True Stories Νο1: Η φλόγα που μας καίει...

Φάση 1η: Το παιδί στην εντατική μετά από εγχείρηση αφαίρεσης κακοήθους όγκου. Μετά στην νευροχειρουργική όπου την φροντίδα πια του παιδιού (και καλύτερα ίσως) την αναλαμβάνουμε εμείς οι γονείς. Και στις δύο περιπτώσεις είμαστε εκεί από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ. Ογκολογικό περιστατικό αναμφίβολα. Εμείς οι γονείς, όντας από επαρχία, σκεφτόμαστε ότι ίσως μπορεί να μας φανεί χρήσιμος ο σύλλογος που υποτίθεται κάνει αυτό. Προσφέρει στέγη σε γονείς από επαρχία που χρειάζεται να μείνουν μήνες στην πρωτεύουσα για την θεραπεία τους. Φευ. Είχαμε απατηθεί οικτρά. Πήγα εκεί και έκανα αίτηση για να μας παραχωρήσουν κάποιο δωμάτιο έτσι ώστε να μην γυρνάμε σαν την άδικη κατάρα γύρω γύρω από το νοσοκομείο όταν δεν ξεροσταλιάζουμε στο δωμάτιο 2Χ3 της αναμονής της εντατικής. Και μετά, όταν είμαστε στην νευροχειρουργική, να μπορούμε να το χρησιμοποιούμε για να κοιμόμαστε εναλλάξ και να αφήνουμε κάποια προσωπικά είδη έτσι ώστε να μην χρειάζεται να ξεπαραδιαζόμαστε στα ταξί.


Τι νομίζετε ότι μας είπαν? Ότι για να μας δεχτούν πρέπει να έχουμε κάνει εισαγωγή στο ογκολογικό. Αλλιώς δεν γίνεται. Δηλαδή με λίγα λόγια. Δεν μας νοιάζει που έχετε παιδί με καρκίνο και ας είμαστε υποτίθεται σύλλογος που φροντίζει τους γονείς που τα παιδιά τους έχουν καρκίνο. Δεν μας νοιάζει το πως θα την παλέψετε τον ένα μήνα και βάλε πριν μπείτε στο ογκολογικό. Εμείς για να επεξεργαστούμε καταρχήν την αίτηση σας πρέπει να μας το υποδείξει γιατρός από το ογκολογικό. Ο οποίος ποτέ δεν εμφανίστηκε...

from http://www.hmt.com.gr

Φάση 2η: Είμαστε πια επίσημα στο ογκολογικό. Κανείς γιατρός δεν σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να ενημερώσει τους γονείς, εμάς δηλαδή, για την κατάσταση του παιδιού, για το τι μέλλει γενέσθαι, τι θεραπεία θα ακολουθήσουμε, ποιο είναι το πλάνο, τι ελπίδες έχουμε, τι να περιμένουμε τέλος πάντων κτλ. Κανείς. Αυτό όμως που δεν παρέλειψαν ήταν να μας ετοιμάσουν πρώτο από όλα και χωρίς να το ζητήσουμε γιατί εν τω μεταξύ είχαμε βρει που θα μέναμε, το χαρτί που θα μας άνοιγε τις πόρτες του πολυπόθητου ξενώνα. Πήγα από περιέργεια. Και έφυγα απελπισμένη από αυτά που είδα και άκουσα. Οταν πήγα να μου δώσουν τα κλειδιά ένας υπάλληλος εκεί ανέλαβε να μου δείξει το δωμάτιο το οποίο προτίθετο να γίνει το σπίτι μου τους επόμενους μήνες καθώς και να με ενημερώσει για τους κανόνες του ξενώνα.


Δεν τα θυμάμαι όλα και πως άλλωστε όταν γραπτώς ήταν τουλάχιστον 3 σελίδες Α4 τις οποίες παρόλο που με έβαλαν να τις υπογράψω δεν μου έδωσαν αντίγραφο τους παρόλο που το ζήτησα προβάλλοντας μια φθηνή δικαιολογία και ρίχνοντας το στο μισοαστείο ότι δεν είναι δα και τόσο αυστηρά τα πράγματα και ότι εδώ είμαστε οικογένεια και ότι δεν υπάρχει πρόβλημα και ότι θα τα βρούμε όλα στην πορεία και ένα σωρό άλλες κοινοτοπίες.


Μερικοί από τους κανόνες του ξενώνα που υποτίθεται παρέχει φιλικό, οικείο περιβάλλον για τους γονείς και το άρρωστο παιδί τους είναι οι εξής οι οποίοι πρόκειται να μείνουν ανεξίτηλοι στην μνήμη μου όσος καιρός και να περάσει.


1. Τα πλυντήρια είναι κοινόχρηστα και για να διασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία του ξενώνα, θα έχετε δικαίωμα να πλένεται τα ρούχα σας μία φορά την εβδομάδα κατόπιν συνεννόησης με τους ενοίκους των δωματίων των υπολοίπων ορόφων που είναι στην ίδια θέση με το δικό σας. Το στεγνωτήριο έχουν δικαίωμα να το χρησιμοποιούν μόνο γονείς των οποίων η κατάσταση της υγείας των παιδιών τους απαγορεύει το άπλωμα των ρούχων σε ανοικτό χώρο. Οι υπόλοιποι, απλώνεται στην ταράτσα. (Σκεφτείτε μόνο να είναι χειμώνας και εσείς να πηγαινοέρχεστε στο νοσοκομείο κουβαλώντας λάτρα)


2. Υπάρχει κοινόχρηστη κουζίνα, στην οποία μπορείτε να μαγειρεύετε κατόπιν συνεννόησης με όλους τους υπόλοιπους ενοίκους του ξενώνα. Απαγορεύονται τα delivery. Αν θέλετε να φάτε κάτι απ' έξω μπορείτε να φάτε εκτός του ξενώνα, στα σκαλιά της εισόδου π.χ.


3. Επιτρέπεται να τρώτε μόνο στην τραπεζαρία και απαγορεύεται να τρώτε μέσα στο δωμάτιο. (Σκεφτείτε ένα παιδί όπως το δικό μου αλλά και τόσα άλλα που δύσκολα μπορούν να μετακινηθούν...)


4. Έχει δικαίωμα ο υπεύθυνος του ξενώνα να κάνει αιφνιδιαστικές εφόδους στο δωμάτιο που φιλοξενείστε είτε είστε μέσα είτε εκτός για να επιβεβαιώσει ότι κάνετε σωστή χρήση του και ότι τον κρατάτε καθαρό.

Να μην αναφερθώ στην κατάσταση των δωματίων ε? Νομίζω είναι περιττό.


Φάση 3η: Είμαστε στα εξωτερικά ιατρεία του ογκολογικού... Την ώρα που έρχεται η σειρά μας και ξεκινάει η εξέταση μετά από λίγο ανοίγει η πόρτα, μπαίνει η νοσοκόμα και αμέσως πίσω της σε έξαλλη κατάσταση, αλαλλάσσοντας αφιονισμένη για κάτι που δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε η υπεύθυνη-διευθύντρια του συλλόγου που καίει να τα χώνει στην νοσοκόμα και κατόπιν στον γιατρό. Εννοείται ότι η εξέταση διακόπηκε και για 1-2 λεπτά ήταν σαν να μην υπήρχαμε στο πλάνο. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησε το ανεπιθύμητο ακροατήριο και κατέβασε τους τόνους. Συνέχισε όμως να τα χώνει στην νοσοκόμα την οποία είχε πάρει στο κατόπι, ψιθυριστά πλέον.


Φάση 4η: Η γιατρός που είναι η σειρά της κάνει την πρωινή γύρα στα δωμάτια των ασθενών. Στο κατόπι της καθ όλη την διάρκεια της γύρας είναι η υπεύθυνη-διευθύντρια του εν λόγω συλλόγου. Μπαίνει και αυτή μαζί με την γιατρό και τις νοσοκόμες στα δωμάτια των ασθενών και παρακολουθεί από κοντά την εξέταση του κάθε παιδιού. Ιατρικό απόρρητο σου λένε. Αστεία υπόθεση. Στη στάση στο δίπλα δωμάτιο διαδραματίζεται ο εξής διάλογος στην διάρκεια της εξέτασης του παιδιού δίπλα όπως μου τον μετέφεραν παρόντες του δωματίου.


Υπεύθυνη συλλόγου: Το θυμάστε το παιδί εκείνο που είχε την ίδια πάθηση με αυτό εδώ του οποίου η μαμά πέρσι τέτοιο καιρό το πήρε και το πήγε Αγγλία?

Γιατρός: Ναι το θυμάμαι

Υ.Σ. Ε! Υποτροπίασε πριν λίγο καιρό.

Γιατρός: Α! Ναι? Όχι γιατί η μάνα του μας έκανε την έξυπνη.



Δηλαδή... Το να θέλει ένας γονιός να κρατήσει την ελπίδα ζωντανή για το παιδί του, το να θέλει να του ανοίξει μια πόρτα όταν αυτοί του την κλείνουν είναι απλά εκτός πλάνου γιατί ενδέχεται να πληγωθεί ο εγωισμός τους αν βγουν λάθος. Οι υπόλοιποι που υποτίθεται σε στηρίζουν να σε συζητάνε όχι για να βοηθήσουν βέβαια αλλά για να τονωθεί ο εγωισμός των γιατρών που είχαν μια πραγματική αποτυχία στα δεφτέρια τους.... αυτήν που λέει ότι αυτοί δεν ήξεραν ή δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο ενώ κάποιος άλλος έχει ακόμα να κάνει και να παλέψει... Γιατί αυτή μόνο είναι απτή αποτυχία τους. Όλοι οι υπόλοιποι θάνατοι που είναι ένα σχεδόν σύνηθες φαινόμενο εκεί, δεν είναι. Εκεί δεν έφταιγαν αυτοί. Εκεί έφταιγε ο οργανισμός του παιδιού που δεν άντεξε, που υπέκυψε στην λοίμωξη που ο καρκίνος του ήταν too aggressive.



Αυτά όλα συνθέτουν την εικόνα των ανθρώπων που είναι βαλμένοι σε καίριες θέσεις για να σταθούν δίπλα σας, σε εσάς και το παιδί σας. σε μια τόσο δύσκολη φάση της ζωής σας. Εύχομαι μόνο κανείς να μην πέσει στην ανάγκη τους ποτέ.

Let's talk about... cancer

Ένα πράγμα μπορείς να πεις με σιγουριά γι αυτήν την ασθένεια... Σε φέρνει κοντά στον θάνατο. Και δεν εννοώ μόνο με την κυριολεκτική έννοια.

Σε κάνει να αναθεωρήσεις την ζωή σου, να την αντιληφθείς με ένα νέο τρόπο, σαν ένα παιχνίδι που όμως δεν είναι και τόσο παιχνίδι, που νομίζεις ότι έχει κανόνες αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει.
Τα άσχημα πράγματα συμβαίνουν ναι, αλλά πάντα στους άλλους, ποτέ σε εμάς. Εμείς είμαστε πάντα η εξαίρεση του κανόνα.

Έτσι και εγώ πίστευα ότι τίποτα κακό ποτέ δεν θα μου συνέβαινε. Ότι πάντα θα ζούσα σε μια γλυκιά ρουτίνα διανθισμένη από ασήμαντες δυσκολίες που νόμιζα ότι μου μιζέριαζαν την ζωή. Έτσι νόμιζα. Και μια μέρα ξύπνησα και αντί να κάνω χειροτεχνίες και  baking  για τα παιδάκια μου, βρέθηκα να γυρνάω σαν την άδικη κατάρα από το ένα νοσοκομείο στο άλλο.

Το ένα από τα διδυμάκια μου διαγνώσθηκε με όγκο στο κεφάλι. Κακοήθη φυσικά. Όπως μου είπε ένας φίλος που γνώρισα από εδώ μέσα και τυγχάνει να έχουμε και ίδια μέρα γενέθλια, όταν έμαθε τα νέα μου, όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει σε ένα παιδί, είναι απλά αδικία.
Είναι πράγματι. Μου είναι πλέον οφθαλμοφανές. Όχι μόνο γιατί βλέπω το έξι χρονών παιδί μου να παλεύει για την ζωή του, αλλά γιατί βλέπω καθημερινά σχεδόν, βρέφη ακόμα να κάνουν το ίδιο.

Θα θελα να γράψω για το πως αντιμετώπισα το  θέμα από την αρχή. Δεν ξέρω αν μπορώ. Όλα αυτά έχουν περάσει πια στην σφαίρα του παρελθόντος αυτού που πέρασε χάθηκε και δεν υπάρχει.

Θυμάμαι το σάστισμα όταν άκουσα απέξω απέξω τα νέα χωρίς ακόμα να ξέρω τι ακριβώς σημαίνουν και τι συνεπάγονται.

Θυμάμαι την προσπάθεια να κατανοήσω πόσο σοβαρό ήταν και χρειαζόταν ένα τετοιο μεγάλο χειρουργείο. Θυμάμαι τον πανικό, την απελπισία που ένιωσα σαν ήδη να είχα χάσει το παιδί μου.

Θυμάμαι ότι είχα την αίσθηση ότι έκανα κακό στο παιδί στην προσπάθεια μου να το κρατήσω στην ζωή.

Θυμάμαι την απόγνωση μου στα ακούσματα των λέξεων καρκίνος, χημειοθεραπεία, ελπίδες.

Θυμάμαι ότι είχα το πριν στο μυαλό μου που μου γεννούσε καθημερινά καινούργιες λύπες, έφερνε δάκρυα στα μάτια, που θόλωναν το παρόν που ζούσα και με έκαναν να μην βλέπω καν μέλλον.

Μια μέρα αποφάσισα ότι όλο αυτό δεν είχε κανένα νόημα πια. Η ζωή μου είχε αλλάξει, και έπρεπε να ακολουθήσω την αλλαγή, να βρω μια ομορφιά μέσα σε αυτήν για να μπορέσει να εξελιχθεί.

Δεν λέω ότι έχω πλέον βρει τον τρόπο να νταραβεριστώ με επιτυχία το όλο αυτό θέμα που λέγεται καρκίνος. Όχι. Δεν μπορείς να είναι κανείς τόσο δυνατός που να μπορεί να είναι προετοιμασμένος κανείς με όλα αυτά που απορρέουν από αυτήν την νόσο. Δεν μπορείς με κανένα τρόπο να προετοιμαστείς και να δεχτείς εκ προοιμίου ότι μπορεί να χάσεις το παιδί σου κάποια μέρα, τόσο σύντομα, τόσο άδικα. Δεν μπορείς καν να σκεφτείς πως είναι όταν ένα μέλος της οικογένειας είναι μακροχρόνια άρρωστο, για μήνες ή και χρόνια όταν σε κανονικές συνθήκες μια  απλή γαστρεντερίτιδα που κρατάει μια εβδομάδα μπορεί να αποδιοργανώσει εντελώς την οικογενειακή ρουτίνα.

Μπορείς όμως να νιώσεις και να δώσεις χωρίς να λυπάσαι, όσο πιο πολύ μπορείς,  αγάπη και απόλυτη αποδοχή, όλα αυτά που περισσότερο  από όλα τα φάρμακα  και τις θεραπείες έχει ανάγκη το παιδί σου.

Μπορείς να δείξεις την συμπόνια σου και το έμπρακτο ενδιαφέρον σου για το κάθε τι που αντιμετωπίζει ο δίπλα σου και πριν ήσουν πολύ απασχολημένος με την "ζωή σου" για να το κάνεις.

Μπορείς απλά να είσαι θετικός. Θετική στάση σε αυτό που συμβαίνει τώρα. Εξάλλου μόνο το παρόν υπάρχει. Τα άλλα όλα είναι παραμύθια του νου που περιπλέκουν την εικονική του πραγματικότητα.

Light It Up Blue

Σήμερα  εκτός από πρωταπριλιά είναι και μια  από τις 2 μέρες που είναι αφιερωμένες στον αυτισμό (1 & 2  Απριλίου). Ότι γνωρίζω σχετικά προέρχεται από ότι διαβάζω δεξία και αριστερά στο net  και αφορμή για αυτό το ελάχιστο ενδιαφέρον μου στάθηκε μια  μαμά blogger, η Maria-Maria,  που γράφει χρόνια τώρα τις προσωπικές της εμπειρίες δίνοντας μου την ευκαιρία να καταλάβω ελάχιστα την θέση στην οποία βρίσκεται.  Με το σημερινό της post  μας ζητά αυτό το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε όλοι, άσχετα το πόσο βιώνουμε τον αυτισμό στην ζωή μας. Να την κατανοήσουμε. Αυτήν και όλους τους γονείς με αυτιστικά παιδιά.

Μια μικρή ιδέα του τι περνάς ένας γονιός με αυτιστικό παιδί μας δίνει το βίντεο που μας προτείνει να δούμε. Πατήστε εδώ για να το δείτε.

Ανεξάρτητα πάντως από το πόσο μας αφορά ο αυτισμός  ή όχι, επιβάλλεται να γνωρίζουμε για αυτόν. Πρέπει να ξέρουμε για το πως λειτουργούν τα αυτιστικά άτομα και τον τρόπο σκέψης τους, γιατί έτσι έχω την εντύπωση ότι μπορούμε να διευκολύνουμε την συναναστροφή μας μαζί τους και με τις οικογένειες τους.
Προσωπικά γνωρίζω ένα ζευγάρι φίλους, που ζουν όμως μακριά, και που στην ηλικία των 3-4 περίπου ανακάλυψαν ότι το πρώτο τους αγοράκι είναι αυτιστικό, και κάνουν ότι μπορούν να το βοηθήσουν  και γνωρίζω επίσης και ένα άλλο ζευγάρι του οποίου η μαμά ήταν  φίλη από τα παιδικά μου χρόνια που είναι σε άρνηση και όχι μόνο δεν κάνει κάτι για να το βοηθήσει αλλά είναι έτοιμη να τσακωθεί με οποιονδήποτε υπαινιχθεί το παραμικρό για το παιδί της . Και αυτό είναι εκτός από λυπηρό και τραγικό επιπλέον.

Σχετικά link εδώ:
http://www.lightitupblue.org/
http://www.autismdikepsy.gr/

Ψεύτικο το τεστ για Η1Ν1

Αναδημοσίευση από το http://www.eoniosiniohos.gr/dialogos/index.php?topic=1907.0


http://colonelqubit.wordpress.com/2009/11/05/h1n1-how-we-test-for-it-and-why-theres-no-fda-cleared-test/
"At this time, no FDA-approved/cleared tests that identify the existence of 2009 H1N1 influenza virus in clinical specimens are available in the United States. Therefore, the Centers for Disease Control and Prevention (CDC) has developed this test to detect novel influenza A (H1N1) infections."
Με άλλα λόγια το τεστ δεν υπάρχει, αλλά .... το CDC έβγαλε ένα - έτσι για να υπάρχει!!!!
Δειλά δειλά εμφανίζονται οι πρώτοι σκεπτικιστές για την γνησιότητα της ανίχνευσης του νέου ιού, όσοι καταφέρουν και ξεφεύγουν από τη εγκεφαλική παράλυση της φθορίωσης του νερού και άλλων κατευναστικών που χύνονται στη σούπα της ύπαρξης μας.
Είναι γεγονός ότι σε όλες τις φτωχές σε τεχνολογία χώρες η εξάρτηση από τη μαμά Αμερική καταντά μια επικίνδυνη στερεοτυπία. Η επιβεβαίωση για την ύπαρξη του περιβόητου "νέου" ιού Η1Ν1με τα πυροτεχνήματα των απόψεων των "ειδικών" (που απλά πήραν ένα μέηλ από το αφεντικό ενώ χρειάζεται να διαβάσουν για να θυμηθούν τι είναι το rRT- PCR) γίνεται με μια μέθοδο που ανιχνεύει υλικό των ανθρώπινων κυττάρων!!!
Κανείς από τους "ειδικούς" δεν μπήκε στο κόπο να εξηγήσει στον εαυτό του πρώτα -και μετά στο κοινό- τι είναι αυτό το Ν και τι το Η στην ονομασία του ιού. Η αιμαγλουτινίνη λοιπόν και η νευραμινιδάση δεν είναι παρά ουσίες των δικών μας κυττάρων!!! Τότε πώς στο καλό ανιχνεύουν έναν ιό που βλάπτει τον οργανισμό μας;
Είναι εντυπωσιακό ότι αυτή τη στιγμή αν βάλεις τις λέξεις CDC protocol rRT-pcr H1N1 στο pubmed, ΣΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ ΣΑΗΤ ΠΟΥ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΕΙ ΌΛΑ ΤΑ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΑ ΙΑΤΡΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
ΘΑ ΒΓΑΛΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ
No items found. δηλαδή δεν ασχολήθηκε κανείς .
θα έλεγε κανείς ότι είναι εκπληκτικό να ανακοινώνεται με τόσες φανφάρες ένας νέος ιός και να μην τον έχει ανακαλύψει κανείς επιστήμονας πιο πριν, παρά μόνο να ανακοινώνεται ξαφνικά και επίσημα από τα όργανα που λίγο -πολύ έχουν καταντήσει ντουντούκες του φαρμακευτικού καρτέλ.

Εμβολίων συνέχεια....

Μόλις γύρισα από ένα μικρό ταξιδάκι αστραπή, που ελπίζω να είναι το τελευταίο αυτού του καλοκαιριού, γιατί ξεθεώθηκα να τριγυρνώ με τα μικρά, και ενώ ετοιμαζόμουν να γράψω για μια ταινία-ντοκιμαντέρ που με ξετρέλανε, αποφάσισα να το αφήσω για λίγο αργότερα γιατί θεωρώ πιο επίκαιρο το παρακάτω βιντεάκι που έχει να κάνει με τα εμβόλια που αποφάσισα ότι πλέον ΔΕΝ θα κάνω στα παιδιά μου!
Δεν θα αναφέρω τι απίστευτα άκουσα από το στόμα του γιατρού μου όταν του ανακοίνωσα την απόφαση μου να μην κάνω άλλα εμβόλια στα παιδιά μου. Αναρωτιέμαι μόνο ένα πράγμα.

Άραγε οι γιατροί όταν αποφοιτούν, διαβάζουν, ενημερώνονται, μαθαίνουν, ψάχνονται ή επαναπαύονται σε αυτά που τους έμαθαν οι πρεσβύτεροι τους και υιοθετούν μόνο τις απόψεις που διατυπώνονται σε συνέδρια τα οποία διοργανώνουν και χρηματοδοτούν φαρμακευτικές εταιρείες?

Δεν ξέρω εσείς τι λέτε, όσοι είσαστε ή δεν είσαστε γονιοί, αν το ψάξατε το θέμα ή απλά επαναπαύεστε στο ότι "οι γιατροί ξέρουν", εγώ όμως, όταν ενημερώθηκα αρκετά, γέμισα τύψεις που δεν το έκανα νωρίτερα και άφησα να γίνουν στα παιδιά μου όλα αυτά τα εμβόλια.
Αν έχετε κάποια άποψη για το θέμα είναι σίγουρα σεβαστή. Αλλά καλό είναι να ενημερωθείτε για το θέμα. Αν δεν σας καλύπτουν όσα μπορεί να βρείτε στο Internet, αρκεί να διαβάσετε το βιβλίο του κ. Κων.Μουρούτη - ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ όπου μέσα περιέχει αναφορές, στοιχεία και αποδείξεις τέτοιες που θα σας κάνουν να αισθάνεστε απίστευτα ανεύθυνοι που ενώ προσέχατε την υγιεινή του παιδιού σας επιμελώς, την κοινωνικότητα του και την διατροφή του ψάχνοντας τα ράφια με τα βιολογικά προϊόντα εναγωνίως, να διαπιστώσετε ότι ταυτόχρονα του κάνατε άθελα σας το μεγαλύτερο κακό στην υγεία του.

Δεν θα επεκταθώ άλλο. Ήδη σε όσους έχω μιλήσει σχετικά με κοιτάνε λες και ήρθα από άλλο πλανήτη. Όχι από αυτόν που η χρησιμότητα των εμβολίων θεωρείται δεδομένη (ενώ δεν είναι).
Τέλος πάντων! Σκοπός μου δεν είναι να σας αλλάξω την γνώμη που έχετε πασάροντας σας την δική μου ως την σωστή. Ο καθένας κρίνει και αποφασίζει μόνος του.

Το παρακάτω βίντεο που στάθηκε αφορμή για αυτό το post στόχο έχει να μας ευθυμήσει όλους! Υπέρμαχους των εμβολίων και μη!
Απολαύστε το ! Και σκεφτείτε το διπλά πριν πάτε να κάνετε το εμβόλιο της γρίπης στα παιδιά σας.!

Είναι τα εμβόλια επικίνδυνα? Είναι η αποτελεσματικότητα τους τεκμηριωμένη??

Τελικά μάλλον πρέπει να γίνουμε οι ίδιοι γιατροί του εαυτού μας. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξα όταν εντελώς τυχαία έπεσα πάνω σε ένα παλιότερο post του Blog μιας μαμάς (ναι, τελευταία τριγυρνάω σε μαμαδίστικα blog πολύ!) όπου καταπιανόταν με το θέμα του εμβολίου MMR του οποίου την ύπαρξη αγνοούσα μέχρι πρότινος. Το εν λόγω εμβόλιο θεωρείται υπαίτιο από πολλούς στο ότι μπορεί να προκαλέσει αυτισμό και γι' αυτό και έχουν γίνει και συνεχίζονται να γίνονται έρευνες επ' αυτού. Το συγκεκριμένο εμβόλιο είναι υποχρεωτικό εδώ στην Ελλάδα γι' αυτό καλό είναι να διαβάσετε το παραπάνω post για να ενημερωθείτε σχετικά.

Σε αυτό το post λοιπόν κάποιος ανώνυμος αφήνει έναν σύνδεσμο ο οποίος παραπέμπει σε ένα forum σχετικό με ενυδρεία όπου στην κατηγορία επί παντός επιστητού (όλα τα forum έχουν την παιδική τους χαρά) υπήρχε ανοιγμένο θέμα σχετικά με τα εμβόλια το οποίο το άνοιξε ένας πατέρας με την εξής απλή ερώτηση προς τα άλλα μέλη του forum

Καλημερα,ο γιος μου που ειναι 2 ετων εχει κανει μεχρι τωρα 20 εμβολια ,το καθε εμβολιο Χ 3 φορες η καθε δοση.Ξερετε τη παιζετε νομιζω και με αυτα τα εμβολια [τα εσοδα απο τα κερδη ειναι τεραστια],το θεμα ειναι αν δε τα κανει το παιδι μετα θα εχει προβλημα δεν θα μπορει να παρει χαρτι απο το γιατρο για να παει σχολειο και τα σχετικα.

1]Εσεις σαν γονεις πως το αντιμετωπιζετε αυτο και τι κανετε ?

2] Υπαρχει καμια λιστα η κανενα σαιτ να ανοιξουν λιγο τα ματια μας, για το τι εμβολια πρεπει να κανει η οχι το καθε παιδι ?

Τα δικά μου μέχρι 11 μηνών είχαν κάνει 10 εμβόλια (4 ειδών)!!!

Η συζήτηση εκεί έχει απίστευτο ενδιαφέρον, θίγονται πολλά καυτά θέματα όχι μόνο ιατρικής φύσεως αλλά και θέματα ελευθερίας του λόγου γενικά και σε σχέση με το μέσο που λέγεται διαδίκτυο. Είναι κρίμα που τελικά κάποιος από τους admin αποφάσισε να κλείσει το θέμα. Είμαι απόλυτα σίγουρη ότι ο άνθρωπος που το έκανε είναι και αυτός υπέρμαχος της "αλήθειας" και της "ελευθερίας". Αρκεί αυτή η αλήθεια να μην του χαλάει την βόλεψη και να μην πάει κόντρα στην δική του "αλήθεια".

Από εκεί έμαθα πολλά, βρήκα και άλλους συνδέσμους και τρόμαξα με αυτά που διάβασα όταν συνειδητοποίησα πόσο απροστάτευτοι είμαστε μπροστά στα συμφέροντα των φαρμακοβιομηχανιών, πόσα λίγα γνωρίζουμε για αυτά που βάζουμε στο σώμα μας και στα σώματα των παιδιών μας, πόσο ευάλωτοι είμαστε σε κάθε προπαγάνδα και πόσο ευκολόπιστοι είμαστε σε θέματα σημαντικά που θα άξιζε να ψαχτούμε ενώ είμαστε κριτικοί σε θέματα που λίγη σημασία έχουν στην ζωή μας.

Μια συγκέντρωση κάποιων από αυτών που ελέχθησαν στο forum καθώς και άλλους συνδέσμους σχετικούς θα βρείτε σε αυτό εδώ το link από όπου προέρχονται και τα παρακάτω αποσπάσματα που παραθέτω. Αξίζει να το διαβάσετε όλο. Ειδικά όσοι είστε γονείς.

Οτι υπάρχουν κάποια εμβόλια που περιέχουν δήθεν εξασθενημένα μικρόβια αυτό είναι ρητορική και όχι επιστήμη, γιατί αν πάρεις μια κοινωνία ζώων, που έχουν εκτεθεί σε μια δυσμενή συνθήκη, θα βρείς κάποια από αυτά να έχουν αντέξει και να τα πήγαν καλά. Αυτό είναι συνέπεια ενός φυσικού νόμου που συναντούμε ακόμα και στη κβαντική φυσική στη θεωρία του φρέατος δυναμικού. Το ίδιο συμβαίνει και με τα μικρόβια. Αν τα εκθέσουμε σε μια δυσμενή συνθήκη για να τα εξασθενήσουμε, κάποια από αυτά παραμένουν γερά, για να κάνουν την δουλειά τους.

Ενας υγιής οργανισμός δεν κινδυνεύει από μια ίωση ή από ένα εμβόλιο. Οι ευαίσθητοι όμως θα πάθουν ζημιές, που μπορεί να είναι και μοιραίες. Και μπορεί η ζημιά που θα εμφανισθεί να είναι άσχετη με την νόσο από την οποία υποτίθεται ότι προστατεύει. (Αυτό φάνηκε και με το εμβόλιο κατά της ηπατίτιδας Β που προκαλεί σκλήρυνση κατά πλάκας και ρευματοειδή αρθρίτιδα σε παιδιά.- Πράγμα που οδήγησε και τη Γαλλία να απαγορέψει τη χρήση αυτού του εμβολίου από το 1998 )

Μερικοί παραλληλίζουν τα εμβόλια με τα φάρμακα. Το φάρμακο είναι ένα σκεύασμα, χημικό συνήθως, που δρα σε κάποιο σημείο του οργανισμού, σε κάποια κύτταρα, όργανα κλπ για να αλλάξει τη λειτουργία τους. Αντίθετα ο εμβολιασμός είναι μια τεχνητή και σκόπιμη μόλυνση του οργανισμού με ένα, υποτίθεται, εξασθενημένο μικροοργανισμό, με την ελπίδα ότι ο οργανισμός θα ανταποκριθεί και θα τον νικήσει, σε κατοπινή έκθεση.

Σε μια τέτοια μόλυνση οι πολύ αδύνατοι οργανισμοί πεθαίνουν, ενώ οι πολύ δυνατοί δεν παθαίνουν τίποτα. Βέβαια οι πολύ αδύνατοι και οι πολύ δυνατοί είναι εξαιρέσεις. Το όλο θέμα αφορά τα συνήθη άτομα που έχουν μια μεσαία υγεία. Τι γίνεται με αυτά; Σώζονται από κάποια έκθεση στο μικρόβιο από το οποίο προστατεύει το συγκεκριμένο εμβόλιο; Εδώ είναι ένα θέμα. Και τι γίνεται αν ένα τέτοιο άτομο δεν πρόκειται να συναντήσει ποτέ στη ζωή του το υπόψη μικρόβιο; Δεν εκτίθεται σε μια μόλυνση άδικα; Ποιές είναι οι μακροπρόθεσμες βλάβες στην υγεία του; Κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα, γιατί οι μελέτες είναι πολύ περιορισμένες και όπως είπα αλλού είναι, σε ορισμένες περιπτώσεις, αναξιόπιστες.

Η εμπειρία δείχνει ότι, στα συνήθη άτομα, οι επιδράσεις μιας σκόπιμης μόλυνσης στο νευρικό σύστημα είναι εύκολα αντιληπτές από ένα προσεκτικό γονιό, πατέρα ή μητέρα ή και από κοντινό συγγενή. Νομίζω ότι η πρώτη δόση κάθε εμβολίου είναι πολύ σημαντική. Όσοι γονείς έχουν κάνει πρόσφατα πρώτο εμβόλιο στα παιδιά τους καλό είναι να παρατηρήσουν, αν διαπίστωσαν μια αλλαγή στο χαρακτήρα τους, που κράτησε κάπως πιο μόνιμα.

Δηλαδή αν παρατήρησαν ότι μετά το εμβόλιο το παιδί έγινε πχ πιο γκρινιάρικο ή ο,τιδήποτε άλλο. Δεν το λέω τυχαία. Η επιθετικότητα που παρατηρείται στα αμερικανικά σχολεία έχει αποδοθεί από κάποιους στον υπερεμβολιασμό των αμερικανόπαιδων.

Το εμβόλιο για το καρκίνο του τραχήλου έχει παρατηρηθεί ότι προκαλεί ανακοπή τα πρώτα 15 λεπτά μετά τη χορήγηση του. Οι φήμες λένε ότι τα 102 επίσημα σοβαρά περιστατικά κατά τη διάρκεια των δοκιμών του εμβολίου της Μερκ περιλάμβαναν 17 Θανάτους κοριτσιών. Πρέπει λοιπόν να παρακολουθούνται τα παιδιά για 15 λεπτά, σύμφωνα με τους επίσημους οργανισμούς. Δεν ξέρουν βέβαια τι μπορεί να γίνει μετά τα 15 λεπτά, δηλαδή μετά ένα μήνα, ένα έτος κλπ γιατί κανείς δεν κάνει μακροπρόθεσμες μελέτες τέτοιου τύπου. Και αν ένα επείγον περιστατικό πάει ένα χρόνο μετά στο νοσοκομείο, κανείς δεν ρωτάει τι εμβόλια έχει κάνει το παιδί .

Σύμφωνα πάντα με επίσημες μελέτες σε περιοδικά και ανακοινώσεις του Οργανισμού Φαρμάκων της Αμερικής, το εμβόλιο αυτό δεν εξαλείφει τον ιό ΗΡV από τις κοπέλες, ούτε τις εργαστηριακές ενδείξεις ύπαρξης του ιού σε ενεργή κατάσταση. (Παρεμπιπτόντως το 80% ανδρών και γυναικών έχουν τον ιό ήδη, που κολλά με τη σεξουαλική επαφή. Μόνο το 1% των γυναικών θα κάνει καρκίνο του τραχήλου. Ο Οργανισμός Φαρμάκων έχει παραδεχθεί σε άσχετο χρόνο ότι δεν κάνει καρκίνο ο ΗΡV αλλά τα τελευταία χρόνια το πήραν πίσω)

Αυξάνει το εμβόλιο την πιθανότητα κατά 44,6% να πάθει προκαρκινικές καταστάσεις όποιο κορίτσι έχει τον ιό ήδη- . Με άλλα λόγια για να είναι ασφαλές το εμβόλιο πρέπει να είναι παρθένα. Δηλαδή θα πηγαίνει στο γιατρό το κορίτσι και ενώπιον των γονιών του θα το ρωτάει αν είναι παρθένα!!! Δηλαδή αν πει ψέμματα το παιδί, θα κινδυνεύσει περισσότερο;

Δεν καλύπτει, τέλος, όλους τους ιούς το εμβόλιο. Αυτό αναφέρεται επίσημα.

Σχετικά με το υποχρεωτικό των εμβολιασμών. Υπάρχει περίπτωση το κοινωνικό περιβάλλον να σε έχει πατήσει σαν οδοστρωτήρας και να μην έχεις πια εαυτό δικό σου. Να κάνεις ό,τι κάνει το περιβάλλον χωρίς καμιά αντίσταση. Η άλλη περίπτωση είναι να είσαι ο εαυτός σου και μόνον αυτό, χωρίς να δίνεις σημασία καμία στο περιβάλλον σου, να το αγνοείς, και το χειρότερο όλων, να θέλεις να επιβληθείς σε αυτό και να κάνει - το περιβάλλον σου- αυτό που θέλεις εσύ. Η χρυσή τομή είναι να σέβεσαι το περιβάλλον σου, αλλά και να μην παύεις να είσαι ο εαυτός σου. Και αυτό είναι δύσκολο.

Στο θέμα των εμβολίων θα έπρεπε να εφαρμόζεται το ίδιο. Δεν επιτρέπεται κάποιος να επιβάλλει στους άλλους μία άποψη. Συνεπώς η υποχρεωτική τήρηση των εμβολιασμών, σύμφωνα με τις οδηγίες που δίνει ένα στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, κι αμφίβολης επιστημονικής ποιότητας κέντρο, είναι απαράδεκτη και αυτό πρέπει να κατανοήσει η κοινωνία μας και να αντισταθεί. Φυσικά όσοι θέλουν να κάνουν εμβόλια στα παιδιά τους ας το κάνουν, είναι ελεύθεροι. Θα ήταν απαράδεκτο εγώ να απαιτήσω από κάποιον να μην κάνει το εμβόλιο στα παιδιά του, αν αυτός πιστεύει στα εμβόλια και το θέλει. Αυτοί όμως που δεν θέλουν θα πρέπει να προστατεύονται εξίσου.

Εγώ πάντως μετά από όλα αυτά που διάβασα ένα είναι σίγουρο. Ότι την επόμενη φορά που θα πάω στην καθιερωμένη πλέον μηνιαία επίσκεψη στον παιδίατρο μου (αφού λέω να του υπολογίζω μηνιάτικο κανονικά) θα τον ρωτήσω ευθέως για όλα αυτά. Είναι παράξενο που κάθε παιδίατρος ακολουθεί άλλη σειρά για τα εμβόλια και άλλη συχνότητα. Ήδη τον ρώτησα μια φορά γιατί μου φάνηκαν απίστευτα πολλά τα εμβόλια αλλά η απάντηση που πήρα μπορεί να με κάλυψε τότε αλλά μετά από όλα αυτά που διάβασα δεν με καλύπτει πλέον.

Θα κλείσω αυτό το post με τον επίλογο του υπογράφοντα των παραπάνω αποσπασμάτων που παραθέτω κ.Μπολάνη Παντελή - Βιοπαθολόγου . Νομίζω ότι κλείνει ιδανικά αυτό το θέμα.

Η γνώση πρέπει να ελέγχεται. Δεν λέω να πιστεύουμε κάθε θεωρία συνωμοσίας αλλά λέω να μην είμαστε εύπιστοι και να ελέγχουμε αυτό που μαθαίνουμε. Ούτε σε μένα να πιστέψετε αλλά θα σας πρότεινα να μελετήσετε περισσότερο χωρίς να νομίζετε ότι γνωρίζετε επειδή διαβάσατε κάτι στο βιβλίο του λυκείου. Αναζητείστε στοιχεία και σκεφθείτε πάνω σε αυτά και σταματήστε να ψάχνετε όταν σας το πει η καρδιά σας. Η καρδιά μπορεί να ελέγχει τη γνώση, αν είναι άγρυπνη.

Σαν γενική αρχή: δεν μπορεί το σάπιο δένδρο να παράγει υγιείς καρπούς. …

Update: Εδώ άλλο ένα σχετικό post από το blog μιας ακόμα μαμάς που άφησε σχόλιο.

Η αλήθεια για το Aids

Ενάμιση χρόνο πριν έγραφα τις ενστάσεις μου σχετικά με την πληροφόρηση που έχουμε γύρω από το Aids. Και να που τώρα μετά από αυτήν την μαρτυρία της κ.Μαρία Παπαγιαννίδου - Σεν Πιερ δικαιώθηκαν οι αντιρρήσεις μου.
Τελικά η προσωπική εμπειρία ενός και μόνο ανθρώπου μπορεί να σε πείσει ευκολότερα για μια αλήθεια από οποιαδήποτε επίσημη θέση οργανισμών που κατά βάση χρηματίζονται για να μας κρατάνε στο σκοτάδι, να μας φοβίζουν και κατ' επέκταση να μας ελέγχουν.

Παρόλο που δεν είναι ευρέως γνωστό και δεν προβλέπεται να γίνει έτσι όπως έχει η κατάσταση είναι παρήγορο και μόνο που ξέρω ότι το Aids είναι μια πλάνη. Ας είναι. Κάτι είναι και αυτό.

Το παρακάτω βίντεο είναι εξίσου ενδιαφέρον.



Εύχομαι σε όλους Καλή Ανάσταση, κυρίως πνευματική!

Περιτομή. Υπέρ ή Κατά?

Πριν από μερικές μέρες συζητούσα με μια γνωστή μου περί εγκυμοσύνης θέματα ( τι άλλο?) και η κουβέντα έφθασε στους παιδίατρους κάποια στιγμή μιας και εκείνη έχει ήδη ένα αγοράκι εδώ και μερικά χρόνια. Με αφορμή λοιπόν τους παιδίατρους και το πως αντιμετωπίζει ο καθένας τα διάφορα θέματα, φθάσαμε να συζητάμε το θέμα της περιτομής.
Ως γνωστό τα περισσότερα αγόρια γεννιούνται με φίμωση, μια κατάσταση κατά την οποία η βάλανος του πέους τους καλύπτεται από δέρμα το οποίο στην άκρη του είναι τόσο στενό που εμποδίζει την εμφάνιση της βαλάνου. Αυτή η κατάσταση συνήθως δεν είναι κάτι παθολογικό μιας και μέχρι την ηλικία των τριών ετών περίπου διορθώνεται από μόνο του. Υπάρχει όμως και η περίπτωση η φίμωση αυτή να επιμείνει, σχετικά μικρή βέβαια, αλλά λόγω του ότι δημιουργεί διαφόρων ειδών προβλήματα όπως προβλήματα στην ούρηση, μολύνσεις του πέους, πόνο κατά την σεξουαλική επαφή κ.α. θεωρείται αναγκαίο να γίνει περιτομή σε όσο πιο μικρή ηλικία γίνεται.
Και ενώ στην Ελλάδα η περιτομή είναι κάτι που γίνεται μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις που ιατρικοί λόγοι την υπαγορεύουν, σε άλλα κράτη η περιτομή είναι κοινή πρακτική είτε για λόγους υγιεινής, είτε για λόγους θρησκευτικούς είτε ακόμα και κοινωνικούς.

Από μελέτες που έγιναν σε Εβραίους και μουσουλμάνους όπου οι περιτομή γίνεται καθολικά επειδή το επιβάλλουν θρησκευτικοί λόγοι, ότι λειτουργεί προληπτικά έτσι ώστε να αποφευχθεί πιθανή εμφάνιση καρκίνου, πιθανές μελλοντικές λοιμώξεις του πέους ή ακόμα και λοιμώξεις των γεννητικών οργάνων των συντρόφων γυναικών αυτών που έχουν κάνει περιτομή.

Αλλά όπως προανέφερα η περιτομή δεν έχει να κάνει μόνο με ιατρικούς ή θρησκευτικούς λόγους. Σε κάποιες χώρες φαίνεται να έχει να κάνει και με καθαρά κοινωνικούς λόγους. Αυτοί που για οποιοδήποτε λόγο δεν έχουν κάνει περιτομή και αποτελούν την μειονότητα αντιμετωπίζονται με τέτοιο τρόπο που σχεδόν τους περιθωριοποιεί όσον αφορά τις σχέσεις τους με τους άλλους και ειδικότερα τις γυναίκες.

Θυμάμαι σε ένα επεισόδιο του Sex and the city όπου η μια από τις 4 φιλενάδες, η Σαρλότ, γνωρίζει ένα τύπο όπου ναι μεν τα πάνε καλά αλλά έχει ένα κουσούρι που τελικά την κάνει να τον χωρίσει. Δεν έχει κάνει περιτομή στο πέος του. Αν θυμάμαι καλά, περιγράφει με μια σχετική απέχθεια το πως της φαίνεται εμφανισιακά.
Ακριβώς το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζει ο γιος του ενός εκ των δύο πλαστικών χειρούργων του Nip Tuck. Ενώ είναι στην εφηβεία αντιμετωπίζει την χλεύη από τους συμμαθητές του καθώς και την άρνηση της κοπέλας του να ολοκληρώσουν την σχέση τους λόγω του ότι επειδή είχε γεννηθεί πρόωρα δεν του είχε γίνει περιτομή όσο ήταν ακόμα βρέφος.

Εν τω μεταξύ επειδή ζω σε μια χώρα όπως στην Ελλάδα που συμβαίνει
το ακριβώς αντίθετο (αυτοί που έχουν κάνει περιτομή να αποτελούν την
μειονότητα), μου φαίνεται εντελώς παράξενο που συμβαίνει κάτι τέτοιο.
Εδώ η περιτομή αποτελεί την έσχατη λύση ενός προβλήματος και μόνο και
οι νέοι γονείς προσπαθούν να την αποφύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι.

Ειλικρινά δεν νομίζω πως θα έπρεπε να δίνεται τόση σημασία στο αν κάποιος έχει κάνει περιτομή ή όχι. Αυτό όμως που με κάνει και αναρωτιέμαι είναι το εξής... Είναι δυνατόν το ανθρώπινο σώμα που οι λειτουργίες του είναι τόσο τέλεια φτιαγμένες να χρειάζεται να επεμβαίνει ο ίδιος ο άνθρωπος να αλλάξει κάτι χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός λόγος?

Βλαστικά κύτταρα & κέρδος ασύστολο!

Τον τελευταίο καιρό άρχισε να με απασχολεί το θέμα των βλαστικών κυττάρων μιας και θα χρειαστεί να πάρω μια απόφαση, όσον αφορά την φύλαξη βλαστικών κυττάρων από το αίμα του ομφάλιου λώρου, σχετικά σύντομα.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση καταρχήν είναι ότι τα τελευταία χρόνια βλέπω διαφημιστικά φυλλάδια διαφόρων ιδιωτικών εταιρειών οι οποίες αναλαμβάνουν την φύλαξη αυτών των βλαστικών κυττάρων στο ιατρείο του γυναικολόγου μου. Συναντώ επίσης πληθώρα αντίστοιχων διαφημίσεων είτε σε σχετικά με την εγκυμοσύνη sites στο internet είτε ακόμα και σε καταστήματα βρεφικών ειδών. Γενικότερα οπουδήποτε μπορεί μια έγκυος ή ένας υποψήφιος γονιός να πέσει πάνω.

Τελευταία δε ακούω ότι όλο και πιο πολλοί γονείς προχώρησαν σε φύλαξη βλαστικών κυττάρων.
Αυτό με παραξενεύει ταυτόχρονα γιατί δεν υπάρχει καμιά ενημέρωση σχετικά με το θέμα παρά μόνο από τις ιδιωτικές αυτές εταιρείες που αναλαμβάνουν την φύλαξη και τους γιατρούς-μαιευτήρες που σαφώς δεν παρέχουν αντικειμενική ενημέρωση για ευνόητους λόγους.

Πριν λοιπόν ακούσω τι έχει να μου πει ο γιατρός μου για το θέμα ήθελα να ξέρω περί τίνος πραγματικά πρόκειται, μιας και όλα όσα έφθαναν στα αυτιά μου ήταν "αγγελικά πλασμένα". Η περισσότεροι μου δίνουν την εντύπωση ότι θεωρούν ότι η μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων είναι το λιγότερο πανάκεια.

Καταρχήν ζήτησα πληροφορίες από 2-3 από τις διαφημιζόμενες εταιρείες που έπεσα ήδη πάνω τους. Για όλες πάνω κάτω ισχύουν τα ίδια. Αναλαμβάνουν με ένα αρκετά μεγάλο κόστος την φύλαξη βλαστικών κυττάρων που βρίσκονται στο αίμα του ομφάλιου λώρου για όσο διάστημα επιθυμεί ο γονιός (και μπορεί φυσικά να πληρώσει) μέχρι το ανώτερο τα 20 χρόνια. Το κόστος κυμαίνεται μεταξύ των 1.800 € και 3.200 € περίπου. Δεν είναι και λίγα έτσι?

Επειδή μπορεί μεν να θέλω ότι καλύτερο για τα παιδιά που θα φέρω στον κόσμο, (και τι περισσότερο να θέλω από το να έχουν την υγεία τους), αλλά δεν μου τρέχουν από τα μπατζάκια για να πάρω μια απόφαση χωρίς να εξετάσω τα δεδομένα έτσι ώστε να αξίζει καταρχήν τον "κόπο" και κατά δεύτερο τα χρήματα που θα δώσω, είπα να το ψάξω λίγο.

Ψάχνοντας λοιπόν το αν αξίζει τον "κόπο" διάβασα ότι μέχρι σήμερα οι έρευνες που έχουν γίνει σχετικά με την θεραπευτική χρήση των βλαστικών κυττάρων κατέληξαν ότι εκτός από το πλεονέκτημα που έχουν τα βλαστικά κύτταρα του ομφάλιου λώρου έναντι των βλαστικών κυττάρων του μυελού του οστών (στον οποίον υπάρχουν επίσης αλλά σε μικρότερο αριθμό) να μπορούν να αφομοιωθούν ευκολότερα χωρίς να αντιδράσει το ανοσοποιητικό σύστημα του
λήπτη, υπάρχουν και οι εξής περιορισμοί:

1. Για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία πρέπει η περιεκτικότητα σε βλαστικά κύτταρα να είναι μεγάλη γι' αυτό και μέχρι σήμερα η εφαρμογή της γίνεται μόνο σε παιδικής ηλικίας (άντε και λίγο μεγαλύτερα) άτομα.
2. Οι έρευνες για να αποδειχθεί η αποτελεσματικότητα των βλαστικών κυττάρων μετά από 18 χρόνια κατάψυξης δεν έχουν καταλήξει σε συγκεκριμένα συμπεράσματα.
3. Οι μέχρι σήμερα μεταμοσχεύσεις βλαστικών κυττάρων έχουν γίνει σε συμβατό λήπτη και όχι στο ίδιο παιδί- ασθενή από τον οποίο προέρχονται τα βλαστικά κύτταρα καθότι υπάρχει φόβος αν υφίσταται κληρονομική νόσος να επανεμφανιστεί.

(Για αυτό το τελευταίο υπάρχουν κάποιες ενστάσεις)

Όσον αφορά το αν αξίζει το χρήμα εδώ τα πράγματα είναι σχετικά. Μπροστά στην υγεία τα χρήματα σαφώς και δεν έχουν καμιά αξία. Πέρα όμως από αυτή την οπτική γωνία, υπάρχει και μια άλλη που λέει ότι είναι ανήθικο να γίνονται αντικείμενο κερδοσκοπίας μέρη του ανθρώπινου σώματος.

Γιατί με τα σημερινά δεδομένα φαίνεται να μην έχει νόημα η φύλαξη βλαστικών κυττάρων του αίματος του ομφάλιου λώρου σε ιδιωτική εταιρεία από την στιγμή που είναι πρώτον αμφίβολο αν θα χρησιμοποιηθεί ποτέ (αν δεν νοσήσει το παιδί ή παιδί της ίδιας οικογενείας με ασθένεια τέτοια που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί-πιθανότητες δηλαδή μικρές, της τάξεως του 1 στις 10000 στην καλύτερη των περιπτώσεων και φτάνουν μέχρι τις 1 στις 200000) και φυσικά δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για επιστημονικές έρευνες των οποίων τα συμπεράσματα θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμα μελλοντικά. Εξάλλου το γεγονός ότι αυτές οι ιδιωτικές εταιρείες φύλαξης βλαστικών κυττάρων εδώ στην Ελλάδα λειτουργούν ανεξέλεγκτα σχεδόν μιας και δεν έχει θεσμοθετηθεί νομοθετικό πλαίσιο σχετικά με την λειτουργία τους με κάνει ακόμα πιο δύσπιστη απέναντι τους.

Το ιδανικό θα ήταν αν η φύλαξη των βλαστικών κυττάρων από το αίμα του ομφάλιου λώρου αντιμετωπιζόταν το ίδιο όπως και η εθελοντική αιμοδοσία. Να γίνεται δωρεάν και να είναι στην διάθεση οποιουδήποτε έχει ανάγκη καθώς επίσης και την ίδιας της επιστήμης. Στο εξωτερικό υπάρχουν τέτοιες δημόσιες τράπεζες, και οργανισμοί μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που αναλαμβάνουν την φύλαξη και την διαχείριση βλαστικών κυττάρων παρέχοντας ανώνυμα πληροφορίες για να διευκολύνουν την εύρεση συμβατού δότη.
Δεν ξέρω αν υπάρχουν στην Ελλάδα δημόσιες τράπεζες φύλαξης βλαστικών κυττάρων και πως ακριβώς λειτουργούν. Υποθέτω πως ακόμα και αν υπάρχουν, είναι σίγουρο ότι θα υπολειτουργούν μιας και κανείς δεν γνωρίζει για αυτές. Αν κάποιος γνωρίζει κάτι σχετικά θα με ενδιέφερε πολύ να μάθω.

Εν κατακλείδι, ένας γονιός ή έστω ένας υποψήφιος γονιός, όσον αφορά την απόφαση του για ένα τέτοιο θέμα αισθάνεται τέτοια ευθύνη απέναντι στην νέα ζωή που φέρνει στον κόσμο, που πολλές φορές η απόφαση του είναι αποτέλεσμα κυρίως συναισθηματικής φόρτισης, και πολύ λιγότερο ορθολογικής σκέψης. Προς το παρόν είμαι ακόμα στο ψάξιμο...

Ομοιοπαθητική και λοιπές μη επιστημονικες μεθόδοι ιατρικής

Με αφορμή το πρόσφατο post της X-psilikatzoy, αποφάσισα να γράψω την άποψη μου περί της ομοιοπαθητικής και των λοιπών μη επιστημονικών μεθόδων ιατρικής (π.χ. βελονισμός, ρεφλεξολογία κτλ) μιας και δεν το είχα κάνει ποτέ στο παρελθόν σε αυτό εδώ το blog παρά μόνο σε σχόλια μου σε post άλλων blog.

Η ομοιοπαθητική - το λιγότερο που μπορεί να ειπωθεί υπέρ της είναι ότι δεν μπορεί να κάνει κανένα κακό. Τα φάρμακα της είναι ακίνδυνα σε αντίθεση με αυτά της κλασικής ιατρικής που πολλές φορές η λάθος χρήση τους μπορεί να αποβεί ως και μοιραία.

Ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο που δεν βλάπτει κανένα μπορεί παρόλα αυτά να βοηθήσει. Θεραπεύει τους ανθρώπους χωρίς να τους βλάπτει. Και όλοι όσοι θεραπεύτηκαν με την ομοιοπαθητική δεν είναι βλαμμένοι που δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Και αν κάνουν μόνο για ελαφριές αρρώστιες ενώ δεν θεραπεύουν τις σοβαρές πάλι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Γιατί όταν με ταλαιπωρούν αλλεργίες και πονοκέφαλοι για μένα είναι κάτι πολύ σοβαρό. Δεν θα πω. Α! Καλά. Αφού δεν είναι καρκίνος εντάξει. Και το ότι δεν μπορούν τα αποτελέσματα τους να αποδειχθούν με πειράματα κτλ επιστημονικούς τρόπους εμένα προσωπικά δεν μου λέει τίποτα. Γιατί απλά δεν μου κάνει κακό. Ενώ αν πιω ένα κουτί ασπιρίνες για τον πονοκέφαλο μου μπορεί να πάθω διάτρηση στομάχου π.χ. ή να χρειαστώ πλύση στομάχου για να συνέλθω.

Όλες οι μέθοδοι ιατρικής που υπάρχουν αυτή την στιγμή στον κόσμο συνεχίζουν να υπάρχουν απλά γιατί και αυτές κάπου βοηθούν. Δεν υπάρχουν γιατί αυτοί που τις εφαρμόζουν είναι απαραίτητα απατεώνες. Βοηθούν όλες και η βοήθεια τους αυτή δεν είναι καθόλου αμελητέα.

Είδαμε και τις επιστημονικές μεθόδους. Επιστημονικές my ass είναι μερικές φορές. Θεραπεύουν το σύμπτωμα (όχι την ίδια την αρρώστια) και ξεχνούν ότι ο άνθρωπος είναι μια ολότητα. Όταν πηγαίνω σε γιατρό αισθάνομαι σαν χαλασμένο αυτοκίνητο που με πάω για σέρβις. Που θέλω αλλαγή στα ανταλλακτικά και σέρβις για να πάρω μπρος. Ο κάθε άνθρωπος μετά από μια επίσκεψη σε ένα γιατρό αισθάνεται συνήθως πιο άρρωστος από ότι ήταν πριν πάει. Και αυτό από μόνο του σημαίνει πολλά.

Δεν αντιλέγω ότι η κλασική ιατρική έχει κάνει φοβερά άλματα, και είναι απολύτως απαραίτητη στον άνθρωπο. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι άλλες μη επιστημονικές μέθοδοι πρέπει να εξαφανιστούν με μόνο επιχείρημα ότι δεν είναι επιστημονικές! Γιατί να μην έχω δηλαδή την επιλογή αυτή? Γιατί πρέπει εκ προοιμίου η επιλογή μου αυτή να υποβαθμίζεται? Γιατί αυτά που πληρώνω κάθε μήνα να μην καλύπτουν όποια ιατρική θέλω να ακολουθήσω? Αν υποθέσουμε ότι το να πληρώνει για την ομοιοπαθητική κάποιος που δεν την παραδέχεται ως ιατρική είναι άδικο. Άλλο τόσο άδικο όμως είναι και για μένα, και το λιγότερο που θα έπρεπε να ισχύει για να είναι όλοι ευχαριστημένοι είναι να διαλέγει ο καθένας το τι θέλει να πληρώνει. Πράγμα που πολύ θα με βόλευε γιατί δεν θα πλήρωνα τα μαλλιοκέφαλα μου τόσα χρόνια για να καταλήγω όταν θέλω να θεραπευτώ να πληρώνω πάλι από την τσέπη μου. Και δεν εννοώ ότι πληρώνω για ομοιοπαθητική ε??

Όπως λέει ο αγαπημένος μου Osho: "Πολλές φορές, η διάγνωση ενός γιατρού μπορεί να είναι εντελώς λανθασμένη για τον απλό λόγο ότι η οπτική δεν είναι αρκετά πλατιά. Ο γιατρός καταλαβαίνει μόνο την ύλη - και εξαιτίας της απόρριψης της συνειδητότητας του ανθρώπου η προσέγγιση του γιατρού καταλήγει να έχει την δεισιδαιμονία του φανατικού.

Η επιστήμη δεν έχει δικαίωμα να αρνείται τη συνειδητότητα, εκτός και αν έχει εξερευνήσει τον εσωτερικό ουρανό της ανθρώπινης συνειδητότητας και έχει βρει ότι είναι απλώς ένα όνειρο, μια σκιά.

Δεν έχουν εξερευνήσει. Απλώς το υποθέτουν. Ο υλισμός είναι η αλαζονεία, η δεισιδαιμονία του επιστημονικού κόσμου, όπως ακριβώς ο θεός, η κόλαση και ο παράδεισος είναι η δεισιδαιμονία του θρησκευτικού κόσμου."

Είμαι ένα ερείπιο!

Έχω το μαύρο μου το χάλι! Αρχής γενομένης από το σαββατοκύριακο που άλλαξε ο καιρός, πάω από το κακό στο χειρότερο.

Πήγα με το ξώφτερνο στο χωριό και καθότι εκεί είναι βουνό, και κάνει όσο να πει κανείς λίγο παραπάνω ψύχρα από ότι εδώ στην πόλη, τα κατάφερα να αρπάξω ένα υποτυπώδες συνάχι.

Μετά από αυτό σε μια κρίση τακτοποίησης που με έπιασε να μαζέψω τα καλοκαιρινά ρούχα προς αποθήκευση, κοπάνησα το πόδι μου πάνω στο κρεββάτι με αποτέλεσμα να το πονάω όταν περπατάω.

Το κερασάκι της τούρτας ήρθε και συμπληρώθηκε με την υποψία επιχείλιου έρπη που είχα εχθές το πρωί και κατάφερε να γίνει βεβαιότητα μέχρι το μεσημέρι. Μέχρι να βραδιάσει είχε βγει και σε άλλα 2-3 σημεία! Από μακριά τα χείλη μου πλέον μοιάζουν με αυτά της Αντζελίνας Τζολί! Απο κοντά, δεν το συζητάμε. Δεν βλέπονται!

Α! Και φυσικά συνεχίζει να υπάρχει και το κωλόδοντο! Που μπορεί να μην με πονάει αλλά κάτι πρέπει να γίνει και με αυτό το συντομότερο δυνατόν!

Παλιοκατάσταση!

Powered by ScribeFire.

Σήμερα το πρωί...

...ξύπνησα αδικαιολόγητα κακόκεφη.
Άργησα να καταλάβω το γιατί αλλά μέχρι το μεσημέρι βρήκα την άκρη.
Ήμουν στα πρόθυρα ενός πονόδοντου χωρίς τέλος :-( .

Ένα πρόβλημα που είχα πριν 4-5 χρόνια και αναγκάστηκα να υποβληθώ σε χειρουργείο για να απαλλαγώ από αυτό, επανεμφανίστηκε σήμερα το πρωί και υπολογίζω ότι δεν θα έχω καλά ξεμπερδέματα...
Πρώτα από όλα γιατί ο νόμος του Μέρφι χτύπησε ξανά με τα όλα του.
Ο πόνος ξεκίνησε δειλά δειλά σήμερα το πρωί, και τίποτα δεν προμήνυε ότι όσο περνούσε η ώρα ο πόνος θα χειροτέρευε, αλλά αυτό συνέβη Παρασκευή πρωί. Ε! Πως? Να μην υποφέρω ένα σ/κ?
Επίσης αντιβίωση δεν κάνει να πάρω, τουλάχιστον όχι άμεσα.
Και, τέλος, ο οδοντίατρος μου έχει σχεδιάσει να απουσιάσει όλη την επόμενη εβδομάδα.

Το τι τυχερή είμαι φαίνεται μάλλον!
Το κερασάκι της τούρτας είναι όμως οι λύσεις που έχω για την μεθεπόμενη εβδομάδα που θα γυρίσει με το καλό...
'Η πάω χειρουργείο πάλι, που δεν ενδεικνύεται γενικώς, ή ακολουθώ μια μεσοβέζικη λύση με αμφίβολο αποτέλεσμα και σίγουρη ταλαιπωρία, με το να δοκιμάσω μια απονεύρωση εκ νέου, ή τέλος να βγάλω το δόντι...Άστα να πάνε τύχη έχω!

(Η εικόνα είναι gif, animate, αλλά δεν φαίνεται να κουνιέται μετά το publish! Οπότε έβαλα τις δυο βασικές σκηνές της, ξεχωριστά.)

Αυτή είναι η περίθαλψη μας! Ανύπαρκτη.

Σήμερα το πρωί διάβασα σε μια τοπική εφημερίδα της Ρόδου ότι θα γίνει επανάληψη της δίκης που αφορούσε τον θάνατο από αμέλεια ιατρών ενός Άγγλου τουρίστα και μου ήρθε στο νου και πάλι η περίπτωση της Αμαλίας.

Το ιστορικό έχει ως εξής μέσες άκρες, (αν και μπορείτε πάντα να διαβάσετε λεπτομέρειες στην ιστοσελίδα της εφημερίδας ή στην ιστοσελίδα της Αγγλικής κυβέρνησης):

Ένας νεαρός Άγγλος ονόματι Christopher Rochester, έπεσε από τον 3ο όροφο του ξενοδοχείου όπου διέμενε (προφανώς μεθυσμένος) τον Ιούνιο του 2000 και διακομίσθηκε μετά από 40 λεπτά στα επείγοντα του Νοσοκομείου της Ρόδου όπου εκεί ο ειδικευόμενος γιατρός, του παρείχε τις πρώτες βοήθειες. Δηλαδή τίποτα. Μια καρέκλα να κάτσει και τον παρέπεμψε να βγάλει μια ακτίνα αντί για τρεις που ήταν αναγκαίες ώστε να γίνει σωστή διάγνωση. Το αποτέλεσμα ήταν παρά τα μη εμφανή του τραύματα ο νεαρός να έχει υποστεί εσωτερική αιμορραγία με αποτέλεσμα να πεθάνει μετά από 4 ώρες από την εισαγωγή του στο νοσοκομείο.

Κατηγορούνται τρεις γιατροί για αμέλεια.

Ο Σέργιος Παυλίδης (ειδικευόμενος) ο οποίος δεν θεώρησε σοβαρή την κατάσταση του νεαρού και έδωσε εντολή να βγει μόνο μία ακτίνα η οποία δεν έδειξε το πρόβλημα (σημείωση ο νεαρός πονούσε αφόρητα).
Ο Γεώργιος Kαραβόλιας, Διευθυντής της A' χειρουργικής κλινικής του νοσοκομείου, και εφημερεύων ιατρός, γιατί δεν ήταν στην θέση του και δεν ανευρεθεί όταν τον αναζήτησαν.
Ο Mιχαήλ Σοκορέλος Διευθυντής της Oρθοπεδικής Kλινικής του Nοσοκομείου, επίσης εφημερεύων και επίσης απών και επίσης εξαφανισμένος γενικώς.

Στην πρώτη δίκη που έγινε στις 9/2/2005 από το Τριμελές Εφετείο Ρόδου οι τρεις παραπάνω ιατροί αθωώθηκαν (πράγμα που εξαγρίωσε τους συγγενείς του άτυχου νεαρού και δικαίως).
Θέλετε να ξέρετε με τι εξηγήσεις δεν τους απεύθυναν ευθύνες?

Ο μεν Παυλίδης, ισχυρίστηκε ότι λόγω του ότι έκανε ότι μπορούσε και δεν είχε την δυνατότητα να διαγνώσει καν το τραύμα.

Ο δε Καραβόλιας ισχυρίστηκε ότι ούτως ή άλλως δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει την εγχείρηση που απαιτείτο για το συγκεκριμένο τραύμα, το οποίο δεν ήταν δυνατόν να διαγνωσθεί, απουσία αγγειολόγου και ουρολόγου χειρουργού ιατρού.

Ο δε Σοκορέλος ισχυρίστηκε ότι ούτως ή άλλως δεν θα μπορούσε να χειρουργήσει τον τραυματία και ότι από τις σχετικές ιατρικές γνωματεύσεις ο θάνατος από το συγκεκριμένο τραύμα επέρχεται σε λίγη ώρα και η θνησιμότητα είναι της τάξεως του 95%.

Με λίγα λόγια....
Ολόκληρο νοσοκομείο είχε μόνο ένα ειδικευόμενο γιατρό στα επείγοντα. ΑΧΡΗΣΤΟΣ κατά τα φαινόμενα. Αλλά τουλάχιστον παρόν.
Δυο μεγαλογιατροί που εφημέρευαν ήταν απόντες και κανείς δεν μπορούσε να τους βρει πουθενά. Αλλά και εκεί να ήταν δηλώνουν ΑΧΡΗΣΤΟΙ επίσης.
Το νοσοκομείο είχε (και έχει) ελλείψη βασικών ιατρών (αγγειολόγου και ουρολόγου).
Δηλαδή όταν λέμε νοσοκομείο εννοούμε ντουβάρια με άχρηστους.

Να αναφέρω και το γεγονός ότι στην αγγλική ιστοσελίδα μας κάνουν ρόμπα διεθνώς γιατί αναφέρουν ότι όταν ο ασθενής διψούσε έντονα και ζητούσε νερό δεν υπήρχε κανείς να του πάει με αποτέλεσμα να τρέχει ο φίλος του να του βρει και στην διαδρομή να βλέπει άτομα του προσωπικού του νοσοκομείου να κάνουν το τσιγαράκι τους ατάραχα και να κουβεντιάζουν.

Αλλά το άλλο το ανεκδιήγητο??? Που στείλανε το σώμα του νεκρού παιδιού στην μητέρα του έχοντας αφαιρέσει προηγουμένως το νεφρό του!!!!!
Και όταν η μητέρα το ζήτησε της έστειλαν ένα άλλο που δεν άνηκε στον γυιο της (κατόπιν εξέτασης DNA που προέβηκε με δικά της έξοδα)!!!!
Στην νέα δίκη θα έπρεπε μαζί με αυτούς τους τρεις γιατρούς να δικάζονται και η διοίκηση του νοσοκομείου για αμέλεια! Και να καταμεριστεί η ευθύνη που αναλογεί στον καθένα.
Γιατί για αυτό το 5% πιθανότητα (μα και 1% να ήταν) να ζήσει κάποιος, πληρώνονται όλοι αυτοί.
Αν ήταν να τους αφήνουμε να πεθαίνουν δεν τους είχαμε ανάγκη.
Ξέραμε και μόνοι μας.

Can We Replace Women?

Γιατί ακόμα στη συνείδηση των ανθρώπων κυριαρχεί ακόμα σαν πληροφορία ότι στον υιό του AIDS είναι πιο ευάλωτη η ομάδα των ομοφυλοφίλων αντί αυτή των γυναικών όπως είναι στα αλήθεια?
Φυσικά αυτό δεν χρειάζεται να στο πει κανείς για να το καταλάβεις, αφού μια γυναίκα υποφέρει καθ' όλη την διάρκεια της ζωής της από διαφόρων ειδών μικρόβια, τα οποία τα κολλάει με το παραμικρό και όταν ρωτάει τον γιατρό της, που τα βρήκε, της λέει ότι βρίσκονται στην φύση. Όχι, όμως και το ότι ο άντρας της ξενοπηδά. Μην χαλάσουμε αυτήν την θεάρεστη οικογένεια. Αφού κολλάει όλα τα άλλα πανεύκολα, γιατί να μην κολλάει και τον υιό VΙΗ το ίδιο εύκολα? Τέλος πάντων.
Παρακάτω βρίσκεται ένα κλιπ που παίζει αυτόν τον καιρό στο MTV (εκεί το είδα καταρχήν) με αυτό το θέμα. Λίγο μακάβριο... αλλά και η αλήθεια είναι επίσης μακάβρια...

Μια απλή τεχνική για τον πονοκέφαλο.

Κάποια στιγμή έτυχε να διαβάσω ένα ποστ μιας διαδικτυακής μου φίλης, μέσα από τα blogs, της Avras, η οποία παραπονιόταν ότι υποφέρει από πονοκεφάλους. Της είχα πει τότε ότι είχα βρει την υγειά μου αφότου είχα διαβάσει εντελώς τυχαία το βιβλίο του Osho Υγεία Τώρα ή Ποτέ, μετά το οποίο δεν χρειάστηκε ξανά να πάρω παυσίπονο για τον πονοκέφαλο. Τα τελευταία δύο χρόνια σχεδόν δεν πονοκεφαλιάζω πια και αν κάποια στιγμή νιώθω ότι πάει να με πιάσει, κάνω αυτό που πρότεινε μέσα σε εκείνο το βιβλίο και σε λιγότερο από τέταρτο της ώρας είμαι και πάλι μια χαρά.
Θα γράψω λοιπόν εν συντομία την τεχνική αυτή, αν και δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορεί να λειτουργήσει, αν κανείς δεν διαβάσει ολόκληρο το βιβλίο έτσι ώστε να καταλάβει την όλη οπτική του θέματος αρρώστια, πόνος, σύμπτωμα και υγεία.
Καταρχήν να πούμε ότι ο πονοκέφαλος καθώς και οποιοσδήποτε άλλος πόνος είναι ένα σύμπτωμα, δεν είναι η ίδια η αρρώστια. Είναι ένας συναγερμός που βαράει στο σώμα μας για να μας δείξει ότι κάποιο πρόβλημα υπάρχει. Και εμείς πρέπει να βρούμε την πηγή του προβλήματος αυτού και όχι να πατήσουμε το κουμπί να σταματήσει να βαράει ο συναγερμός. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι άμα ο πόνος επιμένει για μέρες εμείς να επιμένουμε σε τεχνικές και παυσίπονα και να μην επισκεφτούμε τον γιατρό μας. Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα μας δεν είναι κάτι απλό. Αν λοιπόν υποφέρουμε από κοινούς πονοκεφάλους μπορούμε άνετα με την παρακάτω τεχνική να τους θεραπέυσουμε.
Ας υποθέσουμε ότι έχουμε πονοκέφαλο.
Η τεχνική αυτή έχει ως εξής :
Απομονωνόμαστε σε ένα ήσυχο μέρος και προσπαθούμε να παρατηρήσουμε τον πονοκέφαλο. Λέει ο Osho (στο εξής τα πλάγια γράμματα είναι δικά του λόγια) : "Κάθισε σιωπηλά και παρατήρησε τον-όχι σαν να κοιτάζεις έναν εχθρό, όχι. Αν τον κοιτάζεις σαν εχθρό δεν θα είσαι σε θέση να τον κοιτάξεις σωστά. Θα τον αποφύγεις. Κανένας δεν κοιτάζει τον εχθρό του κατευθείαν. Έχει την τάση να τον αποφεύγει. Κοίταξε τον σαν να είναι φίλος σου. Είναι φίλος σου, βρίσκεται στην υπηρεσία σου. Λέει: "Κάτι πάει στραβά. Κοίταξε το." Απλώς κάθισε σιωπηλά και και κοίταξε τον πονοκέφαλο, χωρίς να προσπαθείς να τον σταματήσεις, χωρίς να σκέφτεσαι ότι πρέπει να σταματήσει, χωρίς να μάχεσαι, χωρίς να παλεύεις, χωρίς ανταγωνισμό. Απλώς κοίταξε να δεις τι είναι."
Αν το κάνεις αυτό θα συμβούν τρία (3) πράγματα.
Το πρώτο είναι ότι όσο περισσότερο τον κοιτάζεις τόσο πιο οδυνηρός θα γίνεται."Και τότε θα μπερδευτείς: "Πως πρόκειται να με βοηθήσει, αν γίνεται πιο οδυνηρός;" Γίνεται πιο οδυνηρός επειδή τον έχεις αποφύγει. Τον είχες ήδη καταπιέσει. Ακόμα και χωρίς παυσίπονο, τον καταπίεζες. Όταν τον κοιτάζεις η καταπίεση εξαφανίζεται. Ο πονοκέφαλος θα έρθει στη φυσική του ένταση. Αν γίνει έντονος ο πόνος αυτό είναι ένδειξη ότι τον κοιτάζεις σωστά.
Το δεύτερο που θα συμβεί είναι ότι ο πόνος θα συγκεντρωθεί σε ένα σημείο. Ενώ πριν νόμιζες ότι ήταν απλωμένος παντού, τώρα βλέπεις ότι δεν είναι παντού σε όλο το κεφάλι αλλά μόνο σε ένα μικρό σημείο. Αυτό είναι επίσης μια ένδειξη ότι κοιτάζεις σωστά και βαθύτερα μέσα σου. Όσο πιο πολύ επιμένεις να τον κοιτάζεις τόσο πιο έντονος θα γίνεται και τόσο πιο πολύ θα συρρικνώνεται το σημείο που πονάει. Θα μικρύνει τόσο πολύ που θα μοιάζει με την άκρη μιας καρφίτσας.
Μέχρι που συμβαίνει το τρίτο και πιο σημαντικό πράγμα. Όσο συνεχίζεις να τον κοιτάζεις, θα δεις ότι ο πόνος εξαφανίζεται. Και όταν εξαφανιστεί, έχεις μια ένδειξη για το τι τον προκάλεσε, από που ήρθε. Και θα εμφανιστεί και πάλι. Η ματιά σου δεν είναι πια τόσο συγκεντρωμένη και θα ξανάρθει. Όποτε η ματιά σου είναι στα αλήθεια εκεί, θα εξαφανιστεί. Και όταν εξαφανίζεται, κρύβεται πίσω από την αιτία που τον προκάλεσε. Και θα εκπλαγείς: Ο νους σου είναι έτοιμος να αποκαλύψει την αιτία. Θα δεις όλο το θυμό σου που κουβαλάς συνεχώς μέσα σου. Και όταν ο θυμός έχει εξαφανιστεί, θα εμφανιστεί μέσα σου μια εντελώς διαφορετική ποιότητα ανακούφισης που δεν είχες νιώσει ποτέ με τα παυσίπονα.
Υπάρχει ένα συγκεκριμένο όριο για το σώμα, για να αντέξει οτιδήποτε. Πέρα από αυτό το όριο, το σώμα αρχίζει και αισθάνεται άρρωστο, Το ίδιο συμβαίνει και με το νου. Και ποτέ μην θεωρείς το σώμα και το νου σαν δυο ξεχωριστά πράγματα. Δεν είναι. Ο άνθρωπος είναι σώμα-νους, είναι ψυχοσωματικός.
Δεν ξέρω αν σας φαίνονται περίεργα όλα αυτά, αλλά μπορώ να το καταλάβω αν συμβαίνει αυτό γιατί και εγώ πριν δοκιμάσω έτσι μου φαίνονταν. Eγώ που το λιγότερο μια φορά την εβδομάδα είχα από ένα άσχημο πονοκέφαλο που με ξυπνούσε το βράδυ παρόλα τα ντεπόν και τις ασπιρίνες που κατάπινα, έχω να πω ότι πλέον μόνο περίεργα δεν μου φαίνονται.
Περίεργο μου φαίνεται που άφηνα τον εαυτό μου να υποφέρει για χρόνια, χωρίς λόγο και αιτία.

Με ανακατεύει η αναισθησία...

Έχω την εντύπωση ότι πέρα από οποιαδήποτε οργανωμένη προσπάθεια να ακουστεί παντού η ιστορία της Αμαλίας, δεν πρέπει να μας πιάνει αμόκ να γίνει αυτό εδώ και τώρα. Αυτό που χρειάζεται είναι να έχουμε υπομονή, επιμονή και κυρίως συνείδηση.

Γιατί θεωρώ πολύ πιο σημαντικό από το να διαδοθεί η ιστορία σε 100 ανθρώπους να γίνει συνείδηση έστω των 10.

Σήμερα λοιπόν, μια μέρα που τιμούμε μια κοπέλα που είχε το θάρρος να καταγγείλει και να ταρακουνήσει με την στάση της όλους εμάς που κάνουμε τα στραβά μάτια σε όσα μας συμβαίνουν, δεν μπορώ παρά να κατονομάσω και εγώ με την σειρά μου, έναν γιατρό που είχα την ατυχία να βρω στον δρόμο μου και που αποδείχθηκε ένας αναίσθητος άρπαγας , χωρίς ίχνος ανθρωπιάς. Ένας τέτοιος τύπος δεν λέγεται άνθρωπος, πιστέψτε με. Η συμπεριφορά του δεν ήταν ούτε ζώου. Θα έθιγα τα ζώα με έναν τέτοιο συσχετισμό.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Δεν έχω να πω κάτι πάνω στην δουλειά του. Αν και όπως αρέσκομαι να λέω, η νεκροψία θα δείξει.

Έχω να πω όμως για την ανεκδιήγητη συμπεριφορά του. Η εμπειρία μου μαζί του είναι το μόνο πράγμα που προσπαθώ να ξεχάσω στην ζωή μου. Ήταν τόση μεγάλη η απογοήτευση μου, που νόμιζα πως είχα να κάνω με άνθρωπο, (έστω υποτυπώδη), που μου είναι αδύνατο χρόνια τώρα μετά να τον βγάλω από τον μυαλό μου.

Ο λόγος για τον κ. ΔΙΑΚΟΜΑΝΩΛΗ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, Γυναικολόγο, Αν.Καθηγητή ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ.

Μιας και μιλάμε λοιπόν για αμοιβές και φακελάκια θα πω ότι ο εν λόγω ιατρός μου ζήτησε για μια επέμβαση ρουτίνας να πάρει 1500€ ως αμοιβή του (εκτός της κλινικής, του αναισθησιολόγου κτλ) και μετά το πέρας αυτής ζητούσε επιπλέον 1000€. Και δεν εννοώ ότι ήταν πολλά τα 1500 ή τα 2500 που ζητούσε. Λέω για την ανανδρία να μην είσαι ευθύς από την αρχή. Και τι νόμιζε ότι ήμασταν? Κινητή τράπεζα να έχουμε τα χιλιάρικα πρόχειρα? Η όλη συνομιλία για να ζητήσει τα extra χρήματα έγινε σε ένα ειδικά διαμορφωμένο δωμάτιο που υπάρχει για αυτό τον λόγο.

Και φυσικά ούτε λόγος για απόδειξη! Εγώ εκείνη την ώρα ακόμα ανακατευόμουν από την αναισθησία. Όχι του γιατρού. Την άλλη αναισθησία. Την κανονική.

Δεν θα πω περισσότερα. Υπήρχαν πολλά άλλα στην συμπεριφορά του που με έκαναν να μπορώ να πω με σιγουριά ότι σε αυτόν τον γιατρό δεν πάω ξανά που να πεθαίνω. Το οικονομικό ήταν το κερασάκι της τούρτας.

Σε τέτοιου τύπου γιατρούς έπεφτε (δυστυχώς) η Αμαλία. Ας τους κάνουμε ΓΝΩΣΤΟΥΣ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").


ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Το γέλιο έχει θεραπευτικές δυναμεις!

Το γέλιο έχει θεραπευτικές δυναμεις. Αλλάζει τα εγκεφαλικά σου κύματα, αλλάζει την ευφύια σου, γίνεσαι περισσότερο ευφυής. Τα μέρη του νου σου που κοιμόταν, ξαφνικά ξυπνούν. Το γέλιο φτάνει πολύ βαθιά μέσα στον εγκέφαλο σου και πολύ βαθιά μέσα στην καρδιά σου.

Τώρα, ακόμα και η επιστήμη της ιατρικής λέει ότι το γέλιο είναι ένα από τα βαθύτερα φάρμακα, με το οποίο εφοδιάζει η φύση τον άνθρωπο. Αν μπορείς να γελάς, όταν είσαι άρρωστος, θα ανακτήσεις, συντομότερα την υγεία σου. Αν δεν μπορείς, να γελάς, ακόμα κι αν είσαι υγίης, αργά ή γρήγορα θα χάσεις, την υγεία σου και θα αρρώστησεις.

Το γέλιο φέρνει ενέργεια από την εσωτερική σου πηγή στην επίφανεια σου. Η ενέργεια αρχίζει να κυλάει, ακολουθεί το γέλιο σαν σκιά. Το έχεις παρατηρήσει: Τις στιγμές που γελάς αληθινά, βρίσκεσαι σε βαθιά διαλογιστική κατάσταση. Η σκέψη σταματάει. Είναι αδύνατον να γελάς και να σκέφτεσαι ταυτόχρονα. Αυτά τα δύο είναι διαμετρικά αντίθετα.

Osho

Αφιερωμένο στον DealSend που με δουλεύειγια τον διαλογισμό και τον Osho ενώ στην ουσία διαλογίζεται συνεχώς!!!

Δεν θέλω να πάω σε γιατρό!!

Ψυχίατρος (χαρωπά): «Μην ξεχνάτε, πως όλοι έχουμε προβλήματα. Εγώ έχω τα προβλήματά μου, ακριβώς όπως έχετε και εσείς τα δικά σας. Υπολογίζω ότι θα χρειαστείτε θεραπεία τουλάχιστον ενός έτους. Η αμοιβή μου είναι 100 ευρώ ανά συνέδριά.»

Mulla Nasrudin (μετά από την σκέψη): «Καλά, αυτό φαίνεται πως λύνει το πρόβλημα σας γιατρέ. ΤΩΡΑ , ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ;»

Όχι! Αρνούμαι να πάω σε γιατρό. Τουλάχιστον όχι ακόμα! Πρώτα θα κάνω το test! Όχι αυτό που έκανα πιο κάτω και λέει ότι, παρόλα όσα μου συμβαίνουν κατά καιρούς, αγρόν αγοράζω. Το test να κοιμηθώ χωρίς παυσίπονο σε άλλο κρεββάτι για να διαπιστώσω κατά πόσο τελικά το στρώμα που κοιμάμαι φταίει για το κατάντημα μου! Γιατί μερικές βδομάδες τώρα κοιμόμουν μια χαρά και ξυπνούσα κουρασμένη σαν να έσκαβα όλο βράδυ! Αν καταφέρω και δεν ξυπνήσω την νύχτα πονώντας θα έχω βγάλει ένα πολύτιμο συμπέρασμα! Ότι το στρώμα είναι για πέταμα!

You Are 12% Hypochondriac

While your physical health isn't always perfect, you don't freak out about it. You know there's only so much you can do, and worrying doesn't change anything.

Are You a Hypochondriac?

Να τα, τα γεράματα!

Και ναι! Σήμερα πρωί πρωί χαπακώθηκα για να μπορέσω να πάω στην δουλειά! Με το ζόρι σηκώθηκα από το κρεβάτι λόγω πόνων στην μέση!
Μέχρι σήμερα αν πονούσα ποτέ την μέση μου ήταν ελαφρύς πόνος. Γενικότερα αν κάτι με πονάει συνήθως πρόκειται για ήπιο πόνο. Σπανίως έχω πόνους που δεν τους αντέχω και χρειάζεται να πάρω παυσίπονο και ευτυχώς για μένα γιατί όποτε ένιωσα να πονάω πολύ σχεδόν πάντα κατέληγε κάπου άσχημα ( σε κανένα χειρουργείο π.χ.).
Λοιπόν, μάλλον πρέπει να το πάρω απόφαση. Θα πρέπει από εδώ και στο εξής να ζήσω και με αυτό. Λίγους μήνες πριν τα γενέθλεια μου, ήρθε αυτό για να μου υπενθυμίσει ότι τα δύσκολα έπονται...