιγάρο μαζί με τον καφέ. Και αν δεν τύχαινε αυτή η περίπτωση προχθές ούτε θα έγραφα τώρα για αυτό. Αν δεν βαριέστε διαβάστε παρακάτω για την αρχή και το τέλος του τσιγάρου στην ζωή μου...

Η πρώτες μου "τζούρες" ήταν τραγικές! Η πρώτη φορά ήταν με την προτροπή φιλενάδων που εκείνες ήδη κάπνιζαν (κρυφά τότε ακόμα, γιατί θεωρούταν ταμπού να καπνίζει μια γυναίκα). Δεν ξέρω τι έγινε, αλλά ο καπνός δεν πήγε κάτω και δεν βγήκε από το στόμα. Βγήκε από την μύτη! Η δεύτερη απόπειρα έγινε μετά από χρόνια. Είχαμε κάνει κοπάνα εγώ και άλλες τρεις φίλες μου από την σχολή και πήγαμε σπίτι μου όπου μαζί με το καφεδάκι μας και το "θάψιμο" είπαμε να κάνουμε μια απόπειρα να "μάθουμε" να καπνίζουμε. Είχαμε αγοράσει ένα πακέτο τσιγάρα, πήρε η κάθε μια από ένα, και το ανάψαμε. Η μία έβλεπε την άλλη και έκρινε αν το γενικότερο στυλ συμβάδιζε με αυτό του καπνιστή και έκανε τις ανάλογες παρατηρήσεις για βελτίωση. Δίναμε συμβουλές η μια στην άλλη , χωρίς καν να ξέρουμε η κάθε μια που παν τα τέσσερα, πως να ρουφάει τον καπνό και πως να τον φυσάει, σε ποια χρονική στιγμή κτλ. Κάποια στιγμή με τα πολλά αρχίσαμε να καπνίζουμε σωστά (ή έτσι να νομίζουμε τέλος πάντων). Εκεί το αποτέλεσμα ήταν ακόμα πιο γελοίο. Μια από μας έφτασε στο σημείο να κάνει εμετό. Εγώ είχα αναγούλες και ανακατωσούρα στο στομάχι! Ίσως αντί ο καπνός να πηγαίνει στους πνεύμονες, με την ανιδεότητα μας τον κατευθύναμε στο στομάχι!! Ιδέα δεν έχω. Θυμάμαι όμως ότι παρόλη αυτή την σχετικά δυσάρεστη κατάσταση που δημιουργήθηκε, ρίξαμε πολύ γέλιο εκείνη την μέρα.

Μετά από αυτές τις πρώτες απόπειρες τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους. Χρόνια μετά το τσιγάρο συνέχιζε να μου φαίνεται πολύ cool και το ότι σύχναζα σε μπαρ και κλάμπ υπέρ του δέον ήταν λόγος αρκετός να αρχίσω το κάπνισμα. Εξάλλου ήμουν σχεδόν συνέχεια; σε ένα χώρο που σχεδόν όλοι κάπνιζαν. Και γιατί να καπνίζω τον καπνό του δίπλα και όχι τον δικό μου? Τουλάχιστον το να καπνίζεις τον καπνό που αναπνέεις είναι σαφώς πιο ευχάριστο από το να αναπνέεις τον καπνό του άλλου και σε αυτό η άποψη έχει μείνει η ίδια από τότε. Είναι ο μόνος λόγος που θα με κάνει να αρχίσω το κάπνισμα ξανά. Όμως στην αντίπερα όχθη υπάρχουν πολλοί άλλοι λόγοι εξίσου σημαντικοί που θα με κάνουν να μην το αρχίσω ξανά.

Πρώτα από όλα σαν ιδέα του να μπαίνει μέσα στον οργανισμό μου καπνός με απωθεί πλέον. Αναπνέω και μόνο για αυτό νιώθω φοβερά όμορφα με τον καθαρό αέρα που μπαίνει μέσα μου και η ιδέα και μόνο να μπει καπνός με χαλάει ανεπανόρθωτα! Αυτό μου βγήκε πρόσφατα όταν εκτίμησα την "ζωή" λίγο πιο συνειδητά από πριν. Τότε αντιλήφθηκα ότι το σώμα μας δεν είναι σκουπιδοτενεκές να του πετάμε μέσα ότι βρούμε. Αυτό βέβαια είναι σχετικό για τον καθένα.

Όντας καπνίστρια προσέθετα απλά προβλήματα στα ήδη υπάρχοντα. Άγχος, αν θα μου φτάσουν τα τσιγάρα, πως θα κρατάω μέσα σε ένα στριμόκωλο κλάμπ πακέτο, ποτό και το τσιγάρο που κάπνιζα, να ψάχνω φωτιά και να μην βρίσκω (ξέρετε τι χαμός γίνεται με τους αναπτήρες! Γιατί όλοι τους παίρνουν από τους άλλους?), να προσέχω μην φυσήξει αεράκι και πάρει την στάχτη από το τασάκι και με κάνει καινούργια.

Ο οικονομικός ήταν και αυτός ένας αρκετά σοβαρός λόγος. Όταν δεν βάλεις μέτρο στο τσιγάρο θέλεις όλο και πιο πολύ. Όταν αντιλήφτηκα τι ξόδευα για αυτό έβαλα κάτω και υπολόγισα το τι θα μπορούσα να κάνω με αυτά τα χρήματα και αξιολόγησα τις προτεραιότητες μου. Θέλω να καπνίζω ή να αγοράζω περισσότερα βιβλία? Η να αγοράζω ένα ρούχο παραπάνω? Η να πάω ένα ταξιδάκι? Και απλά αποφάσισα.

Δεν ήταν εύκολο να το κόψω. Ένιωθα την στέρηση. Έβλεπα στα όνειρα μου ότι κάπνιζα και στον ξύπνιο μου αναρωτιόμουν αν ήταν αληθινό ή ψέματα. Δυσκολεύτηκα στην αρχή. Όμως σιγά σιγά βρήκα κάποια τρυκ να ξεγελάσω το μυαλό μου.

Δεν απαγόρευσα παντελώς το τσιγάρο από τον εαυτό μου (όταν φέρεσαι σκληρά σε κάποιον σου το ανταποδίδει. Δεν έχει σημασία ότι αυτός ο άλλος είναι ο ίδιος σου ο εαυτός.). Είχα δύο πακέτα όταν αποφάσισα να το κόψω. Το ένα ήταν κλειστό. Είχα καταφέρει όμως να σταματήσω το κάπνισμα προτού καν τελειώσει το ήδη ανοικτό. Έθεσα απλά κάποιους όρους. Δεν θα καπνίζω ασυνείδητα. Όταν θα ανάβω ένα τσιγάρο θα φροντίζω να έχω τον χρόνο και την ηρεμία να το απολαύσω μέχρι το τελευταίο εκατοστό. Ετσι πάντα μετέθετα την ώρα του τσιγάρου λίγο αργότερα μέχρι να βρεθεί ο κατάλληλος χρόνος που να πληροί τις προϋποθέσεις. Καταλαβαίνεται βέβαια ότι τέτοιο χρόνο έχουμε πολύ λίγο όλοι μας. Με αποτέλεσμα τα τσιγάρα που κάπνιζα να μειωθούν πάρα πολύ χωρίς να έχω στερητικά γιατί απλά δεν έλεγα ΟΧΙ, αλλά έλεγα ΟΧΙ ΤΩΡΑ. Μεγάλη υπόθεση το μυαλό μας... Θέλει πολλά τρυκ για να μπορέσει να το ξεγελάσει κανείς. Αλλά το σημαντικό είναι πως υπάρχει τρόπος.

Είναι κάτι που το μπορεί ο καθένας μας. Μένει να το θέλει.

Επιστρέφοντας σπίτι...

4:15 μ.μ.
Επιστρέφω από την δουλειά στο σπίτι με το μηχανάκι μου. Κάποια στιγμή νιώθω ο αέρας να μου φέρνει στα ρουθούνια μου την μυρωδιά καπνού. Μπροστά μου, πάνω επίσης σε ένα μηχανάκι, ένα τύπος χωρίς μπλουζάκι με ηλιοκαμένη και ξεφλουδισμένη επίσης πλάτη, μουτζουρωμένος γενικώς. Όταν τον πρόσεξα καλύτερα είδα ότι κάπνιζε. Οδηγώντας το μηχανάκι!!

Και τότε συνειδητοποίησα ότι ποτέ δεν κατάλαβα τι είδους εξάρτηση είναι αυτή που κάνει ένα άνθρωπο να καπνίζει και να οδηγεί μηχανάκι την ίδια στιγμή.