Online "friends" are not really your friends.

...λέει ο Georgi Hadzhizhekov από την γειτονική Βουλγαρία σε μια εφαρμογή του Facebook (MineKey) και "θέλει" να του πω αν συμφωνώ ή διαφωνώ.

Πόσες φορές δεν αναρωτήθηκα και εγώ για αυτό. Υπήρχαν στιγμές που συμφώνησα. Αυτά όμως είναι θέματα που αλλάζεις γνώμη ανάλογα την ψυχοσύνθεση της στιγμής. Υπήρχαν στιγμές που ο" online φίλος" μου στάθηκε, με άκουσε, με έκανε να ξεχαστώ, να γελάσω, μου έδωσε ιδέες, με έκανε να αισθανθώ όμορφα όπως κανένας "πραγματικός" φίλος δεν κατάφερε να κάνει.
Τι και αν δεν μπορούμε να πιούμε ένα καφέ μαζί? Τι και αν δεν μπορεί να μου κρατήσει το χέρι όταν έχω τα μαύρα μου τα χάλια? Τι και αν δεν μπορεί να βρεθεί κοντά μου στην χαρά μου?

Ετσι και αλλιώς την χαρά του και την λύπη του ο καθένας μας την ζει στην ουσία μόνος του. Κανείς δεν μπορεί να σε νιώσει πραγματικά.

Είτε είναι δίπλα σου, είτε χιλιόμετρα μακριά.

A friend is someone
who reaches for your hand
and touches your heart.

Photo from: http://www.bnr-art.com

Τον τελευταίο καιρό είμαι λίγο...

...στον κόσμο μου...
Δεν έχω όρεξη για πολλά πράγματα. Θα έλεγα δεν έχω όρεξη για τίποτα που να αξίζει τον κόπο. Είμαι στην φάση που αναλώνομαι με το να φροντίζω τα απολύτως απαραίτητα της καθημερινότητας και τον ελεύθερο μου χρόνο τον διαθέτω σε εντελώς πεζές δραστηριότητες όπως π.χ. το να βάφω και να ξεβάφω τα νύχια μου. Ακόμα και τις περιηγήσεις μου στα blogs τις έχω αραιώσει αρκετά.
Φταίει και μια απίστευτη κακοκεφιά που πέρασα πριν λίγες μέρες, μαζί με μια επίσης απίστευτη γκαντεμιά που την διαδέχθηκε.
Αφού κατάφερα να στεναχωρήσω και να στεναχωρηθώ, με όλα (μα εντελώς όλα) τα πιο κοντινά μου άτομα, διαπίστωσα για άλλη μια φορά πόσο εύκολα χαλάνε οι σχέσεις των ανθρώπων.
Κάθε μέρα που περνά χτίζουμε τις σχέσεις μας με κόπο, με θυσίες πολλές φορές, με χαρές και λύπες και φτάνει μια στιγμή μόνο για να θεωρηθούν όλα αυτά άχρηστα. Σαν να είναι το μυαλό μας ένας σκληρός δίσκος, ο οποίος μαζεύει ήχους, πονάει, προσβάλλεται και είναι προγραμματισμένος να μην τα σβήνει ποτέ όλα αυτά. Σβήνουν μόνο αν συνειδητοποιήσουμε οι ίδιοι πόσο βλακεία είναι να κρατάμε μούτρα στον άλλον, συνήθως για ασήμαντο λόγο.

"Όλα μας τα χρόνια, μαζεύουμε πληγές, αλλά σπάνια τους δίνουμε την ευκαιρία να θεραπευτούν.
Ένας άνθρωπος μπορεί να σε αγαπούσε για χρόνια, μπορεί να ήταν συμπονετικός και ευγενικός και λέει μόνο ένα πράγμα που σε πληγώνει και εξαφανίζονται χρόνια αγάπης και φιλίας. Αυτό το ένα πράγμα γίνεται πιο σημαντικό και πιο βαρύ από όλα όσα έχει κάνει όλα τα χρόνια. Ξεχνάς όλη την αγάπη του και τη φιλία του και όλες τις θυσίες που έχει έχει κάνει για σένα. Θυμάσαι μόνο εκείνο το ένα πράγμα..."

Osho

Photo from: http://www.artshole.co.uk

Θέλω να πω...

...ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στην ΦΙΛΗ μου την Μαρία που με σκέφτεται και μου το δείχνει (όχι σαν και μένα την άχρηστη), που προσεύχεται για μένα (αφού δεν αξιώνομαι για ευνόητους λόγους), που πιστεύει σε μένα ( και έτσι που πάει θα κάνει και εμένα να πιστέψω) και με εμπιστεύεται (και την εμπιστεύομαι)!

Κλείνουμε ένα μόλις χρόνο περίπου που κάνουμε παρέα και μας εύχομαι να τα εκατοστήσουμε!

Χρόνια μας πολλά!

Τα λάθη μας, τα λάθη μου...

Τα λάθη είναι απολύτως εντάξει. Δεν είναι λάθος να κάνει κάποιος λάθος. Ο καθένας από εμάς κάνει, και πρέπει να κάνει. Γιατί στην ουσία μέσα από τα λάθη μας μαθαίνουμε. Είναι γεγονός αυτό. Ας αναλογιστούμε με τι έξαψη πάμε να πράξουμε το λάθος, αρκεί κάποιος να μας έχει προειδοποιήσει για αυτό. Η προειδοποίηση του λειτουργεί σαν το κόκκινο πανί στον ταύρο.
Το να κάνει κανείς λάθη είναι ανθρώπινο. Το να μην κάνει ή το να πιέζεται κάποιος υπερβολικά στο να μην κάνει λάθη είναι θα έλεγε κανείς απάνθρωπο. Το χειρότερο από το να κάνει κανείς λάθη είναι να κάνει τα ίδια λάθη συνέχεια. Αυτό πραγματικά είναι εκνευριστικό για τους άλλους και για αυτόν που τα κάνει ανώφελο. Γιατί πλέον δεν έχει να πάρει ή να μάθει κάτι από αυτά. Αφού λοιπόν θα συνεχίσουμε να κάνουμε το λάθος, όντας μέσα στην φύση μας.... ας κάνουμε τουλάχιστον κάθε φορά και ένα καινούργιο...

Προσωπικά, έχω την αίσθηση ότι μόνο λάθη κάνω. Μερικές φορές τα επαναλαμβάνω. Που σημαίνει δεν παίρνω το μάθημα μου. Και το κακό είναι, νομίζω, πως οι άλλοι δεν έχουν την ίδια καλή διάθεση να μου τα συγχωρήσουν όσο αυτή που έχω εγώ για να συγχωρήσω τα δικά τους... Πραγματικά με λυπεί αυτό...

Picture from: http://www.istockphoto.com

Το άδοξο τέλος μιας γνωριμίας και η νέα αρχή μιας άλλης...

Αφορμή για αυτό το post στάθηκε μια Χριστουγεννιάτικη κάρτα που πήρα με το ταχυδρομείο λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Αλλά καλύτερα ας ξεκινήσω από την πρώτη ιστορία. Αυτήν που έληξε άδοξα.
Η πρώτη ιστορία έχει να κάνει με μια φίλη την Λένα Χ. που είχα γνωρίσει πριν 5-6 χρόνια περίπου σε ένα νοσοκομείο. Εγώ είχα πάει να κάνω μια επέμβαση ρουτίνας σε ένα μου δόντι και εκείνη είχε μπει μέσα ένα βράδυ ως έκτακτο περιστατικό. Ένα σκυλί μιας φίλης της (pitbull) φιλικό γενικά, αφήνιασε απότομα μια στιγμή και την δάγκωσε στο πρόσωπο. Ευτυχώς δεν την βρήκε στο μάτι και έτσι την γλύτωσε με μερικά ράμματα.
Από εκεί γνωριστήκαμε, και κρατήσαμε μια επαφή κυρίως τηλεφωνική, μιας και εγώ γύρισα πίσω Ρόδο και εκείνη έμενε Αθήνα. Κάθε φορά που ανέβαινα Αθήνα συναντιόμασταν. Συζητούσαμε για ένα σωρό θέματα και είχαμε μια πολύ οικεία σχέση. Μέχρι και blind date της είχα κανονίσει με τον αδερφό ενός φίλου μου ο οποίος έμενε Αθήνα επίσης.
Πριν όμως δύο χρόνια περίπου, ξαφνικά εξαφανίστηκε. Από εμένα εξαφανίστηκε. Έπαψε να απαντά στα τηλέφωνα μου (ποτέ δεν παίρνω με απόκρυψη-το σιχαίνομαι) χωρίς εμφανή λόγο, τουλάχιστον σε εμένα. Ίσως κάτι της έκανα χωρίς να το θέλω, αλλά δεν μπορεί να πάει και ο νους μου πουθενά. Το μόνο που μου περνάει από το μυαλό είναι ότι όταν μου εξομολογήθηκε ότι βλέπει τακτικά πνευματικό και εξομολογείται ίσως τότε (με τα μυαλά μου κουβαλούσα) να έκφρασα την άποψη μου κάπως άγαρμπα, και αυτό να στάθηκε αφορμή να την κακοκαρδίσω. Ειλικρινά δεν ξέρω.
Όπως και να έχει όμως, πέρσι, που έστειλα κάρτες, είχα στείλει μια και σε αυτήν επίσης, παρόλο που δεν απαντούσε στις κλήσεις μου μήνες πριν. Δεν πήρα πίσω ούτε ένα τυπικό sms. Φέτος, που δεν έστειλα σε κανένα, ίσως νομίζει πως την ξέχασα πια.
Κάνει λάθος, αν και δεν έχει καμιά σημασία πια.
Η δεύτερη ιστορία, είναι αυτή που μου έδωσε βασικά την αφορμή. Αφορά μια φίλη την Λένα Φ. με την οποία "γνωριστήκαμε" μέσω αλληλογραφίας (θυμάστε κάτι λίστες διευθύνσεων που δημοσίευαν τα εφηβικά περιοδικά τότε? Ε! Από εκεί) προ εικοσαετίας τουλάχιστον. Βάζω εισαγωγικά στο γνωριστήκαμε γιατί δεν την έχω δει ποτέ. Ούτε με έχει δει. Στην ουσία δεν την ξέρω ούτε με ξέρει. Στην αρχή που η αλληλογραφία μας (σχεδόν παιδιάστικη θα έλεγε κανείς) ήταν πιο συχνή είχαμε ανταλλάξει κάποιες φωτογραφίες. Από κάποια στιγμή και μετά αραιώσαμε τα γράμματα, άλλαξε η ζωή μου, προφανώς και η δική της, αλλά από τότε μέχρι και σήμερα ανταλλάσαμε Χριστουγεννιάτικες κάρτες κάθε χρόνο ανελλιπώς. Εκείνη νομίζω μου έστελνε και το Πάσχα. Καμιά άλλη επικοινωνία. Μόνο αυτή που απλά επιβεβαίωνε ότι ή διεύθυνση ακόμα ισχύει και ότι είμαστε εκεί για να παραλάβουμε η μια τις ευχές της άλλης.
Φέτος λοιπόν, πήρα με συστημένο γράμμα την κάρτα αυτής της φίλης. Παραξενεύτηκα που την έστειλε συστημένη βέβαια. Δεν το συνήθιζε. Τελικά η απορία μου λύθηκε όταν είδα κάτω χαμηλά στην κάρτα να γράφει : " Υ.Γ. Περιμένω γράμμα σου" .
Χαμογέλασα, και αμέσως μου ήρθε στο νου η πιο πάνω Λένα και σκέφτηκα ότι τελικά δεν αξίζει να αναλωνόμαστε στο να λυπόμαστε για αυτά που χάνουμε στην ζωή. Και ίσως η σύμπτωση των ονομάτων να ήταν αυτή που με έκανε να κάνω αυτόν τον συνειρμό και να διαπιστώσω ότι μπορεί η μια Λένα να έφυγε από την ζωή μου, υπήρχε όμως πάντα μια άλλη Λένα που ήταν εκεί πάντα και περίμενε από μένα ίσως κάτι.
Έτσι λοιπόν, θα κάνω κάτι που έχω πολύ καιρό να κάνω. Θα γράψω γράμμα σε χαρτί. Με τον πατροπαράδοτο τρόπο, έτσι όπως έκανα πάντα. Με τα ορθογραφικά λάθη και τις σβησμένες λέξεις. Θα ψάξω να βρω όλα τα γράμματα που είχαμε ανταλλάξει μικρές (τα έχω κρατήσει) και θα τα διαβάσω όλα. Και καλώς εχόντων των πραγμάτων λέω το καλοκαιράκι που πάλι θα ανηφορίσω στην άνω Ελλάδα να κανονίσω μια συνάντηση με την Λένα που ήταν πάντα εκεί!
Η ζωή συνεχίζεται και είναι ωραία!

Η πρώτη μου ιντερνετική γνωριμία.

Πριν λίγο μιλούσα με ένα φίλο μου, με τον οποίο γνωριστήκαμε μέσω Internet πριν από δέκα χρόνια. Εκεί που τα λέγαμε, και πειραζόμασταν και διαολίζαμε ο ένας τον άλλο, μου περνάει ξαφνικά από το μυαλό ότι ήμασταν «νιοι και γεράσαμε» που λένε και στο χωριό μου και ακόμα το ίδιο βιολί από τότε.

Του λέω λοιπόν : -«Ρε συ! Ξέρεις τι σκέφτηκα? Ότι θα χουφταλιάσουμε και ακόμα θα χαριεντιζόμαστε με τους messengers!!»

- «Καλά» μου λέει! «Έχουμε ήδη χουφταλιάσει και δεν το κατάλαβες!!»

Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που γνώρισα μέσω Internet! Πριν από 10 χρόνια σχεδόν, εγώ τότε ήμουν γύρω στα 24-25 και εκείνος γύρω στα 35-36. Εγώ τότε ελεύθερη ακόμα, εκείνος παντρεμένος και με 2 μικρά παιδιά ήδη. Εγώ στην Ρόδο εκείνος στην Αθήνα. Κάθε μέρα, τα λέγαμε από το net και περνούσαμε τόσο καλά που γελούσαμε και μόνοι μας σκεπτόμενοι τους διάλογους μας. Για μήνες δεν είχαμε δει ο ένας τον άλλον ούτε καν σε φωτογραφία. Κάποια στιγμή λοιπόν, επ’ ευκαιρίας ενός ταξιδιού μου, είχα 2-3 ώρες ελεύθερες προτού επιβιβαστώ ξανά και έτσι μας δινόταν η ευκαιρία να ειδωθούμε από κοντά. Τότε πλέον χρειάστηκε να ανταλλάξουμε φωτογραφίες για ευνόητους λόγους. Ήταν και το κρίσιμο σημείο αυτό. Γιατί πολλά λες και κάνεις αλλά λογαριάζεις χωρίς τον ξενοδόχο στην ουσία. Την εμφάνιση.
Όταν βέβαια ανταλλάξαμε φωτογραφίες και ξεφυσήξαμε από ανακούφιση, προέκυψε ένα άλλο θέμα. Πόσο αμήχανα θα είναι όταν βρεθούμε face to face. Ωραία τα αστειάκια, τα γελάκια, ως και οι τσακωμοί και οι διαφωνίες που είχαμε από το διαδίκτυο, όμως σε αυτήν την φάση τα πράγματα έμοιαζαν να είναι πολύ περίεργα! Τελικά παρόλα τα άγχη και τις ανασφάλειες που με βασάνιζαν όλα κύλησαν μια χαρά.

Όταν εκείνος άλλαξε στάση γιατί τσιμπήθηκε λίγο μαζί μου (μου το ομολόγησε λίγο καιρό μετά, αν και δεν χρειαζόταν γιατί φαινόταν) εγώ βρέθηκα σε μια δύσκολη θέση. Πρώτα από όλα εκείνη την εποχή ήμουν πολύ ερωτευμένη με τον καλό μου και μόνο έρωτες δεν είχα στο μυαλό μου. Δεύτερο δεν ήθελα να τον χάσω από παρέα. Και τρίτο εκείνος είχε ήδη μια οικογένεια Προσπάθησα με πλάγιες μεθόδους να αποφύγω να αντιμετωπίσω το θέμα και κάθε φορά που προέκυπτε στην μέση, το έριχνα στο αστείο. Αυτό τελικά είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ευτυχώς!

Έκτοτε, βλεπόμαστε μια φορά τον χρόνο και αν. Με κάνει να γελάω μέχρι και σήμερα, τον εκνευρίζω μέχρι και σήμερα. Ακριβώς όπως τότε. Λέμε τα προβλήματα μας αλλά μοιραζόμαστε και τις χαρές μας. Σήμερα μετά από τόσα χρόνια, μπορεί να μην μιλάμε πια καθημερινά λόγω συνθηκών δουλειάς, αλλά δεν πειράζει γιατί δεν είναι αυτό το ζητούμενο.

Αισθάνομαι απλά πολύ τυχερή που γνώρισα αυτόν τον άνθρωπο.

Αφιερωμένο στις φίλες της ζωής μου...

Λένε πως οι πιο ειλικρινείς φιλίες αναπτύσσονται ανάμεσα στα αντίθετα φύλα. Κατά πάσα πιθανότητα αυτό είναι αλήθεια. Γιατί μέχρι τώρα μόνο σε άντρες φίλους μου μπόρεσα να εκμυστηρευτώ κάποια πράγματα που σε φίλες μου δεν μπόρεσα να το κάνω. Και καλώς έπραξα θα συμπλήρωνα. Δεν παύει όμως αυτό να ακυρώνει τις γυναικείες φιλίες που από καιρό σε καιρό γνωρίζουν και αυτές στιγμές κορύφωσης. Εξάλλου στις φιλίες η ποιότητα δεν μετριέται με τον χρόνο.
Αυτό το post είναι αφιερωμένο στις φίλες λοιπόν, που ενίοτε περνάμε λίγο χρόνο μαζί, και που κάποια στιγμή με εξέπληξαν με τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την δική τους (και δική μου) πραγματικότητα!

Στην Γωγώ (εγώ έτσι την ξέρω και ας συστήνεται τελευταία σαν Γεωργία). Που μαζί της έκανα μερικά από τα πιο όμορφα ξενύχτια της ζωής μου. Που δεν ξεχνάει τα γενέθλια μου ποτέ γιατί αυτήν την αποφράδα ημέρα για μερικά συνεχή χρόνια βρισκόταν στο νοσοκομείο με κατάγματα. Που μου χαρίζει απίστευτες συγκινήσεις όταν με πάει βόλτα με το αυτοκίνητο της. Που συνέχεια της βάζω της φωνές αλλά δεν μου κρατάει κακία. Που μου παραπονιέται ότι δεν είμαι ιδιαίτερα διαχυτική (με εκνευρίζουν τα ψευτοφιλιά και ψευτοαγκαλιάσματα) αλλά που τώρα πια το έχει πάρει απόφαση ότι αυτή είμαι. Που ακόμα με ρωτάει αν μου βγήκαν αυτά που μου είπε ένας τύπος που μας διάβασε μια βραδιά το χέρι σε ένα μπαρ, γιατί της είπε ότι θα μείνει γεροντοκόρη και ανησυχεί μήπως βγει σωστός!

Στην Μαρία. Που είναι η πρώτη που με εμπιστεύτηκε. Που κάτι αποκριές, τις πέρασε με μαυρισμένο μάτι εξαιτίας μου. Που ήταν η μόνη που γελούσαμε συζητώντας διεξοδικά τα σεξουαλικά μας ζητήματα και μου έδινε συμβουλές και tips σχετικά. Που μπορεί να μην την δω για μήνες αλλά όταν βρεθούμε νιώθω σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Στην Μιράντα. Που είναι πάντα πιο μπροστά από την εποχή της. Που αν δεν ήταν αυτή δεν θα ήξερα τι θα πει στην πράξη η λέξη τολμώ και αλτρουϊσμός. Που με παρακίνησε να κάνω αυτό που μου άλλαξε την ζωή. Που παρόλο που παντρεύτηκε σχεδόν κοιμισμένη από την εγκυμοσύνη της, είχε την διαύγεια να μου πει όταν της είπα πόσο καλή μοιάζει να είναι η πεθερά της ότι "όλοι καλοί είμαστε τους τρεις πρώτους μήνες"! Τι αλήθεια που είναι!

Στην Κατερίνα. Που είναι το πιο αθώο πλάσμα που γνώρισα στην ζωή μου. Που χρειάστηκε ένα απόγευμα μόνο να μου διηγηθεί την ιστορία της ζωής της (δεν έχω βέβαια την αποκλειστικότητα του προνομίου). Που είναι ο μόνος άνθρωπος που γνωρίζω που μοιάζει να μην έχει μυστικά. Που δεν υποκρίνεται ποτέ. Που ποτέ δεν βαριέται να μου φτιάχνει τα μαλλιά και μια φορά ξεπέρασε ακόμα και τις δικές μου προσδοκίες, όταν μου τα έφτιαξε μία φορά, μόνο για να δω πως θα είμαι, και μου τα ξανάφτιαξε αμέσως μετά όπως τα ήθελα. Που προσφέρθηκε να μου δώσει τις ωοθήκες της αν δεν μπορώ να κάνω παιδί!!!!

Και τέλος στην νεόφερτη Μαρία. Που με αγκάλιασε με την ζεστασιά της, την καλοσύνη της, την γενναιοδωρία της και την αισιοδοξία της από την πρώτη στιγμή. Που με νοιάζεται και είναι πρόσχαρη και καταδεκτική με όλους. Που είναι αυτή που μου έγραψε γράμμα παρόλο που τα σπίτια μας δεν απέχουν παραπάνω από δέκα λεπτά. Που είναι η μόνη που με κάνει να αισθάνομαι σαν να μην κατέβηκα από άλλο πλανήτη και με κάνει να θέλω να της πω τα πάντα για μένα.

θα είμαι σε όλες ευγνωμων που βρέθηκαν στην ζωή μου.

Λυκοφιλίες

Εχθές λοιπόν διαπίστωσα για τρίτη (ελπίζω και τελευταία) φορά στην ζωή μου ότι οι φιλίες μεταξύ γυναικών συχνά καταλήγουν να είναι λυκοφιλίες.

Είμαι όπως έχω πει και άλλες φορές εξαιρετικά εύθυμος, ανοιχτός και καλοπροαίρετος άνθρωπος. Δεν είμαι άμεμπτη, ούτε η τέλεια φιλενάδα.

Όμως, πάντα την κάθε μου σχέση την ξεκινώ με τις καλύτερες των διαθέσεων και πάντα μα πάντα φέρομαι στον άλλον με μια αθωότητα που πολλές φορές νομίζω ότι αγγίζει τα όρια της ηλιθιότητας. Θεωρώ απλά ότι ο άλλος είναι τόσο ειλικρινής μαζί μου όσο είμαι εγώ με εκείνον.

Η πρώτη φορά που έπεσα από τα σύννεφα από μια τέτοια φιλία ήταν όταν ακόμα ήμουν μεταξύ 14-16 ετών. Ήμασταν τρεις φίλες που περνούσαμε τον καιρό μας μαζί. Σε κάποια φάση έτυχε να βρεθούμε οι δύο μόνες για αρκετή ώρα και εκεί διαπιστώσαμε ότι η τρίτη έλεγε ψέματα και στις δυο για αυτήν που ήταν απών.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται αρκετά χρόνια αργότερα περίπου στην ηλικία των 24-25. Μια «φίλη» με φλομώνει στα ψέματα γιατί απλά δεν θέλει να μου πει ότι έκανε σχέση με έναν πρώην μου. Όταν το έμαθα τελικά και συμπληρώθηκε το παζλ, και αντιλήφθηκα πόσα ψέματα μου είχε πει για αυτόν τον λόγο, αναρωτήθηκα… τα άξιζε άραγε όλα αυτά ο πρώην? Εξάλλου ήταν όντως πρώην και άρα χάρισμα της!

Και να σου τώρα μια δεκαετία σχεδόν μετά ξανά ένα παρόμοιο σκηνικό. Μια «φίλη» χώρισε από τον επταετίας δεσμό της και ξαναθυμήθηκε τις παλιές της φίλες. Και μέχρι εκεί καλά. Έλα όμως που εκείνη πήγε διακοπές και εμείς οι άλλες στην χθεσινή μας συνάντηση διαπιστώσαμε ότι το ίδιο περιστατικό της ζωής της που αφορούσε π.χ. την συμβίωση της με τον πρώην στην μια το έλεγε αλλιώς και στην άλλη αλλιώς. Ψέματα εκατέρωθεν για να δημιουργεί εντυπώσεις και ανακατωσούρες. Μισές αλήθειες στην μια. Μισές αλήθειες στην άλλη. Έχασα πάσα ιδέα.

Και αναρωτιέμαι!!! Ποιος ο λόγος ???

Στο τριπάκι του «μου είπες, σου είπα» δεν μπαίνω. Δεν με ενδιαφέρει. Και όταν γυρίσει από τις διακοπές θα έχω την ευκαιρία να διαπιστώσω και του λόγου το αληθές στην πράξη. Δεν πρόκειται να της πω τίποτα. Απλά δεν θα είμαι ίδια απέναντι της. Τόσο απλά.