Η Χιονάτη (ο θεός να την κάνει) και ο Κυνηγός

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρό κοριτσάκι ακόμα που διάβαζα το παραμύθι της Χιονάτης με τους 7 νάνους και εξαιτίας της εικονογράφησης που είχε φανταζόμουν την Χιονάτη  να είναι μια πολύ γλυκιά κοπελίτσα εμφανισιακά όμορφη αν και όχι εκθαμβωτική, με  λευκό φωτεινό δέρμα και μαύρα πιασμένα μαλλιά.  

Προχθές λοιπόν είδα την ταινία Η Χιονάτη και ο Κυνηγός  ( Snow White and the Huntsman) η οποία είναι κατά κάποιο τρόπο η κινηματογραφική μεταφορά του παραμυθιού. 

Δεν μπορώ να πω... μου άρεσε το στόρι έτσι όπως το διαμόρφωσαν, το σενάριο, τα σκηνικά, τα κοστούμια, όλο το πακέτο γενικά. 

Μου άρεσε πολύ η Charlize Theron η οποία έπαιζε την κακιά μητριά που ήταν μάγισσα. 

Μου άρεσε επίσης και ο Chris Hemsworth που έπαιζε τον ρόλο του κυνηγού του οποίου την Αυστραλέζικη προφορά βρήκα εξαιρετικά χαριτωμένη! 

Aυτή όμως που δεν μου πάει κάτω ήταν η Χιονάτη την οποία υποδυόταν η Kristen Stewart (Αυτή ντε, η πρωταγωνίστρια των Twilight - βρικολάκων!).  Πραγματικά δεν μπόρεσα να καταλάβω αν η ερμηνεία της ήταν πειστική! Δεν μπορούσε να με πείσει η φάτσα της και το όλο στήσιμο της! Και παρόλο που  η ταινία ήταν μέσα στην φαντασία και απίστευτα συμβάντα συνέβαιναν (είπαμε, για παραμύθι πρόκειται), το γεγονός ότι υπήρξε μια στιγμή όπου ο καθρέφτης στην ερώτηση ποια είναι η πιο όμορφη  στον κόσμο υποδεικνύει το μπάζο έναντι της Θερόν, ΕΕΕΕ!!! Αυτό πια ξεπερνούσε κάθε όριο φαντασίας!!!!!!!!!!

Cell Block Tango (Chicago)

Αφιερωμένο σε όλες όσες σκέφτονται κατά καιρούς να δολοφονήσουν τους άντρες τους!
Είμαι σίγουρη πως δεν είναι λίγες!

Για να μην είναι παραπονεμένοι οι άντρες μπορούν να απολαύσουν το οφθαλμόλουτρο ξένοιαστοι μη δίνοντας σημασία στους στίχους!





Πέρα από την πλάκα είναι μια καταπληκτική χορογραφία της ταινίας Chicago η οποία είναι ένα από τα πιο πετυχημένα μιούζικαλ που έχω δει!

Ορίστε και οι στίχοι εδώ:

Cell Block Tango Lyrics

Casino Royal

Εχθές μετά κόπων και βασάνων κατάφερα επιτέλους να δω το Casino Royal, την τελευταία James Bond ταινία που γυρίστηκε και βγήκε στους κινηματογράφους πέρσι τον Νοέμβριο αν δεν κάνω λάθος. Θα μου πείτε, σιγά την ταινία που έκατσες να δεις.

Ήθελα να δω αυτή την ταινία για αρκετούς λόγους με κυριότερο αυτόν των κριτικών που άκουσα από άτομα του στενού μου περιβάλλοντος που αφορούσαν είτε την εμφάνιση του νέου James Bond ("Απορώ πως διάλεξαν αυτόν τον ηθοποιό"), είτε το ύφος της ταινίας, το οποίο διέφερε από τα προηγούμενα, και τα υποννοούμενα ήταν ότι διέφερε προς το χεριρότερο. Ήθελα λοιπόν και εγώ να δω με τα μάτια μου αυτήν την καινούργια αμφιλεγόμενη (μετά από πολλά χρόνια) ταινία που γυρίστηκε με θέμα τον πράκτορα 007.
Και μπορώ να πω ότι εξεπλάγην ευχάριστα. Σε αντίθετη περίπτωση προφανώς δεν θα έγραφα αυτό το post τώρα. Η ταινία ήταν όντως διαφορετική από ότι έχουμε συνηθίσει στα τελευταία 5-6 James Bond.

Πρώτα απ' όλα δεν ήταν τόσο δραματικά "ψεύτικη" και "gadget-ιάρικη" καταρχήν. Όχι ότι στις σκηνές δράσης δεν αντιλαμβανόσουν το ψέμα. Έβλεπες ας πούμε ένα ανελέητο κυνηγητό αλλά κανένα να λαχανιάζει. Έβλεπες να πηδάνε υπό αντίξοες συνθήκες απ΄τα 15 και βάλε μέτρα και δεν πάθαιναν τίποτα. Και διάφορα άλλα τέτοια που συνηθίζονται στις ταινίες δράσης. Έπειτα δεν είχε τόσα τεχνολογικά gadgets καθώς έχω την εντύπωση ότι είχε πολύ λιγότερα εφέ γενικότερα.

Μια άλλη διαφορά που πρόσεξα, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος λόγω της κατάστασης μου, είναι ότι υπήρχε πολύ περισσότερη ωμή βία από ότι συνηθιζόταν μέχρι τώρα. Έχω την εντύπωση ότι έπαιξε λίγο παραπάνω αίμα σε αυτήν την ταινία.

Η πλοκή από την άλλη ήταν ενδιαφέρουσα. Γιατί μέχρι το τέλος ακόμα προσπαθούσες να κατατάξεις ποιος ήταν "καλός" και ποιος "κακός"!

Έπειτα νομίζω ότι ο πρωταγωνιστής Daniel Graig ταίριαξε μια χαρά σε αυτήν την αλλαγή. Παρόλο που είναι ,ξανθός ήταν υπέρ το δέον αρρενωπός!(Ετσι που πάω σε λίγο θα αλλάξω και γούστα στους άντρες!) Ειδικά στις σκηνές που ήταν ντυμένος! Γιατί αλίμονο αν χαράμιζαν τέτοιο κορμί και δεν τον δείχνανε γυμνό! Αν και νομίζω ότι τελικά αυτό που σε κέρδιζε σε αυτόν ήταν περισσότερο ο τύπος που πουλούσε, απ' ότι η εμφάνιση του! (Αχ! Αυτά τα πεταχτά αυτάκια!)

Αυτό όμως που με έκανε να εκπλαγώ ήταν η ερωτική ιστορία που πλαισίωσε την ταινία. Ήταν η πρώτη φορά που είδα σε ταινία James Bond ο ήρωας να "δένεται" και να "ανοίγεται" τόσο πολύ με την αγαπημένη του. Συνήθως ο εκάστοτε James Bond είναι αποστασιοποιημένος αν και ψυχοπονιάρης στις γυναίκες που του αρέσουν και οι σχέσεις του είναι κυρίως επιφανειακές.






Αυτή την φορά, παρόλο που η ταινία ήταν κατεξοχήν δράσης σε έβαζε άνετα στο ερωτικό mood! (Ελπίζω και πάλι να μην κάνω λάθος και είμαι επηρεασμένη από την κατάστασή μου!!) Ίσως αυτός ήταν και ο λόγος που δεν άρεσε ιδιαίτερα σε αρκετούς άντρες. Τους χαλούσε το τέμπο!







Που λέτε είχε και έρωτα! Και παρόλο που σε μια σκηνή (βλέπε φώτο αριστερά) ο James απεκάλεσε την on screen αγαπημένη του ΗΛΙΘΙΑ, και αυτό ακόμα μέτρησε υπέρ!!

Επιτέλους ένας James Bond που τρέχει αίμα στις φλέβες του!

Επιτέλους ένας James Bond που μια γυναίκα τον κάνει να χάνει την ψυχραιμία του!!




Photo from: http://www.allocine.co.uk & http://www.thecinemasource.com

Δεν ξέρω εσείς τι λέτε...

...αλλά εμένα ο Brad Pitt δεν μου πολυαρέσει. Όσους κοιλιακούς και να δείξει, καρφί δεν μου καίγεται! Δεν ξέρω αν είναι επειδή είναι ξανθός και δεν τρελαίνομαι ιδιαίτερα για τους ξανθούς αλλά μάλλον δεν έχει να κάνει με αυτό.

Γιατί και ο Gerard Butler που έπαιξε τον Λεωνίδα στους 300 στην πραγματικότητα είναι ξανθός και παρόλο που απογοητεύεσαι όσο να πεις, όταν βλέπεις την διαφορά από το μελαχρινό στο ξανθό, παρόλα αυτά, συνεχίζει να μου αρέσει έστω και έτσι.

Πως μου ήρθε τώρα αυτό? Στο άσχετο.


Εχθές βράδυ έπαιζε στο Filmnet την ταινία Inside Man και μέσα έπαιζε ο Clive Owen που μου αρέσει πολύ! Και σαν ηθοποιός αλλά και σαν εμφάνιση. Και στο Closer μου άρεσε, και στο άλλο, το Derailed με την Aniston μου άρεσε και γενικά όπου τον έχω δει μου άρεσε.

Προφανώς έχω αδυναμία στους Ευρωπαίους και πρασινομάτηδες ηθοποιούς!

Και απλά ήθελα να το πω. Γιατί σήμερα έχω κέφια! Γενικώς!

Τι θα έκανα αν ήμουν πρωθυπουργός για μια μέρα?

Ο Philos ανάμεσα σε άλλους εκλεκτούς bloggers απεύθυνε και σε μένα το ερώτημα "Τι θα κάνατε αν για μια μέρα ήσασταν πρωθυπουργός;".
Λοιπόν ειλικρινά δεν ξέρω τι μπορεί να κάνει κανείς σε μια μέρα μόνο σε αυτό το χάος-κράτος που λέγεται Ελλάδα. Οπότε και εγώ αποφάσισα να επικεντρωθώ μόνο σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα που πραγματικά ίσως κάτι να μπορούσε να γίνει και με ταλαιπωρεί συχνά πυκνά.

Χωρίς λοιπόν να ζορίζομαι επειδή θα πρέπει να ζητήσω ξανά ψήφο επανεκλογής μου, στην μία μέρα που θα ήμουν πρωθυπουργίνα, θα ψήφιζα νόμο όπου όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι θα εργάζονται στο εξής όρθιοι. Οι καρέκλες που θα περισσέψουν θα διατεθούν για τους πολίτες που περιμένουν στις ουρές για να εξυπηρετηθούν.

Νομίζω ότι με αυτόν τον τρόπο θα πετύχω δύο βασικά πράγματα. Πρώτα από όλα θα κοπεί ο τσαμπουκάς σε όλους όσους έχουν την εντύπωση ότι λόγω της θέσης που κατέχουν μπορούν να "γαμάνε και να δέρνουν", και δεύτερο και βασικότερο, όλο και λιγότεροι θα θέλουν να προσλαμβάνονται στο δημόσιο. Άσε που μπορεί να παραιτηθούν και κάποιοι! Πως σας φαίνεται?

Αλλαγή θέματος!



Χθες βράδυ πήγα κινηματογράφο και είδα το Shrek 3 !!
Παρόλο που τρελαίνομαι για Shrek το 3 δεν είναι τόσο ευφάνταστο όσο το 1 και το 2 αλλά άξιζε να το δει κανείς σίγουρα!! Έχετε φανταστεί τον Shrek μπαμπά? Εκείνος πάντως δεν είχε! Και του ήρθε κάπως απότομο το νέο!
Πέρασα δυο ωρίτσες ευχάριστα! Και κυρίως γέλασα!
Αν δεν το δείτε τώρα που παίζει να το πάρετε οπωσδήποτε σε DVD να το δείτε! Αξίζει!

Γιατί παντρευόμαστε?

Την ταινία Shall we dance την ξέρετε φαντάζομαι. Πιθανότατα αρκετοί από εσάς την έχετε δει επίσης. Εγώ την είχα δει με το που βγήκε σε DVD και μπορώ να πω ότι το μόνο που θυμόμουν από αυτήν ήταν ότι έπαιζε ο Γκηρ και ότι το σενάριο ήταν εντελώς γλυκανάλατο και εξωπραγματικό θα τολμούσα να πω. Προχθές έτυχε να την ξαναδώ να παίζει στο filmnet και θυμήθηκα ξανά ότι είχα ξεχάσει ότι ήταν και αστεία κάπου κάπου καθώς και πόσο άθλια ηθοποιός είναι η Λοπέζ.

Παρόλα αυτά, θυμήθηκα επίσης ότι η Σούζαν Σαραντον που υποδύεται την σύζυγο του Γκήρ στην ταινία κάνει την εξης ερώτήση:

-Με όλες αυτές τις υποσχέσεις που δίνουμε και αθετούμε, γιατί παντρευόμαστε άραγε;
και απαντάει:
'Οχι, από πάθος. Γιατί χρειαζόμαστε ένα μάρτυρα στη ζωή μας. Υπάρχουν δισεκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη. Τι σημαίνει η ζωή ενός και μόνο;
Αλλά στο γάμο, υπόσχεσαι να φροντίζεις για τα πάντα. Τα καλά τα δύσκολα, τα φρικτά , τα πεζα πράγματα. Για όλα, για τα πάντα, κάθε μέρα.
Λες στον άλλον "Η ζωή σου δεν θα περάσει απαρατήρητη γιατί την παρατηρώ εγώ. Η ζωή σου δεν θα περάσει απαρατήρητη, γιατί εγώ θα ειμαι ο μάρτυρας σου."

Είναι ό,τι πιο κοντά στην πραγματικότητα έχω ακούσει σχετικά με τον γάμο.

Photo from: http://www.witnesschange.org

Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες...

Εχθές είδα την ταινία Curse of the golden flower ...
Δεν ξέρω αν την έχετε δει αλλά ένα έχω να σας πω. Συμβαίνει και στις καλύτερες (αυτοκρατορικές) οικογένειες.
Τι συμβαίνει? Η μάνα-μητριά να την πέφτει στον γιο του άντρα της από την πρώτη του γυναίκα. Ο γιος από την άλλη μάνα που λέγαμε, να υποκύπτει τελικά στον πειρασμό αλλά να μην μπορεί να κρατήσει το στόμα του κλειστό και τα ξεφουρνίζει όλα στον πατέρα του. Ο άντρας-αυτοκράτορας να προσπαθεί να δηλητηριάσει την γυναίκα του όταν μαθαίνει τα κατορθώματα της. Ο εν λόγω πρωτότοκος γιος, (συνεχίζει τα κατορθώματα) και συνάπτει σχέση (όχι πλατωνική) χωρίς να το ξέρει με την πραγματική του αδερφή. Επίσης ανακαλύπτει οτι ο πατέρας του, επί σειρά ετών του έλεγε ψέμματα ότι η φυσική του μητέρα είχε πεθάνει δήθεν ενώ αυτή ζούσε και βασίλευε. Για την ακρίβεια δεν βασίλευε όπως αυτός και ο πατέρας του ο Αυτοκράτορας αλλά προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να ζήσει γιατί ο πολυαγαπημένος της αυτοκράτορας αφού της πήρε το γιο την άφησε στο έλεος της να σαπίσει μέσα σε μια φυλακή. Ο μικρός γιος της αυτοκράτειρας επαναστατεί ενάντια στον πρωτότοκο γιο (από την άλλη μάνα) για την διαδοχή του θρόνου και τον σκοτώνει και στην συνέχεια τα βάζει με τον πατέρα του αυτοκράτορα όπου εκεί όμως την πατάει γιατί είναι καλυτερος του στο σπαθί και τον σκοτώνει αυτός.
Το τέλος είναι και αυτό τραγικό, αλλά ήταν τόσο τραγικά όλα αυτά που ωχριούσε μπροστά τους στην κυριολεξία.
Οποιοι γουστάρουν οικογενειακά δράματα ας το δουν. Εμένα πάντως πέρα από τα κουστούμια και τα σκηνικά δεν με ενθουσίασε τίποτα άλλο.
Δεν είχε ούτε έναν όμορφο πρωταγωνιστή βρε παιδί μου. Τι να το κάνεις?

Πρέπει να το δείτε!

Λοιπόν απόψε είδα και εγώ τους 300. Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά εμένα μου άρεσε πολύ! Ευχαρίστως θα το έβλεπα και δεύτερη φορά άνετα! Και ποιος το λέει αυτό. Αυτή που εδώ και ένα χρόνο και βάλε έχει κηρύξει εμπάργκο στις ταινίες με σκηνές βίας. Πρόκειται για την μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του Comic book του Frank Miller το οποίο σκηνοθετήθηκε αριστοτεχνικά θα έλεγα από τον Zack Snyder και βασίζεται πάνω στην γνωστή μας ιστορία της μάχης του Λεωνίδα και των Σπαρτιατών του στις Θερμοπύλες.

Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι αντέχει το στομάχι σας την βία γενικότερα τότε το έργο έχει και άλλα καλά! Καταρχήν εκτός από τις σκηνές sex που ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα στο λουτρό αίματος που επακολούθησε και ήταν πολύ όμορφα γυρισμένες οι οποίες αξίζουν από μόνες τους, έχει απίστευτα όμορφη φωτογραφία. Η σκηνή με την μάντισσα (Kelly Craig) (τις οποίας η ρώγα ήταν σηκωμένη κάγκελο όπως επίσης και της γυναίκας του Λεωνίδα (Lena Headey) στις ιδιαίτερες στιγμές τους) ήταν σχεδόν ονειρική. Πρέπει να ήταν γυρισμένη μέσα σε νερό οπωσδήποτε. Τέτοια αίσθηση σου έδινε. Όλο το έργο έμοιαζε κάπως περίεργα πρωτότυπο γιατί αντίθετα με ότι συνηθίσαμε να βλέπουμε μέχρι τώρα σε αντίστοιχου είδους ταινίες είναι μάλλον γυρισμένο όλο σε στούντιο με αποτέλεσμα να σου δίνει την εντύπωση του ψεύτικου ταυτόχρονα με του αληθινού.

Ο πρωταγωνιστής (Gerard Butler), το οποίο δεν είχα ξανακούσει πιο πριν, ήταν ότι καλύτερο και εμφανισιακά και σαν ερμηνεία για τον ρόλο του Λεωνίδα. Ο οποίος έκανε κάπου στην μέση και χιουμοράκι (άλλο που δεν περίμενα καθόλου) σε μια σκηνή με τον Ξέρξη(Rodrigo Santoro)! Τον οποίο τον είχαν κάνει να φαίνεται θεόρατος και ολίγον (έως πολύ) gay! Σε μια φάση ειδικά που πιάνει τον Λεωνίδα από τους ώμους νόμιζα ότι θα του έκανε ερωτική εξομολόγηση!

Δεν λέει να πω περισσότερα, αν και θέλω γιατί πολύ πιθανόν ακόμα αρκετοί να μην έχουν δει την ταινία. Αξίζει πάντως τον κόπο ότι και να λέγεται. Όπως λέει και η Kwlogria χορταίνει κανείς θάρρος!

Υ.Γ. Είχα καιρό να πάω στον κινηματογράφο να δω ταινία και διαπίστωσα για άλλη μια φορά την παιδεία μας σε όλο της το μεγαλείο.

Φαίνεται ότι κανείς δεν μπορεί να αντέξει χωρίς κινητό και δεν κάνουν καν τον κόπο να το έχουν στο αθόρυβο και αν θέλουν να μιλήσουν να βγουν έξω από την αίθουσα για να μην ενοχλούν τους άλλους. Αντί αυτού απαντάνε σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Αυτή η υπερεκτίμηση του εαυτού μας, που μας δημιουργεί την αίσθηση ότι είμαστε αναντικατάστατοι και άρα πάντα διαθέσιμοι είναι νομίζω ότι χειρότερο.

Το άλλο που είδα ήταν πολλά μικρά παιδιά (με ή χωρίς τους γονείς τους) να παρακολουθούν ένα έργο που τα καρφώματα με τα δόρατα και οι αποκεφαλισμοί μπορούσαν να ταράξουν άνετα το στομάχι και ενός ενήλικα για να μην πω για τις σκηνές sex. Θα μου πείτε, δεν μπορεί να έχουμε τα παιδιά αποστειρωμένα να μην βλέπουν τίποτα. Όχι. Δεν λέω αυτό. Αλλά όχι σε μια ταινία που είναι γεμάτη από την αρχή μέχρι το τέλος με βία κυρίως και σεξ κατά δεύτερο, από την στιγμή που δεν ξέρουμε πως αποκωδικοποιούνται όλα αυτά σε ένα παιδικό μυαλό. Λέω ...

Μια κωλόγρια άλλο πράγμα!

Πριν λίγο καιρό ανακάλυψα την Kwlogria και λιώνω στο γέλιο κάθε φορά σχεδόν που την διαβάζω! Ειδικά το ποστ της για τους 300 είναι το γέλιο! Θα το ευχαριστηθεί σίγουρα όλος ο γυναικείος πληθυσμός! Και το ποστ και την ταινία!
Η κατηγορία Θέατρα-Βιβλία-Τηλεόραση-Σινεμά είναι απίστευτη.
Α! και μην παραλείψετε τα σχόλια! Η kwlogria δίνει τα ρέστα της και εκεί επίσης!

Καινούργια παραγγελιά!

Και όχι μόνο αυτό! Όσο πάει και αυξάνεται ο αριθμός της λίστας! Να πω λοιπόν επτά αγαπημένες μου ταινίες... Σε αυτό το παιχνίδι με "έχωσε" αυτήν την φορά ο Alitovios. Ελπίζω τουλάχιστον αυτός να ενδιαφερθεί να διαβάσει τι θα γράψω!!
Λοιπόν έχουμε και λέμε!

1. Underground Για αυτό το έργο είχα πάει μόνη μου στο σινεμά για να το δω. Ήθελα να το δω πολύ αλλά το άφησα μέχρι που έφθασε τελευταία μέρα προβολής. Και όπως ήταν φυσικό τελευταία στιγμή όλοι είχαν κάτι κανονίσει με αποτέλεσμα να έχω δυο επιλογές. Ή δεν πάω ή πάω μόνη μου. Τελικά πήγα και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Ένα έργο που συνδύαζε πολλά πράγματα ταυτόχρονα συν το πολύ καλό soundtrack.




2. Mar Adentro Το είδα σχετικά πρόσφατα σε Dvd μετά από προτροπή κάποιου blogger σε ένα σχόλιο που μου άφησε. Με καθήλωσε με την αλήθεια του. Αυτό μόνο.







3. American Beauty Πασίγνωστη ταινία... Απο αυτές που σου μένουν στην μνήμη και ας μην μπορείς να καταλάβεις για ποιον λόγο ακριβώς...








4. Dracula Μια ιστορία αγάπης αλλιώτικη. Καταπληκτικά κουστούμια και ατμόσφαιρα. Πήγα (καθυστερημένα) να το δω στο cinema και μέχρι να βγει σε βίντεο δεν είχα καταφέρει να δω την πρώτη σκηνή όποτε και αν προβλήθηκε! Πάντα την έχανα!




5. Forest Gump Επίσης πασίγνωστη ταινία που προβλήθηκε και πριν λίγες μέρες πάλι στην TV. Είναι τόσο ήρεμη που κυλάει σαν το νερό στο αυλάκι. Μπορείς να την δεις και να την ξαναδείς και να μην την βαρεθείς...







6. Shrek & Shrek 2 Τα Shrek μου!! Η λατρεία μου! Γελάω πάντα και χαίρομαι πάντα όταν τα βλέπω! Είναι το dvd που επιλέγω να βάλω να παίζει όταν έχω μικρά παιδιά στο σπίτι. Στο τέλος καταλήγω να το παρακολουθώ εγώ ενώ τα παιδιά το έχουν γράψει ήδη από ώρα στα παλιά τους τα παπούτσια! Εννοείται τα πρωτοείδα στο σινεμά! Δεν άντεχα να περιμένω να βγουν σε dvd!





7. Closer Μια ταινία που δεν είναι αυτό που θα έλεγε κανείς αριστούργημα αλλά εμένα κάτι μου είπε... απλά. Χώρια ότι είχε για μουσική υπόκρουση στους τίτλους αρχής το "The Blowers Daughter" του Damien Rice.







Και τώρα εγώ θέλω να μάθω ποιες είναι οι πιο αγαπημένες ταινίες των παρακάτων εκλεκτών bloggers

Philos
Phivos
Resident
Sakis
Maika
Sofi-k
Serenity

Κάντε τον κόπο! Ήδη προγραμμάτίζω να δω τις ταινίες του Alitoviou! Τι θα βλέπουμε το Πάσχα? Όχι πάλι τον Ιησού από την Ναζαρέτ! Αν και είναι το μόνο πασχαλιάτικο που βλέπεται!

Βιβλία VS ταινίες = 1-0

Πολλές ταινίες βασίζονται πάνω σε βιβλία και πολλά βιβλία επίσης γράφονται (στο πόδι) λόγω επιτυχίας των ταινιών.

Συνήθως τα βιβλία που έχουν εμπορική επιτυχία σπανίως την γλυτώνουν από το να γίνουν ταινίες.Τις περισσότερες φορές συμβαίνει αν έχεις διαβάσει πρώτα το βιβλίο να απογοητευτείς από την μεταφορά του στην μεγάλη οθόνη.

Θυμάμαι το Σπίτι Των Πνευμάτων της Ιζαμπέλ Αλιέντε που είναι ένα πανέμορφο μυθιστόρημα, σαν κινηματογραφική ταινία ήταν το λιγότερο άνευρη. Το μόνο καλό ήταν το πολύ καλό καστινγκ.
Η σιωπή των αμνών που σαν ανάγνωσμα δεν ήταν τίποτα το εξαιρετικό, παρόλα αυτά παρουσίαζε την ιστορία πολύ πιο ενδιαφέρουσα από ότι η ταινία.
Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα του Μπρυκνέρ κατέληξε να μοιάζει με παρωδία και ο κατάλογος συνεχίζετε χωρίς τελειωμό σχεδόν (Κώδικας Ντα βίντσι, Η αβασταχτη ελαφρότητα του Είναι, Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρεύ κτλ).
Τώρα βγήκε στους κινηματογράφους Το άρωμα του Ζισκίντ και δεν ξέρω αλήθεια αν πρέπει να κάνω τον κόπο να το δω. Εχω πάρα πολλά χρόνια που διάβασα το βιβλίο αλλά αναρρωτιέμαι πως μπορεί ένα βιβλίο που καταπιάνεται κυρίως με τις μυρωδιές περιγράφοντας τε με αριστοτεχνικό σχεδόν τρόπο να φτάσει η αντίστοιχη ταινία του να μπορέσει να μεταδώσει όλες αυτές τις μυρωδιές του!

Υπάρχει όμως μόνο μια ταινία που έτυχε να την δω χωρίς να έχω διαβάσει το αντίστοιχο βιβλίο της μέχρι σήμερα . Πρόκειται για τον Εραστή (The Lover ή L'Amant) της Ντυράς. Οταν πρωτοείδα την ταινία, την λάτρεψα. Οταν την ξαναείδα σιγουρευτηκα ότι συνεχίζε να μου αρέσει παρόλα τα χρόνια που μεσολάβησαν από εκείνη την πρώτη φορά που την είδα. Και κάθε φορά που μου έρχεται στον νου, πάντα μένει στην άκρη του μυαλού μου ένα αγκαθάκι που μου λέει ότι πρέπει να διαβάσω και το βιβλίο. Αν όντως ένα βιβλίο πάντα υπερέχει της ταινίας τοτε θα απογοητευτώ και είναι κάτι που δεν το θέλω. Αναρρωτιέμαι αν παίξει κάποιο ρόλο το ότι είδα πρώτα την ταινία σε σχέση με όλες τις άλλες φορές που η ανάγνωση προηγούταν.

Δέν ξέρω. Απο την μια νιώθω πως κάτι χάνω αν δεν το διαβάσω με κίνδυνο να απορρίψω την ταινία. Απο την άλλη λέω... επιτέλους... έτσι έτυχε και είδα πρώτη την ταινία... ας μείνει έτσι.

Τύχη. Υπάρχει?

Προχθές είδα σε DVD την ταινία του Γούντι Άλεν Match Point η οποία εκτός του ότι είναι μια ταινία που δεν θυμίζει καθόλου Γούντι Αλεν (για αυτούς που έχουν κακά προηγούμενα με τις ταινίες του), είναι επίσης μια ταινία που στην αρχή και το τέλος της πραγματεύεται το θέμα της τύχης.

Η ταινία αφήνει την υπόνοια ότι η τύχη είναι αυτή που καθορίζει την ζωή μας πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε συνειδητή μας ενέργεια. Φέρει δε το παράδειγμα με το μπαλάκι του τένις που χτυπώντας στο δίκτυ μπορεί να πέσει είτε από την μια μεριά είτε από την άλλη και ανάλογα χάνεις ή κερδίζεις.

Είναι όμως έτσι? Είμαστε έρμαια της τύχης ή απολύτως υπεύθυνοι για την τροπή που παίρνει ζωή μας; Υπάρχει αυτό που ονομάζουμε τύχη ή απλά κάθε αποτέλεσμα που ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να εξηγήσει άμεσα από ποια δράση προήλθε το ονομάζει τυχαίο?

Σε ένα παλιότερο τεύχος του περιοδικού Focus είχα διαβάσει ένα άρθρο σχετικό για την τύχη στο οποίο κάποιος ονόματι Γουάϊζμαν έκανε ένα πείραμα στο οποίο κάλεσε ανθρώπους ηλικίας 18 με 84 ετών οι οποίοι θεωρούσαν τον εαυτό τους είτε πολύ τυχερό είτε πολύ άτυχο και τους ζήτησε να ξεφυλλίσουν ένα περιοδικό και να μετρήσουν πόσες φωτογραφίες περιέχει. Ορισμένοι, οι "τυχεροί", ολοκλήρωσαν τη διαδικασία πολύ γρήγορα, ενώ οι "άτυχοι" δεν παρατήρησαν από τα πρώτα δευτερόλεπτα ότι στη δεύτερη σελίδα υπήρχε μια σημείωση που τους προέτρεπε να μη μετρήσουν περισσότερο, πληροφορώντας τους ότι το περιοδικό περιέχει 43 εικόνες. Στα μέσα του περιοδικού υπήρχε ακόμα μία σημείωση: "Μη μετράτε άλλο! Πείτε στον πειραματιστή ότι είδατε αυτή τη σελίδα και γι' αυτό κερδίσατε 250 λίρες". Οι "άτυχοι" αγνόησαν και τις δύο ευκαιρίες, καθώς ήταν αφοσιωμένοι στην καταμέτρηση των φωτογραφιών. Το πείραμα του Γουάϊζμαν επιβεβαιώνει ότι αν κάποιος "κοιτά το δέντρο χάνει τελικά το δάσος".

Επιστήμονες από το Ινστιτούτο Έρευνας του Νου, στην Καλιφόρνια, συνδέουν την ατυχία με μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Όποιος περιμένει να του συμπεριφερθούν άσχημα, φέρεται αμυντικά και εριστικά. Μ' αυτή τη στάση προκαλεί από μόνος του αντιπάθεια, με αποτέλεσμα η αρνητική του προσδοκία να επαληθεύεται.

Οι ευτυχείς συγκυρίες δε μας συνοδεύουν σε όλη μας τη ζωή. Είναι σημαντικό να μπορεί κάποιος να διαχειρίζεται και τις άσχημες στιγμές ή τις αναποδιές.

Σ' ένα από τα πειράματά του ο Γουάιζμαν ζήτησε από μια ομάδα ανθρώπων να φανταστούν ότι υπήρξαν μάρτυρες μιας ένοπλης ληστείας στη διάρκεια της οποίας τραυματίστηκαν ελαφρά στο χέρι. Στη συνέχεια τους ρώτησε αν θα θεωρούσαν αυτό το γεγονός ατυχές. "Θα μπορούσα να είχα σκοτωθεί!" διαπίστωσαν οι "άτυχοι". Οι «τυχεροί», από την άλλη, δήλωσαν ότι θα θεωρούσαν μεγάλη τύχη το γεγονός ότι την "έβγαλαν καθαρή" με μία μόνο αμυχή. Ορισμένοι μάλιστα τόνισαν ότι θα πουλούσαν την ιστορία στις εφημερίδες για να βγάλουν χρήματα!

Έτσι ο Γουάιζμαν κατέληξε στη διατύπωση των τεσσάρων βασικών αρχών του σχετικά με το προφίλ του τυχερού:

1) Είναι ευρηματικός, δημιουργικός, αρπάζει τις ευκαιρίες ακόμα κι αν πρέπει να αλλάξει τις συνήθειές του.
2) Εμπιστεύεται το ένστικτό του.
3) Είναι αισιόδοξος.
4) Λέει συχνά: "Και μη χειρότερα!".

Συνεπώς εκείνος που θεωρεί τον εαυτό του άτυχο μπορεί να καταλήξει θύμα κακοτυχιών. Υπό αυτή την έννοια οι κατάρες βουντού μπορεί να βλάψουν κάποιον αρκεί να πιστεύει στη δύναμή τους.

Προσωπικά θεωρώ ότι το "Συν Αθηνά και χείρα κίνει" είναι πολύ σοφό. Με άλλα λόγια, η τύχη είναι στα χέρια μας!
Και ας με αποκαλώ συχνά γκαντέμω! Χαριτολογώ!!

Ομοφυλο-φοβία

Εχθές είδα σε DVD την ταινία Brokeback Mountain. Θα την έχετε ακουστά βέβαια. Βγήκε πέρσι στα cinema αλλά εγώ σχεδόν δεν πάτησα, με αποτέλεσμα φέτος να έχω πέσει με τα μούτρα στις ιδιωτικές προβολές!

Είναι μια ταινία που βασίζεται σε ένα σύντομο διήγημα της Annie Proulx και περιγράφει την ιστορία δύο καουμπόηδων του Jack και του Ennis οι οποίοι πιάνουν δουλειά στο Brokeback Mountain βοσκώντας ένα κοπάδι πρόβατα και ζουν μαζί ένα καλοκαίρι κατά την διάρκεια του οποίου θα αναπτυχθεί μια φιλία που σταδιακά θα εξελιχθεί σε μια εφήμερη ερωτική σχέση και μετά σε ένα μεγάλο έρωτα. Είναι μια ταινία που σε αγγίζει.

Αυτό όμως που με έκανε να γράψω αυτό το post είναι ότι αυτή η σχέση των δύο καουμπόηδων γίνεται στόχος ειρωνικών σχολίων από όσους αισθάνονται «σίγουροι» για τον «ανδρισμό» τους. Ανάμεσα τους και ο καλός μου που αρνήθηκε να την δει εκφραζόμενος με απαξιωτικά σχόλια. Όχι για την ταινία (πως θα μπορούσε? Δεν την έχει δει) αλλά για το θέμα της. (Να ανησυχήσω γιατρέ?)
Προσπαθώντας να του δώσω να καταλάβει ότι δεν υπάρχει λόγος για τόσο αποτροπιασμό στο θέμα, μου θέτει το ερώτημα αν θα μου άρεσε να είχε σχέση με έναν άντρα. Φυσικά το ερώτημα το έθεσε ρητορικά. Γιατί οποιαδήποτε απάντηση μου απλά θα έμπαινε από το ένα αυτί και θα έβγαινε από τον άλλο. Όταν βέβαια σκέφτηκα τι απάντηση θα μπορούσα να δώσω σε ένα τέτοιο ερώτημα απλά διαπίστωσα ότι οποιαδήποτε παράλληλη σχέση θα με ενοχλούσε το ίδιο είτε ήταν με άντρα είτε με γυναίκα. Έτσι νιώθω τώρα. Βέβαια υπάρχει και μια παροιμία που λέει ότι «όποιος είναι έξω από τον χορό πολλά τραγούδια ξέρει».

Δεν ήταν όμως ο μόνος με αυτή την συμπεριφορά. Μια αντίστοιχη αντίδραση είχε και ο σύντροφος μιας φίλης μου. Για την ακρίβεια εκείνος το είδε θέλοντας και μη γιατί πήγε στο cinema νομίζοντας ότι θα δει ένα γουέστερν!! Φυσικά όταν είδε τι «έπαιζε» σοκαρίστηκε τόσο πολύ που κάθε φορά που η συζήτηση γυρνάει στο θέμα cinema γενικότερα του έρχεται στο μυαλό αυτή η «τραυματική» κατά κάποιο τρόπο εμπειρία και δεν χάνει ευκαιρία να την αναφέρει.

Σε κάθε άντρα που κρατά μια τέτοια στάση του λέω πάντα μια αξιομνημόνευτη ατάκα που είχε πει κάποτε ο Χάρυ Κλυν. "Άντρας είναι όποιος δοκίμασε και δεν του άρεσε!"

Τελικά ακόμα και σήμερα οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις, και δη αυτές μεταξύ των αντρών αποτελούν ένα θέμα ταμπού. Για τους ίδιους τους άντρες περισσότερο και λιγότερο για τον γυναικείο πληθυσμό.

Ο Διάβολος φορούσε Prada?

Πήγα σινεμά και είδα το Ο Διάβολος φορούσε Prada. Πραγματικά δεν περίμενα ότι μια ταινία αυτής της κατηγορίας θα ήταν τόσο καλή. Όταν λέω αυτής της κατηγορίας εννοώ της κατηγορίας των ταινιών που βλέπεις για να περάσεις την ώρα σου ευχάριστα και που στο τέλος συνήθως δεν σου μένει τίποτα να θυμάσαι. Καλά δεν εννοώ αμέσως. Αλλά σε σύντομο χρονικό διάστημα αυτές οι ταινίες συνήθως περνάνε εύκολα στην λήθη και σπάνια σου έρχονται ξανά στο μυαλό. Αυτή λοιπόν η ταινία δεν είναι έτσι. Υποκειμενική βέβαια η άποψη μου αλλά έτσι νομίζω. Είναι μεν ανάλαφρη, βλέπεται ευχάριστα, αλλά σου μένει.

Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Lauren Weisberger. Αποτυπώνει την εμπειρία της όταν δούλευε στο πλευρό της διευθύντριας σύνταξης του Vogue, Anna Wintour, την οποία ερμηνέυει πολύ όμορφα η Meryl Streep, και είναι σκηνοθετημένη από τον σκηνοθέτη του «Sex And The City» David Frankel.

Θίγει πολλά θέματα, τα οποία, όλοι τα έχουμε αντιμετωπίσει κάποια στιγμή στην καθημερινή μας ζωή.

Τα στριμμένα αφεντικά, καταρχήν. Που εντέλει δεν είναι τόσο στριμμένα αν δεν τα δεις από την καθαρά υπαλληλίστικη ματιά. Απλά την δουλειά τους κάνουν, και για να την κάνουν καλά μερικές φορές επιβάλλεται να είναι έτσι.

Την πρόκληση μια νέας με καινούργιο αντικείμενο εργασίας. Όταν την πονάς και αγαπάς αυτό που κάνεις αναπόφευκτα γίνεσαι καλός. Όταν γκρινιάζεις συνεχώς ότι και αν κάνεις δεν αποδίδεις όσο πρέπει.

Την μόδα και πόσο μας επηρεάζει όλους. Αυτούς που την ακολουθούν πιστά και είναι συνεπείς στις επιταγές της και αυτούς που την ακολουθούν τελικά «μεταχρονολογημένα» θα έλεγε κανείς! Πόσο σημαντικό είναι τελικά αυτό που φοράμε.

Το πόσο διαφορετικούς μας κάνουν να φαινόμαστε τα ρούχα και το μακιγιάζ. Δεν θα ξεχάσω όταν μια εποχή είχα κάνει ξανθές ανταύγειες στα μαλλιά μου πόσοι πολλοί δεν με αναγνώριζαν. Το ίδιο μου συνέβαινε και όταν κάποιος με έβλεπε συνήθως μέρα και άβαφη και με συναντούσε ξανά νύχτα και βαμμένη! Η έκπληξη ζωγραφισμένη σε πρόσωπο ήταν.

Το ποια είναι θεμιτή εργασιακή συμπεριφορά και ποια όχι. Μέχρι ποιου σημείου επιτρέπεται να φτάσει κανείς για να προασπίσει το συμφέρον του.

Το πόσο σημαντική είναι η δουλειά μας και πόσο η προσωπική μας ζωή. Πόσο χρόνο είθισται να καταλαμβάνει από τον συνολικό χρόνο μας. Πόσες θυσίες αξίζει να κάνει κανείς για την δουλειά του.

Και για όλα αυτά προβληματίζεσαι βλέποντας στην οθόνη σου κομψούς ανθρώπους που στιγμές στιγμές ακόμα και αν δεν σε ενδιαφέρει η εμφάνιση τόσο, πιάνεις τον εαυτό σου να τους ζηλεύει! Μέχρι την στιγμή που το ίδιο το τέλος της ταινίας σε καθησυχάζει. Εκτός και είσαι από αυτούς που κυνηγούν την τελευταία λέξη της μόδας οπότε καλό είναι προτού δείτε την ταινία να καταχωνιάσετε κάπου τις πιστωτικές σας κάρτες γιατί προβλέπω εξόρμηση στα μαγαζιά!