Η αγάπη άργησε μια μέρα και η ελευθερία πολύ περισσότερο.

Το ότι λογοκρίθηκε το βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου «Η αγάπη άργησε μια μέρα» ως άσεμνο και ακατάλληλο για ανήλικους είναι γεγονός.

Το ότι αυτό το γεγονός έλαβε χώρα σε ιδιωτικό σχολείο έμοιαζε να μην αφορούσε την πλειοψηφία του κόσμου.

Το ανησυχητικό όμως είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται κατ΄ αυτόν τον τρόπο. Και δεν είναι λίγοι. Κάποιος πρέπει να τους πει ότι δεν υπάρχουν «βρώμικα» βιβλία παρά μόνο «βρώμικα» μυαλά.

Πρόκειται για μια παντελώς φασιστική συμπεριφορά.
Εξαιτίας αυτού του γεγονότος θυμήθηκα μια κουβέντα που είχαμε κάποτε εδώ στο γραφείο και τέθηκε το εντελώς υποθετικό ερώτημα : «Τι θα προτιμούσατε να είναι ο γιος σας; Φασίστας ή ομοφυλόφιλος;»

Τι νομίζεται ότι απάντησε η συντριπτική πλειοψηφία;

Εσείς τι θα απαντούσατε άραγε?

Ομοφυλο-φοβία

Εχθές είδα σε DVD την ταινία Brokeback Mountain. Θα την έχετε ακουστά βέβαια. Βγήκε πέρσι στα cinema αλλά εγώ σχεδόν δεν πάτησα, με αποτέλεσμα φέτος να έχω πέσει με τα μούτρα στις ιδιωτικές προβολές!

Είναι μια ταινία που βασίζεται σε ένα σύντομο διήγημα της Annie Proulx και περιγράφει την ιστορία δύο καουμπόηδων του Jack και του Ennis οι οποίοι πιάνουν δουλειά στο Brokeback Mountain βοσκώντας ένα κοπάδι πρόβατα και ζουν μαζί ένα καλοκαίρι κατά την διάρκεια του οποίου θα αναπτυχθεί μια φιλία που σταδιακά θα εξελιχθεί σε μια εφήμερη ερωτική σχέση και μετά σε ένα μεγάλο έρωτα. Είναι μια ταινία που σε αγγίζει.

Αυτό όμως που με έκανε να γράψω αυτό το post είναι ότι αυτή η σχέση των δύο καουμπόηδων γίνεται στόχος ειρωνικών σχολίων από όσους αισθάνονται «σίγουροι» για τον «ανδρισμό» τους. Ανάμεσα τους και ο καλός μου που αρνήθηκε να την δει εκφραζόμενος με απαξιωτικά σχόλια. Όχι για την ταινία (πως θα μπορούσε? Δεν την έχει δει) αλλά για το θέμα της. (Να ανησυχήσω γιατρέ?)
Προσπαθώντας να του δώσω να καταλάβει ότι δεν υπάρχει λόγος για τόσο αποτροπιασμό στο θέμα, μου θέτει το ερώτημα αν θα μου άρεσε να είχε σχέση με έναν άντρα. Φυσικά το ερώτημα το έθεσε ρητορικά. Γιατί οποιαδήποτε απάντηση μου απλά θα έμπαινε από το ένα αυτί και θα έβγαινε από τον άλλο. Όταν βέβαια σκέφτηκα τι απάντηση θα μπορούσα να δώσω σε ένα τέτοιο ερώτημα απλά διαπίστωσα ότι οποιαδήποτε παράλληλη σχέση θα με ενοχλούσε το ίδιο είτε ήταν με άντρα είτε με γυναίκα. Έτσι νιώθω τώρα. Βέβαια υπάρχει και μια παροιμία που λέει ότι «όποιος είναι έξω από τον χορό πολλά τραγούδια ξέρει».

Δεν ήταν όμως ο μόνος με αυτή την συμπεριφορά. Μια αντίστοιχη αντίδραση είχε και ο σύντροφος μιας φίλης μου. Για την ακρίβεια εκείνος το είδε θέλοντας και μη γιατί πήγε στο cinema νομίζοντας ότι θα δει ένα γουέστερν!! Φυσικά όταν είδε τι «έπαιζε» σοκαρίστηκε τόσο πολύ που κάθε φορά που η συζήτηση γυρνάει στο θέμα cinema γενικότερα του έρχεται στο μυαλό αυτή η «τραυματική» κατά κάποιο τρόπο εμπειρία και δεν χάνει ευκαιρία να την αναφέρει.

Σε κάθε άντρα που κρατά μια τέτοια στάση του λέω πάντα μια αξιομνημόνευτη ατάκα που είχε πει κάποτε ο Χάρυ Κλυν. "Άντρας είναι όποιος δοκίμασε και δεν του άρεσε!"

Τελικά ακόμα και σήμερα οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις, και δη αυτές μεταξύ των αντρών αποτελούν ένα θέμα ταμπού. Για τους ίδιους τους άντρες περισσότερο και λιγότερο για τον γυναικείο πληθυσμό.