Ας σταματήσουμε να φαντασιωνόμαστε....Please!

Αρκάς. Σταθερή αξία και πάντα επίκαιρος. Επικίνδυνα Νερά και Οι συνομήλικοι  είναι  must!

Και τώρα που σωθήκαμε, και ηρέμησαν όλοι ότι δεν θα συμβεί τίποτα αναπάντεχο και απρόσμενο πέρα από το να στραβωθεί ο πρωθυπουργός και να βρεθεί στο νοσοκομείο (ελπίζω όχι από απελπισία) ο (πρώην) υπ.οικονομικών, θέλω να γράψω εδώ μέσα επιγραμματικά αυτά που αντιλήφθηκα να συμβαίνουν σε περίοδο εκλογών και κατόπιν.

Καταρχήν όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί που ανταλλάσσαμε σχετικές κουβέντες είχαν ο καθένας άλλες προτεραιότητες. Άλλος φοβόταν μην δεν μπορεί πλέον να καταναλώνει, άλλος μην μας την πέσουν οι Τούρκοι, άλλος πως θα διώξουμε τους μετανάστες, άλλος που το μεγάλο μας δημόσιο θα γίνει ακόμα μεγαλύτερο, άλλος μην δεν συνεχίσουμε να είμαστε Ευρωπαίοι κ.ο.κ. Κανένας δεν μου εξέφρασε τον φόβο για το αν θα έχει περίθαλψη ο γέρος, αν θα μπορεί να πληρώνει τα φάρμακα του, αν θα υπάρχουν σχολεία, περίθαλψη και συγκοινωνία σε απομακρυσμένες περιοχές κτλ αυτονόητα (θεωρούν προφανώς ότι αυτά ήταν είναι και θα είναι εφικτά ?). Τον συνταξιούχο τον ενδιέφερε να συνεχίσει να παίρνει την σύνταξη του έστω και κουτσουρεμένη, χωρίς να νοιάζεται για τον άνεργο που ίσως να μην μπορέσει να πάρει ποτέ σύνταξη, τον νεοφιλελεύθερο μορφωμένο κατά βάση καλοπληρωμένο πληθυσμό τον ενδιέφερε  να μειωθεί το κράτος, να εξαφανιστεί από προσώπου γης αν είναι δυνατόν, χωρίς να νοιάζεται για όλους τους άλλους που εξαρτώνται από την δημόσια, υγεία, παιδεία, συγκοινωνία κτλ. Όλοι οι υπόλοιποι ανήκαν στην κατηγορία αυτών που κοιτάνε το μικρο συμφέρον τους, τον μικρόκοσμο τους, που θα έδιναν οπουδήποτε αλλού την ψήφο τους, ακόμα και στην ΧΑ, μόνο και μόνο για να μην την δώσουν σε αριστερή παράταξη γιατί για κάποιον περίεργο λόγο που δεν έχω κατανοήσει το θεωρούν επικίνδυνο και χειρότερη επιλογή από αυτό που ζουν επί 30 χρόνια και βάλε τώρα.

Θέλω να πω λοιπόν, έστω και κατόπιν εορτής, σε όλους αυτούς, ότι υπάρχει μια λαϊκή ρήση που λέει ότι "αν καίγεται το σπίτι του διπλανού σου είναι θέμα χρόνου να καεί και το δικό σου", ότι μπορεί να θέλω και εγώ να διορθώσω τα κακώς κείμενα του κράτους που ζω αλλά δεν το κάνω επιλέγοντας αυτούς που τα δημιούργησαν, ότι αυτά όλα δεν λύνονται ως δια μαγείας με μια αλλαγή ηγεσίας, αλλά με αυτούς που ξέρουν, νιώθουν και νοιάζονται με τον λόγο και τις πράξεις τους να αλλάξουν έστω λίγο την κουλτούρα όλων αυτών των συνανθρώπων μας, που συντηρούν όλα αυτά τα κακώς κείμενα και όχι μόνο να ειρωνεύονται, κριτικάρουν και απαξιώνουν. Συμφωνώ απεριόριστα με την ανάρτηση του  συν-blogger  Carulus Polsemanoglou  και ειδικά με την παράγραφο που λέει : Στα κοινωνικά ζητήματα είμαι φιλελεύθερος, αλλά όχι στα οικονομικά. Η ανθρώπινη απληστία και η ανασφάλεια που την τρέφει, είναι πολύ μεγάλες για να αφεθούν αχαλίνωτες, ώστε μέσα από αυτήν την κατάσταση να περιμένει κανείς την αόρατον χείραν της αγοράς να σιάξει πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Κάποια πράγματα οφείλουν να είναι δημόσια και επίσης πρέπει να υπάρχουν ισχυροί ελεγκτικοί μηχανισμοί που δεν θα επιτρέπουν σε διάφορους Ταλιμπάν του "Laissez faire et laissez passer" να προσφέρουν ελαττωματικές υπηρεσίες και προϊόντα ατιμωριτί.

Αν δεν καταλάβουν όλοι ότι πρέπει να αγωνιστούν για να υπάρχει από το κράτος ένα δίχτυ ασφαλείας, για να διασφαλίζει ότι  ο ανήμπορος θα έχει τα προς το ζην,  για μπορώ εγώ από την Ρόδο να έρχομαι στην Αθήνα και εσείς από την Αθήνα στην Ρόδο χωρίς να πληρώνουμε περισσότερα από το να πάμε στο Παρίσι ή  στο Λονδίνο,  για να μπορείς να πηγαίνεις εκδρομές στα Κουφονήσια, στην Σύμη, στο Καστελόριζο και να μην φοβάσαι ότι άμα αρρωστήσει το παιδί σου δεν θα βρεις ούτε γιατρό ούτε φάρμακο, και αν καταλάβεις ότι ακόμα και αν γουστάρεις όπως και εγώ και ο καθένας ίσως,  πολύ περισσότερο τις ιδιωτικές κλινικές από τα δημόσια νοσοκομεία, τα ιδιωτικά σχολεία από τα δημόσια και το αυτοκίνητο από τις δημόσιες συγκοινωνίες ότι δεν θα πάει καμιά ιδιωτική κλινική, κανένα ιδιωτικό σχολείο, καμιά ιδιωτική συγκοινωνία  να ανοίξει πουθενά που δεν έχει κέρδος  τότε θα καταλάβεις πραγματικά γιατί πρέπει όλα αυτά (και ακόμα περισσότερα) να είναι υπό τον έλεγχο ενός κράτους που μεριμνά για το συμφέρον των πολιτών της. Αν δεν γίνει αυτό, τότε θα συνεχίσουμε να κοιτάμε τον θάμνο, και δεν θα βλέπουμε το δάσος, Και μην αρχίσετε να μου αραδιάζεται τα κακώς κείμενα όλων αυτών. Τα ξέρετε και τα ξέρω. Το θέμα είναι να τα διορθώσουμε εκεί που είναι και όχι ξεπουλώντας  και καταργώντας τα.

Τελειώνοντας μου έρχεται μια γλύκα σε κάθε ανάρτηση γκρίνιας όλων αυτών που ζουν με την ψευδαίσθηση ότι η πιστή εφαρμογή του μνημονίου θα μας κάνει "Ευρώπη" να τους ενημερώσω χωρίς να τους τρομάξω, ότι αυτοί που επιλέξαμε να το εφαρμόσουν είναι όλοι αυτοί που χρόνια τώρα έχουν δώσει δείγματα  γραφής της ποιότητας της δουλειά τους  οπότε,  ακόμα και αν δεχτούμε αυτό που είπε ο Πάγκαλος ότι "το μνημόνιο είναι ευλογία", καλό είναι να τελειώνουν με την φαντασίωση  αυτή και να πάνε να κάνουν κανένα μπάνιο καλύτερα.

Πράγμα που όπως καταλαβαίνετε είναι ότι πιο νορμάλ μπορεί να κάνει κανείς αυτή την περίοδο, γι' αυτό και θα ακολουθήσει post με φωτογραφικό υλικό από την πιο αγαπημένη μου παραλία στην Ρόδο. Άλλο μην περιμένετε γιατί παρόλο που είμαι είμαι νησιώτισσα, δεν με λες και θαλασσινό τύπο ;-)

Ω! Ναι! Χρωστάμε παντού τα πάντα όλα

Αναλογιζόμενη  το θέμα του προηγούμενου μου post  σκεφτόμουν πως δεν κολλάει καθόλου  με το γενικό κλίμα που διαμορφώνεται γύρω μου. Το οποίο είναι ένα μείγμα από μείωση εσόδων, περικοπή εξόδων και "ειρηνικές" διαδηλώσεις.
Δεν γίνεται να με απασχολούν άλλα κι άλλα όταν εδώ ο κόσμος χάνεται. Δεν είμαι εγώ ΓΑΠ να τρέχω σε διεθνή ημερίδες με θέμα τα ναρκωτικά και το κατά πόσο πρέπει να νομιμοποιηθούν κάποια από αυτά όταν υποτυπωδώς κυβερνά κάτι μήνες τώρα την χώρα αυτή. Αισθάνομαι λίγο ανεύθυνα. Το μόνο ίσως πράγμα για το οποίο νομιμοποιούμε να ομιλώ χωρίς να παρεξηγούμε, είναι για μωρουδίστικα, παιδιάστικα και λοιπά θέματα που έχουν να κάνουν με τα μπουμπούκια μου και τα κατορθώματα τους.

Σκεπτόμενη απαισιόδοξα (ή μήπως να πω ρεαλιστικά) από την φύση μου, δεν μπορώ παρά να κάνω μερικές αρνητικές σκέψεις σχετικά με τις συγκεντρώσεις στις πλατείες ανά την Ελλάδα.
Αναρωτιέμαι τι το διαφορετικό συνέβηκε και αποφάσισε όλος αυτός ο κόσμος να βγει αυτήν την δεδομένη στιγμή  έξω στις πλατείες.

• Ανακοινώθηκαν περισσότερα μέτρα  που έθιγαν μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού? Μάλλον όχι
• Ζέστανε επιτέλους ο καιρός (μας έβγαλε την πίστη φέτος)? Μάλλον ναι
• Πλήθυναν οι φήμες,ότι δεν θα πάρουμε την δόση του Ιουλίου και το ενδεχόμενο στάσης πληρωμών ήρθε πιο κοντά? Μάλλον ναι
• Συνειδητοποίησαν πλέον και αυτοί που δεν το θεωρούσαν πιθανό ότι θα πουλήσουν όλη τη δημόσια περιουσία μας όσο και αν απεργούν οι συνδικαλιστές?  Μάλλον ναι

Έπειτα σκέφτομαι τον σκοπό και το αποτέλεσμα που επιδιώκουν να έχουν όλοι αυτοί οι αγανακτισμένοι.
Τι περιμένουν να συμβεί όντας στις πλατείες κάθε απόγευμα? Υπάρχει κάποιος κοινός στόχος? Κάποιο ελάχιστο σημείο επαφής κοινό για όλους?


Δεν απαξιώνω και σε καμιά περίπτωση δεν είμαι εναντίον αυτών των κινητοποιήσεων. Ίσα ίσα. Περιμένω όμως να δω πως θα εκφραστεί όλο αυτό έμπρακτα στις πρώτες εκλογές που θα κληθεί ο κόσμος να ψηφίσει. Εκεί θα φανεί το τι πραγματικά σημαίνει.

Και μετά σκέφτομαι την θέση που βρισκόμαστε ως κράτος. Είμαστε ένα χρεωμένο κράτος μέχρι το λαιμό. Τα δάνεια τα πήραμε όλοι μας.  Μπορεί εγώ να μην πήρα π.χ δάνειο αλλά μπορώ να απαρριθμήσω πάρα πολλούς στο στενό μου περιβάλλον που χρεώθηκαν για να πάρουν ένα σπίτι-γήπεδο. Οχι γιατί δεν είχαν σπίτι να μείνουν και έμεναν στο νοίκι ή τους φιλοξενούσε κάποιος. Οχι. Απλά γιατί ήθελαν ένα καινούργιο, μεγάλο σπίτι. Με αυτήν την λογική πήγαν και χρεώθηκαν.  Με μια άλλη αντίστοιχη λογική χρεώθηκε και συνέχισε να χρεώνεται το κράτος. Δεν χρεώθηκε για να επενδύσει σε κάτι που θα απέφερε κέρδος μακροπρόθεσμα. Χρεώθηκε για την βραχυπρόθεσμη ευημερία  Συνεχώς έδινε, συνεχώς προσλάμβανε και δεν έδινε σημασία που το ισοζύγιο έσοδα μείον έξοδα ήταν αρνητικό. Μου θυμίζει την περίπτωση μιας φίλης μου παλιά που μου ζήτησε δανεικά (εμένα και κάποιων άλλων) γιατί βρισκόταν σε μια πολύ δύσκολη θέση με κάποια καταναλωτικά δάνεια που είχε πάρει (για να κάνει κάποια ταξίδια, να αγοράσει ρούχα και να αλλάζει κινητά) τα οποία δεν μπορούσε να ξεπληρώσει και δεν ήταν να περάσουν 2-3 μήνες  και ήρθε μια μέρα σπίτι μου, όχι φυσικά για να μου επιστρέψει τα δανεικά αλλά για να μου δείξει την καινούργια βιντεοκάμερα που πήρε με δόσεις των 20 ευρώ τον μήνα για δεν ξέρω και εγώ πόσα χρόνια!
Και λέω εγώ τώρα... Καλά, εγώ είμαι βλάκας και θύμα. Και καλά να πάθω τώρα.  Θα πληρώσω τον λογ/σμό μαζί με όλους τους άλλους. Θα πέσει και το δικό μου βιοτικό επίπεδο πιο κάτω από ότι ήδη είναι. Ο Γερμανός πολίτης όμως και ο κάθε Γερμανός, (εννοώντας όλους όσους τσοντάρουν για να μην κηρύξουμε στάση πληρωμών και τους πάρει και αυτούς η μπάλα) όμως τι φταίει να πληρώνει για μας?  Και μας φταίει και από πάνω! Αυτό είναι το αστείο!

Εν κατακλείδι. Αν θέλουμε να συνεχίσουμε να έχουμε ένα δυνατό νόμισμα στην τσέπη μας νομίζω πως πρέπει να προσαρμοστούμε στην νέα πραγματικότητα που μας επιβάλλεται.  Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Εγώ θα ήθελα να τα καταφέρουμε προς αυτήν την κατεύθυνση  αν και δεν το βλέπω.

Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που θεωρούν πως το να φύγουμε από το ευρώ είναι η καλύτερη λύση. Όπως λέει και ένας από τους πιο ενδιαφέροντες blogger  που ξέρω ο Νewmanifesto, καλύτερα ένα φρικτό τέλος παρά μια φρίκη δίχως τέλος.
Γιατί όμως νομίζω ότι φρίκη δίχως τέλος θα είναι να μείνει ίδιο το χάλι που έχουμε ήδη και να φύγει και το ευρώ μαζί... Μετά την φρίκη και το φρικτό τέλος θα ακολουθήσει το ΔΡΑΜΑ.

Εικονική πραγματικότητα λίγο πριν...

Υπάρχουν πολλοί που δεν έχουν  καταλάβει ότι έχουμε πτωχεύσει με όλη την έννοια της λέξης και περιμένουν να τους το ανακοινώσουν για να το εμπεδώσουν. Αλλά ακόμα και αν ζουν σε αυτήν την εικονική πραγματικότητα δεν θα περάσει πολύς καιρός που βίαια θα αναγκαστούν να ζήσουν την αισχρή πραγματικότητα που μας έχουν ετοιμάσει οι πολιτικοί και τα media  του τόπου μας.
Υπάρχουν πολλοί που νομίζουν ότι η "κρίση" θα διαρκέσει λίγο (σχετικό για τον καθένα) και μετά όλοι μας θα γυρίσουμε στους παλιούς καλούς ρυθμούς ζωής που είχαμε. Δεν αντιλαμβάνονται ότι το βιοτικό επίπεδο θα πέσει κατακόρυφα για όλους.

Υπάρχουν πολλοί που νομίζουν ότι η κυβέρνηση που έχουμε τώρα όπως και οι προηγούμενες εργάζονται για το καλό μας και δεν αντιλαμβάνονται ότι και αυτή όπως και οι προηγούμενες εργάζονται για να απολαμβάνουν οι λίγοι όπως φαίνεται περίτρανα από τους νόμους που θεσπίζει για το ασφαλιστικό. Νομοθετεί κάτι άδικο και μετά ρίχνει το μπαλάκι στην τρόικα ότι και καλά αυτοί το επέβαλαν. Το ότι βγαίνει η τρόικα και το διαψεύδει με επίσημες ανακοινώσεις στον τύπο αυτό δεν τους κάνει ούτε καν να ντρέπονται για τα ψέμματα που συνεχίζουν να λένε ενώ ο κόσμος αρχίζει και πεινάει. Λέω αρχίζει γιατί ακόμα δεν φθάσαμε στο σημείο εκείνο της απελπισίας.  Εδώ που ζω εγώ τουλάχιστον θα αρχίσει να φαίνεται μετά τον Σεπτέμβρη που θα φεύγουν σιγά σιγά και οι τελευταίοι τουρίστες από τους κάθε χρονιά και λιγότερους που τιμούν την χώρα μας και έρχονται για τις διακοπές τους. Μετά θα γίνει ο απολογισμός, μετά δεν θα κουνιέται φύλλο στην αγορά. .

Δεν συμμερίζομαι την άποψη ότι φταίει ο κόσμος  που ψήφιζε αυτούς που ψήφιζε για αυτήν την κατάσταση. Δεν νομίζω ότι είχε άλλη επιλογή.  Οι επιλογές του ήταν μετρημένες και ήταν όλες σκάρτες. Καμιά ψήφος δεν θα έκανε την διαφορά.  Γιατί όπως λέει πολύ σωστά και ο Γρηγόρης Ψαριανός με τα  εκλογονοθευτικά συστήματα που έχουμε το 38% γίνεται 65% στην βουλή. Ο κόσμος ξεγελάστηκε. Του πετούσαν ένα επίδομα, μια πρόωρη παχυλή συνταξιοδότηση, μια θέση μόνιμη όπου κανείς δεν θα είχε δικαίωμα να τον διώξει ποτέ, ένα  καλό μισθό και έτσι κατάφερναν να του κλείσουν  το στόμα αλλά και τα μάτια για να μην βλέπει ότι  το μπάνιο του Τζοχατζόπουλου στοίχιζε όσο η ακίνητη περιουσία όλου του σογιού του μαζί. Να μην το ψάχνει καν. Να ακούει τον σιχαμερό Πρετεντέρη και την παγοκολώνα από τις πλαστικές και από την αναισθησία Τρέμη και να νομίζει για  2 μήνες και βάλε ότι ο Ζαχόπουλος είναι όντως φοβερό πρώτο θέμα.  Όποιος έβλεπε τότε ειδήσεις ήταν σαν να πήγαινε εκούσια για ύπνωση.

Τον τελευταίο καιρό δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Θα ήθελα να μπορούσα να σκέφτομαι τα παιδάκια μου και το μέλλον μας όσο πιο ρόδινα γίνεται. Αυτή όμως όλη η κατάσταση  με κάνει και σκέφτομαι ότι τόσα χρόνια με την ανοχή όλων μας καταφέραμε να εξασφαλίσουμε στα παιδιά μας ένα ζοφερό μέλλον, με ανύπαρκτη παιδεία, ανύπαρκτη περίθαλψη και ανύπαρκτη προοπτική.

“Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος” VS “1984″

Δύο βιβλία που φαντάστηκαν ένα μέλλον που έγινε το παρόν μας.

Ποιο τελικά κατάφερε να προβλέψει με μεγαλύτερη ακρίβεια αυτό που ζούμε σήμερα;

Αναδημοσίευση από το http://www.antidogma.gr

Happy DEPENDANT DAY Greece

"Hmmmm I don't think Greece is so Independent today if they are looking for help from other countries!!! So Happy DEPENDANT DAY Greece!! Lol"

Αυτό διάβασα εχθές, 25η Μαρτίου στο status  του facebook  μιας Ελληνοαμερικανίδας.

Φαντάζομαι πολλοί από εσάς θα έχετε συγγενείς και φίλους που ζουν στο εξωτερικό. Τυγχάνει να έχω σε Ευρώπη, Καναδά και Αυστραλία. Έτυχε να φύγουν σε νεαρή ηλικία από την Ελλάδα και έφτιαξαν τις ζωές τους εκεί.  Όλους τους συνδέει μια κοινή παράμετρος.  Δεν τίθεται θέμα επιστροφής στην Ελλάδα. Αυτή η νέα πατρίδα στην οποία κατέληξαν να ζουν, μπορεί να μην διαθέτει τον ξάστερο ουρανό ουρανό, τις καταγάλανες ακτές, τις ηλιόλουστες μέρες, τα νόστιμα λαχανικά και φρούτα - και ότι άλλο νομίζει κανείς ότι είναι πλεονέκτημα της χώρας αυτής- διαθέτει όμως τόσα άλλα που ανεβάζουν το βιοτικό τους επίπεδο και τα οποία κανείς δεν είναι διατεθειμένος να απαρνηθεί. Τον τόπο αυτόν τον θεωρούν απλά τόπο για τις διακοπές τους και αυτό νομίζω ότι θα συμβαίνει μέχρι την στιγμή που υπάρχει ακόμα ζωντανός κάποιος συγγενής που θέλουν να δουν. Μελλοντικά θα χαθεί ακόμα και αυτή η υποτυπώδης επαφή με την μαμά πατρίδα.
Μετά δε τις τελευταίες οικονομικές εξελίξεις όχι μόνο δεν υπάρχει κανένα ενδεχόμενο να γυρίσουν αυτοί που έφυγαν αλλά τίθεται πλέον θέμα να φύγουν και άλλοι που ίσως μέχρι σήμερα δεν τους είχε περάσει καν από το μυαλό σαν πιθανότητα.
Θέλω όμως να αναφερθώ σε αυτό το σχόλιο στο status  το οποίο στάθηκε αφορμή για αυτό το post  και για να το πλαισιώσουν πολλά πικρόχολα κατά βάση και εξευτελιστικά για τους Έλληνες σχόλια κυρίως από συγγενείς και φίλους της Ελληνοαμερικανίδας που το έγραψε. Παρόλο που έχουν όλοι ελληνικότατα ονόματα και είναι νέοι σε ηλικία, μιλούν απαξιωτικά για την Ελλάδα και για τους Έλληνες που ζουν ακόμα σε αυτήν. Αυτό φαίνεται εξάλλου και από το ύφος του status. Στην συζήτηση αυτή πήρε μέρος και ένας άλλος Έλληνας που ζει στην Αυστραλία, ο οποίος δεν συμμεριζόταν τις θέσεις των υπολοίπων, και σε κάποια απάντηση του έφτασε στο σημείο να γράψει  το εξής: " I'm not a γενιτσαρος like you! I'm proud to be Greek and I wouldn't be anything else! You should change your last name to an anglosaxon one..."

Παρόλο που ειλικρινά απογοητεύτηκα και στεναχωρήθηκα με τα λεγόμενα της ελληνοαμερικανίδας και της παρέας της, δεν μπορώ όμως να την κακίσω. Ο καθένας διαμορφώνει κρίση ανάλογα με τα βιώματα του. Ζει σε μια χώρα που τους αγκάλιασε, τους έδωσε ευκαιρίες ανταπέδωσε τους κόπους τους και τους παρέχει ασφάλεια για να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον για αυτούς και τα παιδιά τους.
Πολλές φορές με πιάνω να σκέφτομαι για την Ελλάδα και τους ανθρώπους της άσχημα.  Γιατί βλέπεις την αδικία, την ζεις, την τρως στην μάπα κάθε μέρα. Μέχρι εχθές ακόμα όλοι ήθελαν να μπουν στο δημόσιο.Γιατί εκεί βασιλεύει άλλος θεός από ότι στον ιδιωτικό τομέα. Η πολιτική μας ηγεσία ήταν πάντα  για τα μπάζα αλλά εμείς ήμασταν εκεί να την στηρίζουμε. Βλέπω τώρα στην Γαλλία αυτό το 50% και βάλε που απείχε από τις πρόσφατες εκλογές και τους ζηλεύω. Ζηλεύω που συμπνέουν τόσοι πολίτες και δείχνουν κάπως την δυσαρέσκεια τους. Πράγμα που εμείς δεν κάναμε ή ήμασταν ανίκανοι να κάνουμε.

Κάποιος έγραψε  στο Buzz  του  Google ( συγνώμη που δεν θυμάμαι ποιος) την εξής ερώτηση : Μήπως έχουμε χάσει το ταλέντο μας στις εξεγέρσεις? Ήθελα να του αφήσω σχόλιο, αλλά όταν έχεις μικρά είναι πολλά αυτά που θες να κάνεις αλλά συνεχώς αναβάλλεις γιατί δεν είναι η κατάλληλη στιγμή. Λοιπόν νομίζω ότι ποτέ κανείς δεν χάνει το ταλέντο αυτό.
Απλά δεν υπάρχει η αφορμή ακόμα.
Δεν πεινάσαμε αρκετά.

Περιτομή. Υπέρ ή Κατά?

Πριν από μερικές μέρες συζητούσα με μια γνωστή μου περί εγκυμοσύνης θέματα ( τι άλλο?) και η κουβέντα έφθασε στους παιδίατρους κάποια στιγμή μιας και εκείνη έχει ήδη ένα αγοράκι εδώ και μερικά χρόνια. Με αφορμή λοιπόν τους παιδίατρους και το πως αντιμετωπίζει ο καθένας τα διάφορα θέματα, φθάσαμε να συζητάμε το θέμα της περιτομής.
Ως γνωστό τα περισσότερα αγόρια γεννιούνται με φίμωση, μια κατάσταση κατά την οποία η βάλανος του πέους τους καλύπτεται από δέρμα το οποίο στην άκρη του είναι τόσο στενό που εμποδίζει την εμφάνιση της βαλάνου. Αυτή η κατάσταση συνήθως δεν είναι κάτι παθολογικό μιας και μέχρι την ηλικία των τριών ετών περίπου διορθώνεται από μόνο του. Υπάρχει όμως και η περίπτωση η φίμωση αυτή να επιμείνει, σχετικά μικρή βέβαια, αλλά λόγω του ότι δημιουργεί διαφόρων ειδών προβλήματα όπως προβλήματα στην ούρηση, μολύνσεις του πέους, πόνο κατά την σεξουαλική επαφή κ.α. θεωρείται αναγκαίο να γίνει περιτομή σε όσο πιο μικρή ηλικία γίνεται.
Και ενώ στην Ελλάδα η περιτομή είναι κάτι που γίνεται μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις που ιατρικοί λόγοι την υπαγορεύουν, σε άλλα κράτη η περιτομή είναι κοινή πρακτική είτε για λόγους υγιεινής, είτε για λόγους θρησκευτικούς είτε ακόμα και κοινωνικούς.

Από μελέτες που έγιναν σε Εβραίους και μουσουλμάνους όπου οι περιτομή γίνεται καθολικά επειδή το επιβάλλουν θρησκευτικοί λόγοι, ότι λειτουργεί προληπτικά έτσι ώστε να αποφευχθεί πιθανή εμφάνιση καρκίνου, πιθανές μελλοντικές λοιμώξεις του πέους ή ακόμα και λοιμώξεις των γεννητικών οργάνων των συντρόφων γυναικών αυτών που έχουν κάνει περιτομή.

Αλλά όπως προανέφερα η περιτομή δεν έχει να κάνει μόνο με ιατρικούς ή θρησκευτικούς λόγους. Σε κάποιες χώρες φαίνεται να έχει να κάνει και με καθαρά κοινωνικούς λόγους. Αυτοί που για οποιοδήποτε λόγο δεν έχουν κάνει περιτομή και αποτελούν την μειονότητα αντιμετωπίζονται με τέτοιο τρόπο που σχεδόν τους περιθωριοποιεί όσον αφορά τις σχέσεις τους με τους άλλους και ειδικότερα τις γυναίκες.

Θυμάμαι σε ένα επεισόδιο του Sex and the city όπου η μια από τις 4 φιλενάδες, η Σαρλότ, γνωρίζει ένα τύπο όπου ναι μεν τα πάνε καλά αλλά έχει ένα κουσούρι που τελικά την κάνει να τον χωρίσει. Δεν έχει κάνει περιτομή στο πέος του. Αν θυμάμαι καλά, περιγράφει με μια σχετική απέχθεια το πως της φαίνεται εμφανισιακά.
Ακριβώς το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζει ο γιος του ενός εκ των δύο πλαστικών χειρούργων του Nip Tuck. Ενώ είναι στην εφηβεία αντιμετωπίζει την χλεύη από τους συμμαθητές του καθώς και την άρνηση της κοπέλας του να ολοκληρώσουν την σχέση τους λόγω του ότι επειδή είχε γεννηθεί πρόωρα δεν του είχε γίνει περιτομή όσο ήταν ακόμα βρέφος.

Εν τω μεταξύ επειδή ζω σε μια χώρα όπως στην Ελλάδα που συμβαίνει
το ακριβώς αντίθετο (αυτοί που έχουν κάνει περιτομή να αποτελούν την
μειονότητα), μου φαίνεται εντελώς παράξενο που συμβαίνει κάτι τέτοιο.
Εδώ η περιτομή αποτελεί την έσχατη λύση ενός προβλήματος και μόνο και
οι νέοι γονείς προσπαθούν να την αποφύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι.

Ειλικρινά δεν νομίζω πως θα έπρεπε να δίνεται τόση σημασία στο αν κάποιος έχει κάνει περιτομή ή όχι. Αυτό όμως που με κάνει και αναρωτιέμαι είναι το εξής... Είναι δυνατόν το ανθρώπινο σώμα που οι λειτουργίες του είναι τόσο τέλεια φτιαγμένες να χρειάζεται να επεμβαίνει ο ίδιος ο άνθρωπος να αλλάξει κάτι χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός λόγος?

Αν νομίζετε ότι έχουμε δημοκρατία κάνετε λάθος.

Το ότι και η Ελλάδα είναι υπό θεοκρατικό καθεστώς το ξέρετε φαντάζομαι. Μην ξεγελιέστε που το "κρύβουμε" εντέχνως. Είμαστε στην ίδια κατάσταση "ανύπαρκτης πολιτικής ηγεσίας" όπως με τόσα άλλα κράτη, που τα περισσότερα από αυτά είναι σε, αν όχι εμπόλεμη σχεδόν εμπόλεμη κατάσταση, που τελούν υπό θεοκρατικό καθεστώς και στην ουσία τα κυβερνούν θρησκευτικοί ηγέτες. Είναι εύκολο να τα αναγνωρίσετε ποια είναι αυτά. Θα δείτε τους θρησκευτικούς εκπροσώπους τους να βγαίνουν στα ΜΜΕ και να κάνουν δηλώσεις. Σε αυτήν την μοίρα βρισκόμαστε και εμείς. Για του λόγου το αληθές διαβάστε τις δηλώσεις του κ.Χριστόδουλου, σχολιασμένες εμπνευσμένα από τον Mogwai.

Η Ελλάδα και η Κύπρος είναι από αυτά τα κράτη. Παρατηρήστε ότι για κάθε θέμα, για οποιοδήποτε θέμα, η επίσημη εκκλησία της Ελλάδος παίρνει θέση. Πάντα ένας παπάς βρίσκεται στο πάνελ. Πάντα κάποιος εκπρόσωπος της εκκλησίας βρίσκεται δίπλα στους πολιτικούς με οποιαδήποτε αφορμή. Και αν δεν το έχετε καταλάβει ακόμα, δεν παίρνει απλά θεωρητικά θέση. Στην ουσία αυτή κινεί τα νήματα, παίρνει τις αποφάσεις και οι κυβερνήσεις χορεύουν τον χορό της. Κανείς από τους πολιτικούς μας δεν έχει τα guts να πορευτεί μόνος, να τα βάλει με το κατεστημένο αυτό. Μην έχετε καμιά αυταπάτη για αυτό. Ειδικά δε η Κύπρος, χαίρει της παγκόσμιας πρωτοτυπίας, να διετέλεσε στην προεδρία της ρασοφορεμένος, ο γνωστός Μακάριος. Και σε κάθε μα κάθε δήλωση που κάνει ο κ. Τασσόπουλος προσέξτε ότι πίσω του ακριβώς (στην κυριολεξία) βρίσκεται ένας παπάς. Δεν είναι τυχαίο αυτό.

Αυτό που εκπλήσσει κατά κάποιο τρόπο , είναι ότι το δίπλα μας κράτος η Τουρκία, έχει καταφέρει από καιρό να χωρίσει τα τσανάκια της με την επίσημη εκκλησία του κράτους. Δεν είδα ποτέ μουφτή, να βγαίνει να κάνει δηλώσεις. Είναι γεγονός αυτό.

Αν ένα πράγμα πρέπει να αναγνωρίσω στον πρώην πρωθυπουργό μας, τον κ. Σημίτη, είναι το γεγονός ότι ήταν ο μόνος που επέμεινε και έστω κάπου πήγε κόντρα στην επίσημη θέση της εκκλησίας στο θέμα τον ταυτοτήτων. Δεν ξέρω αν υπήρχε και κάποιος άλλος. Έχω την εντύπωση πως ήταν ο μόνος που πρόβαλε μια κάποια αντίσταση!

Απορίες Ευρωπαικού τύπου!

Απορώ!
Βλέπει κανείς πουθενά αυτήν την Ενωμένη Ευρώπη? Τι ακριβώς εννοούμε όταν συζητάμε για την ένταξη μας σε αυτή? Τι ακριβώς εννοούμε συζητώντας για την ένταξη των άλλων χωρών? Την νιώθει κανείς αυτήν την ενωμένη Ευρώπη? Την αισθάνεται?

Γιατί εγώ δεν βλέπω καμιά ουσιαστική κίνηση προς την ένωση. Και μην μου πείτε για το νόμισμα. Δεν μπορεί να σε ενώσει ένα νόμισμα. Μπορεί όμως διευκολύνει τους οικονομικούς ελέγχους! Αυτό που συνέβη εδώ στην Ρόδο με το ευρώ και το έζησαν όλοι σε όλο του το μεγαλείο (και κάποιοι στράβωσαν πάρα πολύ) είναι ότι ήταν πια πολύ δύσκολο να κλέψουν τον τουρίστα στο ταξί, στο φαί κτλ. Αντιθέτως, βοήθησε πάρα πολύ στο κλέψιμο αναμεταξύ μας!

Κανένα βήμα δεν έχει γίνει για την σταδιακή υποβάθμιση των κυβερνήσεων και των λοιπών εθνικών οργάνων κυριαρχίας των κρατών μελών. Το αντίθετο συνέβη μάλλον. Όλα ακόμα τα κράτη λειτουργούν άκρως εθνικιστικά.

Η Αγγλία δεν εντάσσεται στην κοινή νομισματική πολιτική γιατί το νόμισμα της είναι ισχυρό και θέλει να το κρατήσει έτσι όσο περισσότερο γίνεται. Ποιου το συμφέρον σκέφτεται?

Ο Γαλλικός λαός καλείτε να μας πει την άποψη του για το Ευρωσύνταγμα και διαλέγει το ΟΧΙ και σε επόμενη φάση ψηφίζει κάποιον που χρησιμοποίησε εθνικιστικά επιχειρήματα για να κερδίσει ψήφους. Λέει κάτι αυτό. Όχι μόνο για τους Γάλλους. Για όλους μας.

Εμείς πολύ περισσότερο σκεφτόμαστε ακόμα εθνικιστικά. Αυτό μπορούμε να το δούμε γιατί συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Τελευταίο σχετικό συμβάν το τι συνέβη όταν η Μπακοδήμου έκανε το λάθος να αποκαλέσει «Μακεδονία» την χώρα που μας «έκλεψε» το όνομα (επ’ ευκαιρίας ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η Ελλάδα έχει περισσότερο δικαίωμα σε αυτό το όνομα από ότι εκείνοι) και δεν σεβάστηκε την παράδοση και την ιστορία μας. Το ακούμε από ανθρώπους δίπλα μας. Πολλοί είναι αυτοί που έχουν μεγάλη ιδέα για την Ελλάδα και νομίζουν εαυτούς χαρισματικούς σε σχέση με τους υπόλοιπους ανθρώπου αυτού του πλανήτη. Τις προάλλες μια ξαδέλφη μου άρχισε να μου λέει κάτι τέτοια και δεν ξέρω αν το κατάλαβε καλά αλλά της είπα να μην έχει καμιά αυταπάτη, ότι εμείς σήμερα που είμαστε Έλληνες πολίτες, έχουμε τίποτα κοινό με τους αρχαίους Ελληνες, εκτός ίσως από το γεγονός ότι κατοικούμε στο ίδιο έδαφος.

Αφού συμβαίνει κάτι τέτοιο, αφού το λαϊκό αίσθημα είναι τέτοιο ( και τροφοδοτείται συνεχώς από τους εκπροσώπους της Ορθοδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας) πόσο πιθανό είναι να ενωθούμε κάποτε όλες οι χώρες??

Θέλουμε την ένταξη της Τουρκίας. Πως ακριβώς την θέλουμε δηλαδή? Πως την φανταζόμαστε? Δεν νομίζω ότι αντιλαμβάνονται πολλοί την ουσία αυτής της ένταξης.

Εντέλει πόσο πιθανόν είναι να υπάρξει στο μέλλον πραγματική Ενωμένη Ευρώπη?

Διαβάστε ένα ενδιαφέρον άρθρο της Γαλατείας Λασκαράκη στο ΒΗΜΑ (από εκεί πήρα και την φώτο), στις 27/08/2000. Επτά χρόνια σχεδόν μετά δεν έχουν αλλάξει και πολλά ...

Καλλιτεχνικές ανησυχίες!

Διάβαζα στο blog της Aphrodite το αφιέρωμα που έκανε για την παράσταση Jesus Christ Superstar στην Αθήνα. Μου άρεσε πάρα πολύ, με έκανε να θέλω να το δω, και απελπίστηκα για άλλη μια φορά που ζω εδώ στην άκρη του κόσμου που οι πολιτιστικές επιλογές που έχω είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων αδιάφορες.

Στο τέλος του post αυτού παραθέτει ένα φυλλάδιο που μοίραζαν απ' έξω από το θέατρο το οποίο αναρωτιέται αν είναι για γέλια ή για κλάματα!

Είναι κρίμα να χαντακωθεί στα ψιλά γράμματα αυτού του καθόλα καλλιτεχνικού post! Είναι ένα ποστ από μόνο του αυτό! Μπορεί να γελάσει ο κάθε πικραμένος!
Κάντε κλικ επάνω τους για μεγέθυνση! Και προσέξτε παρακαλώ το πολυτονικό!

Απολαύστε το!

Η Τατιάνα αναδεικνύει το ηθος των ιερέων μας!

Τι ακούει κανείς στις μεσημεριανές εκπομπές τύπου Τατιάνας δεν φαντάζεστε! Ούτε εγώ φανταζόμουν. Γυρνώντας όμως σήμερα σπίτι μετά την δουλειά, προκειμένου να τρώω μόνη, είπα ας φάω παρέα με την τηλεόραση.
Πάνω στο ζάπινγκ έπεσα πάνω στην Τατιάνα η οποία διαπραγματευόταν το μείζον πρόβλημα ενός πρώην ιερέα που τον χώρισε η πρεσβυτέρα αλλά δεν μπορούσε να παντρευτεί άλλη παρόλο που είχε παραιτηθεί από παπάς.
Βγαίνει στο τηλέφωνο η πρώην γυναίκα του η οποία ήταν σαν να γλύτωσε από του χάρου τα δόντια χωρίζοντας από τον παπά-σύζυγο της που ούτε καν το συζητούσε να να ξαναγυρίσει πίσω. Σε εκείνο το σημείο που η πρώην σύζυγος επέμενε στο ότι δεν ξαναγυρνάει στην συζυγική εστία, σημειώστε ότι ο μέχρι τότε καλοκάγαθος και για λύπη αυτός παρατημένος σύζυγος, λίγο έλειψε να την σκυλοβρίσει από τα νεύρα του.
Συνεχίζει η εκπομπή και βγαίνει σε παράθυρο ο Μητροπολίτης Λαγκαδά (με το ένα πόδι ξέρετε που) ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ απεύθυνε ένα λογύδριο άπειρου κάλους στο τηλεοπτικό κοινό λες και απευθυνόταν σε νήπια πέντε χρονών. Μα τι λέω. Αυτά μπορούν και μιλάνε. Όλο και ένα σκασμό θα του έλεγαν να βγάλει. Λες και μιλούσε σε δίχρονα ήταν. Ο σκοπός της εμφάνισης του ήταν για να απαντήσει αν θα δώσει τελικά το σινάφι του την άδεια να παντρευτεί ξανά ο πρώην παπάς. Φυσικά δεν έδωσε καμιά απάντηση παρά μόνο απεκάλεσε την πρώην γυναίκα του παπά "κοινή", είπε ότι δεν έπρεπε αυτές οι δυσάρεστες ιστορίες να βγαίνουν στα κανάλια, και όταν ο "καλοκάγαθος" παπάς στο στούντιο άρχισε να τα παίρνει, και με σύμμαχο την κ.Τατιάνα που τον προέτρεπε χαμηλόφωνα "μιλήστε μιλήστε", άρχισε να του τα χώνει κανονικά, τότε ο κ. Μητροπολίτης αναφώνησε "σε αγαπάμε σε αγαπάμε"! Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!
Ιστορίες για αγρίους δηλαδή!

Μα τι νοιάζει τον κόσμο αν δεν μπορεί να παντρευτεί ξανά ένας παπάς αν χωρίσει! Ας πρόσεχε!
Εν τέλει, ας συζήσει. Ας κάνει την υπέρβαση να παντρευτεί πολιτικά!
Στην τελική ας κάνουν ότι νομίζουν όλοι αυτοί, αρκεί να μην μας ζαλίζουν με τα προβλήματα τους!!

κ.Τατιάνα! Χάρηκα που στο πρόσωπο του χουφταλιασμένου αυτού Μητροπολίτη βρήκατε τον παραπάνω σας! Δεν έβαλε γλώσσα μέσα, δεν άκουσε λέξη από ότι ρωτήσατε και στο τέλος είδατε και πάθατε να τον ξεφορτωθείτε μιας και σας είχε γραμμένη. Ευτυχώς για σας τα καταφέρατε προτού σας αποκαλέσει και εσάς "κοινή" άνευ λόγου και αιτίας, απλά και μόνο γιατί υπήρξατε και εσείς μια φορά και ένα καιρό χωρισμένη.


Υ.Γ. Αν δεν έχετε έμπνευση του τι να γράψετε στα blog σας μπορείτε κάλλιστα να παρακολουθήσετε μια τέτοια εκπομπή. Έχει άπειρα θέματα που ανήκουν φυσικά στην σφαίρα του εξωπραγματικού!

Απατεώνες και απατεωνιές

Ένα πρωινό καθώς ετοιμαζόμουν για να πάω στην δουλειά μου, είδα σε μια πρωινή εκπομπή ένα και καλά ρεπορτάζ κατά το οποίο, μια ρεπόρτερ κατέβασε επίτηδες τις ασφάλειες του σπιτιού της και κατόπιν κάλεσε ηλεκτρολόγο για βλάβη. Πράγματι πάει ο ηλεκτρολόγος, ψάχνει ο άνθρωπος να βρει τι φταίει, βλέπει την ασφάλεια κατεβασμένη, και αρχίζει να δοκιμάζει να δει τι συμβαίνει ανεβοκατεβάζοντας ασφάλειες. Τελικά, δεν διαπιστώνει (προφανώς) κανένα πρόβλημα και όταν τον ρωτάει η ρεπόρτερ τι έφταιγε της λέει ότι έφταιγε η ασφάλεια, ότι την άλλαξε και ότι όλο αυτό κόστιζε 35€. Η ρεπόρτερ αφήνει ένα επιφώνημα έκπληξης όταν ακούει την τιμή και αναφωνεί : «Τόσα πολλά για μια ασφάλεια?»

Το ρεπορτάζ κατέληξε να αφήνει να αιωρείται ένα υπονοούμενο ότι όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες τεχνίτες είναι εν δυνάμει απατεώνες.

Και ρωτάω εγώ…
Αν, αντί να πει ψέμα, ότι άλλαξε την ασφάλεια, έλεγε την αλήθεια, τι θα έπαιρνε για τον κόπο του? Τι θα έπρεπε να πάρει δηλαδή? Είναι υπερβολικά μεγάλο αυτό το ποσό, υπολογίζοντας ότι αυτός ο άνθρωπος χασομέρησε μισή ώρα και αν μιλάμε για Αθήνα πάνω από 45 λεπτά για να πάει και να έρθει από το σπίτι της ρεπόρτερ? Όταν οι εταιρείες πλέον που αναλαμβάνουν βλάβες, επισκευές και εγκαταστάσεις χρεώνουν βάση εργατοώρας αδρά και εξτρά για τα ανταλλακτικά.

Που ξέρουμε ότι ήταν ο πρώτος που κάλεσαν? Και αν είχαν καλέσει άλλους 10 πιο πριν και απλά εκείνοι δεν έκαναν για το θέμα, μιας και (ίσως) δεν πήραν δραχμή και είπαν την αλήθεια, το συμπέρασμα θα ήταν το ίδιο? Που είναι η αξιοπιστία και η εντιμότητα του ρεπορτάζ?

Γιατί η δαιμόνια αυτή ρεπόρτερ (κατά τ’ άλλα) δεν ζήτησε αυτό που θα ζητούσε ο καθένας από εμάς αν του συνέβαινε κάτι τέτοιο? Το πιο απλό δηλαδή, την παλιά ασφάλεια που αντικατέστησε? Προφανώς γιατί ήθελε να εξαπατηθεί και όχι μόνο αυτό, αλλά γιατί ή δική της απατεωνιά ήταν ακόμα μεγαλύτερη!

Εμένα στο χωριό μου, με έχουν μάθει ότι αν κάτι δεν μπορώ να το κάνω μόνη μου και χρειάζομαι κάποιον να το κάνει για μένα πρέπει να του δώσω ότι μου ζητήσει. Μα ας είναι και μια βίδα που πρέπει να βιδώσει. Αφού δεν ξέρω (όχι δεν μπορώ) θα πληρώσω αυτήν την τεχνογνωσία. Αν μου φανεί ακριβό το μαλλί δεν θα επιλέξω ξανά τον ίδιο. Και μόνο αν δεν μου κάνει καλή δουλειά θα ζητήσω τα ρέστα.

Μην καταντήσουμε να έχουμε μόνο απαιτήσεις χωρίς να αξιοποιούμε τα δικαιώματα μας, που καθορίζονται μια χαρά από μια ελεύθερη αγορά.

Το θαύμα των θαυμάτων...

Απόσπασμα από το Κατά θωμά Ευαγγέλιο:

Είπε ο Ιησούς:

Στάθηκα στο κέντρο του κόσμου
Και τους παρουσιάστηκα με σάρκα και οστά.

Τους βρήκα όλους μεθυσμένους.
Δεν βρήκα κανένα να διψάει.

Και η ψυχή μου γέμισε θλίψη για τους γιους του ανθρώπου,
Γιατί η καρδιά τους είναι τυφλή
Και δεν βλέπουν ότι άδειοι ήρθαν στον κόσμο
Και άδειοι πρόκειται να φύγουν από τον κόσμο πάλι.

Τώρα όμως είναι μεθυσμένοι.
Όταν το κεφάλι ξεκαθαρίσει από το κρασί τους
Τότε θα μετανιώσουν.


Αν το σώμα έχει γεννηθεί από το πνεύμα
Τότε αυτό είναι θαύμα
Αν όμως, το πνεύμα έχει γεννηθεί από το σώμα,
Τότε είναι το θαύμα των θαυμάτων.
Αναρωτιέμαι, όμως πως αυτός ο μεγάλος πλούτος
Κατοικεί μέσα σε τέτοια φτώχεια.
Μετά το παραλήρημα του Πάσχα, δυστυχώς, μου ήρθαν στον νου τα παραπάνω...
Για να μην πω τίποτα χειρότερο...

Μ.Παρασκευή βράδυ, μετά την περιφορά του Επιτάφιου, (για να μην πω και ταυτόχρονα), γινόταν χαμός από τα γλέντια στα μπαράκια τα οποία ήταν γεμάτα χριστιανούς που την επομένη θα έτρεχαν να "κοινωνήσουνε".

Μ.Σάββατο βράδυ, τα ζωάκια μου έτρεχαν να βρουν να κρυφτούν από τον χαλασμό που γινόταν από τις ντουφεκιές και τα πυροτεχνήματα τα οποία είχαν αρχίσει μία ώρα πριν την "Ανάσταση" και κατάντησαν μια θρησκευτική λειτουργία σε show.

Άντε και του χρόνου εις ανώτερα.

Η αγάπη άργησε μια μέρα και η ελευθερία πολύ περισσότερο.

Το ότι λογοκρίθηκε το βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου «Η αγάπη άργησε μια μέρα» ως άσεμνο και ακατάλληλο για ανήλικους είναι γεγονός.

Το ότι αυτό το γεγονός έλαβε χώρα σε ιδιωτικό σχολείο έμοιαζε να μην αφορούσε την πλειοψηφία του κόσμου.

Το ανησυχητικό όμως είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται κατ΄ αυτόν τον τρόπο. Και δεν είναι λίγοι. Κάποιος πρέπει να τους πει ότι δεν υπάρχουν «βρώμικα» βιβλία παρά μόνο «βρώμικα» μυαλά.

Πρόκειται για μια παντελώς φασιστική συμπεριφορά.
Εξαιτίας αυτού του γεγονότος θυμήθηκα μια κουβέντα που είχαμε κάποτε εδώ στο γραφείο και τέθηκε το εντελώς υποθετικό ερώτημα : «Τι θα προτιμούσατε να είναι ο γιος σας; Φασίστας ή ομοφυλόφιλος;»

Τι νομίζεται ότι απάντησε η συντριπτική πλειοψηφία;

Εσείς τι θα απαντούσατε άραγε?

Berisha + science = incompatibility

Μετά από παράκληση του N.Ago ο οποίος μου έκανε γνωστό το γεγονός, ότι με συνοπτικές διαδικασίες η Αλβανική κυβέρνηση του Μπερίσσα αποφάσισε ότι η Ακαδημία των Επιστημών της Αλβανίας δεν έχει λόγο ύπαρξης και ψήφισε το σταμάτημα της χρηματοδότησης της, αποφάσισα να ανεβάσω αυτό το post παρόλο που με απωθούν οποιαδήποτε πολιτικά ζητήματα.

Εγώ το μόνο που θα ήθελα να πω επιπλέον είναι ότι αν αυτό το γεγονός αγγίξει και τον Αλβανικό λαό να το δείξει έμπρακτα στις επόμενες εκλογές που θα κληθεί να ψηφίσει κυβέρνηση. Αν αυτός δεν κάνει αυτό που επιβάλλεται να γίνει, όσα post και να γράψουμε εμείς εδώ ή όπου αλλού, δεν πρόκειται νομίζω να γίνει τίποτα ουσιώδες.
Ελπίζω το μήνυμα να πάει στα μάτια και τα αυτιά αυτών που πρέπει. Γιατί τα παχύδερμα που τους κυβερνούν δεν πρόκειται να συγκινηθούν με οποιαδήποτε τέτοια ενέργεια. Μόνο το μαύρισμα θα κάνει δουλειά πιστεύω.

Το κείμενο που ακολουθεί το έχει γράψει ο N.Ago σε σχόλιο του και το αγγλικό κείμενο παρακάτω είναι η μετάφραση αυτού από την Ergotelina.

Μετά τη ψηφοφορία (12/12/2006) από την πλειοψηφία στη Βουλή της Αλβανίας, η χώρα δεν έχει πλέον την Ακαδημία των Επιστημόνων! Αργά τη νύχτα, ψηφίστηκε το νομοσχέδιο της κυβέρνησης(;) «Για την Ακαδημία των Επιστημόνων» με 75 ψήφους υπέρ(!) 2 κατά και 3 παρών! Σύσσωμη η αντιπολίτευση, απείχε της διαδικασίας, διαμαρτυρόμενη για το πρωτοφανές αυτό γεγονός. Η επιστημονική, ακαδημαϊκή και εκπαιδευτική κοινότητα, εκλιπαρούσανε, θεωρώντας την πράξη αυτή ως έγκλημα κατά της επιστήμης, η κυβέρνηση ωστόσο επέμενε και κατάφερε τελικά, να κλειδώσει τις πόρτες τον Ερευνητικών Ινστιτούτων που ήταν υπό την Ακαδημία!

Οι βουλευτές του PBDNJ(Κόμμα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα) Spiro Peçi και Leonard Solis ήταν αυτοί που ψήφισαν κατά του νομοσχεδίου και οι Leonard Demi(PD), Ymer Tola(PDK, Niko Nerenxi(PAA) δήλωσαν παρών!

Παρακαλώ πολύ, αν το γεγονός αυτό σε αγγίζει κι εσένα, είτε κάνε μια αναφορά είτε ανέβασε την είδηση στο δικό σου μπλογκ! Έτσι, η φωνή της διαμαρτυρίας, θα δυναμώσει και θα κάνει τους παχύδερμους και αυταρχικούς κυβερνώντες στην Αλβανία, να σκεφτούνε καλά, πριν οριστικοποιήσουν την ειδεχθή τους πράξη!

Afterwards voting (12/12/2006) by the majority in the Parliament of Albania, the country does not have anymore the Academy of Scientists. In the late of night,the bill of the government has been voted on.Academy of Scientists" with 75 yes(!) 2 no and 3 present! Altoghether the Opposition, abstained from the process, protesting for this unprecedented event. Scientific, academic and educational community,implored considering this action as a crime against the science but the government insisted and managed finally to lock the doors of Inquiring Institutes that were active under the auspices of the Academy! The deputies of PBDNJ(Human Rights Party) Spiro Peii and Leonard Solis were those that voted against the bill.Leonard Demi (PD), Ymer Tola(PDK, Niko Nerenxi (PAA) declared present! I request, if this touches also your sensitivity and solidarity,you could help us making a report and spreading the news!So, the voice of protest, will strengthen and make the authoritarian governance in Albania, think well, before they finish definitely their horrendous action!

Οι απαιτήσεις των σημερινών παιδιών

Η παρακάτω συζήτηση έγινε πριν 2-3 χρόνια μεταξύ εμού και ενός γνωστού μου, ο οποίος εκείνη την εποχή είχε μόλις γίνει μπαμπάς ενός παιδιού.

Εγώ (Ε): Πως είσαι? Πως πάει η ζωή με το μωρό? Όλα καλά?

Γνωστός (Γ) : Μια χαρά. Είναι γλύκα, τρέλα, φοβερή εμπειρία να είσαι γονιός κτλ.

Ε : Πολύ ωραία! Χαίρομαι! Τελικά ένα παιδί ίσως απλά κάνει τις έννοιες που είχες πριν από αυτό να φαίνονται ανούσιες.

Γ: Μην το λες. Ένα παιδί θέλει πολλές θυσίες για να μεγαλώσει. Χρειάζεται πάρα πολλά πράγματα να του προσφέρει ένας γονιός.

Ε: Έλα ντε. Όχι και θυσίες. Νομίζω ότι, ο’ τι μπορεί ο καθένας προσφέρει στο μέτρο που μπορεί. Αν δεν έχει δεν θα δώσει. Εξάλλου αυτό που χρειάζεται κατά κύριο λόγο ένα παιδί είναι αγάπη. Αν του δίνεις αυτό όλα τα υπόλοιπα είναι περιττά σχεδόν.

Γ: Ε! Όχι. Δεν είναι έτσι. Την σημερινή εποχή ένα παιδί έχει απαιτήσεις πολλές. Χρειάζεται ο γονιός να δουλεύει όλο και περισσότερο για να μπορεί να βγάζει τα χρήματα που χρειάζονται για να του προσφέρει όλα τα απαραίτητα.

Ε: Α! Υπερβάλεις νομίζω. Τι είναι αυτά τα απαραίτητα που χρειάζεται ένα παιδί και χρειάζεται να τρέχεις πανικόβλητος για να του τα παρέχεις?

Γ: Μην το λες. Να σου πω ένα παράδειγμα για να καταλάβεις.

Ε: Για λέγε…

Γ: Πριν 2 βδομάδες είχε την ονομαστική του εορτή το ανιψάκι μου. Το πρωί που πήγαινε στο σχολείο του έδωσε η μαμά του ένα κουτί με γλυκά που είχε πάρει από το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς για να κεράσει την τάξη του. Το μεσημέρι που πήγε να το πάρει από το σχολείο είδε το παιδί να είναι μέσα στην κατήφεια, αμίλητο και με το κουτί τα γλυκά σχεδόν όπως του το είχε δώσει. Το ρώτησε γιατί δεν κέρασε τους συμμαθητές του και το παιδί της απάντησε το εξής εκπληκτικό. Ότι τους πρόσφερε γλυκό και οι συμμαθητές του ( ή κάποιος από τους συμμαθητές του) τα περιφρόνησαν λέγοντας του ότι δεν ήταν καλά σοκολατάκια όπως αυτά που παίρνει η δικιά του μαμά αλλά υποδεέστερα και ότι μάλλον η δική του μαμά δεν είχε αρκετά χρήματα για να του πάρει από τα καλά. Γι΄αυτό σου λέω… χρειάζεται να μπορείς να τους προσφέρεις πράγματα.

Δεν ξέρω εσείς τι καταλάβατε από αυτό. Εγώ κατάλαβα ότι η ματαιοδοξία των γονιών προβάλλεται πάνω στα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία ήδη.

Σε αυτό το θέμα διαφωνήσαμε με την Ηλιαχτίδα γιατί εκείνη ισχυρίζεται ότι παρόλο που είναι όντως έτσι τα πράγματα είναι αδύνατον να μπορέσει ένας γονιός να γαλουχήσει το παιδί του αλλιώς γιατί όλοι οι υπόλοιποι ακολουθούν αυτό το μοτίβο και θέλοντας και μη γίνεται μέρος αυτού του φαύλου κύκλου. Μπορεί μόνο να του εξηγήσει όταν μεγαλώσει που θα μπορεί να καταλαβαίνει.

Εγώ πάλι νομίζω ότι αν περιμένει κάποιος να μεγαλώσει το παιδί του θα είναι ήδη αργά και ότι ο κόσμος αλλάζει πρώτα από τον ίδιο μας τον εαυτό. Είναι απλά η εύκολη λύση να βγάλουμε από την τσέπη μας όσα χρήματα χρειάζονται για να ικανοποιήσουμε την δική μας ματαιοδοξία καταρχήν και κατόπιν τις ολοένα αυξανόμενες απαιτήσεις που μεγαλώνοντας θα έχουν τα παιδιά, ενώ η δύσκολη λύση είναι να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε πως ένα ακριβό παπούτσι μάρκας δεν σε κάνει ανώτερο έναντι του συνανθρώπου σου ούτε επίσης ένα φθηνό δεν σε κάνει κατώτερο.

Η μόνη σημαντική διαφορά που έχουμε εμείς οι δύο στην διαφωνία μας είναι ότι εγώ δεν είμαι γονιός και έτσι μου ταιριάζει γάντι θα έλεγε κανείς η παροιμία που λέει ότι «όποιος είναι έξω από τον χορό πολλά τραγούδια ξέρει». Το μόνο που έχω να πω σ’ αυτό είναι αυτό που λέω πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις «ο χρόνος θα δείξει…»

Το κουτί

Ένας κινέζος δάσκαλος είχε ένα Αμερικάνο μαθητή. Όταν ο μαθητής έφευγε, ο δάσκαλος του έδωσε ένα δώρο, ένα μικρό σκαλιστό κουτί, και του είπε: «Πρέπει να ακολουθείς πάντοτε ένα όρο πάντα. Υποσχέσου το! Και εγώ σεβάστηκα αυτόν το όρο, δεν είναι καινούργιος, είναι κάτι πολύ παλιό και για πολλές, πολλές γενιές, ο όρος έχει γίνει σεβαστός. Αν ποτέ δώσεις το κουτί σε κάποιον άλλον θα πρέπει να σεβαστεί και εκείνος αυτόν τον όρο.»

Ο μαθητής είπε: «Θα τον σεβαστώ.» Ήταν τόσο ωραίο πράγμα, τόσο πολύτιμο, τόσο παλιό. Είπε: « Όποιος και αν είναι ο όρος, θα τον εκπληρώσω!»

Ο δάσκαλος είπε: « Ο όρος είναι απλός. Πρέπει να το βάλεις σε ένα μέρος του σπιτιού σου, που να βλέπει την Ανατολή. Έτσι έγινε πάντα, γι’ αυτό σεβάσου την παράδοση.»

O μαθητής είπε: «είναι πολύ απλό, θα το κάνω».

Όταν όμως έβαλε το κουτί ανατολικά, τότε κατάλαβε ότι ήταν κάτι πολύ δύσκολο, επειδή ξαφνικά όλη η διαρρύθμιση των επίπλων φάνηκε γελοία . Δεν ταίριαζε καθόλου, με το κουτί στραμμένο στην Ανατολή. Έτσι χρειάστηκε να αλλάξει ολόκληρη την διαρρύθμιση στο σαλόνι, για να είναι αρμονικό με το κουτί. τότε όμως ολόκληρο το σπίτι φαινόταν γελοίο. Έτσι αναγκάστηκε να αλλάξει ολόκληρο το σπίτι. Ύστερα ο κήπος του φάνηκε γελοίος! Τότε αισθάνθηκε εξαντλημένος. Έγραψε στο δάσκαλο: « Αυτό το κουτί είναι επικίνδυνο.! Θα πρέπει να αλλάξω ολόκληρο τον κόσμο. Γιατί αν αλλάξω τον κήπο το επόμενο πράγμα θα είναι η γειτονιά….» Ήταν ένας ευαίσθητος άνθρωπος., γι’ αυτό αισθάνθηκε έτσι.

Αν παραληρήσουμε τους πολιτικούς μας με τον δάσκαλο και τον μαθητή και το κουτί με τον τόπο μαζί με τους ανθρώπους καταλαβαίνουμε πόσο υπεύθυνοι θα έπρεπε να είναι οι πολιτικοί μας. Αλλά που...