WaterPark Ρόδος! Must για παιδιά!

 Δεδομένου ότι οι "διακοπές" μας κάθε χρόνο  εξαιτίας του ότι είμαστε Ρόδο, είναι συνήθως αποσπασματικές, μιας και βρισκόμαστε παρέα με τα κύματα συχνά πυκνά καθ-όλη την διάρκεια του καλοκαιριού και καμία σχέση δεν έχουν με την έννοια των διακοπών που συνήθως έχει κάποιος στο μυαλό του (να πάμε δηλαδή σε κάποιο άλλο μέρος όπου θα τρώμε θα πίνουμε θα ξαπλάρουμε και θα βολτάρουμε), προσπαθούμε να ευχαριστιόμαστε την ζέστη και την ηλιοφάνεια όσο το δυνατόν περισσότερο με δραστηριότητες τέτοιες που χωρίς αυτά τα δύο συστατικά είτε δεν γίνονται είτε δεν ταιριάζουν. Κάθε πράγμα στο καιρό του λένε και ο κολιός τον Αύγουστο και έτσι είναι!

Στην είσοδο

Μια λοιπόν από τις διασκεδάσεις  που επιδιώκουμε έστω μια φορά τον χρόνο, κάθε καλοκαίρι,  να απολαμβάνουμε οικογενειακώς είναι το να περάσουμε μια μέρα πλατσουρίζοντας στις νεροτσουλήθρες του  WaterPark  εδώ στην Ρόδο.

Δεν θα αναφερθώ στο πόσο extreme  νεροτσουλήθρες έχει καθώς και στην ποικιλία παιχνιδιών για ενήλικες μιας και εμείς κατοικοεδρεύσαμε για άλλη μια φορά στο παιδικό τμήμα το οποίο έχει εξίσου διασκεδαστικές δραστηριότητες για ενήλικες όπως και για παιδιά!
 
       

Για ενήλικες

Το μόνο μειονέκτημα είναι το σχετικά υψηλό κόστος  που έχει, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να είναι μια τακτική διασκέδαση, τουλάχιστον για οικογένειες. Το κόστος εισόδου στο πάρκο ανέρχεται στα 20€ για τους ενήλικες και στα 15€ για τα παιδιά άνω των 3 ετών. Μια οικογένεια όπως οι δική μου δηλαδή, με 2 ενήλικες και 2 παιδιά 4,5 ετών πληρώνει 70€ μόνο για να μπει. Από εκεί και πέρα ότι φας και ότι πιεις είναι εξτρά. Αυτό όμως το κόστος είναι προαιρετικό μιας και μπορείς να φέρεις μαζί σου το φαγητό και τα ποτά. Για να πιάσουν τόπο τα χρήματα αξίζει να πας από νωρίς, αν είναι δυνατόν πριν τις 12 ( το πάρκο ανοίγει στις 9:30) και να μείνετε όσο αντέχετε αργά (Τα παιχνίδια κλείνουν στις 7 παρά τέταρτο μέχρι τον Αύγουστο και 6 παρά τέταρτο από Σεπτέμβρη και μετά).

Για μεγάλα παιδιά...

 

... και μικρά παιδιά

Εμείς πάντως κλείσαμε 6,5 ώρες ασταμάτητο πήγαινε έλα συν ένα μισάωρο που κράτησε το photoshooting  στην αρχή και το διάλειμμα για φαγητό!

Ιδού η Ρόδος, ιδού και η Τσαμπίκα!

Για όσους δεν ξέρουν γιατί λένε τους Ροδίτες και Τσαμπίκους, να τους ενημερώσω ότι αυτό συμβαίνει γιατί εμείς εδώ έχουμε μια αποκλειστική παναγία που δεν υπάρχει πουθενά αλλού! Εδώ είναι η μόνιμη βάση και κατοικία της. Την λένε επίσης και ψηλή γιατί το ξωκλήσι της βρίσκεται στο πιο ψηλό σημείο του πετρώδους βράχου που βλέπετε στην παρακάτω φωτογραφία. Καταπληκτική θέα και τοποθεσία από εκεί πάνω γι' αυτό είναι  χαλάλι ο κόπος και ο ιδρώτας να ανεβείτε τα 300 τόσα σκαλιά για να φτάσετε εκεί.  Το γεγονός ότι η συγκεκριμένη παναγία ειδικεύεται στην τεκνοποιία, αποτέλεσε το εφαλτήριο για να πάρουν παιδιά το όνομα της με αποτέλεσμα επάνω στην Ρόδο να έχεις πολλούς με το όνομα  Τσαμπίκος και Τσαμπίκα.

Αυτή λοιπόν είναι η πιο αγαπημένη μου παραλία. Ένας μεγάλος κολπίσκος, γεμάτος άμμο, εντός και εκτός θάλασσας, ο μισός σχεδόν, οργανωμένος με ξαπλώστρες, ομπρέλες, καντίνες, jet ski  κτλ και ο άλλος μισός ανεκμετάλλευτος όπου πας με την ομπρελίτσα σου και τα σχετικά σου και απλώνεσαι όπως θες.

Είναι η πιο  baby friendly  παραλία που ξέρω πάνω στο νησί, μιας και όπως έχω ήδη πει, είναι αμμουδερή μέσα έξω, είναι πεντακάθαρη, συνήθως χωρίς καθόλου κύμα, σε θερμοκρασία ιδανική για να μην παγώνεις μπαίνοντας και να δροσίζεσαι τόσο όσο να μην θες να βγεις από μέσα και το βασικό για όλους όσους έχουν μικρά παιδιά ότι είναι τόσο ρηχά για αρκετά μέτρα που δεν φοβάσαι και δεν χρειάζεται να είσαι συνέχεια μέσα μαζί τους.

Περιττό να πω ότι κάθε φορά που πάμε κλείνουμε τουλάχιστον 4-5 ώρες το λιγότερο (με τόσα που κουβαλάμε δεν αξίζει να πας για λιγότερο) και αν δεν ήταν σχετικά μακριά από το σπίτι (μισή ώρα δρόμος περίπου, άρα τρώμε μία ώρα συνολικά στην διαδρομή) και δεν είχαμε και την σχετική λάτρα μετά, σίγουρα θα καθόμασταν περισσότερο.

Στις φώτο δείτε τα μικρά επί τω έργω.  Μέσα και έξω από την θάλασσα, ασταμάτητα για όση ώρα είμαστε εκεί.  Το αντηλιακό πάει σύννεφο και εμείς περνάμε σχετικά χαλαρά. Τόσο χαλαρά που φέτος ευελπιστώ να τελειώσω ένα βιβλίο με διηγήματα (Το εγχειρίδιο του κτηνώδους φόνου για ζωόφιλους της  Πατρίτσια Χάισμιθ) που έχω μέσα στην τσάντα θαλάσσης και σέρνω μαζί τα τελευταία τρία καλοκαίρια!

Καλό καλοκαίρι να έχουμε!

Ένας αχταρμάς!

Εχθές είχα γενέθλια. Πάτησα αισίως τα σαράντα και μπορώ για ένα εξάμηνο ακόμα να λέω ότι είμαι 39! Μια μικρή περίοδος χάριτος. Στα αυτιά μου το 39 ακούγεται σαφώς καλύτερα από το 40, οπότε ας είναι.

Τώρα που γράφω είναι πρωί, ενώ τα μικρά κοιμούνται και πριν με εγκαταλείψουν οι δυνάμεις μου, πράγμα σίγουρο πια προς το τέλος της μέρας. Θα αναφέρω επιγραμματικά (τρόπος του λέγειν) τα "νέα" μου από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ μέσα, άσχετα μεταξύ τους και αμφιβόλου ενδιαφέροντος.
Part I - Ευχάριστα
Χάθηκα διαδικτυακά, είναι αλήθεια. Είχα αρχίσει από πολύ πριν αλλά το αποκορύφωμα ήρθε τον προηγούμενο μήνα που είχαμε πάει οικογενειακώς διακοπές και κατάφερα να αποτοξινωθώ κάπως από το διαδίκτυο μιας και η πρόσβαση εκεί που ήμουν ήταν σχεδόν αδύνατη. Αυτό μου έκανε καλό γενικά, με ξεκούρασε και  τώρα απλά χρησιμοποιώ το διαδίκτυο για να συγκρίνω τιμές για κάποια είδη που χρειάζομαι ενόψει χειμώνα, για να διαβάζω καμιά άποψη και να ενημερώνομαι υποτυπωδώς για τα τεκταινόμενα και φυσικά να παίζω το δικό μου εθιστικό παιχνίδι στο  facebook το οποίο ελπίζω να μην καταφέρει μια μέρα να με αποβλακώσει εντελώς. Τι να κάνουμε? Ο καθένας με τα πάθη και τις αδυναμίες του.

Τα μικρά μου μεγαλώνουν και κάθε μέρα που περνά και συνειδητοποιώ ότι από μωράκια έγιναν πλέον παιδάκια χαίρομαι όλο και περισσότερο. Ναι. Προτιμώ σαφώς τα παιδάκια από τα μωράκια  και δεν μου λείπει καθόλου η μωρουδίστικη ηλικία.  Μου αρέσει που μπορώ να συνεννοούμαι μαζί τους, που μπορώ να παίζω μαζί τους (άσχετα που το μπάσκετ δεν είναι το φόρτε μου. Θα προτιμούσα να ντύνω και να χτενίζω κούκλες αλλά τι να κάνουμε? Γούστα είναι αυτά!) που μπορούμε να βολτάρουμε για ώρες χεράκι χεράκι και που πλέον τρώνε μόνα τους! Άμα ανεξαρτητοποιηθούν περισσότερο νομίζω θα περνάμε ακόμα πιο όμορφα. Αυτόν τον μήνα είμαστε σπίτι  και  κάνουμε training  για την τουαλέτα, ξυπνάμε αργά, παίζουμε "μπάλα μπακετ" πάμε για μπάνια στην θάλασσα και λιώνουμε ενίοτε μπροστά από μια τηλεόραση βλέποντας Cars ασταμάτητα. Είναι η νέα μας εμμονή μετά τον Nemo, Shrek, και Bolt. Μέχρι τον Σεπτέμβρη που ξεκινάμε παιδικό και αναγκαστικά η τηλεόραση και ο πρωινός ύπνος θα ελαττωθούν σημαντικά!
Part II - Δυσάρεστα
Οι διακοπές μάλλον μου έκαναν και άλλο καλό γιατί έπαψα να βλέπω τηλεόραση εντελώς. Πριν φύγω έβλεπα περίπου για μία ώρα το πρωί το πρωινό του Σκάι. Ειδήσεις έχω πάψει να βλέπω χρόνια τώρα και μόνο τυχαία ίσως παρακολουθούσα μια στο τόσο. Είχα την εντύπωση λοιπόν από αυτή την ενημέρωση που είχα (όπως έγραφα στο προηγούμενο μου post ) ότι κάτι  καλό πάει να γίνει ανάμεσα στα δεινά που συμβαίνουν καθημερινά. Νόμιζα ότι θα διορθωθεί κάτι στην καθημερινότητα μου. Νόμιζα ότι  είναι καλό να συνεχίσουμε με το ευρώ. Τελικά καταλήγω να λέω ότι δεν με νοιάζει τι νόμισμα θα έχουμε αρκεί ο κόσμος να μπορεί να βγάζει το ψωμί του και να ζει αξιοπρεπώς. Η εικόνα που έχω σήμερα από το άμεσο μου περιβάλλον είναι τραγική και σε καμιά περίπτωση δεν δείχνει ότι κάτι καλό πάει να γίνει. Το αντίθετο. Και είναι ακόμα καλοκαίρι και το νησί είναι πήχτρα στον κόσμο. Από που να ξεκινήσω να λέω? Ότι η ξαδέρφη μου δίπλα έσπασε πριν ενάμιση χρόνο και βάλε το πόδι της και τραβιέται ακόμα γιατί μια οι γιατροί απεργούν και μια τα νοσοκομεία δεν έχουν υλικά? Ο πατέρας μια φίλης μου έμεινε άνεργος στα 60 του γιατί για πρώτη φορά φέτος δεν ανανεώθηκε η σύμβαση του? Ότι σκάνε ακάλυπτες επιταγές μέρα την μέρα? Ότι ο αδερφός μου είναι απλήρωτος εδώ και ένα τρίμηνο? Ότι όλες οι υπηρεσίες του δημοσίου υπολειτουργούν ενώ θα έπρεπε να εργάζονται φουλ? Ότι ανοίγουν τρύπα στον δρόμο και δεν τον φτιάχνουν ξανά? Όχι δεν φταίει η χαλαρότητα του Αυγούστου. Το ίδιο θα είναι και τον Σεπτέμβρη.
Αυτά και άλλα πολλά σε ένα μέρος που σφύζει από ζωή. Και έρχονται μετά τα ελεεινά ΜΜΕ να μου πουν ότι για την κατάντια μας φταίει ο ανάλγητος φορτηγατζής και το ταξιτζής, φταίει ο δημόσιος υπάλληλος με τον παχυλό του μισθό, φταίει ο ελεύθερος επαγγελματίας με την φοροδιαφυγή  του φταίει ο ένας και ο άλλος συνάνθρωπος μου και δεν φταίνε τα μεγαθήρια οι τράπεζες που μας ξεζουμίζουν και δεν φταίνε αυτοί που οργάνωσαν αυτό το πλαίσιο για να μπορεί ο καθένας να συνεισφέρει στο ποσοστό που του αναλογεί στην κατάντια αυτής της χώρας? Στρέφουν τον έναν εναντίον του άλλου. Αυτό κάνουν για να μπορούν αυτοί να κάνουν την δουλειά τους ανενόχλητοι.

Δεν ξέρω  πως ήταν η ζωή στον καιρό της χούντας γιατί ήμουν πολύ μικρή για να θυμάμαι. Όμως το σήμερα δεν μου θυμίζει και πολύ δημοκρατία. Τέλος η ανωνυμία στο διαδίκτυο,  χημικά στις πλατείες μόνο και μόνο για να μην φάει καμιά ξώφαλτση ροχάλα κάποιος από τους αναίσχυντους εκπροσώπους μας που για άλλο πράγμα ψηφιστήκαν και το αντίθετο κάνουν, Ουσιαστική μονοφωνία και προπαγάνδα στα ΜΜΕ κ.α. Τι άλλο ακόμα πιο οφθαλμοφανές?

Part III - Βιβλία
Τώρα το καλοκαίρι με το άπλετο φως του ήλιου λέει πολύ το διάβασμα. Τα απογεύματα λοιπόν που δροσίζει και λίγο πριν ξυπνήσουν τα μικρά από τον μεσημεριανό τους ύπνο, διαβάζω λίγο και αυτήν την εποχή έχω τα εξής που περιμένουν να τα τελειώσω κάποια στιγμή:
1. Πως να μιλήσετε στα παιδιά σας για το σεξ
2. Οι φιλόσοφοι και ο έρωτας
Ωραίος συνδυασμός ε?

Καλό μήνα να έχουμε!

Κρυουλιάρης άνθρωπος, τι την ήθελα την θάλασσα?

Σήμερα πήγα για πρώτη φορά στην θάλασσα! Κατάφερα να πάρω ένα κιτρινισμένο χρώμα γενικώς και σε ορισμένα σημεία που ήταν λίγο παραπάνω εκτεθειμένα στον ήλιο όπως π.χ. το δεξί μου χέρι, πήρα ένα βαθύ ροζ!! Ναι! Δεν είμαι για να βάλω ξώπλατο! Χρειάζεται να περιμένω!
Και φυσικά μάλλον έπρεπε να περιμένω για να πάω και στην θάλασσα, καθότι δεν είμαι και ιδιαίτερα φανατική του μαυρίσματος και το βασικότερο όπως είπα 2 ποστ πριν είμαι κρυουλιάρα με όλη την σημασία της λέξης!

Παρόλο που έξω είχε 35 βαθμούς μετρημένα, το νερό της θάλασσας ήταν κρύο σαν πάγος! Και όσο πιο ζέστη είχε έξω, το νερό μου φαινόταν ακόμα πιο κρύο από όσο ήταν!
Μου λύθηκε η απορία γιατί περιμένω να πάει Ιούλης για να πάω θάλασσα! Περιμένω να ζεσταθεί το νερό! Πως άλλοι περιμένουν τον θερμοσίφωνα για να κάνουν μπάνιο? Ε! Εγώ περιμένω τον ήλιο να ζεστάνει το νερό της θάλασσας!

Έτσι λοιπόν έριξα ένα ύπνο στην ξαπλώστρα, διάβασα 2-3 διηγήματα από τους Μύθους του Εσσε και απόλαυσα το δροσερό αεράκι βλέποντας την θάλασσα!
Συγνώμη αλλά δεν άντεχα να είμαι μέσα!!!

Ή είσαι κρυουλιάρης ή δεν είσαι!

Πρώτη φορά σήμερα από τότε που μπήκε το καλοκαίρι φόρεσα ξώφτερνα παπούτσια.

Αφού ρώτησα εχθές αγανακτισμένη τον φαζούλη μου "Αμάν πια, πότε θα μπει αυτό το καλοκαίρι, να αρχίσω να φοράω κανένα πέδιλο",
γυρνάει εκείνος και κοιτώντας με απορημένος αναφωνεί "Μα καλά που ζεις? 35 βαθμούς είχε σήμερα έξω".

Μάλλον υπερέβαλε γιατί ήδη νιώθω τα πόδια μου κρύα!

Το μειονέκτημα του καλοκαιριού!

Έλεγα δεν μπορεί! Δεν μπορεί να τα βρίσκω όλα τέλεια στο καλοκαιρί! Τρωγόμουνα να βρω ένα μειονέκτημα! Και σήμερα το μεσημέρι κατά την διάρκεια της διαδρομής από την θάλασσα προς τα πίσω, μου ήρθε φλας! Το βρήκα!

Δυστυχώς το καλοκαίρι, δεν μπορείς να βάλεις ζαρτιέρες με δικτυωτές κάλτσες!!

Ζεστό ή "αποστειρωμένο" καλοκαίρι

Mετά τα παγωτά, σειρά έχει το καλοκαίρι. Η πιο αγαπημένη μου εποχή.

Μου αρέσει το καλοκαίρι για την λάμψη του, που σε ξυπνάνε το πρωί οι εκτυφλωτικές ακτίνες του ήλιου που περνάνε μέσα από τις γρίλιες αντί για το ξυπνητήρι, που βολτάρεις άνετα όπου θες, που ιδρώνεις και γίνεσαι αυτόματα σέξυ χωρίς να χρειαστεί να κάνεις απολύτως τίποτα, που δεν φοράς σχεδόν τίποτα, και επιτέλους για μια εποχή δεν χρειάζεσαι, κάλτσες, κασκόλ, πιτζάμες, ούτε καν εσώρουχα!

Και σκέφτομαι…άραγε αν δεν κάνει ζέστη, καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για καλοκαίρι? Η μήπως πια όλοι προτιμάμε το καλοκαίρι καρτ-ποστάλ που δεν ιδρώνει κανείς, δεν ξεφτίζουν τα μακιγιάζ, ντύνεσαι κυριλέ, και κουβαλάς και καλού κακού μαζί σου ένα πανωφόρι μπας και φυσήξει κανένα αεράκι και σε δροσίσει λίγο παραπάνω? Ένα τέτοιο «μη» καλοκαίρι θέλουμε?

Όχι παγωτό κανταΐφι. Παγωτό ΜΕ κανταΐφι!

Το καλοκαίρι καλά κρατεί, και εγώ τσακίζω τα παγωτά το ένα μετά το άλλο!

Είμαι φανατικός λάτρης των γλυκών γενικά. Είμαι αυτή που ποτέ δεν θα αρνηθώ κέρασμα γλυκού σε ξένο σπίτι, είμαι επίσης αυτή, που όσο και αν δεν ακούγεται «πρέπον» θα ζητήσω extra μερίδα αν μου αρέσει!

Στο σπίτι μου δεν μου λείπουν ποτέ τα γλυκά. Πάντα κάτι θα μου βρίσκεται. Τώρα το καλοκαίρι όμως οφείλω να ομολογήσω ότι δεν «τραβιούνται» ιδιαίτερα. Υπάρχει όμως ένα γλυκό που είναι η «διαχρονική απόλαυση» μου. Το παγωτό με κανταΐφι! Και δεν λέω κανταΐφι με παγωτό, γιατί δεν είναι! Δεν είναι ένα κανταΐφι με μια κουτσουλιά παγωτό δίπλα. Είναι ένα (παρά λίγο) μισό κιλό παγωτό με ένα κανταΐφι μέσα! Δεν μ’ αρέσει καθόλου το έτοιμο παγωτό κανταΐφι που δεν έχει καμιά νοστιμιά σχεδόν. Το φύλλο έχει ήδη πανιάσει μέσα στο παγωτό.

Έτσι παίρνω μπόλικο φρέσκο παγωτό βανίλια, και αν είναι δυνατόν φρέσκο κανταΐφι. Βάζω το κανταΐφι μέσα σε ένα μεγάλο μπολ και το χώνω με το παγωτό. Από εκεί και μετά όλα τα άλλα είναι σκέτη απόλαυση. Με κάθε κουταλιά νιώθω το τραγανό φύλλο, το σιρόπι, τα κομματάκια καρυδιού και την κανέλα να ενώνονται τέλεια με το παγωτό βανίλια μέσα στο στόμα μου.

Αχ! Να είχα τώρα ένα!!

Σήμερα η θάλασσα ήταν σχεδόν τέλεια!

Σήμερα έκανα το πρώτο μπάνιο στην θάλασσα στο νησί μου! Η θάλασσα ήταν το κάτι άλλο. Έξω έκανε τόση ζέστη όση έπρεπε. Μέσα στην θάλασσα το νερό ήταν τόσο δροσερό όσο έπρεπε. Το αεράκι που φυσούσε ήταν συνεχές και διακριτικό. Ακριβώς στην κόψη του να σε δροσίζει και να μην γίνεται ενοχλητικό. Ο κόσμος ήταν τόσος όσος χρειαζόταν για να μπανιαριστούν όλοι άνετα. Δεν σου έκανε αίσθηση να βγεις έξω. Όλα ήταν σχεδόν τέλεια!

Ξέρω τι αναρωτιούνται οι περισσότεροι. Πως είναι δυνατόν να ζεις σε νησί που η θάλασσα απέχει από το σπίτι σου 5-10 λεπτά και δεν είσαι εκεί κάθε μέρα. Όσοι είναι επίσης από νησί ξέρουν την απάντηση. Οι περισσότεροι (και ειδικά αυτοί που δεν έχουν μεράκι με την θάλασσα σαν του λόγου μου) έχουν το εξής σκεπτικό. «Η θάλασσα είναι εκεί. Δεν φεύγει. Θα πάω αύριο.»

Και κάπως έτσι θα περάσει και το φετινό καλοκαίρι… θα πηγαίνω θάλασσα από … αύριο!!!

ΟΧΙ πάλι βροχή!

Και να που διαψεύστηκα! Δεν πίστευα ότι θα έβρεχε σήμερα!

Ξύπνησα και νόμιζα ότι ήταν φθινόπωρο και πάλι. Άκουγα βέβαια για τις κακοκαιρίες αλλού ( παρόλο που σπάνια βλέπω πια ειδήσεις, τα βασικά τα μαθαίνω!) αλλά είχα την αίσθηση ότι όπως και τις άλλες φορές , εκείνες τις πολυδιαφημιζόμενες κακοκαιρίες μέσα στον χειμώνα, που αλλού παρά λίγο να πνιγούν και εμείς εδώ τις περάσαμε στο πόδι, που ούτε καν πέρασαν από δίπλα μας, κάπως έτσι θα την γλιτώναμε και τώρα!

Παρόλο που δεν το περίμενα με τίποτα, (να βρέξει), ευτυχώς είχα μια φοβερή έμπνευση να μαζέψω εχθές το απόγευμα το χαλί που είχα καθαρίσει και απλώσει από το Σαββάτο στο μπαλκόνι.

Είναι θέμα για μένα αυτό. Γιατί την απεχθάνομαι την βροχή. Με καταθλίβει.

Μου αρέσει μόνο με την προϋπόθεση ότι δεν χρειάζεται να πάω πουθενά , να είμαι σπίτι και να ρεμβάζω την θέα από την μπαλκονόπορτα του σπιτιού μου καθισμένη στον καναπέ μου με μια κούπα ζεστό καφέ στο χέρι. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις μου κάνει την ζωή δύσκολη. Δεν μπορείς να κινηθείς με άνεση, χαλάνε τα παπούτσια, γίνεσαι παπί σε χρόνο dt άμα πιάσει κανένα μπουρίνι. Γλιστράει το μηχανάκι μου όταν φρενάρω και υποφέρω όταν χτυπάνε οι στάλες τις βροχής (ας είναι ψιλοβρόχι) στο σημείο κάτω από τα μάτια!! Δεν θέλω!

Please!! Θέλω πίσω το καλοκαιράκι!!