Ισότητα...

Κάθε άτομο γεννιέται με ένα συγκεκριμένο ταλέντο, με μια συγκεκριμένη ευφυΐα. Κανένας δεν έρχεται χωρίς ένα δώρο. όλοι φέρνουν μια συγκεκριμένη δυνατότητα.
Η ιδέα της ισότητας όμως είναι επικίνδυνη, επειδή το τριαντάφυλλο πρέπει να είναι τριαντάφυλλο, η τσουκνίδα, τσουκνίδα και ο λωτός πρέπει να είναι λωτός. Αν αρχίσεις να προσπαθείς να τα κάνεις όλα ίσα, θα τα καταστρέψεις όλα. Τα τριαντάφυλλα, οι λωτοί, οι τσουκνίδες, όλα θα καταστραφούν.
Μπορείς να πετύχεις να φτιάξεις πλαστικά λουλούδια, που όλα θα είναι ίσα, θα είναι όμως νεκρά.

Osho

Κλείσε τα μάτια...

Έχεις παρατηρήσει πως κάνουν έρωτα οι γυναίκες? Πάντοτε κλείνουν τα μάτια τους. Κάτι ξέρουν.
Ο άντρας κάνει έρωτα με τα μάτια και τα φώτα ανοιχτά. Παραμένει παρατηρητής. Δεν βρίσκεται απόλυτα μέσα στην πράξη, δεν δίνεται ολοκληρωτικά. Παραμένει θεατής.
Η γυναίκα όμως ξέρει καλύτερα, επειδή είναι περισσότερο συντονισμένη με τον εσωτερικό κόσμο. Πάντοτε κλείνει τα μάτια της.

Τότε, ο έρωτας έχει ένα εντελώς διαφορετικό άρωμα.

Photo from: http://soveroart.com

Powered by ScribeFire.

Μήλο του Αδάμ

Αυτός ο αδένας στο λαιμό ονομάζεται μήλο του Αδάμ, επειδή ο Αδάμ έφαγε το μήλο και δεν μπόρεσε να το καταπιεί.
Κόλλησε στο λαιμό του, επειδή ένιωθε διχασμένος. Ο μισός εαυτός του ήθελε να φάει και να εξερευνήσει και ο άλλος μισός φοβόταν.

Καλό είναι να μην διχάζεται κανείς και να κάνει πράγματα με όλο του το είναι, έτσι ώστε να μπορεί να τα καταπίνει και να τα χωνεύει...

Photo from: http://www.art-vector.com

Powered by ScribeFire.

Μείνε πιστός στον εαυτό σου.

Στο Ταλμούδ, λένε, ότι μετά τον θάνατο σου, ο θεός θα σου πει: Σου έδωσα πάρα πολλές ευκαιρίες να είσαι ευτυχισμένος. Γιατί δεν τις πήρες;

Αυτό είναι στ' αλήθεια τρυφερά όμορφο. Εσύ θα είσαι υπεύθυνος μόνο για εκείνες τις ευκαιρίες που σου ήταν διαθέσιμες και τις έχασες.

Μείνε πιστός στον εαυτό σου
- αυτή είναι η μοναδική πίστη που χρειάζεται -
και όλα θα πάνε καλά.

Photo from:http://www.heritagesart.com

Η θεμελιώδης αρρώστια της ανθρωπότητας, είναι η επιθυμία.

Σύμφωνα με το ΖΕΝ, η θεμελιώδης αρρώστια της ανθρωπότητας, είναι η επιθυμία. Υπάρχει ένας μηχανισμός στην επιθυμία που πρέπει να τον κατανοήσεις.
Η επιθυμία λειτουργεί σαν προυπόθεση για την ευτυχία σου. "Θα είμαι ευτυχισμένος αν αποκτήσω αυτή τη γυναίκα, αυτό το σπίτι, αυτό το αυτοκίνητο." Έτσι, η εκπλήρωση της επιθυμίας γίνεται προυπόθεση της ευτυχίας σου.
Στην πραγματικότητα αυτό που κάνεις, είναι να βάζεις άχρηστα εμπόδια ανάμεσα σε εσένα και την ευτυχία σου. Πρώτα βάζεις την προυπόθεση "θα είμαι ευτυχισμένος αν συμβεί αυτό". Οσο πιο δύσκολος είναι ο στόχος, τόσο περισσότερο ενθουσιάζεσαι τόσο περισσότερο σε προκαλεί.
Την ημέρα όμως που εκπληρώνεται η επιθυμία, αισθάνεσαι ανακούφιση. Στην πραγματικότητα, αυτό που σε κάνει να νιώθεις όμορφα δεν είναι η ίδια η επίτευξη της επιθυμίας - επειδή πολύ σύντομα θα έρθει μια άλλη επιθυμία ως υποτιθέμενη προυπόθεση για την ευτυχία σου - αλλά η ανακούφιση που αισθάνεσαι, επειδή τελείωσε η αγωνία, ο πυρετός, ο πόνος που εσύ ο ίδιος προκάλεσες.
Και πόσο κρατάει αυτή η υποτιθέμενη ευτυχία που νιώθεις, από την επίτευξη της επιθυμίας σου?
Μόνο λίγες στιγμές κι ύστερα αρχίζεις να διψάς κι άλλο...

Osho

Picture from: http://virtual-galery.chez-alice.fr

Τα εφτά που δεν πρέπει να έχεις

Πλούτο χωρίς μόχθο.
Γνώση χωρίς χαρακτήρα.
Πολιτική χωρίς αρχές.
Απόλαυση χωρίς συναίσθημα.
Εμπόριο χωρίς ήθος.
Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά.
Αγάπη χωρίς θυσία.

Μαχάτμα Γκάντι
(1869 - 1948)

Τελικά αυτοί οι Ινδοί, μ' αρέσουν όλο και πιο πολύ!

Λιγότερη λογική, περισσότερη διαίσθηση.

Να σκέφτεσαι λιγότερο να αισθάνεσαι περισσότερο. Να έχεις λιγότερη λογική, να έχεις περισσότερη διαίσθηση.
Η σκέψη είναι πολύ παραπλανητική διαδικασία. Σε κάνει να νιώθεις πως κάνεις σπουδαία πράγματα. Το μόνο που κάνεις όμως είναι να χτίζεις πύργους στον αέρα.
Οι αισθήσεις είναι περισσότερο υλικές, περισσότερο ουσιαστικές. Σε μεταμορφώνουν. Το να σκέφτεσαι σχετικά με τον έρωτα, δεν πρόκειται να σε μεταμορφώσει, το να αισθάνεσαι όμως ερωτευμένος, είναι αναπόφευκτο να σε αλλάξει.
Το εγώ αγαπάει πολύ τη σκέψη, επειδή το εγώ τρέφεται από το πλασματικό. Το εγώ δεν μπορεί να χωνέψει καμία πραγματικότητα και η σκέψη είναι μια πλασματική διαδικασία… Άλλαξε από το νου στην καρδιά, από τη σκέψη στην αίσθηση, από τη λογική, στην αγάπη.

Osho

Picture from: http://www.patriciahartnett.com

Οι τρεις αλήθειες...

Ένας άνθρωπος αιχμαλώτισε ένα καναρίνι, που του είπε:
- Τι θέλεις από μένα Δες τα ισχνά πόδια μου και το μικροσκοπικό κεφάλι μου. Τι μπορείς να πάρεις από μένα Δώσε μου την ελευθερία μου και θα σου πω τρεις χρήσιμες αλήθειες.
- Τρεις αλήθειες
- Ναι. Άκουσε με καλά. Θα σου πω την πρώτη ενώ με κρατάς στο χέρι σου. Θα σου πω τη δεύτερη όταν θα είμαι ασφαλές πάνω σ' ένα κλαδί. Θα σου πω την τρίτη όταν θα έχω φτάσει στην κορυφή αυτού του λόφου.
- Εντάξει, είπε ο άνθρωπος, πες μου την πρώτη.
Τότε το καναρίνι του είπε:
- Αν χάσεις κάτι, ακόμα κι αν είναι τόσο πολύτιμο όσο η ζωή σου, μη λυπηθείς γι' αυτό ούτε στιγμή.
Ο άνθρωπος κράτησε το λόγο του και άνοιξε το χέρι του. Το καναρίνι πέταξε σ' ένα κλαδί, απ' όπου είπε τη δεύτερη αλήθεια:
- Αν σου πουν κάτι παράλογο, μην το πιστέψεις πριν σου το αποδείξουν!
Το πουλί πέταξε μέχρι την κορυφή του λόφου.
- Ποια είναι η τρίτη αλήθεια ρώτησε ο άνθρωπος.
- Είναι, πως στο κορμί μου υπάρχουν δυο υπέροχα κοσμήματα που ζυγίζουν πολύ. Αν με είχες σκοτώσει, τώρα θα ήταν δικά σου.
Ο άνθρωπος έπεσε κάτω απογοητευμένος και δάγκωσε το δάχτυλό του μέχρι να ματώσει. Εκείνη τη στιγμή άκουσε το πουλί που γελούσε. Σηκώθηκε και το ρώτησε γιατί γελάει.
- Είσαι ανόητος, του είπε το πουλί, σου είπα πρώτα να μη λυπηθείς ποτέ για κάτι που έχασες. Εσύ λυπήθηκες για τα κοσμήματα. Σου είπα μετά να μην πιστέψεις ποτέ έναν παραλογισμό, με κανέναν τρόπο. Σου είπα ότι έχω δυο κοσμήματα που ζυγίζουν πολύ κι εσύ το πίστεψες, παρόλο που όλο το κορμί μου είναι πολύ ελαφρύ.
Αντίο, είσαι ανόητος.

Το αντίθετο της αγάπης

Το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος όπως νομίζουμε. Μίσος είναι το ανάποδο της αγάπης. Όταν κάποιος μισεί, πρέπει να νιώθει κάτι. Υπάρχει επομένως κάτι που συνδέει, που δημιουργεί μια δίοδο μεταξύ των δυο όπως συμβαίνει και στην αγάπη. Το μίσος αυτό δεν παύει να είναι μια γέφυρα επικοινωνίας. Ένα πάρε δώσε.

Ποιο είναι όμως τελικά το αντίθετο της αγάπης?
Κάποιοι λένε πως το αντίθετο της αγάπης είναι η αδιαφορία, η απάθεια. Να μην μπορείς να κάνεις να σε δει ο άλλος
Κάποιοι άλλοι λένε πως το πραγματικό αντίθετο της αγάπης είναι ο φόβος. Με την αγάπη ανοίγεται κανείς με τον φόβο περιορίζεται, κλείνεται. Με την αγάπη εμπιστεύεται με τον φόβο αμφιβάλλει.

Picture from: http://www.iapart.com

Cogito ergo sum – σκέφτομαι άρα υπάρχω

Ο Ρενέ Ντεκάρτ έχει πει: «Cogito ergo sum – σκέφτομαι άρα υπάρχω.»

Τώρα τελευταία συνηθίζεται να παραφράζεται και να λένε: «Coito ergo sum – Συνουσιάζομαι άρα υπάρχω.»

Και τα δύο είναι λάθος γιατί είναι σαν να αντιστρέφουμε τα πράγματα. Η ύπαρξη έρχεται πρώτη. Η σκέψη προκύπτει αργότερα.

Έρχεται μια στιγμή που η σκέψη ξαναχάνεται κι όμως εσύ υπάρχεις. Αυτό συμβαίνει με τον διαλογισμό: Η σκέψη δεν υπάρχει πια, εσύ όμως υπάρχεις. Οπότε η σκέψη είναι μη απαραίτητη.

Χαμένος χρόνος

Ο Βούδας ταξίδευε και συνάντησε μέσα στο δάσος έναν σκελετωμένο γιόγκα ολομόναχο σε μια καλύβα. Ο Δάσκαλος σταμάτησε και τον ρώτησε πόσο καιρό ζούσε εκεί ασκούμενος στην εγκράτεια.
- Ως 25 χρόνια, απάντησε ο γιόγκα.
- Και ποια δύναμη απέκτησες με αυτή τη μακροχρόνια και σκληρή άσκηση;
- Είμαι ικανός να διασχίσω το ποτάμι βαδίζοντας πάνω στο νερό, αποκρίθηκε περήφανα ο αναχωρητής.
- Δύστυχε, φίλε μου! είπε με οίκτο ο Βούδας. Έχασες τόσο πολύτιμο χρόνο για ένα τόσο ασήμαντο αποτέλεσμα…Ποιος ο λόγος; Ο βαρκάρης σε περνάει στην αντίπερα όχθη με πολύ μικρή αμοιβή!

Πασχίζουμε να μάθουμε, να κάνουμε αυτό, να κάνουμε το άλλο και ακόμα και αν δεν βρεθεί κάποιος να μας πει πόσο μάταιοι ήταν οι κόποι μας αυτοί, στο τέλος το αντιλαμβανόμαστε πλέον εμείς οι ίδιοι όταν γερνάμε.
Όπως ο παππούς μου... Που τώρα στα 80 τόσα του, νιώθει ότι έζησε μόνο ένα "μεσημέρι"...

Ζώντας μέσα στην ψευδαίσθηση...

Αλήθεια, πόσοι από εμάς πιστεύουν στην αθανασία της ψυχής? Αρκετοί φαντάζομαι.
Το μόνο κακό είναι, ότι για τον καθένα μας, αυτό μοιάζει να είναι το προσωπικό μας «ψέμα».
Θέλω να πω, κανείς μας δεν ξέρει τι είναι η «ψυχή», ποτέ δεν ασχοληθήκαμε μαζί της για να μάθουμε, παρόλα αυτά πιστεύουμε στην αθανασία της. Έτσι συμβαίνει κάτι πολύ περίεργο. Αν η ψυχή είναι αθάνατη, γιατί είμαστε δειλοί? Αν η ψυχή είναι αθάνατη, ακόμα γιατί φοβόμαστε τον κίνδυνο? Αφού στην ουσία τίποτα δεν πρόκειται να πεθάνει. Συμβαίνει όμως το ακριβώς αντίθετο. Η ψυχή είναι αθάνατη αλλά οι άνθρωποι είναι δειλοί.

Αυτό το «ψέμα» μας βοηθάει να ζήσουμε. Είναι μια ανάγκη να πιστεύουμε στο «ψέμα» για να μπορούμε να ζούμε. Σε αυτό συμφωνούν όλοι οι μεγάλοι ψυχολόγοι του αιώνα μας (Φρόιντ, Γιουνγκ, Άντλερ, κ.α.). Λένε ότι το ψέμα είναι μια βασική ανάγκη για τον άνθρωπο όπως το φαγητό. Και ακόμα πιο βασικό, Είναι σαν την αναπνοή Γιατί το ψέμα είναι πάντα με το μέρος μας. Ποτέ εναντίον μας.
Όλη η ζωή μας είναι γεμάτη τέτοια ψέματα.Με αυτό τον τρόπο νιώθουμε ασφαλείς...

Για την αλήθεια πρέπει να αλλάξει κανείς τον εαυτό του. Για το ψέμα όμως δεν είναι απαραίτητο. Απλά αλλάζεις το ψέμα σου και είναι όλα καλά. Εσύ μένεις ο ίδιος.

Ίσως είχε δίκιο ο Βούδας τελικά που έλεγε ότι ζούμε μέσα στην ψευδαίσθηση.

Να πιστεύεις κανείς ή να μην πιστεύει?

Αφορμή για αυτό το post στάθηκε μια κουβέντα που είχαμε αργά εχθές το βράδυ με την φίλη μου την Μαρία, η οποία τελευταία έχει γίνει πολύ θρησκευόμενη. Παρόλα αυτά έχει την ίδια απεχθή γνώμη που έχω και εγώ σχετικά με την εκκλησία και τους λειτουργούς της.

Μου έλεγε λοιπόν ότι τελευταία είχε εκνευριστεί πολύ με το γεγονός ότι είδε στις ειδήσεις (εγώ τις έκοψα είπαμε) ότι η εκκλησία έκανε έξωση και έπαιρνε τα σπίτια κάποιων ανθρώπων που ζούσαν εκεί από πάππο προς πάππο.

Της είπα βέβαια ότι κακώς εκνευρίζεται με αυτά και ότι πολύ απλά η βλακεία πληρώνεται. Το ότι οι παππούδες αυτών που έμεναν εκεί έκαναν κάποτε την βλακεία να γράψουν στην εκκλησία τα σπίτια τους δεν σημαίνει ότι τώρα οι απόγονοι τους έχουν κάποιο δικαίωμα πάνω σε αυτά. Η εκκλησία τους παραχώρησε (τους επέτρεψε την χρήση) και δεν τους χάρισε ποτέ τα σπίτια «τους». Αυτό θα έπρεπε αντί να μας εκνευρίζει να μας γίνεται μάθημα. Αντιθέτως ο περισσότερος κόσμος αντί να μάθει θα συνεχίζει να θυμώνει αλλά ταυτοχρόνως να στηρίζει την παπαδοκρατία.

Συνεχίζοντας την κουβέντα μας, μου είπε ότι της θυμίζω πολύ τον εαυτό της όπως ήταν προτού πιστέψει. Μου λέει ότι μια μέρα εντελώς ξαφνικά όλα άλλαξαν μέσα της αλλά δεν θα επεκταθώ σε αυτό τώρα. Θα της ζητήσω όμως αν θέλει να γράψει την εμπειρία της σχετικά, και θα την δημοσιεύσω εδώ.

Κάπου εκεί της είπα ότι εγώ ποτέ δεν ήμουν στην φάση που ήταν πριν εκείνη. Μας διαφοροποιεί μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια. Εγώ δεν ήμουν ποτέ κατά της θρησκείας. Δεν εκνευρίζομαι με το τι πιστεύει καθείς, ούτε με το τι κάνουν οι παπάδες και η εκκλησία γενικότερα. Έχω άποψη. Δεν εκνευρίζομαι όμως. Εκείνη όμως είχε μένος εναντίον. Της λέω ότι ήταν απλά η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Όπως το γίν και το γιαν. Ο αντίθετος πόλος. Γι’ αυτό και ξαφνικά βρέθηκε στην ακριβώς αντίθετη μεριά από εκεί που ήταν.

Εγώ απλά δεν προτίθεμαι να είμαι οπαδός καμιάς ομάδας, καμιάς θρησκείας καμιάς θεωρίας.

Ένας οπαδός βρίσκει απλώς τρόπους και μέσα για να προστατέψει τον εαυτό του, για να νιώθει ασφαλής. Ο οπαδός προσπαθεί απλώς να πετάξει την ευθύνη στους ώμους κάποιου άλλου. Ο οπαδός προσπαθεί απλώς να βρει μια ομάδα, όπου να μπορεί να χάσει τους φόβους του. Απλώς ψάχνει παρέα. Δεν μπορεί να είναι μόνος. Φοβάται να είναι μόνος. Δεν μπορεί να εμπιστευτεί τον εαυτό του.
Ο οπαδός δεν είναι ποτέ έτοιμος για την ανασφάλεια.

Είμαι οπαδός του εαυτού μου, αυτού που βλέπω, αυτού που αισθάνομαι και αυτού που μου συμβαίνει. Τι να μου πει ο καθένας για την δική μου ζωή? Τι να μου πουν βιβλία χιλιάδων ετών για το τι είναι σωστό και τι όχι?

Και επιλέγοντας να μην επιλέγω, νιώθω πολύ πιο ελεύθερη και πιο φυσική από ότι αν έπρεπε να υπερασπιστώ τις απόψεις ή την ηθική κάποιας οποιασδήποτε θρησκείας

Μυστικισμός και επιστήμη.

Μυστικισμός είναι η εμπειρία ότι η ζωή δεν είναι λογική, ότι η ζωή είναι ποίηση, ότι η ζωή δεν είναι συλλογισμός , ότι η ζωή είναι τραγούδι.

Μυστικισμός είναι η διακήρυξη ότι η ζωή δεν μπορεί ποτέ να γίνει πραγματικά γνωστή. Είναι στην ουσία της άγνωστη.

Η επιστήμη χωρίζει την ύπαρξη σε δύο κατηγορίες: στο γνωστό και στο άγνωστο.

Το γνωστό ήταν κάποτε άγνωστο και τώρα έχει γίνει γνωστό. Το άγνωστο είναι άγνωστο σήμερα, αύριο ή μεθαύριο όμως θα γίνει και αυτό γνωστό . Η επιστήμη πιστεύει ότι αργά ή γρήγορα θα έρθει ένα σημείο κατανόησης , που θα υπάρχει μόνο μια κατηγορία – το γνωστό.

Μυστικισμός είναι η διακήρυξη ότι η ζωή αποτελείται από τρεις κατηγορίες: Το γνωστό, το άγνωστο και το τρίτο και πιο σημαντικό: αυτό που δεν μπορεί να γίνει γνωστό. Και αυτός είναι ο ουσιώδης πυρήνας και των τριών.

Osho

Αυτό το διάβασα σήμερα, πριν από λίγο. Και νομίζω με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη. Και αν έπρεπε να πάρω θέση, θα διάλεγα σαφώς τον μυστικισμό.

Μια παλιά παραβολή για τον φόβο.

- Πού πας, ρώτησε ένας ταξιδιώτης όταν συνάντησε την Πανούκλα.
- Πάω στη Βαγδάτη, πρέπει να θανατώσω πέντε χιλιάδες ανθρώπους.
Μετά από μερικές μέρες ο άνθρωπος ξανασυνάντησε την Πανούκλα.
- Εσύ είπες ότι θα θανατώσεις πέντε χιλιάδες ανθρώπους, αλλά μετά από την επίσκεψή σου πέθαναν πενήντα χιλιάδες, την κατηγόρησε ο άνθρωπος.
- Όχι, είπε η Πανούκλα, εγώ θανάτωσα μόνο πέντε χιλιάδες, οι άλλοι πέθαναν από το φόβο.

Θάρρος...

Θάρρος είναι να ρισκάρεις το γνωστό για το άγνωστο, το οικείο για το μη οικείο, το άνετο για το μη άνετο.

Είναι ένα παράλογο ταξίδι σε έναν άγνωστο προορισμό. Ποτέ δεν είμαστε σε θέση να το κάνουμε ή όχι.

Είναι τζόγος.

Και εγώ τον σιχαίνομαι!

'H απλά είμαι φοβιτσιάρα…

Όχι και Ναι...

Το όχι είναι πάντα το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.

Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα, λες όχι και έχεις τελειώσει! Αν πεις ναι, τα πάντα αρχίζουν, τίποτα δεν τελειώνει. Το όχι είναι πάντοτε το τέλος, το ναι είναι η αρχή.

Υ.Γ. Η φώτο είναι από αυτήν εδώ την gallery.

Προπατορικό αμάρτημα το σεξ???

Με αφορμή το Post του Cyrusgeo περί εξομολογήσεως, μου υπενθύμισε αυτό που είχα ξεχάσει (προς στιγμήν) ότι οι χριστιανοί ιερείς δεν θέλουν πολύ να σε καταστήσουν αμαρτωλό. Αρκεί να κάνεις σεξ!! Είναι λένε το «προπατορικό αμάρτημα». Αλλά πόσο δίκαιο είναι για κάτι που έκαναν κάποιοι εκατομμύρια χρόνια πριν να υποφέρει όλη η ανθρωπότητα σήμερα?

Α! ναι. Δεν είναι απόλυτοι. Δέχονται το σεξ υπό όρους. Όταν γίνεται για αναπαραγωγή! Και πάλι όμως αφήνουν την αίσθηση ότι πρόκειται για κάτι βρώμικο.

Μα πως αλλιώς θα μπορούσε να έχουν πελάτες οι εξομολογητές-παπάδες? Είναι γεγονός ότι αυτοί που πράγματι χρειάζονται την εξομολόγηση ούτε απ’ έξω από τις εκκλησίες δεν περνάνε και αν την κάνουν εν τέλει θα είναι στο γραφείο του ανακριτή ή στο κελί της φυλακής !

Ξεκινάμε θεωρώντας δεδομένο ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε με τον τρόπο που οι επιστήμονες απέδειξαν. Όχι όπως ισχυρίζεται η εκκλησία παίρνοντας μια συμβολική και παραβολική ιστορία και προτάσσοντας την ως πραγματικό συμβάν. Η ιστορία όμως αυτή, πέρα από θρησκευτικές πεποιθήσεις, έχει πάρα πολλά να πει. Είναι γεμάτη από συμβολισμούς.

Σχετικά με την ιστορία αν τη καλοσκεφτεί κανείς θα δει ότι η άποψη ότι το προπατορικό αμάρτημα συμβολίζει το σεξ. μάλλον είναι λάθος σαν συλλογισμός.(Άσχετα που έτσι τους βολεύει να λένε).

Για μένα αυτή η ιστορία σηματοδοτεί την αρχή της δυστυχίας του ανθρώπινου γένους που φυσικά δεν προέκυψε επειδή άρχισε να κάνει σεξ. Σεξ έκαναν από πάντα. Πιθανότατα αφορά εκείνη την περίοδο που ο άνθρωπος συνειδητοποίησε τον εαυτό του. Το «εγώ» του και φυσικά μαζί με αυτό και τον θάνατο του. Πιο πριν πρέπει να έμοιαζε με τα ζώα. Θα ζούσε όπως εκείνα. Που ναι μεν θα πεθάνουν κάποια στιγμή αλλά δεν το ξέρουν.

Ο σημερινός άνθρωπος σκέφτεται πολύ περισσότερο από όσο ζει. Σπατάλά ώρες επί ωρών να σκέφτεται τι θα γίνει άμα πεθάνει (τόσο ο ίδιος, όσο και οι δικοί του άνθρωποι που θα μείνουν πίσω) αλλά δεν ευχαριστιέται την ζωή του σαν να μην υπάρχει αύριο. Για την ακρίβεια ζει με την προσμονή του αύριο...

Γιατί οι «άλλοι» είναι ο καθρέφτης μας?

Αναρωτιέμαι πολλές φορές... γιατί εξαρτάται τόσο πολύ η ψυχολογία μας από τους άλλους. Μια λέξη αρκεί για να με ρίξει στα τάρταρα και επίσης μία για να με κάνει να αισθάνομαι το λιγότερο βασίλισσα όλων. Φυσικά τίποτα από τα δύο δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα.

Ακόμα και αν αυτή η λέξη είναι τόσο σκληρή και με μειώνει στα μάτια των άλλων, και θολώνει ίσως και τα δικά μου τα μάτια, παρόλα αυτά δεν μπορεί στην πραγματικότητα να με ρίξει χαμηλά εκτός και αν εγώ η ίδια το πιστέψω ότι μπορεί να γίνει.

Ακόμα και αν αυτή η λέξη με εκθειάζει τόσο που μου δίνει την εντύπωση ότι είμαι εγώ και άλλη όμοια μου δεν έχει, ακόμα και τότε, αυτή η λέξη δεν θα έχει την ίδια δύναμη να με κάνει να αισθανθώ τόσο high εκτός και αν ίδια αφήσω τον εαυτό μου να το πιστέψει.

Η ψυχολογία του καθενός μας έχει μέσα του το χαμηλότερο σημείο που μπορεί να βρεθεί και το υψηλότερο. Και αυτός που κάνει την διαφορά είναι πάντα ο «άλλος».

Διαπιστώνω όμως ότι όλα όσα κάνουμε σχεδόν τα κάνουμε για τους άλλους. Γιατί είναι ο καθρέφτης μας.

Τα χρήματα που κερδίζουμε από την δουλειά του ο καθένας μας τα χρησιμοποιούμε κυρίως για να κερδίσουμε πόντους στα μάτια των άλλων.

Την εμφάνιση μας την προσέχουμε περισσότερο για να διακρίνουμε εκείνη την γεμάτη ικανοποίηση ματιά έστω και από κάποιον τελείως άγνωστο μας.

Η συμπεριφορά μας είναι τέτοια για να μην προκαλέσουμε τους άλλους. Για να επιβραβευτούμε για αυτήν.

Όλα για τους άλλους. Τους δίπλα, τους πολύ δίπλα, αλλά ακόμα και για τους άγνωστους άλλους.

Και όλα αυτά για να μην μείνουμε μόνοι. Πόσο τρομάζει η μοναξιά...

Χωρίς μνήμη δεν υπάρχει θλίψη...

Εχθές το απόγευμα έφτασε στα αφτιά μου η είδηση ενός θανάτου.
Πάντα έλεγα ότι ο θάνατος δεν είναι τίποτα για αυτόν που πεθαίνει. Είναι μια δοκιμασία για αυτούς που μένουν πίσω. Η μόνη εξαίρεση τα παιδιά. Σκέφτομαι το πώς αντιμετωπίζουν τα μικρά παιδιά τον θάνατο. Ούτε καν τα αγγίζει σχεδόν.

Θυμάμαι τον εαυτό μου όταν ήμουν μικρή. Είχα την τύχη να ζήσω και με τους γονιούς των παππούδων και των γιαγιάδων μου. Όταν ήμουν μικρό με έστελνε η μαμά μου να τους πάρω διάφορα πράγματα. Την μια με έστελνε να τους πάρω φρέσκο ψωμί που είχε ζυμώσει, την άλλη φαγητό που είχε φτιάξει (μαζί με οδηγίες που να τους τον βάλω και πότε να το φάνε) την άλλη διάφορα ζαρζαβατικά από τον κήπο (αυτό ήταν και το πιο δύσκολο για μένα γιατί η τσάντα μου έπεφτε λίγο βαριά). Αφού τους τα άφηνα, καθόμουν και τους έκανα παρέα.

Μια μέρα σταματούσε αυτό το πήγαινε έλα. Κάποιος «έπεφτε» στο κρεβάτι από γηρατειά. Τότε αναλάμβαναν αυτά τα πράγματα και άλλα τόσα όπως καταλαβαίνω τώρα πια, οι «μεγάλοι». Και μετά από λίγο καιρό ερχόταν η ανακοίνωση ότι ο παππούς ή η γιαγιά πέθανε.

Θυμάμαι ότι δεν είχα θλίψη. Δεν τους αγαπούσα μήπως; Δεν στεναχωριόμουν όμως. Δεν είχα καθόλου συναίσθηση του τι είναι ο θάνατος. Εξάλλου όση παρέα και αν κάναμε ήταν σαν να μην επικοινωνούσαμε καθόλου… γιατί εκείνων το μυαλό έφευγε πια από αυτόν τον κόσμο και το δικό μου έμπαινε όλο και περισσότερο μέσα. Δεν υπήρχε περίπτωση να συναντηθούμε τότε.

Μετά από μερικές μέρες ο παππούς και η γιαγιά ήταν μέσα στο μυαλό μου σαν όμορφες αναμνήσεις μιας άλλης ζωής που τέλειωσε ανεπιστρεπτί και παραμένουν έτσι μέχρι σήμερα.

Βλέπω τα βαφτιστήρια μου. Η μικρή είναι τώρα στα 8 και ο αδερφός της στα 5. Η γιαγιά τους μια γυναίκα γλυκιά, χαμογελαστή πρόθυμη να τα πάρει βόλτα, να τα νταντέψει κάθε στιγμή, που όποτε την έβλεπα μαζί τους είχα την αίσθηση ότι μια τόσο καλή γιαγιά δεν θα μπορούσε παρά να είναι μεγάλη απώλεια για αυτά αν την έχαναν. Οταν πριν ένα χρόνο συνέβη εγώ στεναχωρήθηκα που την έχασαν. Η μαμά τους στεναχωρήθηκε και έκλαψε για την απώλεια της γιαγιάς της. Αλλά για τα παιδιά συνέβη ακριβώς το ίδιο με μένα όταν ήμουν παιδί. Δεν υπήρξε θλίψη. Δεν υπήρχε μνήμη.