“Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος” VS “1984″

Δύο βιβλία που φαντάστηκαν ένα μέλλον που έγινε το παρόν μας.

Ποιο τελικά κατάφερε να προβλέψει με μεγαλύτερη ακρίβεια αυτό που ζούμε σήμερα;

Αναδημοσίευση από το http://www.antidogma.gr

Η ελευθερία δεν είναι εμπόρευμα.

Αν δεν έχεις κάνει ποτέ μια ελεύθερη επιλογή, πως μπορείς να έχεις ελευθερία;

Η ελευθερία είναι το αποτέλεσμα της συγκέντρωσης όλων των επιλογών που έχεις κάνει στην ζωή σου.

Photo from: http://www.int-review.org

Η γνώση των Αγγέλων

Μια φορά και ένα καιρό αρχές Φεβρουαρίου ο Jason είχε κάνει ένα post σχετικά με ένα βιβλίο, το Η γνώση των αγγέλων της Τζίλ Πέιτον-Γουόλς το όποίο όταν το διάβασα, με έκανε να ενδιαφερθώ για αυτό.

Πράγματι, σε πρώτη ευκαιρία το απέκτησα και περίμενε και αυτό την σειρά του στο ράφι. Και ναι, μόλις εχθές κατάφερα να το τελειώσω. Βοήθησε σε αυτό και το γεγονός ότι λόγω βλάβης της γραμμής του ΟΤΕ για περίπου 2 μέρες δεν είχαμε νετ στο γραφείο. Τα απογεύματα (και τα βράδια) έτσι και αλλιώς αυτήν την εποχή δεν είχα ιδιαίτερο χρόνο να αφιερώσω στο διάβασμα (και στο νετ) οπότε καλό μου έκανε!

Για την περίληψη του βιβλίου και τα λοιπά σχόλια, μπορείτε να δείτε το post του Jason. Με καλύπτει σε μεγάλο βαθμό αν και εκτός του ότι στο βιβλίο έχει γίνει μια πρόχειρη, θα έλεγε κανείς, μετάφραση, μιας και βρίσκει κανείς συχνά εμφανή λάθη, απ' την άλλη δεν αποτελεί κανένα συγγραφικό αριστούργημα. Η γραφή της συγγραφέως είναι θα έλεγε κανείς "απλοϊκή" χωρίς καμιά ιδιαίτερη χροιά που να την κάνει να ξεχωρίζει. Όλα αυτά βέβαια υποθετικά γιατί δεν μπορώ να κρίνω το πρωτότυπο και η μετάφραση όπως είπα είναι σχετικά άθλια. Παρόλα αυτά, το θέμα και η πλοκή (είναι λέει βασισμένο σε μια κατά κάποιο τρόπο αληθινή ιστορία που αναφέρει ο Ρουσό στην Δεύτερη επιστολή για τον άνθρωπο) είναι τέτοια που αξίζει κανείς να το διαβάσει και να προβληματιστεί.

Εγώ θα παραθέσω απλά ένα απόσπασμα το οποίο περιγράφει την χώρα στην οποία ζούσε ο άθεος του βιβλίου μέσα από τα λόγια του ιεροεξεταστή που έχει αναλάβει να τον "εξετάσει" :

"Μιλάει για μια χώρα όπου κανείς δεν υπερασπίζεται την αλήθεια. Όπου οι φτωχοί και οι αγράμματοι βρίσκονται στο έλεος κάθε τσαρλατάνου, μιας και ο καθένας αποφασίζει μόνος του τι είναι αλήθεια και τι είναι ψέμα. Για μια χώρα όπου υπάρχουν πολλές θρησκείες και όλες έχουν δικαίωμα να κηρύξουν και να προσηλυτίσουν και να κερδίσουν οπαδούς, σαν τους χωριάτες που έρχονται στο παζάρι και στήνουν ο καθένας τον πάγκο του να πουλήσουν την πραμάτεια τους. Για μια χώρα , όπου κάθε πόλη μπορεί να έχει τρεις και τέσσερεις επισκόπους, διαφορετικού δόγματος ο καθένας, όπου ο κόσμος αλλάζει εκκλησίες όπως εμείς εδώ αλλάζουμε άλογα πολλές φορές κατά την διάρκεια ενός ταξιδιού. Αν ένας παπάς αρνηθεί να σε παντρέψει, είπε, θα βρεθεί κάποιος άλλος να το κάνει. Ούτε η ελπίδα του Παραδείσου, ούτε ο φόβος της Κολάσεως μπαίνουν στην ζυγαριά για να βοηθήσουν τους άρχοντες αυτής της χώρας. Λέει ότι υπερτιμώ και την ελπίδα της ανταπόδοσης και το φόβος της τιμωρίας. Λέει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι σέβονται τους νόμους αυτού του κόσμου για λόγους που πρέπει να τους ψάξουμε σε αυτόν τον κόσμο. Στην χώρα του υπάρχει ένα λαϊκό σώμα υπερασπιστών του νόμου. Τον ρώτησα αν σημειώνονται ταχτικά εξεγέρσεις και επαναστάσεις, εμφύλιοι πόλεμοι μεταξύ των οπαδών των διαφόρων θρησκειών και μου απάντησε πως μερικές φορές έχει συμβεί πράγματι κάτι τέτοιο. Οι φασαρίες στους δρόμους είναι συνηθισμένο φαινόμενο μου είπε, μα τις περισσότερες φορές ο κόσμος τσακώνεται για κάποιο παιχνίδι που παίζεται ανάμεσα σε ομάδες πολιτών. Τα αποτελέσματα αυτών των αγώνων εξάπτουν τα πνευματα πολύ περισσότερο από ό,τι οι αλήθειες της θρησκείας. Μιλάει με αμετανόητη περηφάνια για την ελευθερία με την οποία ο κάθε άνθρωπος στη χώρα του δίνει μορφή και περιεχόμενο στη συνείδηση του. μια ελευθερία που, κατά την γνώμη μου, θυμίζει την ελευθερία του τυφλού να πέσει στον γκρεμό."

Κάπως έτσι, ίσως να ήταν ένας ιδανικός κόσμος. Και ναι, ευτυχώς εμείς και πολλοί άλλοι έχουμε πάψει από καιρό να ζούμε στην εποχή της Ιεράς Εξέτασης που περιγράφει το βιβλίο, όμως απέχουμε πάρα πολύ από το να ζουν όλοι οι άνθρωποι σε ένα τέτοιο ιδανικό κόσμο. Παρατηρήστε, ότι όπου υπάρχει φτώχεια και ανελευθερία, υπάρχουν επίσης και φανατικοί θρησκευτικοί ηγέτες οι οποίοι στο όνομα της θρησκείας τους, περιορίζουν τον άνθρωπο από το να προοδεύσει.

Υ.Γ. Σοκαρίστηκα πραγματικά για το γεγονός ότι λιθοβολήσαν μέχρι θανάτου ακόμα και συγγενείς της ένα 17χρονο κορίτσι επειδή σύναψε σχέση με αλλόθρησκο. Τράνο παράδειγμα ότι ακόμα και σήμερα γίνονται απίστευτα εγκλήματα στο όνομα των θρησκειών.

Σας παρακαλώ όλους, δώστε ΕΣΕΙΣ το παράδειγμα, ΕΜΠΡΑΚΤΑ, και πιστέψτε όπου θέλετε αλλά ΠΑΝΤΑ μα ΠΑΝΤΑ σεβόμενος τον συνάνθρωπο σας, τις ελευθερίες του και τα δικαιώματα του, που είναι άσχετα απο οποιαδήποτε θρησκεία και δεν μπορεί σε καμιά περιπτώση να καθορίζονται από αυτήν...

Καταπίεση...

Καταπίεση είναι το να ζεις μια ζωή που δεν ήθελες να ζήσεις.
Καταπίεση είναι το να κάνεις πράγματα που ποτέ δεν ήθελες να κάνεις.
Καταπίεση είναι το να υποκρίνεσαι ότι είσαι ένας άνθρωπος που δεν είσαι.

Η καταπίεση είναι ένας τρόπος να καταστρέψεις τον εαυτό σου.
Η καταπίεση είναι αυτοκτονία-πολύ αργή ασφαλώς, αλλά πολύ σίγουρη.

Μην ζεις μια καταπιεσμένη ζωή, αλλιώς δεν θα ζεις καθόλου. Ζήσε μια ζωή έκφρασης, δημιουργικότητας, χαράς. Ζήσε με τον φυσικό τρόπο. Άκου τα ένστιχτα σου, άκου το σώμα σου, άκου την καρδιά σου, άκου την ευφυΐα σου. Στηρίξου στον εαυτό σου, πήγαινε εκεί που σε πηγαίνει ο αυθορμητισμός σου και δεν θα χάσεις ποτέ. Και πηγαίνοντας αυθόρμητα με τη φυσική σου ζωή, μια μέρα είναι αναπόφευκτο να φτάσεις στις πόρτες του θεϊκού.

Osho

Αυτά τα λόγια αφιερωμένα στην φίλη μου την Μαρία που είναι ο μόνος άνθρωπος που γνωρίζω, που θα έλεγα ότι τα έχει κάνει πραγματικότητα στο μεγαλύτερο μέρος τους.

Αφιερωμένα επίσης και σε όλους εμάς που προσπαθούμε γι' αυτά...

Photo from : http://www.art-energy.co.jp

Η θρησκοληψία κυριαρχεί... δυστυχώς.

Με αφορμή ένα post του Phivou «Oι μαλακίες σου, μου ρημάζουν τη ζωή!» το οποίο ασχολείται με το ότι «ο καθένας είναι ελεύθερος να πιστεύει ό,τι θέλει», θυμήθηκα ένα περιστατικό που μου συνέβη αυτό το Πάσχα που μας πέρασε.

Επειδή αυτά που πιστεύω εγώ έρχονται συνήθως σε αντιπαράθεση, με αυτά που πιστεύει η πλειοψηφία αυτών που σχετίζομαι, προσπαθώ να μην προκαλώ συζητήσεις σχετικές με τα πιστεύω του καθενός μας γιατί σχεδόν πάντα καταλήγουν σε κάτι πραγματικά παράλογες εικασίες των δε και σε μένα να βρίσκομαι στην δυσάρεστη θέση να προσπαθώ να συγκρατήσω τα γέλια μου για να μην δείξω αγένεια.

Το τελευταίο τέτοιο περιστατικό μου συνέβη σε μια οικογενειακή επίσκεψη την Μ.Παρασκευή σε κάποιο σπίτι συγγενών μου. Καταλαβαίνεται πόσο δύσκολο είναι μετά το μισάωρο τέτοια μέρα να αποφύγεις την θρησκευτικού περιεχομένου συζήτηση. Εκεί λοιπόν χωρίς να το προκαλέσω σας το ορκίζομαι, ήρθε η συζήτηση στον επιτάφιο και άρχισε να μου λέει η κυρία του σπιτιού, ότι έχει θαυματουργές ιδιότητες σε συνδυασμό με κάποια λόγια που ψέλνει ο παπάς. Τι θαυματουργές ιδιότητες? Άμα λέει ανακατέψεις νερό με αλεύρι, το διαβάσει ο παπάς και μετά το βάλεις κάτω από τον επιτάφιο και το αφήσεις, αυτό αντί να γίνει στόκος όπως είναι φυσικό ή κόλλα στην καλύτερη των περιπτώσεων, φουσκώνει και γίνεται ζυμάρι!

Προσπάθησα πολύ ήρεμα να της πω, ότι ένα τέτοιου είδους θαύμα χωρίς καμιά χρησιμότητα, μου είναι το λιγότερο αδιάφορο. Και ότι φυσικά δεν πιστεύω με τίποτα ότι το μίγμα αυτό δεν έχει μέσα επίσης και μερικούς κόκκους ξηρή μαγιά! Μην τρελαθούμε κιόλας! Η κατά τ’ άλλα συμπαθέστατη αυτή κυρία προσπαθούσε να με πείσει για την αλήθεια όσων μου έλεγε, και με προκαλούσε να δοκιμάσω για να πειστώ. Τι μπορούσα να κάνω εγώ για να την κάνω να σκεφτεί λίγο λογικά?

Δεν ξέρω αν γελάτε με αυτά ή αν εκνευρίζεστε. Αλλά αν το σκεφτείτε καλύτερα και διαβάσετε και το post του Phivou ίσως τα πράγματα δεν φαίνεται να είναι τόσο γελοία όσο μοιάζει να είναι… γιατί συνήθως αποκτούν πολιτικές προεκτάσεις οι οποίες αφορούν όλους τους ανθρώπους και όχι μόνο αυτούς που στηρίζουν αυτές τις ιδέες...

Κώδικας δεοντολογίας των blogs εν όψιν...

Διάβασα εχθές στο blog του Manifesto ότι γίνονται συζητήσεις έτσι ώστε να ορισθεί ένας κώδικας δεοντολογίας για τα Blogs. Ήδη έχει γίνει ένα προσχέδιο αυτού που μπορείτε να το δείτε σε αυτήν την σελίδα και λέει μέσες άκρες αυτά :


1. Παίρνουμε την ευθύνη για τις λέξεις μας και για τα σχόλια που επιτρέπουμε στο blog μας.
2. Δεν λέμε τίποτα που δεν θα το λέγαμε προσωπικά.

3. Επικοινωνούμε ιδιαιτέρως προτού να απαντήσουμε δημόσια.

4. Όταν θεωρούμε ότι κάποιος επιτίθεται άδικα σε κάποιον άλλον, λαμβάνουμε μέτρα.

5. Δεν επιτρέπουμε τα ανώνυμα σχόλια.

6. Αγνοούμε τα trolls.

Λοιπόν...Καταρχήν όλο αυτό δεν μου ακούγεται και πολύ καλό. Όπου ακούω για όρια, κανόνες, μέτρα κτλ. μυρίζομαι στέρηση ελευθερίας. Είναι κρίμα αυτό το μέσο και συγκεκριμένα αυτό το κομμάτι αυτού του μέσου, τα blogs, να στερηθεί των βασικών του πλεονεκτημάτων που είναι ο ανοιχτός διάλογος και η ελευθερία του λόγου.

Το να πάρω ευθύνη για τα δικά μου σχόλια και λεγόμενα το καταλαβαίνω. Που και αυτό είναι λίγο μάπα σαν έννοια. Αυτά που γράφω είναι αυτά που πρεσβεύω. Σήμερα. Γιατί αύριο μπορεί να πρεσβεύω το ακριβώς αντίθετο. Σήμερα λέω κάτι και αύριο το αναιρώ. Τι θα πει να πάρω ευθύνη για τα λεγόμενα μου? Όποιος θέλει ακούει ή διαβάζει. Δεν υποχρεώνω κανένα να το κάνει και είναι ελεύθερος ο καθένας να επιλέξει. Το να πάρω όμως ευθύνη και για τα comments σημαίνει πολύ "σβήσιμο". Και αυτό δεν είναι καλό στα σίγουρα.

Το δεν λέμε τίποτα που δεν θα λέγαμε προσωπικά έχει να κάνει με το πως είναι ο καθένας από εμάς. Και κάποιος που είναι αθυρόστομος, έτσι θα είναι και στα blogs. Αυτός που είναι εριστικός έτσι θα είναι και στα blogs. Αυτός που δεν διστάζει να βρίσει στην κανονική ζωή, δεν θα διστάσει ούτε στα blogs. Τα blogs εξάλλου είναι μια μικρογραφία της πραγματικής ζωής. Οπότε τι πάμε να κάνουμε ακριβώς?

Το να επικοινωνώ ιδιαιτέρως προτού γράψω την άποψη μου, μου ακούγεται κάπως χρονοβορό και επίσης δεν έχει ουσία. Το θέμα είναι αυτό που θα γράψω να διαβαστεί και ο καθένας να κρίνει ανάλογα.

Το να μπλέκομαι στις υποθέσεις αλλονών, δεν είναι του τύπου μου και αφού δεν θα το έκανα στην κανονική μου ζωή δεν βρίσκω για ποιον λόγο να το κάνω στα blogs. Μεγάλα παιδιά είμαστε, ας κάνει ο καθένας μας ότι νομίζει.

Το να μην επιτρέπονται ανώνυμα σχόλια είναι μια μορφή και αυτή περιορισμού που και εγώ η ίδια εφαρμόζω στο δικό μου blog. Παρόλα αυτά επιτρέπει σε όλους όσους θέλουν να αφήσουν σχόλιο να μπορούν να το κάνουν. Αυτό δεν το θεωρώ και τόσο μέτρο, όσο μια προσωπική επιλογή του καθενός.

Το να αγνοούνται τα trolls είναι επίσης μια επιλογή του καθενός που διατηρεί blog καθώς όμως για να είναι αποτελεσματικό χρειάζεται να είναι πεποίθηση επίσης και όλων των συμμετεχόντων στην συζήτηση. Τουτέστιν είναι μια πρόταση, που θα μπορούσε να γίνει δεκτή κατά την κρίση του καθενός.

Δεν ξέρω... Θεωρώ ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να δεχτεί όλα αυτά ή και ακόμα περισσότερα, ή και μερικά από αυτά. Αλλά δεν νομίζω ότι πρέπει να ορίσουμε "στρατόπεδα" με τους μεν που τα δέχονται όλα και τους δε που δεν τα δέχονται. Κάτι τέτοιο πάει να γίνει από ότι καταλαβαίνω μιας και ήδη έχουν φτιάξει και τα εικονίδια που θα προσδιορίζουν την "παράταξη" την οποία στηρίζουμε.

Το εικονίδιο το οποίο θα υποδηλώνει την θέση μας υπέρ του Κώδικα δεοντολογίας των blogs, είναι ένα αστέρι, σαν αυτά που φορούσαν οι σερίφηδες στην Άγρια Δύση, το οποίο αναγράφει "Civility Enforced" (αυτό το enforced δεν μου αρέσει καθόλου. Μα καθόλου λέμε).



Το άλλο εικονίδιο, εκείνο που υποδηλώνει ότι το blog δεν στηρίζει τον εν λόγω κώδικα δεοντολογίας, αναγράφει " Anything goes" αλλά απεικονίζει ένα δυναμίτη έτοιμο να εκραγεί! Δεν σε προϊδεάζει και για πολύ όμορφα πράγματα. Δεν συμφωνείται?

Το οποίο εικονίδιο θα συνοδεύεται από το παρακάτω κείμενο.

This is an open, uncensored forum. We are not responsible for the comments of any poster, and when discussions get heated, crude language, insults and other "off color" comments may be encountered. Participate in this site at your own risk.


Μια πρόχειρη μετάφραση του οποίου είναι αυτή (μια πιο σωστή μετάφραση είναι δεκτή μετά βαϊων και κλάδων!):

Αυτό είναι ένα ανοικτό, χωρίς λογοκρισία βήμα συζήτησης. Δεν είμαστε υπεύθυνοι για τα σχόλια οποιουδήποτε , και όταν οι συζητήσεις γίνονται έντονες, η ανεπεξέργαστη γλώσσα, οι προσβολές και οποιαδήποτε άλλα σχόλια μπορούν να προκύψουν. Συμμετέχετε σε αυτό το site με δική σας ευθύνη.

Συγχωρήστε μου οποιαδήποτε παρατυπία όσον αφορά τις μεταφράσεις. Δεν είναι το φόρτε μου. Και οποιαδήποτε πρόταση διόρθωσης σχετική με αυτές είναι καλοδεχούμενη.

Υπάρχει πάντα η δυνατότητα να διαβάσετε το πρωτότυπο προσχέδιο στο link που σας παραπέμπω για να βγάλετε πιο ακριβή συμπεράσματα επί του θέματος.
Αλήθεια... Εσείς τι άποψη έχετε γι' αυτό?

Η αγάπη άργησε μια μέρα και η ελευθερία πολύ περισσότερο.

Το ότι λογοκρίθηκε το βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου «Η αγάπη άργησε μια μέρα» ως άσεμνο και ακατάλληλο για ανήλικους είναι γεγονός.

Το ότι αυτό το γεγονός έλαβε χώρα σε ιδιωτικό σχολείο έμοιαζε να μην αφορούσε την πλειοψηφία του κόσμου.

Το ανησυχητικό όμως είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται κατ΄ αυτόν τον τρόπο. Και δεν είναι λίγοι. Κάποιος πρέπει να τους πει ότι δεν υπάρχουν «βρώμικα» βιβλία παρά μόνο «βρώμικα» μυαλά.

Πρόκειται για μια παντελώς φασιστική συμπεριφορά.
Εξαιτίας αυτού του γεγονότος θυμήθηκα μια κουβέντα που είχαμε κάποτε εδώ στο γραφείο και τέθηκε το εντελώς υποθετικό ερώτημα : «Τι θα προτιμούσατε να είναι ο γιος σας; Φασίστας ή ομοφυλόφιλος;»

Τι νομίζεται ότι απάντησε η συντριπτική πλειοψηφία;

Εσείς τι θα απαντούσατε άραγε?

Ανεκπλήρωτοι έρωτες...

Λέει αυτή: (…) Είσαι ακόμα νέος και ελεύθερος σαν το φως του ήλιου. Δεν φοβάμαι την μοίρα που έστειλε όλα της τα βέλη στα στήθη μου, αλλά φοβάμαι μήπως το ερπετό δαγκώσει τα δικά σου πόδια και σε εμποδίσει να ανέβεις στη βουνοκορφή, όπου το μέλλον σε περιμένει με τη χαρά και τη δόξα του. (…)
Λέει αυτός: (…) Για πρώτη φορά ανακάλυψα το γεγονός ότι οι άνθρωποι, μόλο που γεννιούνται ελεύθεροι, παραμένουν σκλάβοι των σκληρών νόμων που θέσπισαν οι πρόγονοι τους και πως το στερέωμα ολόκληρο, που το φανταζόμαστε αμετάβλητο, είναι η υποχώρηση του σήμερα στην θέληση του αύριο και η υποταγή του χθες στη θέληση του σήμερα. (…)

Kahlil Gibran - Τα σπασμένα φτερά.

Αυτό το βιβλίο μου το έδωσε να το διαβάσω πριν δέκα και βάλε χρόνια κάποιος που πίστευε ότι θα μπορούσε να είμαστε μαζί. Μαζί μου είχε δώσει και ένα άλλο βιβλίο του ίδιου, τον Κήπο του Προφήτη. Θέλοντας να διακρίνει τις προθέσεις μου προφανώς, μου ζήτησε να διαλέξω ποιο από τα δύο ήθελα να κρατήσω. Διάλεξα τον Κήπο γιατί ήθελα να του δώσω να καταλάβει τις δικές μου προθέσεις. Τα σπασμένα φτερά είναι μια πολύ όμορφη ιστορία αγάπης με πικρό τέλος όμως.Δεν θα μπορούσα όμως να μην το είχα στην βιβλιοθήκη μου. Ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασα και με έκανε να κλάψω. Για την ακρίβεια δεν θυμάμαι να με συγκίνησε άλλο βιβλίο τόσο. Ίσως να έφταιγαν και οι καταστάσεις τότε που το διάβαζα αν και δεν θυμάμαι να περνούσα κάποια ιδιαίτερη περίοδο. Θυμάμαι μόνο ότι δεν ήμουν ερωτευμένη.

Picture from: http://www.sleepygirl.net

Aids και προφυλάκιση.

Ειδήσεις δεν βλέπω πια! Τις έκοψα όταν διαπίστωσα ότι έκαναν κακό στην ψυχική μου υγεία. Παρόλα αυτά ενημερώνομαι για τα συμβάντα του πλανήτη μας, συνήθως από σπόντα. Δηλαδή είτε θα δω είκοσι blog να ασχολούνται με ένα θέμα άρα το θέμα αυτό είναι το hot των ημερών, είτε θα μάθω τι συνέβη μέσω συζήτησης, είτε θα ξεφύγει και θα δω κάποιο θέμα στις ειδήσεις στην τηλεόραση, είτε θα μου τραβήξει κάποιο θέμα την προσοχή σε κάποια εφημερίδα ή περιοδικό.

Σήμερα λοιπόν το πρωί μου έδωσε ο διευθυντής μου να κοιτάξω τις σημερινές εφημερίδες μήπως βρω κάποια άρθρα που τον ενδιέφεραν. Και ανάμεσα στο ξεφύλλισμα πέφτω πάνω στο θέμα του 26χρονου Ροδίτη που είναι φορέας του Aids και διαβάσω ότι τον έχουν …προφυλακίσει γιατί λέει αποτελούσε δημόσιο κίνδυνο!!!

Θα την ξέρετε φαντάζομαι την περίπτωση. Οι πρωινές εκπομπές την είχαν ψωμοτύρι για λίγο καιρό (ωραίος τρόπος να ξεκινήσεις την μέρα σου). Φαντάζομαι θα την περίλαβαν και τίποτα μεσημεριανές κουτσομπολίστικες οπωσδήποτε...

Τι να πει κανείς για αυτή την προφυλάκιση?? Μου αρέσει που μιλάμε για ελευθερία πάντως, και είναι τόσος ο φόβος μας που ευχαρίστως θα δίναμε και την δικιά μας ελευθερία προκειμένου να μας κλείσουν σε μια γυάλα για να είμαστε προστατευμένοι. Τότε λοιπόν γιατί να μην προφυλακίσουμε και όλους τους υπόλοιπους που έχουν κάποιο μεταδοτικό νόσημα?

Αλλά πάντα είχα αυτές τις απορίες σε σχέση με το aids.

Γιατί ενώ αφήνεται να εννοηθεί ότι χωρίς προφυλακτικά μέτρα η πιθανότητα να κολλήσεις τον υιό είναι σχεδόν βέβαιη, όταν γνωρίζω περίπτωση που είχε ελεύθερα σχέσεις για μεγάλο σχετικά χρονικό διάστημα (1 χρόνο και βάλε) με άτομο που νόσησε και τελικά πέθανε λόγω aids, χωρίς να κολλήσει?

Τι κάνει τον ένα να γίνεται φορέας και τον άλλον να νοσεί? Ποια είναι η ειδοποιός διαφορά που φέρει το ένα ή το άλλο (πολύ σημαντικό) αποτέλεσμα?

Δεν ξέρω αν είναι χαζές οι απορίες μου αλλά εγώ με αυτά και με αυτά αντιλαμβάνομαι πόσο λίγο γνωρίζουμε το ίδιο μας το σώμα και κατ’ επέκταση τον κόσμο όλο…

---------------------------------------------------------------------------------------------

"If there is evidence that HIV causes AIDS, there should be scientific documents which either singly or collectively demonstrate that fact, at least with a high probability. There is no such document."

Dr. Kary Mullis, Biochemist, 1993 Nobel Prize for Chemistry.
"Up to today there is actually no single scientifically really convincing evidence for the existence of HIV. Not even once such a retrovirus has been isolated and purified by the methods of classical virology." Dr. Heinz Ludwig Sänger, Emeritus Professor of Molecular Biology and Virology, Max-Planck-Institutes for Biochemy, München.
Τα παραπάνω ( που στην ουσία υποδεικνύουν την άγνοια μας) και άλλα πολλά θα τα βρείτε στο VirusMyth

Ιατρικό ανακοινωθέν Φιντέλ Κάστρο

Ακούω στις ειδήσεις.

Ο Φιντέλ Κάστρο λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει και θα τον αναγκάσουν να είναι ξάπλα για κανά μήνα, μεταβιβάζει προσωρινά την διαχείριση της εξουσίας από τον εαυτό του στον αδερφό του μέχρις ωσότου να γίνει καλά και να επιστρέψει στα καθήκοντα του.

Ο Κάστρο εισαγάγει μια νέα πατέντα : Κληρονομική δικτατορία

Αφιερωμένο στον λαό της Κούβας και στους απανταχού λαούς που τέλεσαν ή τελούν υπό δικτατορικά καθεστώτα.

«Αφήστε μου ακόμη λίγο καιρό,

Δουλέψτε σκληρά και σε λίγο θα αναλάβω όλες σας τις φροντίδες.

Θα σας εξασφαλίσω απέναντι σε όλα τα δυσάρεστα ενδεχόμενα (εκτός βέβαια από την απώλεια της ελευθερίας, αυτό να λέγεται!).

Θα σας παντρέψω,

Θα αναθρέψω τα παιδιά σας,.

Τι μπορεί να ζητάτε περισσότερο?

Τι να την κάνετε την ελευθερία?

Μια και εγώ που θα αναλάβω ακόμη και τον κόπο να σκέφτομαι για σας,

Θα μπορούσα θαυμάσια να είμαι ελεύθερος στην θέση σας.»

Ζωρζ Μπερνάνος – Σε τι χρησιμεύει η ελευθερία.

Να ζεις μες την αλήθεια.

Τι σημαίνει «να ζεις μες την αλήθεια»; Το πραγματεύτηκε ο Κούντερα στο βιβλίο του η Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι . Κάθε φορά που για κάποιο λόγο το συγκεκριμένο βιβλίο μου έρχεται στο μυαλό, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι αυτό. Το έχω κάνει δε, απαραίτητο κουίζ για τον κάθε ένα που τυγχάνει να είναι δίπλα μου εκείνη την ώρα. Και ας μην βγάζω κανένα συμπέρασμα από την απάντηση που θα μου δώσει.

Λέει λοιπόν το εξής: Είναι ένα ζευγάρι, ο Φραντς και η Σαμπίνα. Για τον Φραντς η σημασία του να ζεις μες την αλήθεια είναι τελείως διαφορετική από αυτήν της Σαμπίνας.

Για εκείνον τα πράγματα είναι απλά. Θεωρεί ότι το «να ζεις μέσα στην αλήθεια» μοιάζει σαν να ζεις σε ένα γυάλινο σπίτι, χωρίς τον τοίχο που χωρίζει το ιδιωτικό από το δημόσιο, όπου όλα είναι φανερά στους άλλους και άρα δεν υπάρχει λόγος να πεις ψέμα ή να κρύψεις οτιδήποτε.

Για εκείνη το να ζεις μες την αλήθεια σήμαινε ότι όλα είναι ιδιωτικά, κρυφά. Άρα επιβάλετε να πεις ψέμα, να έχεις μυστικά. Κανείς δεν ξέρει, κανείς δεν βλέπει. Γιατί από την στιγμή που υπάρχει κοινό, ξυπνάει μέσα σου υποσυνείδητα ο ηθοποιός και αυτομάτως προσαρμόζεται η συμπεριφορά σου στα μάτια που σε βλέπουν.

Ασχετα απ' αυτά το να ζεις μες την αλήθεια για μένα είναι (άσχετα αν θα επιλέξεις να είσαι ειλικρινής ή όχι με τους άλλους), να μπορείς να είσαι τουλάχιστον ειλικρινής με τον εαυτό σου.

Έχει ο άνθρωπος την ελευθερία τελικά, να διαχειριστεί την ζωή του?

Συχνά πυκνά τώρα τελευταία με απασχολεί το θέμα της ελευθερίας που έχει ο άνθρωπος σε σχέση με την αυτοδιάθεση του.

Έχει ο άνθρωπος την ελευθερία τελικά, να διαχειριστεί την ζωή του?

Και προτού βιαστούμε να πούμε ναι, ας θεωρήσουμε ότι ένας άνθρωπος είναι κλινήρης για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Έστω ότι μπορεί να μιλήσει, να ζητήσει αυτό που θέλει, και έστω ότι ζητήσει να του γίνει ευθανασία. Θα επιτρεπόταν να γίνει? Όχι βέβαια. Την στιγμή που υπάρχουν νόμοι με τους οποίους η ευθανασία θεωρείτε ότι είναι κακουργηματική πράξη και όχι πράξη ελέους το πιο πιθανόν είναι ότι δεν θα μπορούσε να εκπληρωθεί η επιθυμία του.

Πέρα όμως από τους νόμους (οι οποίοι δημιουργήθηκαν από τους ανθρώπους με σκοπό να τον ωφελούν) σκεφτείτε την ουσία αυτής της περίπτωσης. Ο άνθρωπος τελικά δεν μπορεί να αποφασίσει για την ίδια του την ζωή. Δεν έχει αυτό το δικαίωμα νομοθετικά.

Ο άνθρωπος έχει δικαίωμα στην ζωή σαφώς. Έχει όμως δικαίωμα στον θάνατο? Έχει δικαίωμα σε έναν αξιοπρεπή θάνατο?

Η επίσημη εκκλησία της Ελλάδας είναι κατά της ευθανασίας για πολλούς και διάφορους λόγους που παραθέτει. Έχουν κυρίως να κάνουν με την εξήγηση που δίνουν στην έννοια της ζωής και ερμηνεύοντας διάφορες λεπτομέρειες. Εμένα προσωπικά όλα αυτά δεν με καλύπτουν για τον απλό λόγο ότι όσο και αν το φιλοσόφησα το ζήτημα δεν κατέληξα σε λογικό συμπέρασμα γιατί είναι ενάντια και στην ευθανασία και στην άμβλωση (η οποία εξετάζετε με το ίδιο σκεπτικό σχεδόν. Φοβερή αντίφαση το πώς είναι ενάντια και στην άμβλωση αλλά και στην αντισύλληψη). Το μόνο που εξηγεί αυτήν την στάση είναι ότι όσο είναι ενάντια έχουν την ευκαιρία να μεγαλώνει ο αριθμός του ποιμνίου! Και όπως όλες οι εξουσίες και αυτή αποτιμάτε με αριθμούς.

Το θέμα μου δεν είναι η ευθανασία αυτή καθ’ αυτή. Είναι το πόσο ελεύθεροι είμαστε τελικά να αποφασίζουμε για την ίδια μας την ζωή.

Θέλω όμως να αναφέρω μια περίπτωση που είχα διαβάσει στο βιβλίο των Carol Neiman & Emily Goldman “Afterlife” και αφορά την διαθήκη εν ζωή. Είναι μια διαθήκη που κατοχυρώνεται νομικά όπως και οι κανονικές διαθήκες απλά η μόνη της διαφορά είναι ότι εκτελείτε ενώ ο άνθρωπος που την συνέταξε είναι ακόμα εν ζωή. Αυτό σημαίνει ότι εγώ μπορεί να ζητήσω να μου γίνει ευθανασία στην περίπτωση που κάτι μου συμβεί και η ζωή μου δεν έχει νόημα βάση των πιστεύω μου γι΄ αυτήν.

Νομοθετικά φαντάζομαι δεν πρέπει να υφίσταται στην χώρα μας, (εκτός και αν προβλέπετε και απλά δεν το γνωρίζω εγώ) αλλά ελπίζω κάποια μέρα στο μέλλον να προνοήσουν και γι’ αυτό.

Πολλά θέλω ε?