Για να ξεκινήσει καλά η χρονιά...

...λέω να τσιγκλίσω την καρδιακιά μου φίλη Ηλιαχτίδα δείχνοντας της ποιος πραγματικά είναι ο Θεός σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε! Και φυσικά δεν είναι ο απελπιστικός (για να μην χρησιμοποιήσω άλλη λέξη) Μπουράκ Χακί !!!!

Θεός με τα όλα του είναι όμως ο εξαίσιος David Ganty!  Ο οποίος με κάνει να καταλήξω στο βαθυστόχαστο συμπέρασμα ότι οι Άγγλοι είτε θα είναι κούκλοι είτε δεν θα βλέπονται, ότι αν ήταν ηθοποιός θα τα έσπαγε, αλλά (so far) έχει το γνώθι σ'αυτόν και λέει πως δεν θέλει να είναι ένας ατάλαντος ηθοποιός και αρκείτε στο να είναι απλά άλλο ένα male model και ο οποίος δηλώνει straight  και κάνει ευτυχισμένο τον γυναικείο πληθυσμό αυτής της γης!

Απολαύστε τον στο διαφημιστικό για τους Dolce &  Gabbana που παραθέτω πιο κάτω  και όσοι ενδιαφέρεστε μπορείτε να τον δείτε να μιλάει και να γελάει σε μια συνέντευξη που έδωσε στον Jonathan Ross εδώ .  
Αυτό είναι που λένε " αν έχεις ομορφιά διάβαινε!" ;-)

Sexy Sexy Jenson Button - Simply Gorgeous!!!

Με αφορμή την κατάκτηση του πρώτου τίτλου της καριέρας του αυτού του τίτλου της Formula 1 για το έτος 2009, είπα να γράψω δυο λόγια για τον μοναδικό πιλότο της formula 1 που θα μπορούσε κανείς να τον μπερδέψει με φωτομοντέλο!


Εκανε το άλμα φέτος ξεκινώντας να αγωνιστεί με μια εντελώς νέα ομάδα (Brawn GP) και δεν έχασε. Το αντίθετο.
Ακολουθούν προσωπικά στοιχεία του να πλαισιώσουν το οφθαλμόλουτρο (!!) των φωτογραφιών που παραθέτονται.

Ονομα: Jenson Alexander Lyons Button
Εθνικότητα: Βρετανός
Ημερ.Γενν.: 19 Ιανουαρίου 1980
Τόπος Γέννησης: Frome, Somerset, England
Κατοικεί: Monaco
Ύψος: 1.83m
Βάρος: 70.5kg
Οικογ.Κατάσταση: Εργένης
Ενδιαφέροντα: Θαλάσσια σπόρ, αυτοκίνητα, μουσική κ.α. (και γυναίκες να προσθέσω εγώ!)
Website: http://www.jensonbutton.com

Όπως καταλάβατε (από τον τίτλο κιόλας) το post αυτό δεν έχει κανένα αθλητικό ενδιαφέρον! Είναι καθαρά γυναικείου ενδιαφέροντος!

(Άσχετο: Το γούστο μου από μελαχρινό τείνει να γίνει κατάξανθο !!! Μιλάμε για στροφή 180 μοιρών!!)

Δεν ξέρω εσείς τι λέτε...

...αλλά εμένα ο Brad Pitt δεν μου πολυαρέσει. Όσους κοιλιακούς και να δείξει, καρφί δεν μου καίγεται! Δεν ξέρω αν είναι επειδή είναι ξανθός και δεν τρελαίνομαι ιδιαίτερα για τους ξανθούς αλλά μάλλον δεν έχει να κάνει με αυτό.

Γιατί και ο Gerard Butler που έπαιξε τον Λεωνίδα στους 300 στην πραγματικότητα είναι ξανθός και παρόλο που απογοητεύεσαι όσο να πεις, όταν βλέπεις την διαφορά από το μελαχρινό στο ξανθό, παρόλα αυτά, συνεχίζει να μου αρέσει έστω και έτσι.

Πως μου ήρθε τώρα αυτό? Στο άσχετο.


Εχθές βράδυ έπαιζε στο Filmnet την ταινία Inside Man και μέσα έπαιζε ο Clive Owen που μου αρέσει πολύ! Και σαν ηθοποιός αλλά και σαν εμφάνιση. Και στο Closer μου άρεσε, και στο άλλο, το Derailed με την Aniston μου άρεσε και γενικά όπου τον έχω δει μου άρεσε.

Προφανώς έχω αδυναμία στους Ευρωπαίους και πρασινομάτηδες ηθοποιούς!

Και απλά ήθελα να το πω. Γιατί σήμερα έχω κέφια! Γενικώς!

Ρούχα για κρεμάστρες μόνο. Όχι για γυναίκες.

Κάθε φορά που πάω για ψώνια γυρνάω απογοητευμένη πίσω. Μπορεί να βρήκα να ντυθώ αλλά έχω αντιληφθεί ότι η πλειοψηφία των γυναικείων ρούχων που υπάρχει στην αγορά αφορά κυρίως δεκαεφτάχρονα και ανορεξικές.

Δεν είναι θέμα νούμερου όταν δοκιμάζεις το σύνηθες νούμερο σου και σου κόβει την ανάσα ενώ το αμέσως μεγαλύτερο σου έρχεται φαρδύ. Κάτι δεν πάει καλά νομίζω...

Δεν λέω ότι είναι όλα έτσι. Αλίμονο. Απλά το διαπιστώνω να συμβαίνει αρκετές φορές.



Θυμάμαι που πριν από 6-7 χρόνια ήμουν τόσο αδύνατη που όσοι με έβλεπαν με λυπόντουσαν. Νόμιζαν ότι κρατούσα την ψυχή στο στόμα που λένε και στο χωριό μου. Κόκαλα πετάγονταν δεξιά και αριστερά και νόμιζε κανείς ότι θα με φυσήξει και θα πέσω χάμω.

Αν δεν έπεφτε χοντρή στρώση μακιγιάζ, φτιάξιμο στο μαλλί (το οποίο είχε μείνει απελπιστικά λίγο σε σχέση με το κανονικά μου δεδομένα), και προσεγμένο ντύσιμο (ασχέτως το ότι έμπαινα παντού-το small μου έπεφτε), δεν βλεπόμουν.
Αποτελούσα τρομακτικό θέαμα! Παρόλο που εγώ νόμιζα ότι ήμουν πολύ τυχερή που ήμουν τόσο αδύνατη χωρίς καν να κάνω δίαιτα. Φυσικά και δεν χρειαζόταν να προσπαθήσω. Μου είχε κοπεί η όρεξη και με μερικές μπουκιές χόρταινα.

Νομίζω πως όλο αυτό το κακό ξεκινάει από τους σχεδιαστές μόδας.
Προφανώς έχουν χάσει την έμπνευση τους με αποτέλεσμα τα ρούχα που
σχεδιάζουν να δείχνουν απείρως καλύτερα πάνω στις κρεμάστρες από ότι πάνω σε πραγματικές γυναίκες! Γι' αυτό εξάλλου την τελευταία δεκαετία χρησιμοποιούν για τις επιδείξεις τους μοντέλα-κρεμάστρες.

Αν ράψουν τα ρούχα τους σε λίγο μεγαλύτερο μέγεθος θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι.




Δεν μπορώ να μην σκεφτώ όταν βλέπω φωτογραφίες από pret-a-porter ότι αυτοί οι σχεδιαστές (στο πλείστον τους άντρες) σχεδιάζουν ρούχα λες και μισούν τις γυναίκες!!
Σαν να προσπαθούν να τις ασχημίσουν ένα πράγμα. Και δεν εννοώ μόνο με τα ρούχα τους, αλλά και με τις κομμώσεις, το μακιγιάζ και τα κιλά που απαιτούν για τις επιδείξεις τους. Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων (βλεπε Valentino π.χ.) που τουλάχιστον τα μοντέλα του δείχνουν όμορφα.






Ευτυχώς θα κάνω καιρό να ξαναπάω για ψώνια οπότε θα αργήσω να γκρινιάξω ξανά!

Powered by ScribeFire.

Τα κράνη και οι γυναικείες τρίχες!

Τώρα με τα νέα μέτρα του ΚΟΚ πήγα και αγόρασα ένα ευάερο και ευήλιο κράνος να φοράω.
Και πριν είχα αλλά μου έπεφτε κάπως βαρύ και σπανίως το φορούσα. Μόνο σε περίπτωση που ήθελα να κινηθώ σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας εκτός πόλεως. Δηλαδή σχεδόν ποτέ, γιατί το μηχανάκι μου το χρησιμοποιούσα μόνο καλοκαίρι και μόνο εντός πόλεως που οι ταχύτητες είναι έτσι και αλλιώς μικρές. Παρόλα αυτά δεν τον γλίτωσα τον τράκο όπως είχα γράψει και εδώ πριν ένα χρόνο περίπου.

Τώρα όμως το φοράω πάντα, και διαπίστωσα αυτό που όλοι μου έλεγαν! Ότι τελικά και αυτό είναι θέμα συνήθειας!
Το μόνο κακό είναι ότι είναι απίστευτα σπαστικό όταν οι δουλειές που έχεις να κάνεις είναι σε απόσταση 200 μέτρων η μια από την άλλη και πρέπει κάθε τόσο να το βγάζεις και να το βάζεις!

Κατά τ' άλλα να δώσω μια συμβουλή στις γυναίκες λάτρεις των δίτροχων γενικότερα που μπορεί να ανησυχούν για τα μαλλιά τους μην τυχόν και στραπατσαριστούν με το κράνος.
Προτείνω να δοκιμάσουν να έχουν ένα χτένισμα που να είναι όσο το δυνατόν πιο φυσικό, να φαίνεται και να είναι υγιές η τρίχα έτσι ώστε ακόμα και να χωθεί όπως όπως μέσα σε ένα κράνος να μην χάσει την φόρμα της όταν το βγάλουμε. Όσο λιγότερα προϊόντα styling βάζουμε πάνω στα μαλλιά μας τόσο το καλύτερο για μας. Και πάντα υπάρχει ένα κούρεμα και ένα χτένισμα που μπορούμε να κάνουμε για να φαίνεται το μαλλί μας φυσικά χτενισμένο!

Προσωπικά είχα περάσει από εκείνο το στάδιο που κάποιος κομμωτής-τρια κάποια στιγμή με έπεισε ότι το χρώμα το μαλλιών μου δεν μου πάει και θα έπρεπε να το αλλάξω. Και πράγματι έτσι έγινε και για χρόνια έβαφα τα μαλλιά μου διάφορα χρώματα. Μέχρι και ξανθές ανταύγειες έκανα. Και ήταν οι μόνες που μετάνιωσα οικτρά. Οχι γιατί δεν ήταν καλές. Μια χαρά φαίνονταν. Μου ρήμαξαν όμως τα μαλλιά. Αυτό το ντεκαπάζ δεν κάνει τίποτα άλλο από το να καίει την τρίχα! Και γιατί παρακαλώ?? Σε εκείνη ακριβώς την φάση που συνειδητοποίησα σε τι γαϊτανάκι είχα μπει (βαφή, ρίζα, ρεφλέ, ντεκαπάζ, κτλ) αποφάσισα ότι "αυτός που θα σταθεί σε μια τρίχα" δεν κάνει για μένα! Και αυτό είναι μια γενικότητα που αφορά και πολλά άλλα θέματα της γενικότερης εμφάνισης μου και δεν αφορά μόνο το χρώμα των μαλλιών μου.
Μπορεί τώρα πια να μην τραβάει την προσοχή το μαλλί μου αλλά το να νιώθω τα μαλλιά μου όμορφα στο κεφάλι μου και όχι σαν χόρτα είναι ανεκτίμητο!

Το θαύμα και η φρίκη του έρωτα...

Το θαύμα του έρωτα είναι πως συμπτύσσει τον κόσμο γύρω από το πλάσμα που σε μαγεύει.

Η φρίκη του έρωτα είναι πως συμπτύσσει τον κόσμο γύρω από το πλάσμα που σε αλυσοδένει.

Οι κλέφτες της ομορφιάς- Πασκάλ Μπρυκνέρ

Photo from: http://www.joaniemitchell.com

Ψηλά τακούνια!

Στην αρχαία Κίνα στα κορίτσια , από τα παιδικά τους ακόμα χρόνια, τους φορούσαν σιδερένια παπούτσια έτσι ώστε να μην μεγαλώνουν τα πόδια τους ποτέ. Εκείνη την εποχή σε εκείνη την κοινωνία τα μικρά πόδια θεωρούνταν πολύ όμορφα. Δεν μπορούσαν να περπατήσουν σωστά, αλλά αυτό δεν είχε καμιά σημασία. Ήταν δε, αδύνατο κάποια που φορούσε αυτά τα σιδερένια παπούτσια να δουλέψει οπότε ήταν και κατά κάποιο τρόπο σύμβολο αριστοκρατίας. Όπως ήταν και το λευκό δέρμα τον 17^ο αιώνα περίπου αν δεν κάνω λάθος. Για ευνόητους λόγους θεωρούνταν σημάδι καλοπέρασης. Σήμερα το ακριβώς αντίθετο θεωρείται σημάδι καλοπέρασης. Αν δούμε κάποιον μαυρισμένο, ξέρουμε ότι έχει άπλετο χρόνο να τρέχει στα σολάριουμ του ή να λιάζεται στις παραλίες.

Τι; Τα σιδερένια παπούτσια δεν είναι το ίδιο;

Ακριβώς το ίδιο είναι. Όταν εμείς που ζούμε σε δυτικού τύπου κοινωνίες φοράμε παπούτσια με 12 πόντους και βάλε τακούνι και πάμε σαν την βάρκα με τα πανιά, προσπαθώντας να ισορροπήσουμε πάνω σε τόσο ψηλά παπούτσια γιατί θεωρείται φυσιολογικό ενώ λογικά θα έπρεπε να θεωρείται παράλογο και αφύσικο?

Ναι. Η γυναίκα μοιάζει να είναι πιο ελκυστική και πιο σεξουαλική φορώντας ψηλά τακούνια. Μιας γυναίκας οι γλουτοί, όντας πάνω σε αυτά, προεξέχουν και κουνιούνται σαφώς περισσότερο από ότι αν φορούσαν μονόπατα παπούτσια. Χάριν της αισθητικής, που προστάζει η κοινωνίας μας την σημερινή εποχή, αγνοούμε επιδεικτικά την πρακτικότητα και την άνεση.

Και ενώ όσον αφορά το δέρμα, και παρόλο που ζω σε νησί, δεν χαμπαριάζω μία και με βρίσκει το μεσοκαλόκαιρο να είμαι κάτασπρη σαν το γάλα (καλά όχι όσο η Μαντόνα! Δεν μπαίνω στην θάλασσα με μακρυμάνικα ρούχα!) στο θέμα των παπουτσιών εκτός από τα αθλητικά παπούτσια δεν μου αρέσει να φοράω μονόπατα! Μου αρέσουν πολύ τα ψηλά παπούτσια και τα βρίσκω πολύ πιο όμορφα αισθητικά και αρκετές φορές πιο άνετα (!!!) από τα ίσια! Γενικά έχω την εντύπωση πως αν η κατασκευή του παπουτσιού είναι καλή, θα είναι άνετο και ας είναι ψηλό!

Ομορφιά. Ευλογία ή κατάρα?

Μετά από μια συζήτηση που είχαμε με μια φίλη, σχετικά με την εξωτερική εμφάνιση, μου ήρθε στο νου πάλι, αυτό το αιώνιο θέμα της ομορφιάς. Όντας σχετικά εμφανίσιμη, δεν χρειάστηκε ποτέ να αντιμετωπίσω την απόρριψη εξαιτίας της εξωτερικής μου εμφάνισης και ούτε μπορώ να νιώσω ή να καταλάβω επακριβώς πως είναι να σου συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Ο Όσκαρ Ουάϊλντ είχε γράψει για αυτό στο βιβλίο του «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι» : «Η ομορφιά είναι ανώτερη από την διάνοια γιατί απλά είναι αυταπόδεικτη» και έχει δίκιο. Γιατί δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα. Ο άλλος βλέπει και παίρνει το μήνυμα. Το αν είναι καλό ή κακό το μήνυμα που θα πάρει είναι βεβαίως σχετικό.

Ο Πασκάλ Μπρυκνέρ στο βιβλίο του «Οι κλέφτες τη ομορφιάς» ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με αυτό το θέμα και λέει εν ολίγοις ότι η ομορφιά τρέφεται από τα μάτια των άλλων και ότι αν κάτι όμορφο το απομονώσεις είναι καταδικασμένο να μαραθεί και να ασχημύνει.

Θα ήταν ψέμα να πω ότι η ομορφιά δεν ανοίγει πόρτες, δεν κάνει πιο εύκολα τα πράγματα για αυτούς που είχαν την τύχη να γεννηθούν όμορφοι εξωτερικά. "Η ομορφιά είναι μια υπόσχεση ευτυχίας", λέει ο Νίτσε. Αλλά μέχρι εκεί.
Γιατί η ομορφιά , όσο εύκολη κάνει την ζωή άλλο τόσο δύσκολη την κάνει. Τι θέλω να πω? Κάποιος όμορφος συνήθως παίρνει πράγματα από την ζωή χωρίς να προσπαθήσει ιδιαίτερα. Αυτό τον κάνει και επαναπαύεται στις δόξες του και δεν βλέπει ποια είναι η αληθινή αξία του καθενός μας με αποτέλεσμα συνήθως να μην δίνει στους άλλους. Μόνο να παίρνει. Ουκ ολίγες φορές μου έχουν πει άντρες φίλοι ότι η ερωτική συνεύρεση με μια όμορφη γυναίκα κατέληγε συνήθως σε φιάσκο μιας και ήταν εκ διαμέτρου αντίθετη με αυτό που προσδοκούσαν. Η συνήθεια να παίρνει χωρίς να δίνει την ακολουθούσε ως το κρεβάτι.

Έπειτα συμβαίνει η ομορφιά να σε μπερδεύει κατά κάποιο τρόπο. Αυτό μου το είχε πει μια μέρα πριν χρόνια ένας γνωστός μου. Δηλαδή, όταν βλέπεις τους άλλους να «τρελαίνονται» για σένα κάπου αρχίζεις να αναρωτιέσαι και να νομίζεις ότι είσαι κάτι παραπάνω από τους άλλους. Σου δίνεται η ευκαιρία να επιλέξεις. Πράγμα που μπορεί φαινομενικά να μοιάζει καλό, όταν όμως το καλοεξετάσεις, δεν είναι. Όσο περισσότερες φορές καλείσαι να επιλέξεις τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες να κάνεις λάθος. Ένας άνθρωπος που η ομορφιά του δεν βγάζει μάτι, είναι τουλάχιστον σίγουρος για ένα πράγμα. Ότι ο άνθρωπος που είναι δίπλα του δεν είναι εκεί για την εξωτερική του εμφάνιση.

Από την άλλη, όπως λέει και ο Ουγκώ, «Οι γυναίκες παίζουν με την ομορφιά τους, όπως τα παιδιά με τα μαχαίρια. Τελικά πληγώνονται.» Γιατί όπως και να το κάνουμε η εξωτερική ομορφιά είναι κάτι πολύ εφήμερο και ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του πάνω σε όλους ανεξαιρέτως.
Εμένα πάλι σχεδόν πάντα μου τραβούν την προσοχή οι άντρες που δεν ήταν αντικειμενικά όμορφοι. Και όσους όμορφους άντρες έτυχε να γνωρίσω ήταν απογοητευτικοί στην συνέχεια. Ήταν τόσο μα τόσο ρηχοί που το ενδιαφέρον να τους γνωρίσεις εξαντλούνταν πολύ γρήγορα. Μπορεί να ήταν τυχαίο βέβαια.

Ανέφερα αρκετές ρήσεις σε αυτό το post. Τις δύο παρακάτω όμως θέλω να τις αφιερώσω εξαιρετικά, σε αυτήν που μου έδωσε την αφορμή ανοίγοντας μου την καρδιά της. Ξέρω, δεν είμαι καλή στα λόγια, αλλά για κάποιον που διαβάζει πίσω από αυτά θα καταλάβει τι αισθάνομαι, έστω και αν δυσκολευτεί.

Η φωνή της αληθινής ομορφιάς ηχεί πολύ σιγά και διεισδύει μόνο στα πιο ευαίσθητα αφτιά.

Φ. Νίτσε

Δεν υπάρχουν μη όμορφες γυναίκες: υπάρχουν μόνο γυναίκες που δεν ξέρουν ότι είναι όμορφες.

Β. Λι

Περί προτύπων ομορφιάς γυναικών και όχι μόνο…

Κάθε φορά που προσπαθώ να θυμηθώ τα υλικά παιχνίδια που έπαιζα μικρή, μου έρχεται στο μυαλό μια κούκλα διαφορετική από τις άλλες. Μου την είχε φέρει δώρο ο θείος μου σε μια από τις επισκέψεις του στην Ελλάδα από την Γερμανία στην οποία ζούσε τότε. Η κούκλα αυτή βρέθηκε στα δικά μου χέρια από λάθος στην ουσία γιατί είχε μπερδευτεί με τις αποσκευές κάποιου άλλου επιβάτη ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα είχε πάρει αυτήν που προοριζόταν για μένα. Είχε τραβήξει το ενδιαφέρον όλων γιατί όμοια της δεν είχαν ξαναδεί. Ήταν τεράστια σε μέγεθος και ήταν μαύρη στο χρώμα (όχι απλά έγχρωμη) και είχε αντί για ίσια μακριά μαλλιά, κοντά σγουρά και μαύρα.. Στην αρχή όταν την είδα δεν ενθουσιάστηκα και ιδιαίτερα. Δεν έπαυε όμως να ήταν ένα δώρο για μένα και μετά από λίγο διάστημα την συνήθισα τόσο που είχε και αυτή την ίδια κατάληξη όπως και οι υπόλοιπες κούκλες μου. Της έκοψα το στόμα με ένα μαχαίρι και άρχισα να την μπουκώνω κρέμα (από λάσπη) και να την ποτίζω γάλα (νερό).

Τώρα που βλέπω τα σημερινά παιχνίδια, παρατηρώ ότι τουλάχιστον όσον αφορά της κούκλες προωθούνται κάποια συγκεκριμένα πρότυπα. Κυριαρχεί το ψηλή, λεπτή, ξανθιά και απαστράπτουσα ντυμένη. Κάποιες μάρκες δε (ελάχιστες), βγάζουν και μαύρες. Όλες μέσα στην λεπτομέρεια. Να αποτυπώνουν ιδανικά την ανθρώπινη και ειδικά την γυναικεία, μορφή.

Παρένθεση. Ενώ η λεπτομέρεια φτάνει στο έπακρο (δακτυλίδια στα δάκτυλα, σκουλαρίκια στα αυτιά), τους λείπουν κάποια βασικά ανατομικά στοιχεία. Τα γεννητικά όργανα. Κάπου είχα διαβάσει ότι κάποιος στην Αμερική ο οποίος ασχολιόταν με το αντικείμενο είχε τολμήσει να βγάλει στην παραγωγή κούκλες με γεννητικά όργανα. Όμως αφού μηνύθηκε και καταδικάστηκε γι΄ αυτό αναγκάστηκε να σταματήσει την παραγωγή και να αποσύρει τις εν λόγω κούκλες. Είναι παράξενο που η σεξουαλικότητα «κρύβεται» από πολύ νωρίς ακόμα.

Ξεκινώντας από εκεί, το πρότυπο που μένει στο μυαλό του κάθε κοριτσιού είναι αυτό που βλέπει. Μια ιδανική προσομοίωση της ενήλικης γυναίκας. Έτσι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο πρότυπο γυναίκας που κυριαρχεί σήμερα στον κόσμο. Όλος ο κόσμος, η τηλεόραση, οι διαφημίσεις, τα περιοδικά κάνουν κύκλους γύρω από μια δίαιτα. Αν είσαι φυσιολογικός άνθρωπος δεν είσαι νορμάλ. Νορμάλ θεωρείσαι όταν το βάρος σου είναι το χαμηλότερο που μπορεί να έχεις, όταν βρίσκεσαι ακριβώς στην κόψη του «φαίνομαι, δεν φαίνομαι» άρρωστη. Τραγικό.

Ποιος προωθεί αυτού του είδους το πρότυπο που έχει κάνει όλες τις γυναίκες ψυχωτικές με την εμφάνιση τους? Ο Πέτρος Κωστόπουλος σε ένα editorial κάποιου από τα περιοδικά του θεωρεί ότι τα πρότυπα αυτά τα προωθούν οι ίδιες οι γυναίκες. Μόνες μας βγάζουμε τα μάτια μας. Δεν είναι επιθυμητή σε έναν άντρα μια γυναίκα τύπου Kate Moss. Λέει χαρακτηριστικά, «το κόκαλο το γλύφεις και το πετάς». Δεν έχει μείνει κάτι να φας! Άκρως «αντροειδής» άποψη αλλά μήπως, λέω μήπως…έχει δίκιο?