Διάβασμα μετά διδύμων... part 1

Μια παρατημένη σχεδόν συνήθεια τείνει να επανέλθει και πάλι πίσω στην καθημερινότητα μου.

Από τότε που γέννησα (και αρκετά  πιο πριν θα έλεγα) είχα σταματήσει  τελείως το διάβασμα.  Ή μάλλον την αγάπη μου για τα λογοτεχνικά βιβλία την αντικατέστησε το ενδιαφέρον μου για βιβλία πρακτικού περιεχομένου.

Θα αρχίσω να αναφέρω κάποια από τα βιβλία που διάβασα και μου φάνηκαν χρήσιμα.
Κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης είχα παραμάσχαλα, σαν ευαγγέλιο ένα πράμα, έναν οδηγό εγκυμοσύνης για δίδυμα που περιέγραφε με λεπτομέρειες τις διάφορες φάσεις που περνούσα τότε και ένιωθα ότι είχα κάποιον που καταλάβαινε επακριβώς τι περνούσα.
Μου είχαν κάνει δώρο και έναν που αφορούσε κυρίως γυναίκες που κυοφορούσαν ένα μωρό, και παρόλο που στα περισσότερα  θέματα δεν είχαν μεγάλες διαφορές, βρήκα αυτόν που αφορούσε τις πολύδυμες κυήσεις πολύ πιο κοντά σε μένα. Ίσως είχε να κάνει με τον τρόπο που ήταν γραμμένος, δομημένος και την πληρότητα που είχε. Γιατί δεν εστίασε μόνο στην εγκυμοσύνη αυτή καθ' αυτή αλλά και στο μετά απ΄αυτή.
Ίσως εστίαζε τόσο αρκετά και στο μετά, που θυμάμαι ότι αφότου γέννησα. και άρχισα να τα βρίσκω σκούρα σε κάποια θέματα, ανέτρεξα ξανά πίσω σε αυτόν για να διαβάσω πιο προσεκτικά τις τελευταίες του σελίδες τις οποίες είχα ξεπετάξει με απίστευτη γρηγοράδα όταν ακόμα ξάπλωνα ήσυχη ήσυχη χαϊδεύοντας και καμαρώνοντας την κοιλιά μου!

Το βιβλίο ήταν το Δίδυμα Χρήσιμες συμβουλές για την εγκυμοσύνη, τη γέννηση και το μεγάλωμα των διδύμων της Παναγιωτίδου - Πράπα, Αγγέλικα

Το βιβλίο αυτό με βοήθησε σε αρκετά πράγματα. Με προϊδέασε για το τι με περιμένει. Η φράση που με έβαλε μέσα στο νόημα ήταν:  Εκμεταλευσου όποια βοήθεια μπορείς να  έχεις. 
Αν έχεις την δυνατότητα να πάρεις στεγνωτήριο π.χ. πάρτο. Το πήρα και το μακαρίζω κάθε χειμωνιάτικη μέρα!

Το άλλο που βρήκα εκεί γραμμένο και έμελλε να το νιώσω σε όλο του το μεγαλείο, είναι το " δύο χέρια ένα παιδί". Όταν συμβαίνει το  δύο χέρια δυο παιδιά,  τότε σίγουρα ούτε το ένα ούτε το άλλο θα έχει αυτό που του αξίζει.






Γιατί ένα είναι σίγουρο. Ακόμα και αν έχεις μεγαλώσει παιδιά το μεγάλωμα το διδύμων είναι κάτι διαφορετικό. Έχει τις ιδιαιτερότητες του  και τις αντίστοιχες δυσκολίες και ευκολίες.

Καθ-όλη την διάρκεια του μεγαλώματος τους ακούω διάφορα από άλλες μαμάδες σχετικά με το τι κάνουν εκείνες με τα παιδιά τους και σκέφτομαι πόσο "ριγμένα" είναι τα δικά μου που δεν μπορώ να κάνω τα ίδια.
 Ή άλλες που  προσφέρονται να μου δώσουν τα φώτα τους λέγοντας μου τι εκαναν εκείνες στο δικό τους παιδί ξεχνώντας ότι εκείνες είχαν ένα, άντε δυο, με το ένα από τα δύο, 2-3 χρόνια μεγαλύτερο. Τεράστια διαφορά. Και όταν λέω τεράστια εννοώ τεράστια.
Αυτό το βιβλίο λοιπόν μου άφησε τις πρώτες ενδείξεις που προμήνυαν ότι η μητρότητα δεν είναι λουσμένη  σε ροζ και σιέλ αστερόσκονη....

Και κάπου εκεί ήρθε το επόμενο βιβλίο που το επιβεβαίωσε...To be continued...

Καλοκαίριασε πια...

...και βγάλαμε τα μπουτάκια μας έξω! Τελικά είναι τέλεια να γεννάς άνοιξη! Γιατί όταν ξεπεταχτούν τα μικρά και έχουν στρουμπουλέψει, τα έχεις ελαφροντυμένα ή και τελείως γυμνά πράγμα που σου δίνει την δυνατότητα να τα τσιμπάς να τα δαγκώνεις και να τα ζουλάς συνεχώς!!! Καταλαβαίνεται φυσικά τι τραβάνε τα καημένα μαζί μου!

Τώρα που και τα δυο πλέον δεν ξυπνάνε την νύχτα επιστρέφω σιγά σιγά στις παλιές μου συνήθειες, που πάει να πει ότι το βράδυ και αφού έχουν κοιμηθεί οι άντρες του σπιτιού, βάζω το ποτάκι μου ή παίρνω την παγωμένη μου μπυρίτσα και την αράζω παρέα με το λαπτοπάκι μου είτε σερφάροντας είτε παρακολουθώντας ξένες τηλεοπτικές σειρές που κατεβάζω. Πράγμα που στις αρχές ούτε να το διανοηθώ δεν μπορούσα! Δεν έβλεπα την ώρα να πάω για ύπνο! (Κάπου εδώ πρέπει να σημειώσω ότι ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα ενός pc είναι το μέγεθος του σκληρού δίσκου. Όσο και να έχει κανείς ποτέ δεν είναι αρκετός!)

Θάλασσα ακόμα δεν πήγαμε, και ευτυχώς που δεν είμαι και πολύ φανατική με το αντικείμενο γιατί το να ξεκουβαληθείς με δύο μωρά να τρέχεις στην παραλία είναι σχεδόν άθλος! Αστε που η κοιλιά ενθύμιο από την εγκυμοσύνη συν τα επιπλέον κιλά υπάρχουν ακόμα και βασιλεύουν! Εγώ που δεν χρειάστηκε ποτέ να κάνω δίαιτα αντιλαμβάνομαι τώρα πόσο δύσκολο πράγμα είναι να πρέπει να στερήσε την τροφή!! Η διατροφή μου ήταν τέτοια που όσο και να έτρωγα απλά διατηρούσα τα κιλά μου. Και τώρα το ίδιο συμβαίνει απλά διατηρώ τα επιπλέον κιλά! Άντε τώρα τέτοια εποχή να πρέπει να στερηθώ το παγωτό το οποίο τσάκιζα στην κυριολεξία. Για να το ευχαριστηθώ έπρεπε να είναι τουλάχιστον μισόκιλο!!

Μερικά άλλα πράγματα που διαπίστωσα σχετικά με την εγκυμοσύνη και την μετά από αυτήν εποχή είναι τα εξής:

• Οι γυναίκες δεν λένε ποτέ στις άλλες γυναίκες υποψήφιες προς κυοφορία τις μικρές πικρές λεπτομέρειες σχετικά με το γεγονός. Όπως το ότι θα φταρνίζεσαι ή θα γελάς και θα έχεις ταυτόχρονα και ακράτεια.
• Είναι μύθος ότι το στήθος το χαλάει η εγκυμοσύνη. Η βαρύτητα είναι αυτή που κάνει την ζημιά και αυτό εξαρτάται από πολλούς άλλους παράγοντες πέρα από την εγκυμοσύνη.
• Είναι επίσης μύθος ότι πολλά αλλάζουν με το σαράντισμα του μωρού. Το μόνο που διαπίστωσα να αλλάζει είναι ότι εγώ συνήθισα την νέα τάξη πραγμάτων έτσι ώστε να μην μου φαίνεται τόσο κουραστική όπως στην αρχή.
• Γίνεσαι βαρετή. Στην περίοδο της εγκυμοσύνης, τα θέματα που μονοπωλούσαν τις συζητήσεις μου ήταν σχετικά με αυτήν, τώρα στις συζητήσεις μου τα θέματα που παίζουν είναι σχετικά με τα μωρά και είναι κυρίως του τύπου, πόσο τρώνε, τι πάνες είναι καλές και πόσο κοιμούνται. Απίστευτα "ενδιαφέροντα"!!

Άντε και καλό καλοκαίρι να έχουμε!

Πέρασα πια στην τελική ευθεία...

Τον τελευταίο καιρό, όντας πλέον στα μέσα του ογδόου, μοιάζω να είμαι πραγματικά έγκυος! Καιρός δεν ήταν? Ίσα που μείνανε 3-4 εβδομάδες!

Καταρχήν άρχισε να με βαραίνει η κοιλιά, τουτέστιν δυσκολεύομαι να σηκωθώ όταν κάθομαι και ειδικά όταν είμαι ξαπλωμένη! Ειδικά για το δεύτερο πρέπει να προσέχω να βρίσκομαι κοντά στην άκρη έτσι ώστε γυρνώντας στο πλάι να μπορώ να κατεβάσω τα πόδια μου στο έδαφος. Αν κατά λάθος βρεθώ πιο μακριά πρέπει να καταβάλω τρελές προσπάθειες για να φθάσω την άκρη και τελικά να σηκωθώ. Σε κάτι τέτοιες στιγμές αισθάνομαι σαν την χελώνα που έχει πέσει με το καβούκι στο έδαφος και τα πόδια πάνω!! Και φυσικά όταν όντας σε αυτήν την θέση τα καταφέρνω τελικά να σηκωθώ μου έχει βγει η γλώσσα έξω από το ζορι!! Και βέβαια μπορείτε να φανταστείτε πόσο χαριτωμένη δείχνω σε κάθε μου τέτοια προσπάθεια! Είμαι ένα όνειρο!!

Έπειτα έχω, θέλοντας και μη, υιοθετήσει το βάδισμα της εγκύου-πάπιας! Και αυτό εξίσου χαριτωμένο! Αλλά όσο και αν προσπαθώ να θυμηθώ (ούτε κατα διάνοια να πετύχω) τον τρόπο που βάδιζα πριν όντας ανάλαφρη, αποτυγχάνω παταγωδώς! Να μην πω για το σεξ στην προ εγκυμοσύνης εποχή. Σε αυτήν την φάση νιώθω λες και ήμουν μια ζωή έγκυος. Μου φαίνεται ότι θα μου φανεί παράξενο αν μια μέρα ξυπνήσω και δεν έχω αυτήν την τεράστια κατ' εμέ, κανονική κατά τους άλλους, κοιλιά μπροστά μου.

Α! Ναι!! Επίσης νομίζω πως είμαι πλέον ανίκανη να κόψω τα νύχια των ποδιών μου!!

Ο γιατρός μου απαγόρευσε τα πολλά τα σούρτα φέρτα, και μου τόνισε ιδιαίτερα ότι το βάδισμα μπορεί να είναι καλό για άλλες εγκύους προς το τέλος της εγκυμοσύνης τους αλλά όχι για μένα γιατί λόγω διδύμων προσπαθούμε να τα κρατήσουμε όσο περισσότερο γίνεται μέσα στην κοιλιά. Λες και άμα μου έλεγε να βαδίζω θα το έκανα! Εδώ λαχανιάζω με το παραμικρό!
Μου απαγόρευσε επίσης να κάθομαι σαν άνθρωπος! Πλέον μου λέει θα κάθεσαι ημιξαπλωμένη!! Και έτσι όπου κάτσω απλώνομαι παντελώς! Το θέμα όπως είπα είναι το πως σηκώνεσαι μετά αλλά αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί εκείνον! Μόνο εμένα! Μου τόνισε επίσης να μην ξεχνιέμαι και διπλώνομαι μπροστά στον υπολογιστή. Αλλά πέραν από το γεγονός ότι πλέον δεν σπαταλάω τόσο πολύ χρόνο μπροστά του όπως πριν, αυτό το είχα προνοήσει από νωρίς και έψαχνα να βρω ένα δίσκο πρωινού από αυτούς με τα ποδαράκια! Μπορεί να μην βρήκα να αγοράσω αλλά ευτυχώς είχε και μου δάνεισε έναν η φιλη μου η Ηλιαχτίδα και τώρα που σας γράφω έχω το λαπτοπάκι μου πάνω του και εγώ είμαι σχεδόν ξάπλα! Cool!!

Παρ-όλες όμως τις απαγορεύσεις του γιατρού, εγώ συνεχίζω να αισθάνομαι αρκετά καλά ακόμα! Απογοητεύτηκα λίγο βέβαια γιατί περίμενα ότι όσο περνά ο καιρός θα εκτοπίζεται το στομάχι μου με αποτέλεσμα να μην τρώω πολύ. Τζάμπα περίμενα βέβαια γιατί συνέβη το ακριβώς αντίθετο! Μπορεί πλέον να μην τρώω τόσο συχνά όσο στο 2ο τρίμηνο αλλά τώρα άμα πω να φάω του δίνω και καταλαβαίνει! Για αυτό και πήρα μέσα σε ένα μήνα 4 ολόκληρα κιλά! Θέλω να πιστεύω ότι θα ήταν κάτι λιγότερο αν δεν είχα πάει να ζυγιστώ σχεδόν αμέσως μετά που έφαγα και ήπια! Αλλά τι μισό κιλό πάνω τι μισό κιλό κάτω!! Το θέμα είναι ότι πήρα αρκετά κιλά. Παρηγοριέμαι βέβαια από το γεγονός ότι πήραν και τα μικρά αρκετό βάρος. Ο ένας υπολογίζεται ότι είναι στα 1770 γραμμάρια και ο άλλος στα 1950, κατά προσέγγιση πάντα. Χαίρομαι που πλησιάζουν τα 2 κιλά ο καθένας. Θα είμαι έτσι πιο ήσυχη αν γεννηθούν πρόωρα.

Τα οποία μικρά πλέον δεν με αφήνουν σε ησυχία σχεδόν όλη μέρα! Από τώρα. Που να βγουν κιόλας!

Ένα από τα καλά της εγκυμοσύνης που θα έχω να θυμάμαι για χρόνια νομίζω είναι το ότι εξαιτίας της πέρασα τον πιο θερμό χειμώνα ever! Το τελευταίο κύμα ψύχους ούτε καν το κατάλαβα παρόλο που έπεσαν και εδώ οι θερμοκρασίες κοντά στο μηδέν. Εγώ που είχα μονίμως κρύα πόδια, ακόμα και το καλοκαίρι, για πρώτη φορά στην ζωή μου είναι μονίμως ζεστά! Για πρώτη φορά επίσης αντί να είμαι εγώ αυτή που ανάβει την θέρμανση ήταν ο άντρας μου. Αντί να είμαι εγώ αυτή που παραπονιέται ότι κρυώνει, ήταν εκείνος! Και το κερασάκι της τούρτας ήταν ότι για πρώτη φορά στα χρονικά είμαι αυτή που παραπονιέται χειμώνα καιρό ότι στον χώρο που βρίσκομαι κάνει πολύ ζέστη ενώ κανείς άλλος δεν διαπιστώνει τίποτα τέτοιο!

Αυτό βέβαια που με εκνευρίζει περισσότερο στην εγκυμοσύνη και ειδικά τον τελευταίο αυτόν καιρό είναι ότι διαπιστώνω κάθε μέρα όλο και πιο πολύ ότι μου πέφτουν πράγματα από τα χέρια που μετά πρέπει να σκύψω να τα μαζέψω! Άλλος άθλος αυτός!! Το τι σύγχυση τραβάω δεν λέγεται! Δεν ξέρω αν και πριν μου έπεφταν από τα χέρια πράγματα με την ίδια συχνότητα και απλά δεν το πρόσεχα γιατί το να σκύψω να τα μαζέψω ήταν κάτι που το έκανα ασυναίσθητα γιατί μέχρι να το σκεφτώ μπορούσα να το είχα μαζέψει και αυτό είχα κάνει. Αλλά έχω την εντύπωση ότι μάλλον μου πέφτουν συχνότερα. Παράδειγμα το κινητό μου το οποίο προ εγκυμοσύνης είχε φάει 2-3 τούμπες και κατά την διάρκεια αυτής πρέπει να έφαγε τουλάχιστον άλλες 10!! Δηλαδή σε διάστημα 2 χρόνων έφαγε 2 τούμπες και σε διάστημα οκτώ μηνών 10!!! Αισθητή διαφορά που του έχει προκαλέσει κάποιες βλάβες που εμφανίζονται σε ανύποπτο χρόνο! Όπως το να μην κουδουνίζει όταν με καλούν, να κλείνει μόνο του, να μιλάω εγώ και να μην με ακούν οι άλλοι και διάφορα άλλα τέτοια που με συγχύζουν ακόμα περισσότερο γιατί δεν συμβαίνουν συνέχεια για να το πάρω απόφαση να το αλλάξω αλλά μία στο τόσο!

Οι μέρες περνάνε γρήγορα και σχεδόν δεν καταλαβαίνω πως! Τα βράδια μου τα περνάω ξάπλα βλέποντας επεισόδια από τη σειρά Greys Anatomy της οποίας κατέβασα όλες τις σαιζόν. Σειρά έχει η σειρά Desperate Housewives!! Κάτι έπρεπε να κάνω μιας και τελείωσα προ πολλού το NipTuck. Στην μετά μωρών εποχή όχι να παρακολουθήσω σειρές δεν θα έχω τον χρόνο αλλά ούτε να κάνω ένα μπάνιο με την ησυχία μου δεν θα μπορώ! Οπότε βγάζω το άχτι μου τώρα! Εξάλλου όσο περνάει ο καιρός, δεν είμαι ικανή και για πολλά πράγματα πλέον!

Είμαι πλέον με όλη την σημασία της λέξης ΑΧΡΗΣΤΗ!!! Και η πλάκα είναι ότι μου αρέσει!

Τα νεότερα από το μέτωπο...

...με δυο λέξεις είναι πως αισθάνομαι περίφημα!! Και ελπίζω να κρατήσουν έτσι για όσο πιο πολύ γίνεται!
Η πλάκα είναι ότι δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι βαδίζοντας τον έβδομο μήνα θα αισθανόμουν σε σωματικό και ψυχικό επίπεδο πολύ καλύτερα από ότι στον πέμπτο!
Πριν μερικές ώρες επέστρεψα από τον καθιερωμένο μηνιαίο υπέρηχο (του οποίου το ραντεβού ανανεώθηκε για μετά από ένα μήνα πάλι), κατά τον οποίο καταγράφηκε ότι όλα βαίνουν καλώς σε ιατρικό επίπεδο. Το βάρος των μικρών είναι στα φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα (γύρω στο ένα κιλό και κάτι γραμμάρια το καθένα), το βάρος το δικό μου επίσης μια χαρά παρόλο που συμπλήρωσα τα 10 κιλά επιπλέον του αρχικού μου βάρους, η πίεση μου δείχνει το πόση μεγάλη αναισθησία με διακατέχει (100/60) και όλες οι υπόλοιπες εξετάσεις επίσης μια χαρά (χωρίς τις δυο τρομάρες)!!!
Νιώθω απίστευτα όμορφα μιας και τίποτα σχεδόν δεν με ζορίζει. Ακόμα τουλάχιστον. Κοιμάμαι άνετα αν και δεν νιώθω να θέλω να κοιμηθώ πολύ όπως στις αρχές. Η κοιλιά δεν με εμποδίζει ιδιαίτερα ούτε στον ύπνο ούτε γενικά στις υπόλοιπες μου δραστηριότητες. Μπορώ και σηκώνομαι ευκολότερα από πριν. Μάλλον την έχω συνηθίσει παρόλο που η περίμετρος της ξεπερνά το ένα μέτρο πια!! Καθετί δυσάρεστο (ζαλάδα, καούρα, πονάκια κτλ) με επισκέπτεται μια φορά και μετά χάνεται δια παντός από το προσκήνιο! Ακόμα και ο πόνος στην πλάτη που είχε πρωτοεμφανισθεί εκεί γύρω στον πέμπτο μήνα και με είχε ταλαιπωρήσει αρκετά έχει εξαφανιστεί σχεδόν μιας και κάθε μου μέρα πλέον κυλάει σε απίστευτα χαλαρούς ρυθμούς! Όταν σε μια συζήτηση που είχα με ένα φιλαράκι, του έλεγα ότι δεν έχω ταλαιπωρηθεί από καμιά σχεδόν από τις ενοχλήσεις που έχουν συνήθως οι έγκυες, μου απάντησε με το πλέον φυσικό ύφος που με έκανε να λυθώ στα γέλια ότι "αυτές είναι ενοχλήσεις για ανθρώπους. Κοίταξε να δεις τι συμπτώματα έχουν οι έγκυες κατσίκες!!". Ξέρω ότι με αγαπάει και ας με αποκαλεί παλιοκατσίκα!!!

Στο μεταξύ απολαμβάνω στο έπακρο τις τελευταίες μέρες ησυχίας στο σπίτι μου! Έχω πέσει με τα μούτρα και βλέπω με την σειρά όλα τα επεισόδια του Nip Tuck! Όποια ώρα βάλω να δω κάποιο επεισόδιο, τα μικρά ξεσαλώνουν και πάνω που πάω να προσηλωθώ νιώθω σαν να έχω έναν άνθρωπο δίπλα μου που με σκουντάει και μου αποσπά την προσοχή. Δεν είναι βέβαια δίπλα μου, αλλά μέσα μου, και εγώ ακόμα να το εμπεδώσω!!
Διαβάζω όποτε έχω κέφια και μαγειρεύω με την άνεση μου και όχι πια με την ψυχή στο στόμα γυρνώντας από την δουλειά και όντας πεινασμένη, και έχω καταφέρει να κόψω τα τάπερ από την μαμά στο χωριό! Τα οποία θα επανέλθουν δριμύτερα, μετά την γέννα βεβαίως βεβαίως!!

Η ασχολία όμως που με χαροποιεί ιδιαίτερα είναι να ψωνίζω και να ετοιμάζω τα απαραίτητα για τον ερχομό των μικρών. Κάνω λίστες με τα απαραίτητα και συλλέγω γνώμες για το ποια είναι αυτά. Η κάθε μια μαμά βεβαίως έχει μια εντελώς υποκειμενική άποψη του τι είναι και τι όχι απαραίτητο και έτσι για την ώρα έχω καταλήξει ότι θα προμηθευτώ τουλάχιστον αυτά που συμφωνούν όλες! Δεν βιάζομαι βέβαια γιατί έτσι και αλλιώς έχω χρόνο μέχρι τα μέσα Μαρτίου που προβλέπεται να τα χρειαστώ και για την ώρα το υποψήφιο παιδικό δωμάτιο είναι στην φάση του βαψίματος!

Αυτό βέβαια που νιώθω να έχει αλλάξει δραματικά είναι το ότι όλα μου φαίνονται ιδιαίτερα ασήμαντα μπροστά στην κατάσταση που ζω. Με έχει καταβάλει τόσο ολοκληρωτικά που λίγα πράγματα πλέον μπορούν να μου κινήσουν το ενδιαφέρον και να με κάνουν να ασχοληθώ με αυτά. Νιώθω να ζω με "μειωμένη αντίληψη" και επιλέγω "ανάλαφρες" σχετικά δραστηριότητες. Έχω παραμελήσει πολλά πράγματα. Τα blog είναι ένα από αυτά. Και αρκετούς ανθρώπους, βέβαια. Τους οποίους συνεχίζω να παραμελώ... Ελπίζω μια μέρα να με συγχωρέσουν...

Βλαστικά κύτταρα & κέρδος ασύστολο!

Τον τελευταίο καιρό άρχισε να με απασχολεί το θέμα των βλαστικών κυττάρων μιας και θα χρειαστεί να πάρω μια απόφαση, όσον αφορά την φύλαξη βλαστικών κυττάρων από το αίμα του ομφάλιου λώρου, σχετικά σύντομα.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση καταρχήν είναι ότι τα τελευταία χρόνια βλέπω διαφημιστικά φυλλάδια διαφόρων ιδιωτικών εταιρειών οι οποίες αναλαμβάνουν την φύλαξη αυτών των βλαστικών κυττάρων στο ιατρείο του γυναικολόγου μου. Συναντώ επίσης πληθώρα αντίστοιχων διαφημίσεων είτε σε σχετικά με την εγκυμοσύνη sites στο internet είτε ακόμα και σε καταστήματα βρεφικών ειδών. Γενικότερα οπουδήποτε μπορεί μια έγκυος ή ένας υποψήφιος γονιός να πέσει πάνω.

Τελευταία δε ακούω ότι όλο και πιο πολλοί γονείς προχώρησαν σε φύλαξη βλαστικών κυττάρων.
Αυτό με παραξενεύει ταυτόχρονα γιατί δεν υπάρχει καμιά ενημέρωση σχετικά με το θέμα παρά μόνο από τις ιδιωτικές αυτές εταιρείες που αναλαμβάνουν την φύλαξη και τους γιατρούς-μαιευτήρες που σαφώς δεν παρέχουν αντικειμενική ενημέρωση για ευνόητους λόγους.

Πριν λοιπόν ακούσω τι έχει να μου πει ο γιατρός μου για το θέμα ήθελα να ξέρω περί τίνος πραγματικά πρόκειται, μιας και όλα όσα έφθαναν στα αυτιά μου ήταν "αγγελικά πλασμένα". Η περισσότεροι μου δίνουν την εντύπωση ότι θεωρούν ότι η μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων είναι το λιγότερο πανάκεια.

Καταρχήν ζήτησα πληροφορίες από 2-3 από τις διαφημιζόμενες εταιρείες που έπεσα ήδη πάνω τους. Για όλες πάνω κάτω ισχύουν τα ίδια. Αναλαμβάνουν με ένα αρκετά μεγάλο κόστος την φύλαξη βλαστικών κυττάρων που βρίσκονται στο αίμα του ομφάλιου λώρου για όσο διάστημα επιθυμεί ο γονιός (και μπορεί φυσικά να πληρώσει) μέχρι το ανώτερο τα 20 χρόνια. Το κόστος κυμαίνεται μεταξύ των 1.800 € και 3.200 € περίπου. Δεν είναι και λίγα έτσι?

Επειδή μπορεί μεν να θέλω ότι καλύτερο για τα παιδιά που θα φέρω στον κόσμο, (και τι περισσότερο να θέλω από το να έχουν την υγεία τους), αλλά δεν μου τρέχουν από τα μπατζάκια για να πάρω μια απόφαση χωρίς να εξετάσω τα δεδομένα έτσι ώστε να αξίζει καταρχήν τον "κόπο" και κατά δεύτερο τα χρήματα που θα δώσω, είπα να το ψάξω λίγο.

Ψάχνοντας λοιπόν το αν αξίζει τον "κόπο" διάβασα ότι μέχρι σήμερα οι έρευνες που έχουν γίνει σχετικά με την θεραπευτική χρήση των βλαστικών κυττάρων κατέληξαν ότι εκτός από το πλεονέκτημα που έχουν τα βλαστικά κύτταρα του ομφάλιου λώρου έναντι των βλαστικών κυττάρων του μυελού του οστών (στον οποίον υπάρχουν επίσης αλλά σε μικρότερο αριθμό) να μπορούν να αφομοιωθούν ευκολότερα χωρίς να αντιδράσει το ανοσοποιητικό σύστημα του
λήπτη, υπάρχουν και οι εξής περιορισμοί:

1. Για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία πρέπει η περιεκτικότητα σε βλαστικά κύτταρα να είναι μεγάλη γι' αυτό και μέχρι σήμερα η εφαρμογή της γίνεται μόνο σε παιδικής ηλικίας (άντε και λίγο μεγαλύτερα) άτομα.
2. Οι έρευνες για να αποδειχθεί η αποτελεσματικότητα των βλαστικών κυττάρων μετά από 18 χρόνια κατάψυξης δεν έχουν καταλήξει σε συγκεκριμένα συμπεράσματα.
3. Οι μέχρι σήμερα μεταμοσχεύσεις βλαστικών κυττάρων έχουν γίνει σε συμβατό λήπτη και όχι στο ίδιο παιδί- ασθενή από τον οποίο προέρχονται τα βλαστικά κύτταρα καθότι υπάρχει φόβος αν υφίσταται κληρονομική νόσος να επανεμφανιστεί.

(Για αυτό το τελευταίο υπάρχουν κάποιες ενστάσεις)

Όσον αφορά το αν αξίζει το χρήμα εδώ τα πράγματα είναι σχετικά. Μπροστά στην υγεία τα χρήματα σαφώς και δεν έχουν καμιά αξία. Πέρα όμως από αυτή την οπτική γωνία, υπάρχει και μια άλλη που λέει ότι είναι ανήθικο να γίνονται αντικείμενο κερδοσκοπίας μέρη του ανθρώπινου σώματος.

Γιατί με τα σημερινά δεδομένα φαίνεται να μην έχει νόημα η φύλαξη βλαστικών κυττάρων του αίματος του ομφάλιου λώρου σε ιδιωτική εταιρεία από την στιγμή που είναι πρώτον αμφίβολο αν θα χρησιμοποιηθεί ποτέ (αν δεν νοσήσει το παιδί ή παιδί της ίδιας οικογενείας με ασθένεια τέτοια που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί-πιθανότητες δηλαδή μικρές, της τάξεως του 1 στις 10000 στην καλύτερη των περιπτώσεων και φτάνουν μέχρι τις 1 στις 200000) και φυσικά δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για επιστημονικές έρευνες των οποίων τα συμπεράσματα θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμα μελλοντικά. Εξάλλου το γεγονός ότι αυτές οι ιδιωτικές εταιρείες φύλαξης βλαστικών κυττάρων εδώ στην Ελλάδα λειτουργούν ανεξέλεγκτα σχεδόν μιας και δεν έχει θεσμοθετηθεί νομοθετικό πλαίσιο σχετικά με την λειτουργία τους με κάνει ακόμα πιο δύσπιστη απέναντι τους.

Το ιδανικό θα ήταν αν η φύλαξη των βλαστικών κυττάρων από το αίμα του ομφάλιου λώρου αντιμετωπιζόταν το ίδιο όπως και η εθελοντική αιμοδοσία. Να γίνεται δωρεάν και να είναι στην διάθεση οποιουδήποτε έχει ανάγκη καθώς επίσης και την ίδιας της επιστήμης. Στο εξωτερικό υπάρχουν τέτοιες δημόσιες τράπεζες, και οργανισμοί μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που αναλαμβάνουν την φύλαξη και την διαχείριση βλαστικών κυττάρων παρέχοντας ανώνυμα πληροφορίες για να διευκολύνουν την εύρεση συμβατού δότη.
Δεν ξέρω αν υπάρχουν στην Ελλάδα δημόσιες τράπεζες φύλαξης βλαστικών κυττάρων και πως ακριβώς λειτουργούν. Υποθέτω πως ακόμα και αν υπάρχουν, είναι σίγουρο ότι θα υπολειτουργούν μιας και κανείς δεν γνωρίζει για αυτές. Αν κάποιος γνωρίζει κάτι σχετικά θα με ενδιέφερε πολύ να μάθω.

Εν κατακλείδι, ένας γονιός ή έστω ένας υποψήφιος γονιός, όσον αφορά την απόφαση του για ένα τέτοιο θέμα αισθάνεται τέτοια ευθύνη απέναντι στην νέα ζωή που φέρνει στον κόσμο, που πολλές φορές η απόφαση του είναι αποτέλεσμα κυρίως συναισθηματικής φόρτισης, και πολύ λιγότερο ορθολογικής σκέψης. Προς το παρόν είμαι ακόμα στο ψάξιμο...

Το τι είναι εύκολο είναι σχετικό! - Updated!

Μια γυναίκα επέστρεφε σπίτι της από την αγορά με ένα ταξί. Αλλά ο ταξιτζής έτρεχε σαν τρελός. Πήγαινε ζικ ζακ και ανά πάσα στιγμή μπορούσε να γίνει δυστύχημα.
Πήγαινε πολύ γρήγορα και η γυναίκα ήταν πολύ ανήσυχη. Καθόταν στην άκρη του καθίσματος και του έλεγε κάθε τόσο "Πρόσεχε! Μην τρέχεις τόσο! Φοβάμαι!"
Εκείνος όμως δεν έδειχνε να συγκινείται.
Όταν είδε και απόειδε, του λέει : " Άκου! Στο σπίτι με περιμένουν δώδεκα παιδιά. Αν συμβεί κάτι τι θα γίνουν τα δώδεκα παιδιά?"
Τότε γυρνά ο ταξιτζής και της λέει : " Και μετά λες εμένα απρόσεκτο!"

Δεν ξέρω αν είναι τόσο εύκολο να κάνει κανείς παιδιά όσο ακούγεται, αλλά προφανώς θα είναι πιο εύκολο από το να τα μεγαλώσεις!!

(Την φώτο μου την έστειλε με mail πριν καιρό η φίλη μου η Μαρία !! Απίστευτη δεν είναι?)

Τον τελευταίο καιρό έχω παραμελήσει το blog γιατί δεν αντέχω σχεδόν να γράψω ένα ποστ και να απαντήσω τα σχόλια που μου έχουν αφήσει. Και όποτε νιώθω να έχω αρκετές δυνάμεις για κάτι τέτοιο, ίσως να μην έχω την διάθεση. Αυτό η αλήθεια, δεν φανταζόμουν να μου συνέβαινε. Έτσι το έχω ρίξει στο διάβασμα μόνο κάποιων προσφιλών blog και μόλις κουραστώ από τον υπολογιστή το ρίχνω στο διάβασμα βιβλίων! (Thanks again Philos!!). Εννοείται ότι εξαιρούνται τα μεγάλα και βαριά βιβλία! Κουράζονται τα χέρια μου να τα κρατάω!

Το τελευταίο δε διάστημα ο ύπνος μου είναι αρκετά διαταραγμένος κυρίως λόγου του πόνου στην πλάτη που δεν μου επιτρέπει να κοιμηθώ κάπως αλλιώς εκτός από ανάσκελα. Το να σηκωθώ από το κρεβάτι αρχίζει να γίνεται μια καινούργια δοκιμασία κάθε φορά. Πλησιάζω την φάση που πρέπει να αποφεύγω να κάθομαι χαμηλά γιατί για να σηκωθώ μετά θα θέλω οπωσδήποτε κάποιον να με τραβήξει!

Για περπάτημα ούτε λόγος. Με το παραμικρό λαχανιάζω! Το να ανεβώ τα σκαλιά μέχρι τον πρώτο όροφο που είναι το σπίτι μου αρχίζει και γίνεται άθλος. Μου κόβεται η αναπνοή. Σε λίγο θα πρέπει να κάνω και στάσεις για να μην πέσω λιπόθυμη κάτω προτού φτάσω την πόρτα μου!

Εντω μεταξύ όσο περνά ο καιρός, οι κινήσεις των μικρών γίνονται όλο και περισσότερο ορατές. Μερικές φορές κάθομαι και χαζεύω την κοιλιά μου και νιώθω όλο και πιο παράξενα κάθε φορά που την βλέπω να κουνιέται και δεν ευθύνεται για αυτό το κούνημα η αναπνοή μου!!
Σε αυτήν την φάση θυμήθηκα την Tassoula που μου είχε πει ότι σε λίγο καιρό θα ξεσαλώνουν όταν κάνω κάτι που τους αρέσει! Εχθές που είχα πάει να κάνω κάποιες από τις καθιερωμένες πλέον μικροβιολογικές εξετάσεις, έπρεπε να κάνω και για το σάκχαρο το οποίο στις εγκυμοσύνες συνήθως ανεβαίνει. Από την στιγμή λοιπόν που ήπια την γλυκόζη και μετά, ήταν τόσο έντονες οι κινήσεις του ενός που νόμιζα ότι θα τις δουν από απέναντι! Έτσι μέχρι τώρα έχω αντιληφθεί ότι στον δεξί αρέσουν τα γλυκά και στον αριστερό οι μουσικές και τα γέλια!Update!!

Σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές σας, Χριστουγεννιάτικες και μη!
Δυστυχώς βρίσκομαι στο χωριό και η dial up σύνδεση εδώ με κάνει να νομίζω ότι έχω γυρίσει κάτι χρόνια πίσω τον χρόνο και μου καθιστά αδύνατο το να μπω έστω στου καθενός σας τα blog και να του αφήσω τις ευχές μου. Μιλάμε ότι σέρνεται στην κυριολεξία!! Ήδη για να γράψω αυτό το update πλησιάζει να εξαντληθεί η υπομονή μου!! Ευτυχώς και το bloglines και μπορώ τουλάχιστον να σας διαβάζω!

Εύχομαι σε όλους σας, να περάσετε χαρούμενες γιορτές και ο καινούργιος χρόνος να κάνει πραγματικότητα έστω μια ευχή σας όπως μοιάζει να έχει δρομολογήσει και για μένα με την περσινή ευχή μου!

Φιλιά πολλά σε όλους σας!

Family & non family men!

Τελικά οι άντρες χωρίζονται χονδρικά σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που είναι για σπίτι και σε αυτούς που δεν είναι. Και όταν λέω "άντρας για σπίτi" εννοώ τον άντρα που έχει σαν προτεραιότητα το σπίτι του, την οικογένεια του και όλα όσα έχουν να κάνουν με αυτή. Γιατί υπάρχουν και οι άλλοι που είναι αιώνιοι έφηβοι και θεωρούν όλα αυτά εντελώς δευτερεύοντα μπροστά στον εαυτό τους.

Τώρα που το καλοσκέφτομαι, αν γεννιόμουν άντρας σε αυτήν την δεύτερη κατηγορία θα άνηκα μάλλον. Αλλά δεν γεννήθηκα άντρας. Και για καλή μου τύχη ο Φαζούλης μου που γεννήθηκε άντρας δεν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Ίσως αυτό το "τα ετερώνυμα έλκονται" να έχει εφαρμογή και εδώ. Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε άλλα ζευγάρια αλλά έχω την εντύπωση πως ο σύντροφος που επιλέγουμε είναι αυτός που σκοπό έχει να μας φέρει σε μια ισορροπία στην ζωή μας. Δεν μπορώ να φανταστώ πως θα ήμουν αν ο σύντροφος που επέλεγα δεν ήταν "για σπίτι". Υποθέτω πως ότι σπίτι ανοίγαμε θα το κλείναμε νωρίς νωρίς μάλλον.

Για αυτό το ποστ αφορμή στάθηκε ο Φαζούλης μου και η όλη στάση του τον τελευταίο καιρό. Όχι πως δεν ήξερα τι ήταν πριν. Απλά τώρα το αντιλήφθηκα σε όλο του το μεγαλείο μιας και εγώ κάθε μέρα που περνά γίνομαι όλο και πιο άχρηστη. Κάνει ότι μπορεί για να με ξεκουράσει, ασχολείται με το σπίτι μας μόνος του σχεδόν, θυσιάζοντας τον λιγοστό ελεύθερο του χρόνο και εκτός από ηλεκτρολόγος που είναι (Ναι! Ναι! Μου αλλάζει πολλές φορές τα φώτα!) είναι γενικότερα πολυτεχνίτης. Τον τελευταίο καιρό τον έχω δει να κάνει ως και τον υδραυλικό, τον ξυλουργό, τον χτίστη και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο! Που αν ήθελα για κάθε μερεμέτι μέσα στο σπίτι να ψάχνω να βρω τεχνίτη και να περιμένω να έρθει τίποτα δεν θα είχε γίνει μέχρι τώρα! Σίγουρα θα είχα γεννήσει και όλο και κάποιος ακόμα "θα ερχόταν"!! Και τώρα με τις ετοιμασίες για το δωμάτιο των μικρών θα έχουμε πολλά να αντιμετωπίσουμε ακόμα και κυρίως εκείνος γιατί εγώ όπως είπαμε όσο πάω και αχρηστεύομαι.

Για να στολίσω για Χριστούγεννα δεν το συζητώ καν ακόμα γιατί το σπίτι μου θυμίζει εργοτάξιο ώρες ώρες. Ελπίζω εκεί κοντά στις γιορτές να έχει συμμορφωθεί έτσι ώστε να στολίσω κάτι τις για το καλό.
Κατά τ' άλλα όλα πάνε καλά. Έχω σταματήσει την δουλειά λόγω του πόνου στην πλάτη που τελικά κατέληγε αφόρητος αν δεν ξάπλωνα σε τακτά χρονικά διαστήματα και έτσι η κατάσταση πλέον είναι υποφερτή.
Οι κινήσεις των μικρών είναι τώρα πιο έντονες από ποτέ και οι κλωτσιές τους πιο συχνές. Ειδικά του ενός κάποιες φορές είναι ιδιαίτερα απότομες και ανατριχιαστικές! Είναι δε τόσο δυνατές που σε αρκετές περιπτώσεις φαίνονται κιόλας!! Και αυτό μπορεί να ανατριχιάζει εμένα κάνει όμως τον Φαζούλη μου όλο και πιο χαζομπαμπά!

Και να που έφθασα στον 5ο μήνα....

Και αυτό που κατάλαβα είναι ότι ένα πράγμα είναι σίγουρο. Μια εγκυμοσύνη σε καταβάλει ολοκληρωτικά σε κάθε επίπεδο.

Πρώτα από όλα διαπιστώνεις ότι οι συζητήσεις σου και κυρίως οι ανησυχίες σου περιτριγυρίζουν όλες γύρω από αυτό το θέμα. Είτε το θέλεις είτε όχι. Ακόμα και αν θες να αλλάξεις το θέμα υπάρχει πάντα μια κοιλιά μπροστά σου να στο θυμίζει και μια δυσφορία για να σε επαναφέρει στην πραγματικότητα, η οποία είναι μία. Είσαι έγκυος.

Έπειτα σε σωματικό επίπεδο μια γυναίκα την εξουθενώνεται στην κυριολεξία. Καταπονεί τον οργανισμό της στο έπακρο. Όσο πάει μειώνονται οι αντοχές της, χώρια που αλλάζει δραματικά το σώμα.
Σε αυτήν την φάση βρίσκομαι εδώ και λίγο καιρό. Εδώ και μερικές μέρες υποφέρω από πόνους στην πλάτη. Το πρωί είμαι καλά βέβαια, το απόγευμα μετά την δουλειά νιώθω άβολα και μέχρι να φτάσει το βραδάκι υποφέρω και χρειάζομαι επειγόντως ξάπλα! Για αυτό όλο το συμβάν, λένε τα γραφτά, φταίει η προγεστερόνη, μια ορμόνη που εκκρίνουν οι έγκυες με σκοπό την χαλάρωση των μυών της μήτρας. Μαζί με αυτούς όμως τους μυς χαλαρώνουν και όλοι οι υπόλοιποι! Και λόγω του ότι μεγαλώνει η κοιλιά σιγά σιγά αλλάζει και το κέντρο βάρους του σώματος και δεν θέλει και πολύ να αρχίσεις να πονάς. Ειδικά αν υπερεκτιμάς τις δυνάμεις και την ενέργεια που (νομίζεις ότι) έχεις!

Η κοιλιά μου πλέον είναι εμφανής παρόλο που πριν μερικές μέρες ένας συνάδερφος ο οποίος με βλέπει καθημερινά δεν την είχε πάρει χαμπάρι! Προφανώς νόμιζε ότι είχα πάρει βάρος απλά και εξεπλάγην όταν του το είπα με αφορμή το γεγονός ότι κάποια στιγμή θα σταματήσω από την δουλειά!

Το ότι πήρα κάποια κιλά τα πήρα! Και περιμένω πως και πως να πάω στον γιατρό την επόμενη εβδομάδα για να ζυγιστώ και να μου πει αν το έχω παρακάνει ή όχι γιατί όσο να πεις τον τελευταίο καιρό μου έχει ανοίξει η όρεξη κυρίως ως προς τα γλυκά εδέσματα και όχι μόνο φυσικά! Και μιας και ούτε προ εγκυμοσύνης κρατιόμουν σε αυτά, τώρα το βρίσκω απείρως πιο δύσκολο! Πως ξεχνάει μια έγκυος ότι κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο χοντρή? Πως λέμε πίνει για να ξεχάσει? ΕΕ!! Αυτό!! Τρώει για να ξεχάσει!

Αφήστε που πάνω που είχα αρχίσει να χαίρομαι που επιτέλους είχα το στήθος των ονείρων μου, μέσα σε χρόνο dt άρχισε να προεξέχει από αυτό η κοιλιά μου και μου έφυγε όλη η χαρά!!!

Παρόλα αυτά βέβαια, θα ήμουν αχάριστη αν έλεγα ότι έχουν μεγαλύτερη σημασία αυτές οι ταλαιπωρίες μπροστά στην σπουδαιότητα του όλου γεγονότος. Επιμένω όμως πάντα ότι αυτό που σε αποζημιώνει είναι το μετά και όχι η διαδρομή μέχρι να φτάσεις σε αυτό το μετά. Η μητρότητα αρχίζει και βιώνεται μετά τον τοκετό νομίζω.

Τα μικρά υποθέτω ότι είναι καλά! Το ότι μεγαλώνει η κοιλιά είναι καλό σημάδι! Νιώθω να κουνιούνται κάθε τόσο, κυρίως όποτε βρίσκομαι σε ηρεμία! Το ένα βρίσκεται κάτω αριστερά και το άλλο πάνω δεξιά! Οπότε ξεχωρίζω ποιο είναι ποιο όταν κουνιέται και ήδη έχω σταμπάρει ποιος από τους δυο είναι πιο "ταραξίας"!!
Κάποιες φορές νιώθω ένα "σπρώξιμο" και όταν βάζω το χέρι μου εκεί νιώθω την κοιλιά μου πολύ σκληρή! Και αν χαϊδέψω λίγο εκείνο το σημείο μαλακώνει! Και μετά σκέφτομαι ότι μάλλον κάποιο σπρώχνει να κάνει χώρο να βολευτεί και εγώ το πειράζω και του χαλάω την βόλεψη!! Ελπίζω να μην το πάρουν προσωπικά και προσπαθούν μετά να κάνουν την δική μου ζωή δύσκολη! :-)

Photo from: http://pregnancy.baby-gaga.com

Με ή χωρίς παιδί...

Μην βλέπετε που ίσως δείχνω πολύ ενθουσιασμένη από την εγκυμοσύνη μου. Νομίζω ότι θα μπορούσα να είμαι και περισσότερο ενθουσιασμένη από όσο είμαι. Αν αναλογιστεί κανείς ότι μέχρι να φτάσω τα 35 μου ούτε κατά λάθος δεν είχα ξαναμείνει έγκυος.
Από την μια πάντα πρόσεχα, και από την άλλη δεν ήθελα από πάντα παιδί. Αργότερα ο ασυνείδητος φόβος που μπορεί να είχα μπροστά στο ενδεχόμενο να κάνω παιδί νομίζω πως ήταν ένα πολύ αποτελεσματικό αντισυλληπτικό.

Και μπορεί κοινωνικά, η άτεκνη γυναίκα να μην περιθωριοποιείται πλέον όπως στο παρελθόν, όμως δεν παύει να πρέπει να παλέψει μέσα της πολύ για να μπορέσει να ισορροπήσει σε ένα κόσμο που η τεκνοποιία θεωρείται το δώρο των δώρων.
Ήδη τα τελευταία χρόνια, όταν μου έκαναν την ερώτηση "έχεις παιδιά?" και συνέχιζαν με την αμέσως επόμενη "και πόσον ετών είσαι?" ένιωθα ότι κάπου είμαι λάθος. Ότι δεν προσπαθώ αρκετά, ότι δεν το θέλω αρκετά, ότι κάτι τέλος πάντων πάει στραβά. Και ανάμεσα σε όλα αυτά να προσπαθώ να συμφιλιωθώ με την ιδέα ότι μπορεί και να μην είχα ποτέ την τύχη να κάνω παιδί. Δεν ήταν και ότι καλύτερο μπορεί να ζήσει κανείς. Όλο αυτό το συναισθηματικό μπάχαλο πρέπει να έχεις πολύ μεγάλο σθένος για να μπορέσεις να το κουμαντάρεις και να μην το αφήσεις να σε πάρει από κάτω.

Δεν μπορώ να ξεχάσω λοιπόν τώρα όλα αυτά τα χρόνια που πέρασα με την αμφιβολία αν μπορέσω ποτέ να μείνω έγκυος και να φέρω στον κόσμο ένα παιδί. Δεν μπορώ να εξιδανικεύσω αυτές τις στιγμές που ζω έναντι όλων όσων προηγήθηκαν. Δεν ήταν οι προηγούμενες συναισθηματικές καταστάσεις που ζούσα ρηχές και είναι αυτές εδώ, ή οι επόμενες πιθανόν, αυτές που πραγματικά αξίζουν τον κόπο. Είναι νομίζω απλά διαφορετικές. Δεν παίζει το μωρό τον ρόλο του σωτήρα στην ζωή μου και ούτε έχω καμιά προσδοκία ότι η ζωή μου θα αλλάξει ντε και καλά προς το καλύτερο. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι το ότι θα αλλάξει.

Ήδη ο τρόπος σκέψης μου έχει επηρεαστεί πάρα πολύ από την εγκυμοσύνη αυτή. Αλλά το βρίσκω λογικό. Είναι κάτι που συντελείται μέσα μου. Όπως σε επηρεάζει ένας πονοκέφαλος, έτσι ακριβώς σε επηρεάζει και η κυοφορία (στο πολλαπλάσιο). Μόνο που αυτή διαρκεί πολύ πολύ περισσότερο από έναν πονοκέφαλο!

Photo from: http://fineartamerica.com

Συγνώμη αν...

...σας πρήζω με τα μωρά μου αλλά ακόμα για σήμερα συγχωρήστε με. Πριν μερικές ώρες επέστρεψα από τον γιατρό μου και δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο.
Το πρώτο πράγμα που κοίταξε στον υπέρηχο ήταν να επιβεβαιώσει το φύλο και κατέληξε για άλλη μια φορά στο αρχικό συμπέρασμα ότι τα μωρά θα είναι αγοράκια. Για του λόγου του αληθές μου τράβηξε δύο φωτογραφίες στον υπέρηχο, μια για το καθένα, στις οποίες φαίνονται τα τσουτσουνάκια τους και και μου έγραψε επάνω τους την λέξη SOVRAKO! Πολύ τον πάω τον γιατρό μου!!
Μετά που γύρισα αφού πρώτα πήρα το καθιερωμένο πια ημερήσιο τηλέφωνο στην Ηλιαχτίδα μου, άρχισα να ψάχνω στο net για τίποτα widgets να βάλω στο blog. To ένα από αυτά το βρήκα από το blog της άλλης συν-εγκυμονούσας Jojo και το στόλισα αριστερά στο sidebar του blog.
Αλλά αυτό που είναι όλα τα λεφτά είναι η γελιογραφία που βρήκα στο http://pregnancy.baby-gaga.com στην σελίδα της εβδομάδας που έχω ήδη κλείσει!! Έριξα το γέλιο!!

Και ναι!

Προχθές το βράδυ ένιωσα για πρώτη φορά το ένα από τα δύο ζουζουνάκια μου! Νομίζω δηλαδή γιατί δεν έχω προηγούμενη εμπειρία για να ξέρω. Ένιωσα κάτι σαν χάδι, σαν φτερούγισμα πεταλούδας το οποίο κράτησε ίσα ίσα 1-2 δευτερόλεπτα και επαναλήφθηκε 2-3 φορές. Ποτέ πριν δεν είχα ξανανιώσει κάτι τέτοιο. Και μιας και διέφερε εντελώς σαν αίσθηση από ότι αισθάνθηκα ποτέ να συμβαίνει στο εσωτερικό του σώματος μου, και εφόσον στην εβδομάδα που διανύω τώρα, (την 17η) είναι σύνηθες να ξεκινάνε οι έγκυες να νιώθουν τις κινήσεις των μωρών τους, πήγε εκεί το μυαλό μου.

Δεν ξέρω πως να περιγράψω το τι αισθάνθηκα εκείνη την ώρα. Δεν ανυπομονούσα να συμβεί και ούτε το περίμενα και μου ήρθε κάπως ξαφνικό. Ήταν παράξενη σαν αίσθηση και μου φάνηκε επίσης κάπως ανατριχιαστική! Ίσως γιατί ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Ίσως αν την συνηθίσω να μην μου φαίνεται έτσι! Αν και αφού πλέον δεν περνά μέρα να μην τα νιώσω έστω και μια φορά μάλλον θα το συνηθίσω θέλοντας και μη! Η μαμά μου, πάντως μου λέει ότι ως μωρό οι κινήσεις μου στην κοιλιά της ήταν απότομες και ιδιαίτερα νευρικές σε σημείο που να την κάνουν να νομίζει πως δεν είχε μωρό μέσα της αλλά ένα alien που προσπαθούσε να βγει έξω κλωτσώντας όπου έβρισκε! Σε αντίθεση με τον αδερφό μου που οι κινήσεις του ήταν ήρεμες και αραιές!

Ο Φαζούλης μου τρελάθηκε όταν του είπα ότι κάτι ένιωσα, και έβαλε το χέρι του πάνω στην κοιλιά μου μήπως μπορέσει να αισθανθεί κάτι! Μάταια βέβαια γιατί ακόμα είναι πολύ νωρίς για να μπορεί να αισθανθεί οτιδήποτε εξωτερικά!

Κατά τ' άλλα, όλα πάνε καλά μέχρι στιγμής. Η κοιλιά αρχίζει και φαίνεται πια. Σε μένα φαίνεται τεράστια (άσχετα που ακόμα δεν είναι) σε αυτούς που ξέρουν ότι είμαι έγκυος τους φαίνεται χαριτωμένη, ενώ αυτοί που δεν το ξέρουν, δεν φαίνεται να είναι ικανή να τους κάνει να το καταλάβουν!

Πλέον δεν μπορώ να κάνω απότομες κινήσεις όπως συνήθιζα, και νιώθω άβολα όταν σκύβω. Το πιο δύσκολο κομμάτι της εγκυμοσύνης θα είναι αυτό νομίζω. Το να ζητάω βοήθεια και να εξαρτώμαι από τους άλλους, κάτι που δεν έκανα σχεδόν ποτέ. Πάντα ήθελα να νιώθω ανεξάρτητη και αυτάρκης. Πράγμα που πρέπει να αρχίσω να το ξεχνάω σιγά σιγά μάλλον!

Photo from: http://www.omresort.ca

TV news VS Hollywood news = 0-1

Μου φαίνεται ότι η πιο γλοιώδης παρουσιάστρια της TV πρέπει να είναι η Δρούζα! Ειδικά όταν παίρνει ύφος δήθεν αυστηρό και απαιτεί διευκρινήσεις για τα αυτονόητα! Όταν πέφτω κατά λάθος πάνω σε εκπομπή της κάνω το εξής πείραμα! Περιμένω να μιλήσει για να επιβεβαιωθώ για την ξεδιαντροπιά που την διακρίνει και μετά αλλάζω κανάλι! Συνήθως αυτό δεν αργεί γιατί έχει την τάση να διακόπτει άγαρμπα τους καλεσμένους της!
Βρήκα αυτήν την φώτο στο Mediablog και λέω να την βάλω και στο sidebar του blog μου!








Και κάτι ευχάριστο από το Hollywood! H J.Lo κατά πάσα πιθανότητα είναι έγκυος και ίσως κυοφορεί και αυτή δίδυμα αλλά δεν το λέει! Περιμένει μάλλον και αυτή να κλείσει το τρίμηνο πρώτα!
Αυτό το 2008 θα είναι μάλλον πολύ παραγωγικότατο! Ήδη από το στενό μου περιβάλλον ξέρω τρία ζευγάρια που περιμένουν μωρά στο 2008. Εξαιρουμένα αυτά των blog!!

Powered by ScribeFire.

Περιμένοντας...

Τον τελευταίο καιρό απλώς δεν έχω διάθεση να γράψω... ούτε στο δικό μου blog ούτε καλά καλά ένα σχόλιο σε άλλα που τυγχάνει να διαβάσω και βρίσκω ενδιαφέροντα. Οχι... Δεν σκέφτομαι να κλείσω το blog. Τι πάει να πει εξάλλου κλείνω το blog? Απλά θα είναι σε αδράνεια όσο καιρό δεν έχω διάθεση ή δεν έχω την δυνατότητα να γράψω κάτι. Πάντα όμως θα είναι μια προέκταση του εαυτού μου και πάντα θα βρίσκεται εκεί.

Ο λόγος είναι ότι εδώ και λίγο καιρό κατάλαβα ότι μου συμβαίνει κάτι πολύ σημαντικό στην ζωή μου. Περιμένω όχι ένα, αλλά δύο μωρά.



Στην αρχή δεν μπορούσα ούτε εγώ η ίδια να το πιστέψω. Για αρκετό καιρό στην αρχή νόμιζα ότι δεν μπορεί να είμαι τόσο τυχερή και να πάνε όλα καλά. Δεν είμαι και κοριτσάκι πια για να με συνεπάρει ο ενθουσιασμός μου. Γι' αυτό και στην αρχή τουλάχιστον δεν ήθελα να το πω σε κανένα σχεδόν. Δεν ήθελα να το πω ούτε καν στην ίδια μου την μάνα. Τελικά κατάλαβα ότι το να το μάθει κάποιος που με νοιάζεται πραγματικά ή τον αισθάνομαι κοντά μου δεν είναι και τόσο λάθος. Γιατί αν κάτι πήγαινε στραβά, ήξερα ότι δεν θα μου έκανε δυσκολότερη την ζωή.
Περνώντας ο καιρός, το έμαθαν και κάποιοι καλοί φίλοι τους οποίους γνώρισα από την ενασχόληση μου με τα blog. Αυτοί ξέρουν ποιοι είναι. Κάποιοι μάλιστα από αυτούς το έμαθαν πρώτοι ακόμα και από συγγενικά μου άτομα.

Τώρα που αποφάσισα να γράψω αυτό το post έχουν περάσει πια οι τρεις πρώτοι μήνες, οι πρώτες εξετάσεις έδειξαν ότι όλα είναι καλά, η μέση μου αρχίζει και χάνεται, τα παντελόνια μου πλέον δεν μου κουμπώνουν, η απίστευτη υπνηλία που ένιωθα, μου έχει πλέον περάσει και αρχίζω πλέον να προσαρμόζω την ζωή μου στα νέα δεδομένα.Τα μικρά θα είναι κατά 99% αγοράκια (παρόλο που είναι ακόμα πολύ μικροσκοπικά όπως βλέπεται στην φώτο αμέσως από πάνω, το φύλο μπορεί να φανεί) και εγώ έτσι και αλλιώς μια χαζομαμά. Ελπίζω να μην το παρακάνω βέβαια και γίνω καμιά από αυτές τις μαμάδες που ξαφνικά όλα περιτριγυρίζουν γύρω από το παιδί τους και παύουν να έχουν άλλα ενδιαφέροντα αφού αυτά γεννηθούν... Αν και αν κρίνω με το πως κάνω με τα γατιά μου μάλλον δεν με βλέπω και πολύ καλά!!

Σήμερα σε μια κουβέντα που είχα με ένα φιλαράκι, με ρώτησε πως πάει με την εγκυμοσύνη και του είπα ότι πλέον δεν αντέχω να είμαι όλη μέρα στο γραφείο νηστική όπως συνήθιζα, και ότι κάθε τρεις και λίγο ξελιγώνομαι!
Και τι μου απάντησε?? Σε καταλαβαίνω... Εγώ είμαι έγκυος εδώ και καμιά δεκαπενταριά χρόνια... Γι' αυτό πεινάω συνεχώς!!!
Τι να του πει κανείς?? :-))

Τα μικρά όπως φαίνονται στον τελευταίο υπέρηχο που έκανα. Αν και φαίνονται τεράστια ήταν ίσα ίσα 62 χιλιοστά το ένα και 64 χιλιοστά το άλλο! Τώρα θα έχουν πάρει μερικούς πόντους ακόμα!