Lilypie Kids Birthday tickers

Lilypie Kids Birthday tickers
Showing posts with label 0-3 μηνών. Show all posts
Showing posts with label 0-3 μηνών. Show all posts

Monday, June 02, 2008

Επιτέλους!!

Ήρθε η ώρα να το γιορτάσω μου φαίνεται! Σήμερα, για πέμπτη συνεχή βραδιά, ο μεγάλος μου κοιμάται από τις 10 το βράδυ και ξυπνάει στις 7-8 το πρωί!! Μου έρχεται να κάνω πάρτι! Λέω όμως να το αφήσω για όταν και ο μικρός αντί να ξυπνάει στις 4 τα ξημερώματα, μιμηθεί τον αδερφούλη του και με αφήνει να κοιμάμαι απερίσπαστη τα βράδια!! Τότε ναι! Θα μπορώ να ξενυχτίσω κάνοντας πάρτι για να το γιορτάσω!!
Συγχωρήστε με που σπανίως σας διαβάζω πια και ακόμα πιο σπανίως επισκέπτομαι αυτό εδώ το blog, όμως δεν μπορούσα καθόλου. Η στέρηση ύπνου είναι μια μορφή βασανιστηρίου που σε εξαντλεί. Αν δεν κάνω λάθος, περισσότερο αντέχει ένας άνθρωπος χωρίς φαΐ ή νερό παρά χωρίς ύπνο. Ήταν δύσκολο, έως αδύνατο να μπορέσει το μυαλό μου να λειτουργήσει νορμάλ υπό αυτές τις συνθήκες. Έτσι ο ελεύθερος μου χρόνος ανάμεσα στα γεύματα των μικρών αφιερωνόταν κυρίως σε δουλειές που ήταν απαραίτητο να γίνουν, σε λίγο σερφάρισμα που και που, κυρίως στο facebook, και σε λίγο διάβασμα βιβλίων που έχουν να κάνουν με την ανατροφή, διαπαιδαγώγηση και το παιχνίδι των μωρών. Επενδύω στο μέλλον μπας και την περάσω όσο το δυνατόν πιο χαλαρά!
facebookΘέλω να πω μερικά λόγια για το facebook το οποίο μου φάνηκε εξαιρετικά χρήσιμο και πριν γεννήσω αλλά και τώρα, που οι ελέυθερες μου ώρες είναι περιορισμένες και θέλω κάτι ανάλαφρο να τις περνάω που να μη με κουράζει. Το facebook λοιπόν είναι η ιδανική απασχόληση!
Κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, τις ατέλειωτες εκείνες ώρες τις ξάπλας (γιατί το να κινηθώ πιο πολύ από το να περπατήσω από το ένα δωμάτιο στο άλλο μου ήταν εξαιρετικά δυσάρεστο) η απασχόληση μου στο facebook, το οποίο αν θέλεις να σκοτώσεις τον χρόνο σου είναι το ιδανικότερο, ήταν ότι έπρεπε! Δεν ξέρω πόσα τεστ για κάθε βλακεία που μπορεί κανείς να φανταστεί έκανα, δεν θυμάμαι πόσα κουίζ απάντησα, δεν θυμάμαι πόσα applications εγκατέστησα και απεγκατέστησα επίσης και πόσων τα νεύρα έσπασα με τα επανειλημμένα invitations που τους έστελνα!!
Στην μετά εγκυμοσύνης εποχή, μπορεί να μην είχα την πολυτέλεια του χρόνου να κάνω τεστ και να απαντάω κουίζ, όμως μου φάνηκε εξαιρετικά χρήσιμο γιατί σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα κάνω upload αρκετές φωτογραφίες από τα μικρά, οι οποίες είναι προσβάσιμες εύκολα και γρήγορα από πολλούς συγγενείς και φίλους οι οποίοι βρίσκονται μακριά. Μου αρέσει γιατί κρατάω μια επαφή με τους φίλους μου και μαθαίνω νέα τους χωρίς καν να χρειάζεται να μιλήσω μαζί τους, γιατί βρίσκω παλιούς φίλους που είχαμε χαθεί για αρκετό καιρό, γιατί βρίσκω εκεί φίλους που έχω γνωρίσει από τα blog και ανακαλύπτω και άλλες διαστάσεις της προσωπικότητας τους εκτός από αυτής του blog τους και ένα σωρό άλλους λόγους που με έχουν κάνει να βλέπω με καλό μάτι όλο αυτό το διαδικτυακό φακέλωμα που λέγεται facebook.
Οταν όμως κάποιος ακούει διαδικτυακό φασκέλωμα κάπου μπορεί να στραβομουτσουνιάσει και με το δίκιο του ίσως. Γιατί πέρα από το χα χα και χου χου που μοιάζει να είναι το facebook δεν παύει να είναι ένα φακέλωμα. Με την καλή έννοια καταρχήν. Το μέλλον θα δείξει αν είναι και με την κακή έννοια.
Η φίλη μου η Μαρία μου έστειλε εχθές με mail ένα άρθρο που γράφτηκε σχετικά με το facebook για τον Ελευθερο Τύπο του Σαββάτου το οποίο εν ολίγης καταδίκαζε όλη αυτή την προθυμία που επιδεικνύει τόσος πολύς κόσμος παγκοσμίως να φακελωθεί. Ε! Λοιπόν είναι όντως παράξενο που τόσος πολύς κόσμος έσπευσε να καταχωρήσει τα πραγματικά του στοιχεία σε αυτήν την βάση δεδομένων αλλά δεν παραξενεύομαι γιατί το έκανε και γιατί το κάνει ακόμα. Σε ένα κόσμο που το φακέλωμα είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας πλέον το facebook είναι ότι πιο άρτιο υπάρχει αυτή την στιγμή όσον αφορά τις διαδικτυακές υπηρεσίες, οι οποίες άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο κάνουν το ίδιο πράγμα. Ακόμα και τα δωρεάν email που διατηρούμε λογ/σμό κάνουν το ίδιο πράγμα. Μας προωθούν διαφημίσεις ανάλογες των ενδιαφερόντων μας. Πως αλλιώς θα μπορούσε να παραμείνουν δωρεάν άλλωστε? Το ίδιο και το facebook . Το να μείνει δωρεάν στον χρήστη αυτή η υπηρεσία συνεπάγεται ότι κάτι πουλά. Αν αυτό το κάτι είναι τα προσωπικά μου δεδομένα λίγο με νοιάζει. Άσε που δεν θεωρώ τα προσωπικά μου δεδομένα τίποτα ιδιαίτερα σημαντικό, όπως πολύ όμορφα εξηγεί και ο Dralion σε ένα παλιότερο του post, γι΄αυτό άλλωστε και δεν με ενδιαφέρει να τα δημοσιοποιήσω. Εξάλλου άλλοι τα έχουν πουλήσει ήδη από πιο πριν και με πιο άγαρμπο τρόπο από το facebook! Και μάλιστα χωρίς να μου δώσουν τίποτα σαν αντάλλαγμα!

Sunday, May 04, 2008

Το καραμουζάκι και το ξεμαλλιαράκι!!

Αυτά είναι τα πρώτα "χαϊδευτικά" με τα οποία αποκαλώ τα μωρά μου! Μου βγήκαν αυθόρμητα μετά το πρώτο διάστημα της συμβίωσης μας. Θα μου πείτε, τίποτα πιο τρυφερό δεν ήξερα να βρω? Ε! Είπαμε!! Μου βγήκαν αυθόρμητα!! Ελπίζω τουλάχιστον τα επόμενα χαιδευτικά να είναι πιο γλυκά!

Τις τελευταίες εβδομάδες είμαι πλέον μόνη στο σπίτι και αυτό έχει τα καλά του, αλλά έχει και τα κακά του. Τα κακά του είναι ευνόητα. Δεν έχω τον ελευθερο χρόνο που είχα όταν υπήρχε και δευτερο χέρι στο σπίτι, δεν μπορώ να πάω ούτε μέχρι τον φούρνο που είναι δίπλα, οι δουλειές στο σπίτι μένουν πίσω ή δεν γίνονται καθόλου, πολλές φορες τα μωρά κλαίνε περιμένοντας κτλ. Τα καλά πάλι συνοψίζονται στο εξής ένα. Εχω την ψυχική μου ηρεμία. Μην το υποτιμάτε αυτό!! Λίγο είναι να εχεις κάποιον να σου ασκεί κριτική 24 ώρες το 24ωρο?

Να μην πω για το ότι παιδιά που μεγαλώνουν με τις γιαγιάδες τους είναι συνήθως πιο κακομαθημένα γενικώς μιας και δεν τους τίθενται σαφή και σταθερά όρια. Βέβαια το να μεγαλώνει ένα άτομο δυο μωρά και πάλι δεν είναι ότι καλύτερο για κανέναν. Ούτε για τα μωρά τα οποία θα στερηθούν πολλή από την προσοχή που δικαιούνται, ούτε για την μαμά η οποία μπορεί να φτάσει στα όρια των αντοχών της σωματικά μιας και οι σούπερ μαμάδες με το χαμόγελο colgate που βλέπουμε στις διαφημίσεις δεν υπάρχουν!!

Τα πόδια μου είναι στα πρόθυρα να πάθουν τενοντίτιδα από το κούνα κούνα τα ρηλάξ. Ένα στο κάθε πόδι!Οταν δε, είμαι τελείως μόνη και πρέπει να ταΐσω τον έναν και να απασχολήσω τον άλλον μέχρι να τελειώσω που επίσης γκρινιάζει γιατί πεινάει, το να κουνάω με το πόδι μου το ρηλάξ μοιάζει η μόνη λύση! Αν μπορούσα με το περισσευούμενο πόδι να βάζω την πιπίλα στο στόμα όταν πέφτει θα ήταν ιδανικά! Αλλά ακόμα δεν έχω αναπτύξει τέτοιου είδους δεξιότητες!!

Τα μωρά διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους και όσο μεγαλώνουν βλέπω ότι αρχίζουν και διαφοροποιούνται όλο και περισσότερο τα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά. Και όχι μόνο. Το κάθε ένα μοιάζει να έχει διαφορετικό χαρακτήρα.


Ο μεγάλος ή ξεμαλλιαράκι.
Ήδη βγάζει καινούργια μαλλάκια. Στην επόμενη μας φώτο θα έχουμε (ελπίζω) πλούσια κόμη!!

Ο μεγάλος, είναι παιδί μαμ κακά και νάνι. Ελάχιστες φορές θα γκρινιάξει και δεν θα ξέρεις τι θέλει. Κατά βάση όταν κλαίει συμβαίνει ένα πράγμα και μόνο. Πεινάει. Έχει ήδη φτάσει από την προηγούμενη εβδομάδα τα 4,5 κιλά και όταν πεινάει κλαίει γοερά με παράπονο. Εννοείται ότι τρέχουν δάκρυα από τα μάτια του όταν αργήσεις 5 λεπτά να τον ταΐσεις! Τις περισσότερες ώρες όταν δεν τρώει, ή κάθετε ήσυχος και παίζει κουνώντας τα χέρια του και βγάζοντας αναγνωριστικές κραυγές ή κοιμάται. Κατά τ'αλλα αυτός είναι ο χαδιάρης της οικογενείας μάλλον.Κάνει αστείες γκριμάτσες και μετά το φαί είναι όλο γλύκα και νάζια!




Ο μικρός ή καραμουζάκι.
Είναι αυτός που θα μου βάλει τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι μου φαίνεται
(Αν δεν μου τα εχει βαλει ήδη!!).


Ο μικρός τώρα είναι ΤΟ νεύρο!! Ένα απόγευμα μετά από ένα μαραθώνιο ασταμάτητου κλάματος αναρωτηθήκαμε μήπως έχει κολικούς και πονάει και για αυτό έκλαιγε τόσο. Σιγά και μη!! Νεύρα ήταν όλα!! Όταν χορτάσει, τραβάει μια με το χέρι του στο μπιμπερό που αν δεν έχεις τον νου σου θα βρεθεί κανά μέτρο μακριά! Όταν πεινάει, και του δώσεις πιπίλα νομίζεις ότι θα την σκίσει με την μανία που την δαγκώνει! Όταν του δώσεις πιπίλα όταν έχει τα νευρα του θα την βρεις στο πάτωμα από την μανία του να την βγάλει έξω από το στόμα του! Κλαίει δυνατά και τόσο επιτακτικά που σου δίνει την εντύπωση ότι τον σφάζεις. Τελικά ανακάλυψα ότι όταν τον πιάνουν τα νεύρα του το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να τον αφήσω μόνο του να κλάψει. Μετά από 5 λεπτά πάω και τον βρίσκω κοιμισμένο!

Άβυσσος η ψυχή των μωρών!!!



Οταν κοιμούνται, είναι αγγελούδια. Δυστυχώς δεν κρατάει πολύ!!

Saturday, April 19, 2008

Θέλω αλλά δεν μπορώ.

Ποιος είπε ότι δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει μόνο δεν θέλω???

Ε! Λοιπόν εγώ έχω πολλά θέλω που δεν τα μπορώ και να μερικά από αυτά!

  • Θέλω να μην ξυπνάω τα βράδια αλλά δεν μπορώ γιατί πάντα κάποιος πεινάει!
  • Θέλω να μπορέσω να φάω χωρίς να με διακόψει κάτι αλλά δεν μπορώ γιατί πάντα κάποιος κάτι θέλει!
  • Για πρώτη φορά στην ζωή μου ΘΕΛΩ να μαγειρέψω αλλά δεν μπορώ γιατί αν το τολμήσω μπορεί και να καεί το σύμπαν!
  • Θέλω να κλείσω ραντεβού και δεν μπορώ γιατί εξαρτάτε από το πότε θα πεινάσουν και θα φάνε τα μικρά.
  • Θέλω να φορέσω τα παλιά μου παντελόνια αλλά δεν μπορώ γιατί δεν μου κουμπώνουν λόγω κοιλιάς.

Τελευταία διαπίστωσα, ότι πέραν από αυτά που πρακτικά πλέον δεν μπορώ να κάνω και ας θέλω ,υπάρχουν και αυτά που πάντα ήθελα και πάντα δεν μπορούσα να κάνω.

Όπως το να ανταποδώσω τα ίσα σε κάποιον που μου φέρθηκε στο παρελθόν επιεικώς αναίσθητα.

Αυτό το τελευταίο θα το πολεμήσω γιατί ίσως μπορέσω να το πετύχω. θα προσπαθήσω να φέρω στην μνήμη μου τα τότε συναισθήματα, μπας και μπορέσω να αρνηθώ με την σειρά μου αυτά που μου έχουν αρνηθεί στο παρελθόν, πολλές φορές αναίτια.

Σήμερα, είναι η πρώτη από τις μέρες που θα ακολουθήσουν και θα είμαι εντελώς μόνη με τα μικρά σπίτι. Έχω την εντύπωση ότι είναι καλύτερα έτσι. Ο χρόνος θα δείξει!

Thursday, March 27, 2008

Ένα στα γρήγορα...

...προτού ξυπνήσουν τα μικρά!

Ήρθε και το δεύτερο μικρό στο σπίτι και ο ελεύθερος μου χρόνος έχει πλέον σχεδόν μηδενιστεί! Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν σας διαβάζω πια. Απλά δεν μπορώ να σχολιάζω! Γιατί σας διαβάζω όταν θηλάζω! Και δεν θέλω σχόλια!
Φυσικά και κανακεύω τα μωρά όταν τα ταίζω! Αλλά όπως και να το κάνει κανείς οι ώρες αυτές μοιάζουν πότε πότε ατέλειωτες και μ'αυτόν τον τρόπο καταφέρνω να ψυχαγωγούμε όταν δεν υπάρχει κανείς άλλος στο σπίτι να μου μιλάει εκείνη την ώρα! Αυτή είναι επίσης η μόνη ώρα που μπορώ να μιλήσω με την ησυχία μου στο τηλέφωνο με την φιλενάδα μου! Εκείνη βέβαια νιώθει τύψεις γιατί έχει την αίσθηση ότι με αποσπά από το καθήκον μου, αλλά την διαβεβαιώ ότι κάθε άλλο παρά αυτό συμβαίνει γιατί μου αποσπά την σκέψη από το "ποτε επιτέλους θα τελειώσει?" και "νιώθω λες και θηλαζω έναν αιώνα και έχουν περάσει μόνο 5 λεπτά?"

Η πρώτη μέρα με τα δύο μωρά στο σπίτι ήταν μες την τρέλα! Αφού κοιταζόμασταν με τον άντρα μου και μας έπαιρναν τα γέλια! Δεν ξέραμε τι να πρωτοκάνουμε! Η δεύτερη μέρα κύλησε πιο ήρεμα αν και επίσης το ίδιο κουραστικά! Σε καμιά εβδομάδα θα δω πως θα σταθεροποιηθεί η κατάσταση και αν χρειάζομαι συνεχή βοήθεια με τα μικρά! Αυτό πάντως που σίγουρα χρειάζομαι είναι μια μαγείρισα να μου κάνει να τρώω γιατί νιώθω να πεινάω σαν λύκος!! Και αυτό δεν είναι ότι καλύτερο για να χάσω τα έξι κιλά που μου έμειναν αμανάτι από την γέννα!!

Το πιο σπαστικό πράγμα που μου συμβαίνει είναι όταν πάω να τους αλλάξω και αφού τους έχω καθαρίσει καλά καλά, τους έχω βάλει τις κρεμούλες τους κτλ. και δευτερόλεπτα πριν τους βάλω την πάνα, αρχίζουν να κατουράνε και κάνουνε τον τόπο και τους εαυτούς τους χάλια μαύρα!! Εκεί νιώθω να είμαι έτοιμη να χάσω την υπομονή μου! Επειδή όμως ξέρω ότι δεν το κάνουν επίτηδες, παίρνω βαθιά ανάσα και ξαναρχίζω από την αρχή!!

Το μεγαλύτερο διάστημα που κοιμάμαι συνεχόμενα πλέον είναι 2 ώρες το πολύ! Αφού όταν αρχίσω να κοιμάμαι τουλάχιστον 5 ώρες συνεχόμενες θα μου φανεί σαν ψέμα! Οπως μου φαίνεται το ότι μπορώ επιτέλους να κοιμάμαι ξανά μπρούμυτα μετά από πάνω από επτά μήνες!

Ωπ!! Ακούω μια φωνούλα! Ο μεγάλος ξύπνησε! Πρέπει να βιαστώ γιατί είναι θέμα (λίγου) χρόνου να ξυπνήσει και ο μικρός!
Και όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν τα μπορώ τα κλάματα!!

Αργά το σκέφτηκα ε??? ;-)


Monday, March 17, 2008

Και ναι! Ηρθαν στον κόσμο τα ζουζούνια μου!!



Τα βλέπω και ακόμα δεν το πιστεύω ότι αυτά τα δύο τα είχα μέσα στην κοιλιά μου! Μου φαίνεται πραγματικά απίστευτο!

Το ιστορικό της αντίστροφης μέτρησης έχει ως εξής: Δύο μερές περίπου μετά το τελευταίο μου post στις 20 Φεβρουαρίου έκανα εισαγωγή στην κλινική λόγω πρόωρων συσπάσεων. Φυσικά εγώ ήμουν στον κόσμο μου και δεν είχα πάρει χαμπάρι τίποτα! Σάμπως είχα ξαναγεννήσει? Ας είναι καλά η φιλη μου η Μαρία που τρομοκρατημένη σχεδόν με πίεζε να πάρω τηλέφωνο τον γιατρό μου να του αναφέρω τα συμπτώματα που είχα! Τελικά το έκανα και το αποτέλεσμα ήταν να με στείλει σούμπιτη στην κλινική όπου πέρασα εκεί μέσα τις επόμενες δεκαεφτά μέρες μέχρι που τελικά γέννησα!
Δεν σας λέω πόσο μου κακοφάνηκε στην αρχή αυτή η απότομη αλλαγή στην ζωή μου. Ξαφνικά έχασα την βόλεψη μου του σπιτιού μου και την ηρεμία μου και βρέθηκα με την πεταλούδα με τον ορό στο χέρι σε ένα άγνωστο περιβάλλον! Παιρνόντας όμως οι μέρες, τις οποίες σχεδόν δεν κατάλαβα, μιας και φρόντισα να κάνω την διαμονή μου εκεί όσο το δυνατόν πιο ευχάριστη και σκεφτόμενη φυσικά και τα χειρότερα που γλύτωσα στο τσακ, το να βρεθώ να με τρέχουν Αθήνα να γεννήσω ή να γεννήσω και να μου πάρουν τα μικρά σε κάποιο νεογνολογικό κέντρο ειδικευόμενο σε πρόωρα βρέφη (φυσικά εκτός Ρόδου επίσης), με έκανε να δω λίγο την αισιόδοξη πλευρά της όλης κατάστασης!

Τα άγχη που είχα εκεί μέσα ήταν δύο βασικά. Το ένα ήταν να μου βρίσκουν φλέβα για να τρέχει το φάρμακο! Σε σύντομο χρονικό διάστημα και η καλύτερη φλέβα μου βούλωνε με αποτέλεσμα να θέλει αλλαγή η πεταλούδα! Το άλλο μου άγχος ήταν ότι ο γιατρός μου θα έλειπε για τρεις μέρες περίπου το π/σ/κ της απόκριας γιατί θα πήγαινε στο Αγιο Όρος! Τις 3 τελευταίες μέρες δηλαδή προτού μπω στον 9ο μήνα! Φευγοντας του ευχήθηκα καλό ταξίδι, του πρότεινα ένα βιβλίο για το τριήμερο και του υποσχέθηκα ότι θα τον περιμένω να γυρίσει!

Και έτσι είχα σκοπό να κάνω! Κάποιος άλλος όμως μέσα στην κοιλιά μου ζοριζόταν φαίνεται πολύ και δεν ήταν ιδιαίτερα υπομονετικός! Και έτσι τα ξημερώματα της Καθαρής Δευτέρας ο "μικρός" στα αριστερά της κοιλιάς μου έσπασε τα νερά και έτσι ξεκίνησα τον δρόμο χωρίς επιστροφή. Ο γιατρός μου είχε μόλις γυρίσει από το ταξίδι του και λίγο πριν μπω στο χειρουργείο του έκανα πλάκα και του έλεγα "Ενταξει. Είχα πει να σε περιμένω να γυρίσεις αλλά φαντάζομαι ότι δεν περίμενες ότι με το που πατούσες το πόδι σου στην Ρόδο θα σε έσερνα για δουλειά!". Εκείνος μου είπε ότι ένας γέροντας εκεί του πρότεινε να μείνει άλλη μια μέρα και το σκέφτηκε για κάποια στιγμή αλλά στο τέλος του είπε ότι δεν γινόταν να μείνει γιατί είχε ένα προαίσθημα με μια "άθεη" που κυοφορεί δίδυμα!! Και ο γέροντας του είπε ότι ακόμα και οι άθεοι όταν τα βρουν σκούρα επικαλούνται τα θεία. Ακόμα και τότε, μέσα στον πόνο μου, είχα το κουράγιο να του ανταπαντήσω ότι την άλλη φορά που θα του πει κανείς κάτι τέτοιο να του πει ότι ακόμα και αν συμβαίνει αυτό δεν αποδεικνύει ότι βαθιά μέσα του πιστεύει σ'αυτά όσο το ότι βγαίνει αυθόρμητα από αυτά που ακούγε μια όλοκληρη ζωή από τότε ακόμα που ήταν βρέφος. Αν δεν μεγάλωνε με αυτά προφανώς και δεν θα τα ξεστόμιζε!

Μ' αυτά και μ'αυτά βρέθηκα στο χειρουργικό κρεββάτι ξημερώματα Καθαρής Δευτέρας όπου και είδα τα μωρούλια μου να γεννιούνται! Ο πρώτος, ο μεγάλος, γεννήθηκε περίπου δυομιση κιλά και βγήκε ίσα ίσα ένα λεπτό πιο νωρίς από ότι ο δεύτερος, ο μικρός, ο οποίος γεννήθηκε ίσα ίσα 1600 γραμμάρια και αναγκάστηκε να μείνει στη θερμοκοιτίδα αρκετές μέρες μέχρι να πάρει τα πάνω του και να μπορεί να είναι αυτόνομος! Ήταν αυτός που έσπασε τα νερά προφανώς γιατί ζορίστηκε μιας και είχε πλακωμένη την μία αρτηρία και δεν τρεφόταν σωστά. Χώρια που είχε δέσει κόμπο τον ομφάλιο λώρο!



Σήμερα, μια εβδομάδα μετά την γέννηση τους, νιώθω ήδη πολύ καλύτερα από κάθε άποψη. Ο μικρός έχει μείνει στο μαιευτήριο μέχρι να πάρει λίγο βάρος παραπάνω για να μπορέσω να τον φέρω σπίτι. Αυτό μάλλον δεν θα αργήσει μιας και τρώει κανονικά και συνήθως ζητάει παραπάνω και ήδη έχει πάρει αρκετό βάρος. Το μόνο θετικό του ότι ήρθα σπίτι με ένα από τα δύο μωρά είναι ότι έχω την ευκαιρία να προσαρμοστώ στην νέα τάξη πραγμάτων και να οργανώσω κάποια πράγματα κάπως καλύτερα.
Δεν ξέρω αλήθεια πως θα είναι στο μέλλον, και πόσο θα ζορίσουν τα πράγματα, αλλά προς το παρόν, αφού έχω τον χρόνο να γράψω post, είναι σίγουρα πολύ καλύτερα από όσο περίμενα!!