Let's talk about... cancer

Ένα πράγμα μπορείς να πεις με σιγουριά γι αυτήν την ασθένεια... Σε φέρνει κοντά στον θάνατο. Και δεν εννοώ μόνο με την κυριολεκτική έννοια.

Σε κάνει να αναθεωρήσεις την ζωή σου, να την αντιληφθείς με ένα νέο τρόπο, σαν ένα παιχνίδι που όμως δεν είναι και τόσο παιχνίδι, που νομίζεις ότι έχει κανόνες αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει.
Τα άσχημα πράγματα συμβαίνουν ναι, αλλά πάντα στους άλλους, ποτέ σε εμάς. Εμείς είμαστε πάντα η εξαίρεση του κανόνα.

Έτσι και εγώ πίστευα ότι τίποτα κακό ποτέ δεν θα μου συνέβαινε. Ότι πάντα θα ζούσα σε μια γλυκιά ρουτίνα διανθισμένη από ασήμαντες δυσκολίες που νόμιζα ότι μου μιζέριαζαν την ζωή. Έτσι νόμιζα. Και μια μέρα ξύπνησα και αντί να κάνω χειροτεχνίες και  baking  για τα παιδάκια μου, βρέθηκα να γυρνάω σαν την άδικη κατάρα από το ένα νοσοκομείο στο άλλο.

Το ένα από τα διδυμάκια μου διαγνώσθηκε με όγκο στο κεφάλι. Κακοήθη φυσικά. Όπως μου είπε ένας φίλος που γνώρισα από εδώ μέσα και τυγχάνει να έχουμε και ίδια μέρα γενέθλια, όταν έμαθε τα νέα μου, όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει σε ένα παιδί, είναι απλά αδικία.
Είναι πράγματι. Μου είναι πλέον οφθαλμοφανές. Όχι μόνο γιατί βλέπω το έξι χρονών παιδί μου να παλεύει για την ζωή του, αλλά γιατί βλέπω καθημερινά σχεδόν, βρέφη ακόμα να κάνουν το ίδιο.

Θα θελα να γράψω για το πως αντιμετώπισα το  θέμα από την αρχή. Δεν ξέρω αν μπορώ. Όλα αυτά έχουν περάσει πια στην σφαίρα του παρελθόντος αυτού που πέρασε χάθηκε και δεν υπάρχει.

Θυμάμαι το σάστισμα όταν άκουσα απέξω απέξω τα νέα χωρίς ακόμα να ξέρω τι ακριβώς σημαίνουν και τι συνεπάγονται.

Θυμάμαι την προσπάθεια να κατανοήσω πόσο σοβαρό ήταν και χρειαζόταν ένα τετοιο μεγάλο χειρουργείο. Θυμάμαι τον πανικό, την απελπισία που ένιωσα σαν ήδη να είχα χάσει το παιδί μου.

Θυμάμαι ότι είχα την αίσθηση ότι έκανα κακό στο παιδί στην προσπάθεια μου να το κρατήσω στην ζωή.

Θυμάμαι την απόγνωση μου στα ακούσματα των λέξεων καρκίνος, χημειοθεραπεία, ελπίδες.

Θυμάμαι ότι είχα το πριν στο μυαλό μου που μου γεννούσε καθημερινά καινούργιες λύπες, έφερνε δάκρυα στα μάτια, που θόλωναν το παρόν που ζούσα και με έκαναν να μην βλέπω καν μέλλον.

Μια μέρα αποφάσισα ότι όλο αυτό δεν είχε κανένα νόημα πια. Η ζωή μου είχε αλλάξει, και έπρεπε να ακολουθήσω την αλλαγή, να βρω μια ομορφιά μέσα σε αυτήν για να μπορέσει να εξελιχθεί.

Δεν λέω ότι έχω πλέον βρει τον τρόπο να νταραβεριστώ με επιτυχία το όλο αυτό θέμα που λέγεται καρκίνος. Όχι. Δεν μπορείς να είναι κανείς τόσο δυνατός που να μπορεί να είναι προετοιμασμένος κανείς με όλα αυτά που απορρέουν από αυτήν την νόσο. Δεν μπορείς με κανένα τρόπο να προετοιμαστείς και να δεχτείς εκ προοιμίου ότι μπορεί να χάσεις το παιδί σου κάποια μέρα, τόσο σύντομα, τόσο άδικα. Δεν μπορείς καν να σκεφτείς πως είναι όταν ένα μέλος της οικογένειας είναι μακροχρόνια άρρωστο, για μήνες ή και χρόνια όταν σε κανονικές συνθήκες μια  απλή γαστρεντερίτιδα που κρατάει μια εβδομάδα μπορεί να αποδιοργανώσει εντελώς την οικογενειακή ρουτίνα.

Μπορείς όμως να νιώσεις και να δώσεις χωρίς να λυπάσαι, όσο πιο πολύ μπορείς,  αγάπη και απόλυτη αποδοχή, όλα αυτά που περισσότερο  από όλα τα φάρμακα  και τις θεραπείες έχει ανάγκη το παιδί σου.

Μπορείς να δείξεις την συμπόνια σου και το έμπρακτο ενδιαφέρον σου για το κάθε τι που αντιμετωπίζει ο δίπλα σου και πριν ήσουν πολύ απασχολημένος με την "ζωή σου" για να το κάνεις.

Μπορείς απλά να είσαι θετικός. Θετική στάση σε αυτό που συμβαίνει τώρα. Εξάλλου μόνο το παρόν υπάρχει. Τα άλλα όλα είναι παραμύθια του νου που περιπλέκουν την εικονική του πραγματικότητα.

Μόλις έμαθα...

... ένα πολύ δυσάρεστο νέο. Ένας μακρινός μου ξάδερφος πέθανε σήμερα σε ηλικία 30 ετών από ναρκωτικά...

Αυτό μου έφερε στην μνήμη και πάλι το περιστατικό με το "after" εκείνο που είχα πάει στα νιάτα μου με μια κοπέλα που κάναμε παρέα και που ήταν χρήστρια. Θυμάμαι μόνο ότι ήταν εκεί και αυτός ο μακρινός ξάδερφος και ότι όλοι εκεί μέσα ήταν στον κόσμο τους.

Εμένα φυσικά τότε δεν πήγε ο νους μου ότι εκείνο το "after" ήταν κυρίως γνωστό σε χρήστες και πιθανότατα χρησίμευε στις δοσοληψίες τους. Αυτό το αντιλήφθηκα πολύ αργότερα όταν η φίλη μου εκείνη μου εκμυστηρεύτηκε (αφού δεν έλεγα να χαμπαριάσω από μόνη μου) ότι έκανε χρήση πολλών και διάφορων ναρκωτικών.

Από αυτόν μου έμεινε αυτή η θύμηση και άλλη μία πιο ευχάριστη, όταν μερικά χρόνια πριν το after διασκεδάσαμε μαζί ένα βράδυ κάτι Χριστούγεννα στο χωριό. Παράξενο μου φαίνεται που τον βλέπω στην φωτογραφία να χαμογελά...

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, οι γονείς του, δυο άνθρωποι μάλαμα, να ξεπεράσουν τον χαμό του το συντομότερο δυνατό... Τίποτα άλλο δεν μπορώ να πω...

Photo from: http://www.technion.ac.il

Powered by ScribeFire.

Από εκεί που ερχόμαστε, εκεί πάμε...

Όταν πέθαινε ο Νασραντίν, κάποιος τον ρώτησε: "Τι νομίζεις, Νασραντίν; Όταν γεννιούνται οι άνθρωποι, από που έρχονται;"

Ο Νασραντίν απάντησε: "Έχω δει όλα τα παιδιά να κλαίνε όταν γεννιούνται και όλοι μοιάζουν να κλαίνε τη στιγμή που πεθαίνουν. Έτσι, συμπεραίνω ότι δεν είναι καλό το μέρος απ' όπου έρχονται οι άνθρωποι ούτε πηγαίνουν σε καλό μέρος. Όταν έρχονται, κλαίνε. Όταν φεύγουν πάλι κλαίνε."

Τελικά, ο θάνατος ελκύει?

Ένα σχόλιο του Dralion στο προηγούμενο post, όσον αφορούσε την παρατήρηση μου ότι ο θάνατος μοιάζει να ελκύει τον άνθρωπο μου έδωσε την αφορμή για να γράψω μερικά πράγματα γύρω από αυτό το θέμα που τριγυρίζουν στο νου μου σχετικά.

Τελικά, το ερώτημα που προκύπτει και το έθεσε ο Dralion στο σχόλιο του είναι: Είναι η φυσική ανθρώπινη στάση η ειρηνική? Η μήπως ο θάνατος ασκεί μια τόσο δυνατή γοητεία στον άνθρωπο που κάνει την βία πιο φυσική από την ειρήνη?
Προσωπικά, δεν μπορώ να υιοιθετήσω ούτε την μία άποψη ούτε την άλλη. Και αυτό μου συμβαίνει για κάποιους λόγους...

Ένας λόγος απ' αυτούς, είναι ότι όλοι μας σκοτώνουμε χωρίς την παραμικρή τύψη. Απλά κάνουμε μια διαλογή σε αυτό που έχουμε το κουράγιο να σκοτώσουμε. Μπορεί να μην μπορώ να σκοτώσω πουλί, σκυλί, ή γάτα και κατά πάσα πιθανότητα αν βρεθώ με κάποιο άγριο ζώο θα φάει εκείνο εμένα, όμως έχω σκοτώσει άπειρες φορές κουνούπια τα οποία προ λίγων λεπτών μου είχαν πιει το αίμα και ένιωσα και ευχαρίστηση μάλιστα. Το περίεργο είναι ότι ακόμα και αν σκοτώσω άλλο κουνούπι από αυτό που με τσίμπησε(δεν το τσάκωσα επί το έργό) δεν φαίνεται να υπάρχει καμία διαφορά στην ευχαρίστηση αυτή που ένιωσα επειδή το σκότωσα. Το ίδιο μου συμβαίνει και με τα μυρμήγκια που συνηθίζουν να τσιμπάνε και τις μύγες. Δεν μιλάω φυσικά για όλα τα υπόλοιπα έμψυχα όντα που σκότωσα χωρίς να το ξέρω και χωρίς να το θέλω. Π.χ. σαλιγκάρια. Εκείνα μπορεί να με σιχτιρίσω για την απροσεξία μου.
Αλλά εκείνα για τα οποία έκανα συνειδητή προσπάθεια να τα σκοτώσω, νιώθω απίστευτη ανακούφιση που κατάφερα να με απαλλάξω από την παρουσία τους!!

Άλλος λόγος είναι ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που φλερτάρουν με τον θάνατο επιλέγοντας να κάνουν επικίνδυνα σπορ. Τι είναι αυτό που τους κάνει και νομίζεις πως ψάχνουν απεγνωσμένα μια ευκαιρία να βρεθούν κοντά στον θάνατο? Κάπου είχα διαβάσει ότι αυτή η αίσθηση του να παίζει κανείς την ζωή του κορώνα γράμματα, η αίσθηση ότι βρίσκεται μια ανάσα από τον θάνατο, είναι σχεδόν διαλογιστική. Αυτοί που έχουν νιώσει την απίστευτη εκείνη στιγμή που το μυαλό σταματά, και η σιωπή τους κατακλύζει, δεν την αλλάζουν με τίποτα και συνεχώς επιδιώκουν να την ξαναζήσουν.

Επίσης, και ο λόγος ότι προβληματίστηκα έντονα όταν διάβασα την Ομήρου Ιλιάδα σε διασκευή του Αλεσσάντρο Μπαρίκκο για το οποίο είχα γράψει εδώ παλιότερα.
Διέκρινα μια αλήθεια μέσα στα λεγόμενα του...

Ακολουθεί απόσπασμα από τον επίλογο-σχολιασμό του διασκευαστή-συγγραφέα για το θέμα της Ιλιάδας, τον πόλεμο.

Το καθήκον ενός γνήσιου πασιφισμού θα έπρεπε να είναι όχι τόσο το να δαιμονοποιούμε υπερβολικά τον πόλεμο, όσο το να καταλάβουμε πως μόνο όταν θα γίνουμε άξιοι για μιαν άλλη ομορφιά θα μπορέσουμε να κάνουμε χωρίς αυτήν που πάντα μας πρόσφερε ο πόλεμος. Το να φτιάξουμε μιαν άλλη ομορφιά είναι ίσως η μόνη οδός προς μια αληθινή ειρήνη. Να αποδείξουμε ότι είμαστε ικανοί να φωτίσουμε το μισοσκόταδο της ύπαρξης χωρίς να καταφεύγουμε στη φωτιά του πολέμου. Να δώσουμε ένα νόημα, ισχυρό, στα πράγματα χωρίς να πρέπει να τα φέρουμε κάτω από το εκτυφλωτικό φως του θανάτου. Να μπορούμε να αλλάξουμε την μοίρα μας χωρίς να πρέπει να οικειοποιήθούμε την μοίρα κάποιου άλλου. Να καταφέρουμε να βάλουμε σε κίνηση το χρήμα και τον πλούτο χωρίς να πρέπει να καταφεύγουμε στην βία. (...)
Σήμερα η ειρήνη είναι λίγο περισσότερο από μια πολιτική σύμβαση: σίγουρα δεν είναι ένας οδηγός σκέψης και ένας τρόπος αντίληψης πραγματικά διαδεδομένος. Θεωρούμε τον πόλεμο ως ένα δεινό προς αποφυγή, φυσικά, αλλά απέχουμε πολύ από το να τον θεωρούμε το απόλυτο κακό: με την πρώτη ευκαιρία, η είσοδος στη μάχη, αν ντυθεί με ωραία ιδανικά, γίνεται στα γρήγορα μια εφικτή επιλογή. Και μάλιστα, μερικές φορές, επιλέγεται με σχετική περηφάνια.
Δεν σταματούν οι φάλαινες να γίνονται κομμάτια στο φως της φωτιάς.

Έχετε προσέξει...

...ότι τα νεογέννητα και οι γέροι έχουν γαλαζωπά μάτια?
Θα έλεγε κανείς κάπως θολά.

Στα μεν νεογέννητα το χρώμα τον ματιών τους δεν έχει καθοριστεί από την αρχή της ζωής τους όπως δεν έχει καθοριστεί καλά καλά και η ίδια τους η όραση.

Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο στον άνθρωπο. Έτσι γαλάζια μοιάζουν να είναι και τα ματάκια στα νεογέννητα γατιά. Και όχι μόνο. Όπως φαίνεται στην αμέσως παρακάτω φωτογραφία αυτού του νεογέννητου κούγκαρ.

Στους, δε, γέρους αρχίζουν τα μάτια τους να δείχνουν όλο και πιο γαλάζια μέρα με την μέρα, και χάνουν την σπιρτάδα και την οξύτητα του βλέμματος τους. Μοιάζει να θολώνουν...

Εδώ και κάτι χρόνια το διαπίστωσα αυτό να συμβαίνει σε διάφορους ηλικιωμένους του στενού μου περιβάλλοντος...συνειδητοποίησα ότι όσο γερνάνε οι άνθρωποι ανεξάρτητα τι χρώμα μάτια έχουν, σιγά σιγά, όσο περισσότερο πλησιάζουν στον θάνατο, αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο ανοιχτόχρωμα απ' έξω προς τα μέσα.

Τελευταία το παρατηρώ και στην γιαγιά μου. Έχουν αρχίσει τα μάτια της να γίνονται μέρα με την μέρα όλο και πιο γαλανά...

Powered by ScribeFire.

Αφιερωμένο στην Αμαλία Καλυβινού

Ο θάνατος
Ούτε ο τρόμος ούτε η ελπίδα ακολουθούν
Το ζώο που πεθαίνει
Ο ανθρωπος το τέλος του περιμένει
Τρόμο και ελπίδα έχοντας για όλα
Πολλές φορές έχει πεθάνει
Πολλές φορές σηκώθηκε ξανά
Ένας σπουδαίος άνθρωπος περήφανος
Με ανθρωποκτόνους αντιμέτωπος
Εμπαίζει
Της αναπνοής το φθίνεμα
Το θάνατο γνωρίζει ως το μεδούλι
Ο άνθρωπος δημιούργησε το θάνατο.

W.B.Yeats

Μετάφραση: Μαρία Αρχιμανδρίτου

Έρχεσαι αντιμέτωπος με το θάνατο μόνο όταν πεθαίνει κάποιος που αγαπάς...

Photo from: http://www.artofimagination.org

Ιλιάδα: Ένας ύμνος στον πόλεμο...

... και ταυτόχρονα ένας ύμνος στην ειρήνη.
Είναι το πιο πρόσφατο βιβλίο που τελείωσα και αφορμή για να το αρχίσω στάθηκε η προτροπή του Thrass για τον συγκεκριμένο συγγραφέα (Αλεσσάντρο Μπαρίκκο). Δεν περίμενα ποτέ ότι το αποτέλεσμα από ένα κόψε ράψε θα ήταν τόσο καλό.
Από ότι λέει στον πρόλογο ο ίδιος ο συγγραφέας ήταν επιθυμία του να μπορέσει να διαβάσει δημόσια την Ιλιάδα αλλά αφού βρήκε χρηματοδότη για να το κάνει πραγματικότητα διαπίστωσε ότι ήταν αδυνατο μιας και η Ιλιάδα στην πρωτότυπη της μορφή χρειαζόταν πάνω από 40 ώρες για να διαβαστεί πράγμα που το καθιστούσε αδύνατο το εγχείρημα. Ετσι απόφάσισε να πάρει μια ήδη έτοιμη μετάφραση της Ιλιάδας και να την προσαρμόσει 'ετσι ώστε να είναι εφικτή αυτή η δημόσια ανάγνωση της.

Η πρώτη παρέμβαση που έκανε για να το πετύχει ήταν χωρίς να κόψει καμιά σκηνή από τις ήδη υπάρχουσες να τις μικρύνει όσο το δυνατόν περισσότερο, να παραλείψει τις επαναλήψεις όπου υπήρχαν, και όλα αυτά μόνο με ατόφια αποσπάσματα του πρωτοτύπου. Αυτό που παρέλειψε όμως εντελώς από την όλη πλοκή ήταν οι θεικές παρεμβάσεις. Και αυτό το έκανε όταν διαπίστωσε ότι σε τίποτα δεν χάνει το όλο έργο χωρίς αυτές. Για την ακρίβεια μοιάζει να τονίζεται περισσότερο ο ανθρώπινος παράγοντας και αυτό είναι ιδιαίτερα γοητευτικό.

Η δευτερη του παρέμβαση έχει να κάνει με το ύφος και την γλώσσα που χρησιμοποιεί, με αποτέλεσμα να έχεις την αίσθηση ότι διαβάζεις ένα σύγχρονο έργο.

Η τρίτη του παρέμβαση είναι ότι μετέτρεψε την αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο. Πραγματικά έξυπνο, γιατί σε μπάζει πολύ περισσότερο μέσα στην ψυχοσύνθεση του κάθε προσώπου.

Η τέταρτη παρέμβαση του (την οποία βρήκα εξαιρετικά εμπνευσμένη) ήταν ότι με το διακριτικών των πλάγιων γραμμάτων πρόσθεσε μερικές λίγες δικές του παραγράφους που υποστήριζαν την πλοκή ή υποδήλωναν με λίγα λόγια όλα αυτά που Ιλιάδα είχε κρυμένα μέσα στους στίχους της, είτε προσθεταν πληροφοριές σχετικές από άλλα μεταγενέστερα αναγνώσματα.

Κάπως έτσι το συγκεκριμένο βιβλίο κατάφερε να διαβαστεί μπροστά σε ευρύ κοινό στην Ρώμη, το οποίο αριθμούσε πάνω από 10.000 άτομα που πλήρωσαν εισιτήριο για αυτό.

Ετσι έφθασε (όπως λέει και ο συγγραφέας στον πρόλογο του) ένα ελληνικό κείμενο, να μεταφραστεί σε ιταλικό κείμενο, η προσαρμογή του να οδηγήσει σε ένα άλλο ιταλικό κείμενο το οποίο επίσης μεταφράστηκε ξανά στα ελληνικά (ή όπου αλλού!).

Στο τέλος του βιβλίου ο συγγραφέας σχολιάζει:
"Ένα από τα πιο συγκλονιστικά στοιχεία της Ιλιάδας είναι η δύναμη, η συμπόνια θα έλεγα, με την οποία έφθασε ως εμάς η φωνή των ηττημένων. Είναι μια ιστορία γραμμένη από τους νικητές, κι όμως στη μνήμη μένουν και- για να μην πω πάνω από όλες- οι ανθρώπινες μορφές των Τρώων."

"...οι Έλληνες μέσα στην Ιλιάδα μεταβίβασαν μέσα στους στίχους ενός μνημείου για τον πόλεμο, τη θύμηση μια ακαταβλητης αγάπης για την ειρήνη."

"...το να λέμε και να διδάσκουμε ότι ο πόλεμος είναι μια κόλαση, τελεία και πάυλα, είναι ένα καταστροφικό ψέμα. Οσο αποτρόπαιο και να ακούγεται, είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι ο πόλεμος είναι μια κόλαση: όμορφη ωστόσο. Ανέκαθεν οι άνθρωποι ρίχνονταν σε αυτόν σαν φάλαινες γοητευμένες από το θανατερό φως της φωτιάς"

"Μοίρα μας είναι η θλίψη: όμως γι' αυτό ακριβώς οι ζωές μας θα τραγουδιούνται αιώνια απ' τις γενιές που θα 'ρθουν" δια στόματος Ωραίας Ελένης


Σειρά παίρνει ο Jason με την βιβλιοπρόταση του! Μόλις με το καλό ξεμπερδέψω από όλα αυτά που μάζεψα τον τελευταίο καιρό!

Χωρίς μνήμη δεν υπάρχει θλίψη...

Εχθές το απόγευμα έφτασε στα αφτιά μου η είδηση ενός θανάτου.
Πάντα έλεγα ότι ο θάνατος δεν είναι τίποτα για αυτόν που πεθαίνει. Είναι μια δοκιμασία για αυτούς που μένουν πίσω. Η μόνη εξαίρεση τα παιδιά. Σκέφτομαι το πώς αντιμετωπίζουν τα μικρά παιδιά τον θάνατο. Ούτε καν τα αγγίζει σχεδόν.

Θυμάμαι τον εαυτό μου όταν ήμουν μικρή. Είχα την τύχη να ζήσω και με τους γονιούς των παππούδων και των γιαγιάδων μου. Όταν ήμουν μικρό με έστελνε η μαμά μου να τους πάρω διάφορα πράγματα. Την μια με έστελνε να τους πάρω φρέσκο ψωμί που είχε ζυμώσει, την άλλη φαγητό που είχε φτιάξει (μαζί με οδηγίες που να τους τον βάλω και πότε να το φάνε) την άλλη διάφορα ζαρζαβατικά από τον κήπο (αυτό ήταν και το πιο δύσκολο για μένα γιατί η τσάντα μου έπεφτε λίγο βαριά). Αφού τους τα άφηνα, καθόμουν και τους έκανα παρέα.

Μια μέρα σταματούσε αυτό το πήγαινε έλα. Κάποιος «έπεφτε» στο κρεβάτι από γηρατειά. Τότε αναλάμβαναν αυτά τα πράγματα και άλλα τόσα όπως καταλαβαίνω τώρα πια, οι «μεγάλοι». Και μετά από λίγο καιρό ερχόταν η ανακοίνωση ότι ο παππούς ή η γιαγιά πέθανε.

Θυμάμαι ότι δεν είχα θλίψη. Δεν τους αγαπούσα μήπως; Δεν στεναχωριόμουν όμως. Δεν είχα καθόλου συναίσθηση του τι είναι ο θάνατος. Εξάλλου όση παρέα και αν κάναμε ήταν σαν να μην επικοινωνούσαμε καθόλου… γιατί εκείνων το μυαλό έφευγε πια από αυτόν τον κόσμο και το δικό μου έμπαινε όλο και περισσότερο μέσα. Δεν υπήρχε περίπτωση να συναντηθούμε τότε.

Μετά από μερικές μέρες ο παππούς και η γιαγιά ήταν μέσα στο μυαλό μου σαν όμορφες αναμνήσεις μιας άλλης ζωής που τέλειωσε ανεπιστρεπτί και παραμένουν έτσι μέχρι σήμερα.

Βλέπω τα βαφτιστήρια μου. Η μικρή είναι τώρα στα 8 και ο αδερφός της στα 5. Η γιαγιά τους μια γυναίκα γλυκιά, χαμογελαστή πρόθυμη να τα πάρει βόλτα, να τα νταντέψει κάθε στιγμή, που όποτε την έβλεπα μαζί τους είχα την αίσθηση ότι μια τόσο καλή γιαγιά δεν θα μπορούσε παρά να είναι μεγάλη απώλεια για αυτά αν την έχαναν. Οταν πριν ένα χρόνο συνέβη εγώ στεναχωρήθηκα που την έχασαν. Η μαμά τους στεναχωρήθηκε και έκλαψε για την απώλεια της γιαγιάς της. Αλλά για τα παιδιά συνέβη ακριβώς το ίδιο με μένα όταν ήμουν παιδί. Δεν υπήρξε θλίψη. Δεν υπήρχε μνήμη.

Έχει ο άνθρωπος την ελευθερία τελικά, να διαχειριστεί την ζωή του?

Συχνά πυκνά τώρα τελευταία με απασχολεί το θέμα της ελευθερίας που έχει ο άνθρωπος σε σχέση με την αυτοδιάθεση του.

Έχει ο άνθρωπος την ελευθερία τελικά, να διαχειριστεί την ζωή του?

Και προτού βιαστούμε να πούμε ναι, ας θεωρήσουμε ότι ένας άνθρωπος είναι κλινήρης για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Έστω ότι μπορεί να μιλήσει, να ζητήσει αυτό που θέλει, και έστω ότι ζητήσει να του γίνει ευθανασία. Θα επιτρεπόταν να γίνει? Όχι βέβαια. Την στιγμή που υπάρχουν νόμοι με τους οποίους η ευθανασία θεωρείτε ότι είναι κακουργηματική πράξη και όχι πράξη ελέους το πιο πιθανόν είναι ότι δεν θα μπορούσε να εκπληρωθεί η επιθυμία του.

Πέρα όμως από τους νόμους (οι οποίοι δημιουργήθηκαν από τους ανθρώπους με σκοπό να τον ωφελούν) σκεφτείτε την ουσία αυτής της περίπτωσης. Ο άνθρωπος τελικά δεν μπορεί να αποφασίσει για την ίδια του την ζωή. Δεν έχει αυτό το δικαίωμα νομοθετικά.

Ο άνθρωπος έχει δικαίωμα στην ζωή σαφώς. Έχει όμως δικαίωμα στον θάνατο? Έχει δικαίωμα σε έναν αξιοπρεπή θάνατο?

Η επίσημη εκκλησία της Ελλάδας είναι κατά της ευθανασίας για πολλούς και διάφορους λόγους που παραθέτει. Έχουν κυρίως να κάνουν με την εξήγηση που δίνουν στην έννοια της ζωής και ερμηνεύοντας διάφορες λεπτομέρειες. Εμένα προσωπικά όλα αυτά δεν με καλύπτουν για τον απλό λόγο ότι όσο και αν το φιλοσόφησα το ζήτημα δεν κατέληξα σε λογικό συμπέρασμα γιατί είναι ενάντια και στην ευθανασία και στην άμβλωση (η οποία εξετάζετε με το ίδιο σκεπτικό σχεδόν. Φοβερή αντίφαση το πώς είναι ενάντια και στην άμβλωση αλλά και στην αντισύλληψη). Το μόνο που εξηγεί αυτήν την στάση είναι ότι όσο είναι ενάντια έχουν την ευκαιρία να μεγαλώνει ο αριθμός του ποιμνίου! Και όπως όλες οι εξουσίες και αυτή αποτιμάτε με αριθμούς.

Το θέμα μου δεν είναι η ευθανασία αυτή καθ’ αυτή. Είναι το πόσο ελεύθεροι είμαστε τελικά να αποφασίζουμε για την ίδια μας την ζωή.

Θέλω όμως να αναφέρω μια περίπτωση που είχα διαβάσει στο βιβλίο των Carol Neiman & Emily Goldman “Afterlife” και αφορά την διαθήκη εν ζωή. Είναι μια διαθήκη που κατοχυρώνεται νομικά όπως και οι κανονικές διαθήκες απλά η μόνη της διαφορά είναι ότι εκτελείτε ενώ ο άνθρωπος που την συνέταξε είναι ακόμα εν ζωή. Αυτό σημαίνει ότι εγώ μπορεί να ζητήσω να μου γίνει ευθανασία στην περίπτωση που κάτι μου συμβεί και η ζωή μου δεν έχει νόημα βάση των πιστεύω μου γι΄ αυτήν.

Νομοθετικά φαντάζομαι δεν πρέπει να υφίσταται στην χώρα μας, (εκτός και αν προβλέπετε και απλά δεν το γνωρίζω εγώ) αλλά ελπίζω κάποια μέρα στο μέλλον να προνοήσουν και γι’ αυτό.

Πολλά θέλω ε?