Να και κάτι που μου έφτιαξε την διάθεση!

Ολα τα posts ένα προς ένα είναι για πολλά γέλια! Δεν παίρνω και όρκο φυσικά μιας και δεν τα διάβασα όλα, αλλά μερικά που διάβασα στην τύχη ήταν ένα και ένα!
Τι να σχολιάσω? Για τα γραφόμενα τίποτα. Μια που μου έφτιαξε το κέφι μην το χαλάσω από μόνη μου!

Αυτό όπως που πρέπει να συνηθίσω είναι την νέα τάξη πραγμάτων! ΌΛΟΙ πλέον είμαστε "μέσα στην τεχνολογία"!
Μόνο η κουμπάρα μου έμεινε απέξω. Η οποία παρόλο που έχει δυο παιδιά που πάνε σχολείο στο δημοτικό, αρνείται να πάρει υπολογιστή στο σπίτι.

Τον θεωρεί άκαιρο και μη απαραίτητο!!! Απίστευτο ε?

Βαφτίσια εν όψιν

Εδώ και μερικές μέρες έχω αρχίσει τις ετοιμασίες για τα βαφτίσια.Το πρώτο πράγμα που φρόντισα σχεδόν βγαίνοντας από το μαιευτήριο, ήταν να κλείσω την εκκλησία για την ημέρα που ήθελα.

Όσοι από εσάς γνωρίζεται τις ιδέες μου σχετικά με την θρησκευτική μου συνείδηση και την σχετική απέχθεια που τρέφω για τους παπάδες και τα σχετικά, θα αναρωτηθείτε πως και ασχολούμαι με κάτι τέτοιο. Μακάρι να μπορούσα να κάνω και αλλιώς. Ή, για την ακρίβεια... Αξίζει τον κόπο να κάνω αλλιώς? Το θέμα θέλει συζήτηση αλλά νομίζω πως όχι.

Στον κόσμο υπάρχουν πολλοί δυστυχισμένοι άνθρωποι και οι θρησκείες βοηθούν να υπομείνουν την δυστυχία τους. Τους παρηγορούν λέγοντας τους ότι ναι μεν σήμερα είστε δυστυχισμένοι, αύριο όμως θα είστε ευτυχισμένοι. Όταν αυτό το αύριο δεν έρχεται ποτέ, αλλάζει το τροπάρι και την θέση του "αύριο" την παίρνει η "επόμενη ζωή". Ας είσαι δυστυχισμένος σε αυτή την ζωή. Αρκεί να είσαι ηθικός, υπάκουος και πειθήνιος, και στην επόμενη ζωή θα είσαι ευτυχισμένος. Μ' αυτά και μ' αυτά περνά η ζωή και χάνεται...

Έτσι μιας και για μένα αυτό το "μυστήριο", όπως και όλα τα υπόλοιπα "μυστήρια" αποτελούν μέρος μιας παράστασης που καλούμαστε να πάρουμε μέρος, ήθελα να έχει όσο το δυνατόν λιγότερη θρησκευτική χροιά. Μιας λοιπόν και είναι καλοκαιράκι, ήθελα να γίνει έξω από εκκλησία, στην ύπαιθρο. Και μιας και είμαι περισσότερο του βουνού παρά της θάλασσας, επέλεξα σαν μέρος τον ναό της Φιλέρημου ο οποίος είναι από τους αρχαιότερους του νησιού, στην κορυφή ενός καταπράσινου λόφου περιτριγυρισμένου από πεύκα, που γλύτωσε ευτυχώς από την πρόσφατη πυρκαγιά που έκαψε 50.000 στρέμματα πευκοδάσους από τα λίγα που έχουν πλέον απομείνει στην Ρόδο.



Το μέρος εκεί ήταν ναός της θεάς Αθηνάς και του Δία κατά τον 3ο και 2ο αιώνα π.χ. Έξω από το ναό, υπάρχει ένα σταυροειδές βαπτιστήριο απομεινάρι μιας παλαιοχριστιανικής εκκλησίας που χτίστηκε τον 5ο αιώνα μ.χ. πάνω στα ερείπια του αρχαίου ναού. Σε εκείνο βαπτιστήριο γίνονται όλες οι σύγχρονες βαπτίσεις.



Στον περιβάλλοντα χώρο είναι επίσης χτισμένη, σε χαμηλότερο επίπεδο από το μοναστήρι της Ζωοδόχου πηγής, το οποίο χτίστηκε από τους Ιππότες και αναστηλώθηκε στη σημερινή του μορφή από Ιταλούς αρχαιολόγους,, μια υπόγεια βυζαντινή εκκλησία προς τιμή του Αγίου Γεωργίου, χτισμένη περίπου τον 14ο με 15ο αιώνα μ.χ. .Προφανώς, όπως καταλαβαίνεται και εσείς, από αρχαιοτάτων χρόνων, εκεί, ήταν τόπος λατρείας.


Απέναντι τώρα από την είσοδο του αρχαιολογικού χώρου υπάρχει ένας λιθόστρωτος διάδρομος που στην μια πλευρά του υπάρχουν βάθρα με χαλκογραφίες που αναπαριστούν τα πάθη του Ιησού, και ο οποίος καταλήγει σε ένα μεγάλο πέτρινο σταυρό. Η θέα από εκεί είναι εντυπωσιακή. Από εκεί ψηλά βλέπει κανείς όλη την Ρόδο.



Τι λέτε? Θα περάσετε καμιά βόλτα?

Περιτομή. Υπέρ ή Κατά?

Πριν από μερικές μέρες συζητούσα με μια γνωστή μου περί εγκυμοσύνης θέματα ( τι άλλο?) και η κουβέντα έφθασε στους παιδίατρους κάποια στιγμή μιας και εκείνη έχει ήδη ένα αγοράκι εδώ και μερικά χρόνια. Με αφορμή λοιπόν τους παιδίατρους και το πως αντιμετωπίζει ο καθένας τα διάφορα θέματα, φθάσαμε να συζητάμε το θέμα της περιτομής.
Ως γνωστό τα περισσότερα αγόρια γεννιούνται με φίμωση, μια κατάσταση κατά την οποία η βάλανος του πέους τους καλύπτεται από δέρμα το οποίο στην άκρη του είναι τόσο στενό που εμποδίζει την εμφάνιση της βαλάνου. Αυτή η κατάσταση συνήθως δεν είναι κάτι παθολογικό μιας και μέχρι την ηλικία των τριών ετών περίπου διορθώνεται από μόνο του. Υπάρχει όμως και η περίπτωση η φίμωση αυτή να επιμείνει, σχετικά μικρή βέβαια, αλλά λόγω του ότι δημιουργεί διαφόρων ειδών προβλήματα όπως προβλήματα στην ούρηση, μολύνσεις του πέους, πόνο κατά την σεξουαλική επαφή κ.α. θεωρείται αναγκαίο να γίνει περιτομή σε όσο πιο μικρή ηλικία γίνεται.
Και ενώ στην Ελλάδα η περιτομή είναι κάτι που γίνεται μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις που ιατρικοί λόγοι την υπαγορεύουν, σε άλλα κράτη η περιτομή είναι κοινή πρακτική είτε για λόγους υγιεινής, είτε για λόγους θρησκευτικούς είτε ακόμα και κοινωνικούς.

Από μελέτες που έγιναν σε Εβραίους και μουσουλμάνους όπου οι περιτομή γίνεται καθολικά επειδή το επιβάλλουν θρησκευτικοί λόγοι, ότι λειτουργεί προληπτικά έτσι ώστε να αποφευχθεί πιθανή εμφάνιση καρκίνου, πιθανές μελλοντικές λοιμώξεις του πέους ή ακόμα και λοιμώξεις των γεννητικών οργάνων των συντρόφων γυναικών αυτών που έχουν κάνει περιτομή.

Αλλά όπως προανέφερα η περιτομή δεν έχει να κάνει μόνο με ιατρικούς ή θρησκευτικούς λόγους. Σε κάποιες χώρες φαίνεται να έχει να κάνει και με καθαρά κοινωνικούς λόγους. Αυτοί που για οποιοδήποτε λόγο δεν έχουν κάνει περιτομή και αποτελούν την μειονότητα αντιμετωπίζονται με τέτοιο τρόπο που σχεδόν τους περιθωριοποιεί όσον αφορά τις σχέσεις τους με τους άλλους και ειδικότερα τις γυναίκες.

Θυμάμαι σε ένα επεισόδιο του Sex and the city όπου η μια από τις 4 φιλενάδες, η Σαρλότ, γνωρίζει ένα τύπο όπου ναι μεν τα πάνε καλά αλλά έχει ένα κουσούρι που τελικά την κάνει να τον χωρίσει. Δεν έχει κάνει περιτομή στο πέος του. Αν θυμάμαι καλά, περιγράφει με μια σχετική απέχθεια το πως της φαίνεται εμφανισιακά.
Ακριβώς το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζει ο γιος του ενός εκ των δύο πλαστικών χειρούργων του Nip Tuck. Ενώ είναι στην εφηβεία αντιμετωπίζει την χλεύη από τους συμμαθητές του καθώς και την άρνηση της κοπέλας του να ολοκληρώσουν την σχέση τους λόγω του ότι επειδή είχε γεννηθεί πρόωρα δεν του είχε γίνει περιτομή όσο ήταν ακόμα βρέφος.

Εν τω μεταξύ επειδή ζω σε μια χώρα όπως στην Ελλάδα που συμβαίνει
το ακριβώς αντίθετο (αυτοί που έχουν κάνει περιτομή να αποτελούν την
μειονότητα), μου φαίνεται εντελώς παράξενο που συμβαίνει κάτι τέτοιο.
Εδώ η περιτομή αποτελεί την έσχατη λύση ενός προβλήματος και μόνο και
οι νέοι γονείς προσπαθούν να την αποφύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι.

Ειλικρινά δεν νομίζω πως θα έπρεπε να δίνεται τόση σημασία στο αν κάποιος έχει κάνει περιτομή ή όχι. Αυτό όμως που με κάνει και αναρωτιέμαι είναι το εξής... Είναι δυνατόν το ανθρώπινο σώμα που οι λειτουργίες του είναι τόσο τέλεια φτιαγμένες να χρειάζεται να επεμβαίνει ο ίδιος ο άνθρωπος να αλλάξει κάτι χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός λόγος?

Ομοιοπαθητική και λοιπές μη επιστημονικες μεθόδοι ιατρικής

Με αφορμή το πρόσφατο post της X-psilikatzoy, αποφάσισα να γράψω την άποψη μου περί της ομοιοπαθητικής και των λοιπών μη επιστημονικών μεθόδων ιατρικής (π.χ. βελονισμός, ρεφλεξολογία κτλ) μιας και δεν το είχα κάνει ποτέ στο παρελθόν σε αυτό εδώ το blog παρά μόνο σε σχόλια μου σε post άλλων blog.

Η ομοιοπαθητική - το λιγότερο που μπορεί να ειπωθεί υπέρ της είναι ότι δεν μπορεί να κάνει κανένα κακό. Τα φάρμακα της είναι ακίνδυνα σε αντίθεση με αυτά της κλασικής ιατρικής που πολλές φορές η λάθος χρήση τους μπορεί να αποβεί ως και μοιραία.

Ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο που δεν βλάπτει κανένα μπορεί παρόλα αυτά να βοηθήσει. Θεραπεύει τους ανθρώπους χωρίς να τους βλάπτει. Και όλοι όσοι θεραπεύτηκαν με την ομοιοπαθητική δεν είναι βλαμμένοι που δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Και αν κάνουν μόνο για ελαφριές αρρώστιες ενώ δεν θεραπεύουν τις σοβαρές πάλι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Γιατί όταν με ταλαιπωρούν αλλεργίες και πονοκέφαλοι για μένα είναι κάτι πολύ σοβαρό. Δεν θα πω. Α! Καλά. Αφού δεν είναι καρκίνος εντάξει. Και το ότι δεν μπορούν τα αποτελέσματα τους να αποδειχθούν με πειράματα κτλ επιστημονικούς τρόπους εμένα προσωπικά δεν μου λέει τίποτα. Γιατί απλά δεν μου κάνει κακό. Ενώ αν πιω ένα κουτί ασπιρίνες για τον πονοκέφαλο μου μπορεί να πάθω διάτρηση στομάχου π.χ. ή να χρειαστώ πλύση στομάχου για να συνέλθω.

Όλες οι μέθοδοι ιατρικής που υπάρχουν αυτή την στιγμή στον κόσμο συνεχίζουν να υπάρχουν απλά γιατί και αυτές κάπου βοηθούν. Δεν υπάρχουν γιατί αυτοί που τις εφαρμόζουν είναι απαραίτητα απατεώνες. Βοηθούν όλες και η βοήθεια τους αυτή δεν είναι καθόλου αμελητέα.

Είδαμε και τις επιστημονικές μεθόδους. Επιστημονικές my ass είναι μερικές φορές. Θεραπεύουν το σύμπτωμα (όχι την ίδια την αρρώστια) και ξεχνούν ότι ο άνθρωπος είναι μια ολότητα. Όταν πηγαίνω σε γιατρό αισθάνομαι σαν χαλασμένο αυτοκίνητο που με πάω για σέρβις. Που θέλω αλλαγή στα ανταλλακτικά και σέρβις για να πάρω μπρος. Ο κάθε άνθρωπος μετά από μια επίσκεψη σε ένα γιατρό αισθάνεται συνήθως πιο άρρωστος από ότι ήταν πριν πάει. Και αυτό από μόνο του σημαίνει πολλά.

Δεν αντιλέγω ότι η κλασική ιατρική έχει κάνει φοβερά άλματα, και είναι απολύτως απαραίτητη στον άνθρωπο. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι άλλες μη επιστημονικές μέθοδοι πρέπει να εξαφανιστούν με μόνο επιχείρημα ότι δεν είναι επιστημονικές! Γιατί να μην έχω δηλαδή την επιλογή αυτή? Γιατί πρέπει εκ προοιμίου η επιλογή μου αυτή να υποβαθμίζεται? Γιατί αυτά που πληρώνω κάθε μήνα να μην καλύπτουν όποια ιατρική θέλω να ακολουθήσω? Αν υποθέσουμε ότι το να πληρώνει για την ομοιοπαθητική κάποιος που δεν την παραδέχεται ως ιατρική είναι άδικο. Άλλο τόσο άδικο όμως είναι και για μένα, και το λιγότερο που θα έπρεπε να ισχύει για να είναι όλοι ευχαριστημένοι είναι να διαλέγει ο καθένας το τι θέλει να πληρώνει. Πράγμα που πολύ θα με βόλευε γιατί δεν θα πλήρωνα τα μαλλιοκέφαλα μου τόσα χρόνια για να καταλήγω όταν θέλω να θεραπευτώ να πληρώνω πάλι από την τσέπη μου. Και δεν εννοώ ότι πληρώνω για ομοιοπαθητική ε??

Όπως λέει ο αγαπημένος μου Osho: "Πολλές φορές, η διάγνωση ενός γιατρού μπορεί να είναι εντελώς λανθασμένη για τον απλό λόγο ότι η οπτική δεν είναι αρκετά πλατιά. Ο γιατρός καταλαβαίνει μόνο την ύλη - και εξαιτίας της απόρριψης της συνειδητότητας του ανθρώπου η προσέγγιση του γιατρού καταλήγει να έχει την δεισιδαιμονία του φανατικού.

Η επιστήμη δεν έχει δικαίωμα να αρνείται τη συνειδητότητα, εκτός και αν έχει εξερευνήσει τον εσωτερικό ουρανό της ανθρώπινης συνειδητότητας και έχει βρει ότι είναι απλώς ένα όνειρο, μια σκιά.

Δεν έχουν εξερευνήσει. Απλώς το υποθέτουν. Ο υλισμός είναι η αλαζονεία, η δεισιδαιμονία του επιστημονικού κόσμου, όπως ακριβώς ο θεός, η κόλαση και ο παράδεισος είναι η δεισιδαιμονία του θρησκευτικού κόσμου."

Πειραματίσου...

Τις προάλλες πάνω σε μια κουβέντα που είχαμε με την φίλη μου την Μαρία σχετικά με το θέμα του σταυρού που δεν θέλω να φορέσω, με ρώτησε ανησυχώντας αν η "απιστία" μου αυτή, μου προέκυψε στην μετά Osho εποχή. Παρεμφερή ανησυχία εκφράζουν κατά καιρούς και διάφοροι άλλοι φίλοι, εκλαμβάνοντας λανθασμένα το γεγονός ότι πολλά από αυτά που είπε ο Osho με βρίσκουν σύμφωνη μια και τα αναφέρω συχνά στις κουβέντες μας, όπως επίσης και εδώ στο blog.

Φυσικά δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας σχετικά! Το ότι είμαι "άπιστη" είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων που προηγήθηκαν χρόνια πριν διαβάσω οτιδήποτε του Osho. Όσοι με ξέρουν χρόνια, ξέρουν ότι σχεδόν από πάντα δεν πίστευα και συνήθως αμφισβητούσα αυτά που μου έδιναν έτοιμα.

Επιπλέον θεωρώ ότι το θέμα του προσηλυτισμού δεν είναι καν θέμα. Ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει και να πιστεύει όπου του κάνει κέφι!

Το θέμα πίστη εξάλλου είναι κάτι πολύ προσωπικό. Αυτός που βλέπει με μισό μάτι εμένα που βρίσκω μια αλήθεια στα λόγια του Osho, ας κοιτάξει με ειλικρίνεια τον εαυτό του και ας δει με μάτια καθαρά ότι και εκείνος κάπου βρίσκει την δική του αλήθεια. Και τίποτα στον κόσμο δεν κάνει την μια αλήθεια καλύτερη από την άλλη, γιατί απλά είναι υποκειμενικές. Ο καθένας πιστεύει αυτό που του κάνει σαν άνθρωπο.

Για την ιστορία να πω (ή να ξαναπώ ίσως) ότι τον Osho τον "γνώρισα" πριν 2 χρόνια περίπου εντελώς τυχαία όταν σε μια από τις συνήθεις βόλτες μου στο αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο, αποφάσισα να πάρω ένα βιβλίο του να διαβάσω. Το οποίο ακολούθησαν μερικά άλλα ακόμα. Μέσα σε αυτά βρήκα απλά την δική μου αλήθεια γραμμένη και ειπωμένη από κάποιον άλλον. Έκτοτε νιώθω να είμαι καλύτερος άνθρωπος και πιο ήρεμη μέσα μου. Και αυτό που φτάνει.

Ορίστε τι λέει ο ίδιος σχετικά με αυτό το θέμα:

Δεν είμαι ούτε πολιτικός ούτε θρησκευτικός ηγέτης. Διδάσκω μια ζωή ολόκληρη, μια ζωή πλήρη.

Ένας άθεος μπορεί να είναι μαζί μου, ένας χριστιανός μπορεί να είναι μαζί μου, ένας Εβραίος μπορεί να είναι μαζί μου.

Δεν κάνω κανένα διαχωρισμό-ούτε έθνη ούτε θρησκείες ούτε διακρίσεις. Και δεν λέω ότι για να είσαι μαζί μου πρέπει να πιστεύεις σε κάτι. Λέω, πειραματίσου, και αν βρεις κάτι που είναι αληθινό, τότε είναι στο χέρι σου να πιστέψεις ή όχι. Πάντως εγώ δεν είμαι εκείνος που θα σου δώσει πίστη., εγώ μπορώ να σου δώσω μόνο μια μέθοδο έρευνας, μια μέθοδο πειραματισμού.

Osho

Photo from: http://www.oshoketan.de

Η τσάντα του Πάπα!!!

Ο Πάπας πήγε ταξίδι στους Αγίους Τόπους.
Την τελευταία μέρα, πήγε στο όρος των Ελεών και έκανε την προσευχή του. Κατέβαινε το λόφο με όψη πολύ άγια και επίσημη, με το λιβανιστήρι να κουνιέται κρεμασμένο στο χέρι του.
Ένας ομοφυλόφιλος, που τον παρακολουθούσε από απόσταση, τον πλησίασε, τράβηξε απαλά το μανίκι του και του είπε: " Γεια σου, χρυσή μου, η τσάντα σου έχει πιάσει φωτιά!"

Αφιερωμένο στον Ασκάρδαμυκτί που μας φεύγει για το Άγιο Όρος την Κυριακή!
Του έκανα χώρο, γιατί του ζήτησα την άποψη του για το αν θεωρεί σωστό το άβατο των γυναικών εκεί!
Τον περιμένω να μου πει!

Αν νομίζετε ότι έχουμε δημοκρατία κάνετε λάθος.

Το ότι και η Ελλάδα είναι υπό θεοκρατικό καθεστώς το ξέρετε φαντάζομαι. Μην ξεγελιέστε που το "κρύβουμε" εντέχνως. Είμαστε στην ίδια κατάσταση "ανύπαρκτης πολιτικής ηγεσίας" όπως με τόσα άλλα κράτη, που τα περισσότερα από αυτά είναι σε, αν όχι εμπόλεμη σχεδόν εμπόλεμη κατάσταση, που τελούν υπό θεοκρατικό καθεστώς και στην ουσία τα κυβερνούν θρησκευτικοί ηγέτες. Είναι εύκολο να τα αναγνωρίσετε ποια είναι αυτά. Θα δείτε τους θρησκευτικούς εκπροσώπους τους να βγαίνουν στα ΜΜΕ και να κάνουν δηλώσεις. Σε αυτήν την μοίρα βρισκόμαστε και εμείς. Για του λόγου το αληθές διαβάστε τις δηλώσεις του κ.Χριστόδουλου, σχολιασμένες εμπνευσμένα από τον Mogwai.

Η Ελλάδα και η Κύπρος είναι από αυτά τα κράτη. Παρατηρήστε ότι για κάθε θέμα, για οποιοδήποτε θέμα, η επίσημη εκκλησία της Ελλάδος παίρνει θέση. Πάντα ένας παπάς βρίσκεται στο πάνελ. Πάντα κάποιος εκπρόσωπος της εκκλησίας βρίσκεται δίπλα στους πολιτικούς με οποιαδήποτε αφορμή. Και αν δεν το έχετε καταλάβει ακόμα, δεν παίρνει απλά θεωρητικά θέση. Στην ουσία αυτή κινεί τα νήματα, παίρνει τις αποφάσεις και οι κυβερνήσεις χορεύουν τον χορό της. Κανείς από τους πολιτικούς μας δεν έχει τα guts να πορευτεί μόνος, να τα βάλει με το κατεστημένο αυτό. Μην έχετε καμιά αυταπάτη για αυτό. Ειδικά δε η Κύπρος, χαίρει της παγκόσμιας πρωτοτυπίας, να διετέλεσε στην προεδρία της ρασοφορεμένος, ο γνωστός Μακάριος. Και σε κάθε μα κάθε δήλωση που κάνει ο κ. Τασσόπουλος προσέξτε ότι πίσω του ακριβώς (στην κυριολεξία) βρίσκεται ένας παπάς. Δεν είναι τυχαίο αυτό.

Αυτό που εκπλήσσει κατά κάποιο τρόπο , είναι ότι το δίπλα μας κράτος η Τουρκία, έχει καταφέρει από καιρό να χωρίσει τα τσανάκια της με την επίσημη εκκλησία του κράτους. Δεν είδα ποτέ μουφτή, να βγαίνει να κάνει δηλώσεις. Είναι γεγονός αυτό.

Αν ένα πράγμα πρέπει να αναγνωρίσω στον πρώην πρωθυπουργό μας, τον κ. Σημίτη, είναι το γεγονός ότι ήταν ο μόνος που επέμεινε και έστω κάπου πήγε κόντρα στην επίσημη θέση της εκκλησίας στο θέμα τον ταυτοτήτων. Δεν ξέρω αν υπήρχε και κάποιος άλλος. Έχω την εντύπωση πως ήταν ο μόνος που πρόβαλε μια κάποια αντίσταση!

Η ανισότητα του Αγίου Πνεύματος

Την ημέρα του Αγ. Πνεύματος, μια ζωή δούλευα. Σε όποια δουλειά και αν ήμουν, θεωρούνταν εργάσιμη ημέρα. Θυμάμαι ακόμα στην πρώτη μου δουλειά σε ένα λογιστικό γραφείο που συζητώντας σχετικά με το τότε αφεντικό, έλεγε χαριτολογώντας ότι "του Αγ. Πνεύματος είναι αργία για τους πνευματικά εργαζόμενους και όχι για τους χειρώνακτες"

Στο όλο θέμα βέβαια υπάρχει και η θρησκευτική του προέκταση. Ενώ η μεγάλη διαφορά της Ορθόδοξης και της Καθολικής εκκλησίας είναι αυτό το «Άγιο Πνεύμα», δεν μοιάζει να είναι και τόσο ισότιμο με τα άλλα δύο συστατικά της Αγίας Τριάδας (Πατήρ & Υιός) προφανώς μιας και δεν «εορτάζεται» με τις ίδιες τιμές όπως τα άλλα δύο!

Τι ορίζει όμως ο νόμος για αυτή την μέρα? Εν ολίγης λέει τα παρακάτω:

Από την εργατική νομοθεσία (Β.Δ. 748/1966) ορίζονται ως εξαιρέσιμες εορτές (αργίες), για τον ιδιωτικό τομέα, οι παρακάτω:

α) 25η Δεκεμβρίου (πρώτη ημέρα των Χριστουγέννων)

β) Δευτέρα του Πάσχα

γ) 25η Μαρτίου

δ) 15η Αυγούστου

ε) 28η Οκτωβρίου (προαιρετική αργία, εξαρτάται από την βούληση το εργοδότη)

στ) 1η Μαϊου (με σχετική απόφαση που εκδίδεται από τον Υπουργό Εργασίας κάθε έτος)

Πέρα όμως από τις εξαιρέσιμες εορτές, υπάρχουν και άλλες εορτές που δεν θεωρούνται ημέρες αργίας και προβλέπονται ειδικές ρυθμίσεις με τις ανάλογες διατάξεις. Τέτοιες εορτές είναι τα Θεοφάνεια, η Δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων, η Πρωτοχρονιά, η Μεγάλη Παρασκευή, η Καθαρά Δευτέρα, η ημέρα του Αγίου Πνεύματος κλπ.

Ειδικότερα, για την εορτή του Αγίου Πνεύματος προβλέπονται τα παρακάτω:

Η εορτή του Αγίου Πνεύματος είναι για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις εργάσιμη ημέρα και όχι εξαιρέσιμη εορτή, εκτός αν έχει καθιερωθεί ως αργία με διάταγμα, Υπουργική απόφαση, Συλλογική Σύμβαση Εργασίας κ.λπ. ή κατ΄ έθιμο. Έτσι, επιτρέπεται κατά την ημέρα αυτή η λειτουργία των ιδιωτικών επιχειρήσεων και η απασχόληση των μισθωτών.Για τους μισθωτούς του Δημοσίου, ΝΠΔΔ και ΟΤΑ η εορτή του Αγίου Πνεύματος είναι Αργία. (Πράξη Νομοθετικού περιεχομένου 29.12.80 που κυρώθηκε με το Ν. 1157/81).

Πηγή: http://www.in.gr/Reviews/article

Δεν με απασχολεί που δουλεύω σήμερα. Ποτέ δεν με απασχόλησε αυτό. Με απασχόλησε όμως πολλές φορές αυτή η άνιση μεταχείριση των ιδιωτικών υπαλλήλων σε σχέση με τους δημόσιους υπαλλήλους. Γιατί για το δημόσιο όλες οι αργίες είναι αργίες με τα όλα τους και πληρωμένες κτλ και για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους αυτό εξαρτάται?

Γιατί για κάποιους η ίδια μέρα είναι αργία και για κάποιους άλλους όχι? Και όχι μόνο αυτή η μέρα. Όπως βλέπετε ο νόμος ακόμα και την Πρωτοχρονιά δεν την θεωρεί αργία.

Δεν θα ήταν δίκαιο οι αργίες να ήταν όσες ήταν, και να είναι συγκεκριμένες για όλους τους εργαζόμενους? Είτε ημερομίσθιος, είτε μισθωτός κτλ? Ήθελα να ήξερα τι στο διάολο απαιτούν κάθε τρεις και λίγο οι συνδικαλιστικές οργανώσεις! Κάθε τόσο οργανώνουν απεργίες για τα δίκαια αιτήματα τους και με αφήνουν να αναρωτιέμαι, ποιος θα μου συμπαρασταθεί στα δικά μου δίκαια αιτήματα? Αλλά θα μου πεις από αυτούς περιμένεις? Θεωρούν τους υπόλοιπους εργαζόμενους πλην των δημοσίων υπαλλήλων, β΄ κατηγορίας εργαζόμενους . Αντί να προωθούν την ίση μεταχείριση όλων των εργαζομένων, κοιτάνε πως θα ευεργετήσουν συγκεκριμένες ομάδες.
Για αυτό και για πολλά άλλα όταν ακούω συνδικαλιστής, μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο...

Η γνώση των Αγγέλων

Μια φορά και ένα καιρό αρχές Φεβρουαρίου ο Jason είχε κάνει ένα post σχετικά με ένα βιβλίο, το Η γνώση των αγγέλων της Τζίλ Πέιτον-Γουόλς το όποίο όταν το διάβασα, με έκανε να ενδιαφερθώ για αυτό.

Πράγματι, σε πρώτη ευκαιρία το απέκτησα και περίμενε και αυτό την σειρά του στο ράφι. Και ναι, μόλις εχθές κατάφερα να το τελειώσω. Βοήθησε σε αυτό και το γεγονός ότι λόγω βλάβης της γραμμής του ΟΤΕ για περίπου 2 μέρες δεν είχαμε νετ στο γραφείο. Τα απογεύματα (και τα βράδια) έτσι και αλλιώς αυτήν την εποχή δεν είχα ιδιαίτερο χρόνο να αφιερώσω στο διάβασμα (και στο νετ) οπότε καλό μου έκανε!

Για την περίληψη του βιβλίου και τα λοιπά σχόλια, μπορείτε να δείτε το post του Jason. Με καλύπτει σε μεγάλο βαθμό αν και εκτός του ότι στο βιβλίο έχει γίνει μια πρόχειρη, θα έλεγε κανείς, μετάφραση, μιας και βρίσκει κανείς συχνά εμφανή λάθη, απ' την άλλη δεν αποτελεί κανένα συγγραφικό αριστούργημα. Η γραφή της συγγραφέως είναι θα έλεγε κανείς "απλοϊκή" χωρίς καμιά ιδιαίτερη χροιά που να την κάνει να ξεχωρίζει. Όλα αυτά βέβαια υποθετικά γιατί δεν μπορώ να κρίνω το πρωτότυπο και η μετάφραση όπως είπα είναι σχετικά άθλια. Παρόλα αυτά, το θέμα και η πλοκή (είναι λέει βασισμένο σε μια κατά κάποιο τρόπο αληθινή ιστορία που αναφέρει ο Ρουσό στην Δεύτερη επιστολή για τον άνθρωπο) είναι τέτοια που αξίζει κανείς να το διαβάσει και να προβληματιστεί.

Εγώ θα παραθέσω απλά ένα απόσπασμα το οποίο περιγράφει την χώρα στην οποία ζούσε ο άθεος του βιβλίου μέσα από τα λόγια του ιεροεξεταστή που έχει αναλάβει να τον "εξετάσει" :

"Μιλάει για μια χώρα όπου κανείς δεν υπερασπίζεται την αλήθεια. Όπου οι φτωχοί και οι αγράμματοι βρίσκονται στο έλεος κάθε τσαρλατάνου, μιας και ο καθένας αποφασίζει μόνος του τι είναι αλήθεια και τι είναι ψέμα. Για μια χώρα όπου υπάρχουν πολλές θρησκείες και όλες έχουν δικαίωμα να κηρύξουν και να προσηλυτίσουν και να κερδίσουν οπαδούς, σαν τους χωριάτες που έρχονται στο παζάρι και στήνουν ο καθένας τον πάγκο του να πουλήσουν την πραμάτεια τους. Για μια χώρα , όπου κάθε πόλη μπορεί να έχει τρεις και τέσσερεις επισκόπους, διαφορετικού δόγματος ο καθένας, όπου ο κόσμος αλλάζει εκκλησίες όπως εμείς εδώ αλλάζουμε άλογα πολλές φορές κατά την διάρκεια ενός ταξιδιού. Αν ένας παπάς αρνηθεί να σε παντρέψει, είπε, θα βρεθεί κάποιος άλλος να το κάνει. Ούτε η ελπίδα του Παραδείσου, ούτε ο φόβος της Κολάσεως μπαίνουν στην ζυγαριά για να βοηθήσουν τους άρχοντες αυτής της χώρας. Λέει ότι υπερτιμώ και την ελπίδα της ανταπόδοσης και το φόβος της τιμωρίας. Λέει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι σέβονται τους νόμους αυτού του κόσμου για λόγους που πρέπει να τους ψάξουμε σε αυτόν τον κόσμο. Στην χώρα του υπάρχει ένα λαϊκό σώμα υπερασπιστών του νόμου. Τον ρώτησα αν σημειώνονται ταχτικά εξεγέρσεις και επαναστάσεις, εμφύλιοι πόλεμοι μεταξύ των οπαδών των διαφόρων θρησκειών και μου απάντησε πως μερικές φορές έχει συμβεί πράγματι κάτι τέτοιο. Οι φασαρίες στους δρόμους είναι συνηθισμένο φαινόμενο μου είπε, μα τις περισσότερες φορές ο κόσμος τσακώνεται για κάποιο παιχνίδι που παίζεται ανάμεσα σε ομάδες πολιτών. Τα αποτελέσματα αυτών των αγώνων εξάπτουν τα πνευματα πολύ περισσότερο από ό,τι οι αλήθειες της θρησκείας. Μιλάει με αμετανόητη περηφάνια για την ελευθερία με την οποία ο κάθε άνθρωπος στη χώρα του δίνει μορφή και περιεχόμενο στη συνείδηση του. μια ελευθερία που, κατά την γνώμη μου, θυμίζει την ελευθερία του τυφλού να πέσει στον γκρεμό."

Κάπως έτσι, ίσως να ήταν ένας ιδανικός κόσμος. Και ναι, ευτυχώς εμείς και πολλοί άλλοι έχουμε πάψει από καιρό να ζούμε στην εποχή της Ιεράς Εξέτασης που περιγράφει το βιβλίο, όμως απέχουμε πάρα πολύ από το να ζουν όλοι οι άνθρωποι σε ένα τέτοιο ιδανικό κόσμο. Παρατηρήστε, ότι όπου υπάρχει φτώχεια και ανελευθερία, υπάρχουν επίσης και φανατικοί θρησκευτικοί ηγέτες οι οποίοι στο όνομα της θρησκείας τους, περιορίζουν τον άνθρωπο από το να προοδεύσει.

Υ.Γ. Σοκαρίστηκα πραγματικά για το γεγονός ότι λιθοβολήσαν μέχρι θανάτου ακόμα και συγγενείς της ένα 17χρονο κορίτσι επειδή σύναψε σχέση με αλλόθρησκο. Τράνο παράδειγμα ότι ακόμα και σήμερα γίνονται απίστευτα εγκλήματα στο όνομα των θρησκειών.

Σας παρακαλώ όλους, δώστε ΕΣΕΙΣ το παράδειγμα, ΕΜΠΡΑΚΤΑ, και πιστέψτε όπου θέλετε αλλά ΠΑΝΤΑ μα ΠΑΝΤΑ σεβόμενος τον συνάνθρωπο σας, τις ελευθερίες του και τα δικαιώματα του, που είναι άσχετα απο οποιαδήποτε θρησκεία και δεν μπορεί σε καμιά περιπτώση να καθορίζονται από αυτήν...

Τα παλαβά μου όνειρα!

Ονειρεύομαι σπάνια. Σπανιότατα θα έλεγα! Για την ακρίβεια ακόμα και αν ονειρεύομαι δεν θυμάμαι τίποτα όταν ξυπνάω Εντελώς black out που λένε.

Μια μέρα συζητούσαμε με την φίλη μου την Μαρία γύρω από τα όνειρα που βλέπουν οι πιστοί συνήθως κατά τα οποία στο όνειρο τους παρουσιάζεται κάποιο πρόσωπο αγίου ή του Χριστού της Παναγιάς κτλ. Της εξέφρασα την αντίρρηση μου πάνω σε αυτό και της έφερα παράδειγμα το απλούστατο γεγονός ότι ανάλογα σε ποια θρησκεία πιστεύει ο κάθε άνθρωπος βλέπει και στον ύπνο του πρόσωπα σχετικά με εκείνη την θρησκεία. Της ανέφερα επίσης το γεγονός ότι σπάνια θυμάμαι τα όνειρα που βλέπω και ότι όσες φορές έχω δει όνειρα είναι συνήθως παλαβά.

Μια φορά είδα ότι πέθανε μια γνωστή μου και αντί να την ξενυχτάμε έχοντας την μέσα σε φέρετρο, την είχαμε μέσα σε μια τεράστια λαμαρίνα που εκτελούσε χρέη ταψιού και αντί για λουλούδια είχε τριγύρω από το γυμνό κορμί της πατατούλες.
Το να δω άγιο κτλ δεν μου έτυχε ποτέ! Προφανώς με ξέρουν και δεν πλησιάζουν ούτε στα όνειρα μου!
Μου είπε τότε ότι θα ευχηθεί για μένα να με επισκεφθεί κάποιος για να πειστώ ότι συμβαίνει στα αλήθεια αυτό! Όλα αυτά τα λέγαμε γελώντας και κολλώντας που λένε στο χωριό μου!

Εκεί λοιπόν που έβλεπα-θυμόμουν ένα όνειρο ανά τρίμηνο και άμα, άρχισα να βλέπω όνειρα σε μεγαλύτερη συχνότητα από πριν αλλά όλα επίσης θεοπάλαβα! Θυμάμαι αυτό που είδα ανήμερα αυτά τα Χριστούγεννα που πέρασαν! Είδα κάποιον Χρήστο συγγενή μου στον ύπνο μου να περπατάει και εκεί που περπατούσε του κύλησαν τα παντελόνια που φορούσε και είδα τον κώλο του! Το θυμήθηκα την επόμενη μέρα και την πήρα να της το πω μπας και ήταν σημαδιακό το όνειρο! Λόγω ονόματος και κώλου μαζί!

Αλλά το αποκορύφωμα ήταν αυτό που είδα το σ/κ που μας πέρασε! Είδα κάποιον άγνωστο να απειλεί έναν γνωστό μου (γνωστό προ αμνημονεύτων χρόνων) με ένα περίστροφο, σε έξαλλη κατάσταση, που τελικά όχι μόνο τον πυροβόλησε αλλά αυτοκτόνησε και ο ίδιος με το περίστροφο που κρατούσε πυροβολώντας τον κρόταφο του! Όχι Hollywood! Κάτι παραπάνω!

Με αυτά και αυτά θυμήθηκα τα λόγια του αγαπημένου μου Osho σχετικά με τα όνειρα. Είχε πει:

Υπάρχουν όνειρα της νύχτας και υπάρχουν όνειρα της ημέρας. Εσύ απλώς μπαίνεις από το ένα όνειρο στο άλλο, από το ένα είδος ονείρου στο άλλο είδος ονείρου.

Να θυμάσαι ποιος είναι εκείνος που βλέπει τα όνειρα. Έχε επίγνωση του εκείνου του παρατηρητή, Μην δίνεις πολλή προσοχή στα ίδια τα όνειρα.

Photo from: http://www.arthit.ru

Η θρησκοληψία κυριαρχεί... δυστυχώς.

Με αφορμή ένα post του Phivou «Oι μαλακίες σου, μου ρημάζουν τη ζωή!» το οποίο ασχολείται με το ότι «ο καθένας είναι ελεύθερος να πιστεύει ό,τι θέλει», θυμήθηκα ένα περιστατικό που μου συνέβη αυτό το Πάσχα που μας πέρασε.

Επειδή αυτά που πιστεύω εγώ έρχονται συνήθως σε αντιπαράθεση, με αυτά που πιστεύει η πλειοψηφία αυτών που σχετίζομαι, προσπαθώ να μην προκαλώ συζητήσεις σχετικές με τα πιστεύω του καθενός μας γιατί σχεδόν πάντα καταλήγουν σε κάτι πραγματικά παράλογες εικασίες των δε και σε μένα να βρίσκομαι στην δυσάρεστη θέση να προσπαθώ να συγκρατήσω τα γέλια μου για να μην δείξω αγένεια.

Το τελευταίο τέτοιο περιστατικό μου συνέβη σε μια οικογενειακή επίσκεψη την Μ.Παρασκευή σε κάποιο σπίτι συγγενών μου. Καταλαβαίνεται πόσο δύσκολο είναι μετά το μισάωρο τέτοια μέρα να αποφύγεις την θρησκευτικού περιεχομένου συζήτηση. Εκεί λοιπόν χωρίς να το προκαλέσω σας το ορκίζομαι, ήρθε η συζήτηση στον επιτάφιο και άρχισε να μου λέει η κυρία του σπιτιού, ότι έχει θαυματουργές ιδιότητες σε συνδυασμό με κάποια λόγια που ψέλνει ο παπάς. Τι θαυματουργές ιδιότητες? Άμα λέει ανακατέψεις νερό με αλεύρι, το διαβάσει ο παπάς και μετά το βάλεις κάτω από τον επιτάφιο και το αφήσεις, αυτό αντί να γίνει στόκος όπως είναι φυσικό ή κόλλα στην καλύτερη των περιπτώσεων, φουσκώνει και γίνεται ζυμάρι!

Προσπάθησα πολύ ήρεμα να της πω, ότι ένα τέτοιου είδους θαύμα χωρίς καμιά χρησιμότητα, μου είναι το λιγότερο αδιάφορο. Και ότι φυσικά δεν πιστεύω με τίποτα ότι το μίγμα αυτό δεν έχει μέσα επίσης και μερικούς κόκκους ξηρή μαγιά! Μην τρελαθούμε κιόλας! Η κατά τ’ άλλα συμπαθέστατη αυτή κυρία προσπαθούσε να με πείσει για την αλήθεια όσων μου έλεγε, και με προκαλούσε να δοκιμάσω για να πειστώ. Τι μπορούσα να κάνω εγώ για να την κάνω να σκεφτεί λίγο λογικά?

Δεν ξέρω αν γελάτε με αυτά ή αν εκνευρίζεστε. Αλλά αν το σκεφτείτε καλύτερα και διαβάσετε και το post του Phivou ίσως τα πράγματα δεν φαίνεται να είναι τόσο γελοία όσο μοιάζει να είναι… γιατί συνήθως αποκτούν πολιτικές προεκτάσεις οι οποίες αφορούν όλους τους ανθρώπους και όχι μόνο αυτούς που στηρίζουν αυτές τις ιδέες...

Καλλιτεχνικές ανησυχίες!

Διάβαζα στο blog της Aphrodite το αφιέρωμα που έκανε για την παράσταση Jesus Christ Superstar στην Αθήνα. Μου άρεσε πάρα πολύ, με έκανε να θέλω να το δω, και απελπίστηκα για άλλη μια φορά που ζω εδώ στην άκρη του κόσμου που οι πολιτιστικές επιλογές που έχω είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων αδιάφορες.

Στο τέλος του post αυτού παραθέτει ένα φυλλάδιο που μοίραζαν απ' έξω από το θέατρο το οποίο αναρωτιέται αν είναι για γέλια ή για κλάματα!

Είναι κρίμα να χαντακωθεί στα ψιλά γράμματα αυτού του καθόλα καλλιτεχνικού post! Είναι ένα ποστ από μόνο του αυτό! Μπορεί να γελάσει ο κάθε πικραμένος!
Κάντε κλικ επάνω τους για μεγέθυνση! Και προσέξτε παρακαλώ το πολυτονικό!

Απολαύστε το!

Αν ο θεός δημιούργησε τον κόσμο, τότε ποιος δημιούργησε τον θεό?

Όλες οι θρησκείες θεωρούν ότι το κάθε τι πρέπει να έχει δημιουργηθεί, αλλιώς από πού έχει έρθει; Δεν σκέφτονται όμως: «Από πού έρχεται ο Θεός;» Αν ο θεός δημιούργησε τον κόσμο, τότε ποιος δημιούργησε τον θεό? Και αν ο Θεός μπορεί να είναι αδημιούργητος, τότε ποιος ο λόγος να εισαχθεί αυτή η μη αναγκαία υπόθεση?
Αυτή είναι η βασική αρχή όλης της επιστημονικής έρευνας: Μην εισάγεις μη αναγκαίες υποθέσεις. Επεξεργάσου την με το ελάχιστο των υποθέσεων.

Η ύπαρξη είναι αρκετή. Γι’ αυτό και διδάσκω τη θεϊκότητα, όχι όμως τον θεό. Ο θεός είναι μια εφεύρεση των παπάδων. Ο θεός είναι ένα πλάσμα της φαντασίας, για να σε παρηγορεί, για να σε κάνει να φοβάσαι, για να σε κάνει ένοχο. Όλες οι θρησκείες στηρίζονται στην ενοχή σου, στο φόβο σου. Αυτό όμως δεν είναι αυθεντική θρησκευτικότητα .
Η αυθεντική θρησκευτικότητα θα σε κάνει άφοβο, όχι σκλάβο, όχι μαριονέτα στα χέρια κάποιου άγνωστου θεού, κάποιου πλάσματος της φαντασίας.

Osho

Photo from : http://heaventoearth.com

Η Τατιάνα αναδεικνύει το ηθος των ιερέων μας!

Τι ακούει κανείς στις μεσημεριανές εκπομπές τύπου Τατιάνας δεν φαντάζεστε! Ούτε εγώ φανταζόμουν. Γυρνώντας όμως σήμερα σπίτι μετά την δουλειά, προκειμένου να τρώω μόνη, είπα ας φάω παρέα με την τηλεόραση.
Πάνω στο ζάπινγκ έπεσα πάνω στην Τατιάνα η οποία διαπραγματευόταν το μείζον πρόβλημα ενός πρώην ιερέα που τον χώρισε η πρεσβυτέρα αλλά δεν μπορούσε να παντρευτεί άλλη παρόλο που είχε παραιτηθεί από παπάς.
Βγαίνει στο τηλέφωνο η πρώην γυναίκα του η οποία ήταν σαν να γλύτωσε από του χάρου τα δόντια χωρίζοντας από τον παπά-σύζυγο της που ούτε καν το συζητούσε να να ξαναγυρίσει πίσω. Σε εκείνο το σημείο που η πρώην σύζυγος επέμενε στο ότι δεν ξαναγυρνάει στην συζυγική εστία, σημειώστε ότι ο μέχρι τότε καλοκάγαθος και για λύπη αυτός παρατημένος σύζυγος, λίγο έλειψε να την σκυλοβρίσει από τα νεύρα του.
Συνεχίζει η εκπομπή και βγαίνει σε παράθυρο ο Μητροπολίτης Λαγκαδά (με το ένα πόδι ξέρετε που) ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ απεύθυνε ένα λογύδριο άπειρου κάλους στο τηλεοπτικό κοινό λες και απευθυνόταν σε νήπια πέντε χρονών. Μα τι λέω. Αυτά μπορούν και μιλάνε. Όλο και ένα σκασμό θα του έλεγαν να βγάλει. Λες και μιλούσε σε δίχρονα ήταν. Ο σκοπός της εμφάνισης του ήταν για να απαντήσει αν θα δώσει τελικά το σινάφι του την άδεια να παντρευτεί ξανά ο πρώην παπάς. Φυσικά δεν έδωσε καμιά απάντηση παρά μόνο απεκάλεσε την πρώην γυναίκα του παπά "κοινή", είπε ότι δεν έπρεπε αυτές οι δυσάρεστες ιστορίες να βγαίνουν στα κανάλια, και όταν ο "καλοκάγαθος" παπάς στο στούντιο άρχισε να τα παίρνει, και με σύμμαχο την κ.Τατιάνα που τον προέτρεπε χαμηλόφωνα "μιλήστε μιλήστε", άρχισε να του τα χώνει κανονικά, τότε ο κ. Μητροπολίτης αναφώνησε "σε αγαπάμε σε αγαπάμε"! Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!
Ιστορίες για αγρίους δηλαδή!

Μα τι νοιάζει τον κόσμο αν δεν μπορεί να παντρευτεί ξανά ένας παπάς αν χωρίσει! Ας πρόσεχε!
Εν τέλει, ας συζήσει. Ας κάνει την υπέρβαση να παντρευτεί πολιτικά!
Στην τελική ας κάνουν ότι νομίζουν όλοι αυτοί, αρκεί να μην μας ζαλίζουν με τα προβλήματα τους!!

κ.Τατιάνα! Χάρηκα που στο πρόσωπο του χουφταλιασμένου αυτού Μητροπολίτη βρήκατε τον παραπάνω σας! Δεν έβαλε γλώσσα μέσα, δεν άκουσε λέξη από ότι ρωτήσατε και στο τέλος είδατε και πάθατε να τον ξεφορτωθείτε μιας και σας είχε γραμμένη. Ευτυχώς για σας τα καταφέρατε προτού σας αποκαλέσει και εσάς "κοινή" άνευ λόγου και αιτίας, απλά και μόνο γιατί υπήρξατε και εσείς μια φορά και ένα καιρό χωρισμένη.


Υ.Γ. Αν δεν έχετε έμπνευση του τι να γράψετε στα blog σας μπορείτε κάλλιστα να παρακολουθήσετε μια τέτοια εκπομπή. Έχει άπειρα θέματα που ανήκουν φυσικά στην σφαίρα του εξωπραγματικού!

Ξεμύρωμα! Τι είναι πάλι τούτο??

Μου αρέσει η ελαστικότητα στα τελετουργικά που έχει η Χριστιανική εκκλησία!

Πέρσι είχε βαφτίσει το κοριτσάκι της μια ξαδέρφη στην βόρειο Ελλάδα. Το ξεμύρωμα (Το πλύσιμο από τα λάδια που θα πασαλείψει το μωρό ο παπάς κατά τη διάρκεια της βάφτισης) είθισται να γίνεται 3 μέρες μετά την βάπτιση (τουλάχιστον εδώ στην Ρόδο). Η εν λόγω ξαδέρφη θεώρησε καλό μέσα στο κατακαλόκαιρο που είχε βαφτίσει να αφήσει το μωρό άπλυτο με τα λάδια πάνω του για μία εβδομάδα γιατί λέει όσο περισσότερο τόσο καλύτερο (δικό της συμπέρασμα αυτό)! Και να ήταν τίποτα αρωματικά λάδια πάει καλά! Εχετε υπόψη φαντάζομαι πως βρωμάει το ελαιόλαδο!

Την Κυριακή αυτή λοιπόν, βαφτίζει ο Φαζούλης μου, και το ξεμύρωμα λέει θα γίνει την επομένη της βάφτισης! Κάτι είναι και αυτό.
Ελπίζω μόνο ο παπάς που θα βαφτίσει να μην είναι κανένας από αυτούς που μοιάζει να έχουν άχτι τα μωρά και παίρνουν με την χερούκλα τους μπόλικο λάδι και το ρίχνουν άτσαλα στο κεφάλι και στα μάτια του μωρού γιατί θα του πω καμιά κουβέντα!

Έτσι λοιπόν, πρωί πρωί (καλά όχι και τόσο πρωί, στις 10:00) θα μπούμε στο καράβι που θα μας πάει στην Κω όπου και θα γίνει η βάφτιση. Ελπίζω να έχουμε καλό καιρό και στο πήγαινε και στο έλα, γιατί δεν φημίζομαι για το "ανθεκτικό" μου στομάχι. Άσε που το απόγευμα, έτυχε να δείχνει το National Geographic ένα ντοκιμαντέρ για το Σάμινα, τότε, που έπνιξε ογδόντα τόσους ανθρώπους και αυτοκτόνησε έναν, και σκιάχτηκα όσο να πεις...

Το θαύμα των θαυμάτων...

Απόσπασμα από το Κατά θωμά Ευαγγέλιο:

Είπε ο Ιησούς:

Στάθηκα στο κέντρο του κόσμου
Και τους παρουσιάστηκα με σάρκα και οστά.

Τους βρήκα όλους μεθυσμένους.
Δεν βρήκα κανένα να διψάει.

Και η ψυχή μου γέμισε θλίψη για τους γιους του ανθρώπου,
Γιατί η καρδιά τους είναι τυφλή
Και δεν βλέπουν ότι άδειοι ήρθαν στον κόσμο
Και άδειοι πρόκειται να φύγουν από τον κόσμο πάλι.

Τώρα όμως είναι μεθυσμένοι.
Όταν το κεφάλι ξεκαθαρίσει από το κρασί τους
Τότε θα μετανιώσουν.


Αν το σώμα έχει γεννηθεί από το πνεύμα
Τότε αυτό είναι θαύμα
Αν όμως, το πνεύμα έχει γεννηθεί από το σώμα,
Τότε είναι το θαύμα των θαυμάτων.
Αναρωτιέμαι, όμως πως αυτός ο μεγάλος πλούτος
Κατοικεί μέσα σε τέτοια φτώχεια.
Μετά το παραλήρημα του Πάσχα, δυστυχώς, μου ήρθαν στον νου τα παραπάνω...
Για να μην πω τίποτα χειρότερο...

Μ.Παρασκευή βράδυ, μετά την περιφορά του Επιτάφιου, (για να μην πω και ταυτόχρονα), γινόταν χαμός από τα γλέντια στα μπαράκια τα οποία ήταν γεμάτα χριστιανούς που την επομένη θα έτρεχαν να "κοινωνήσουνε".

Μ.Σάββατο βράδυ, τα ζωάκια μου έτρεχαν να βρουν να κρυφτούν από τον χαλασμό που γινόταν από τις ντουφεκιές και τα πυροτεχνήματα τα οποία είχαν αρχίσει μία ώρα πριν την "Ανάσταση" και κατάντησαν μια θρησκευτική λειτουργία σε show.

Άντε και του χρόνου εις ανώτερα.

Σιγά και μη...

Ένας αμαρτωλός πέθαινε. Δεν είχε πάει ποτέ στο ναό, δεν είχε προσευχηθεί ποτέ, δεν είχε ακούσει τι λένε οι ιερείς, αλλά, τη στιγμή του θανάτου φοβήθηκε. Ζήτησε ένα Ιερέα να έρθει. Όταν ο Ιερέας έφτασε, είχε μαζευτεί πολύς κόσμος, επειδή ο αμαρτωλός ήταν ένας πετυχημένος και σπουδαίος άνθρωπος. Ήταν πολιτικός, με δύναμη και χρήματα.

Ο αμαρτωλός ζήτησε από τον ιερέα να πλησιάσει γιατί ήθελε να του πει κάτι. Ο Ιερέας πήγε κοντά και ο αμαρτωλός ψιθύρισε στο αυτί του: «Ξέρω ότι είμαι αμαρτωλός και ξέρω καλά ότι ποτέ δεν έχω πάει στην εκκλησία. Δεν συνηθίζω να πηγαίνω στις εκκλησίες. Δεν είμαι καθόλου θρήσκος δεν έχω προσευχηθεί ποτέ, γι’ αυτό ξέρω καλά ότι ο κόσμος δεν πρόκειται να με συγχωρέσει! Βοήθησε με όμως και δώσε μου λίγη σιγουριά, πες μου ότι ο Θεός θα με συγχωρέσει. Ο κόσμος δεν πρόκειται να με συγχωρέσει, αυτό το ξέρω και τίποτα δεν μπορεί να γίνει για αυτό τώρα, αλλά πες μου πως ο θεός θα με συγχωρέσει!»

Ο Ιερέας είπε:

«Ίσως σε συγχωρέσει, γιατί εκείνος δεν σε γνωρίζει με τον τρόπο που σε γνωρίσαμε εμείς.»

Αλλά όταν δεν μπορείς να ξεγελάσεις τον κόσμο, μήπως μπορείς να ξεγελάσεις τον θεό?

Ελπίζω να σας άρεσε η ιστοριούλα. Την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια για το χωριό μου όπου θα κάνω Πάσχα! Από εκεί θα επισκέπτομαι τα blogs με μια απλή dial up σύνδεση καθότι μπορεί η τεχνολογία να έχει φτάσει και εκεί, αλλά πόσες adsl μπορεί να πληρώνει ένας άνθρωπος τέλος πάντων???
Εύχομαι να περάσετε όμορφα όλοι! Όπου και αν επιλέξετε να πάτε ότι και αν επιλέξετε να κάνετε!
Φιλιά πολλά σε όλους!

Σταυρός... και άγιος ο Θεός!

Έχω πει ξανά ότι σπανίως φοράω κοσμήματα και γενικότερα φω μπιζού. Τελευταία φορούσα κάτι στο λαιμό με λουράκι από καουτσούκ αλλά δεν άρεσε με τίποτα στο Φαζούλη μου με αποτέλεσμα μια μέρα "εντελώς τυχαία και χωρίς να το θέλει" το τράβηξε και μου το έκοψε.
Έκτοτε δεν φοράω τίποτα.
Κάποια στιγμή η φίλη μου η Μαρία, μου πρότεινε να μου πάρει ένα σταυρό να φοράω στο λαιμό. Της είπα ότι δεν ήθελα γιατί εκτός του ότι έχω σταυρό δεν θέλω να τον φοράω. Κυρίως γιατί δεν αισθάνομαι καλά να έχω αυτό το σύμβολο επάνω μου (λέτε να είμαι πραγματικά αντίχριστη???). Νιώθω ότι δεν εμπεριέχει κάποια έννοια που θα μου άρεσε να την περιφέρω στο λαιμό μου. Δεν ξέρω για εσάς τι συμβολίζει ένα σταυρός αλλά νομίζω πως αυτό έχει να κάνει με το πως αισθάνεται ο καθένας. Ίσως γιατί θεωρώ τον Ιησού έναν από τους πλέον χαρισματικούς ανθρώπους που πέρασαν από αυτή την γη, δεν θέλω να κουβαλάω στον λαιμό μου σαν έμβλημα το σταυρό που υποτίθεται αποτέλεσε το όργανο του μαρτυρίου του.

Αντιγράφω από την wikipedia:
Πολλές χριστιανικές εκκλησίες, όταν μιλούν για το Σταυρό επάνω στον οποίο πέθανε ο Ιησούς Χριστός, αναφέρονται σε ένα ξύλινο όργανο σχήματος † ή και Τ (ταυ), καθώς θεωρούν ότι έτσι ήταν κατασκευασμένο και στην πραγματικότητα.
Από την άλλη, διαφορετικές απόψεις διατυπώνουν άλλες χριστιανικές ομάδες και εκκλησίες, που θεωρούν ότι:
Ο σταυρός επάνω στον οποίο πέθανε ο Ιησούς, ήταν ένας απλός, όρθιος πάσσαλος αφού αυτή ήταν η βασική σημασία της λέξης σταυρός στην αρχαία ελληνική γραμματεία, και δεν υπάρχουν στοιχεία που να εγγυώνται αλλαγή ή επέκταση της σημασίας αυτής στην εποχή της Καινής Διαθήκης.
Καθώς δεν υπήρξε βεβαιότητα για το ακριβές σχήμα του Σταυρού, το σημερινό, γνωστό σχήμα, επιλέχθηκε και καθιερώθηκε από τον αυτοκράτορα Μ. Κωνσταντίνο στις αρχές του 4ου αιώνα, με τη μορφή αυτούσιου δανεισμού παρόμοιου ιερού συμβόλου από μή χριστιανικές θρησκείες.

Εκτός αυτών των αντιρρήσεων, υπάρχει και η θεολογική, όπου με βάση αναφορές σε χωρία της Αγίας Γραφής, ο σταυρός του Ιησού, θα έπρεπε να μην τιμάται και να μην θεωρείται ιερό σύμβολο, αλλά αντίθετα, να προκαλεί αποστροφή στον πιστό, επειδή απετέλεσε όργανο βασανισμού και θανάτωσης, αυτού του τόσο σημαντικού προσώπου για τον Χριστιανισμό.

Περιττό να πω ότι με το που είδα ότι και εδώ έβαλε το χεράκι του ο Μ.Κωνσταντίνος δεν νιώθω πια και τόσο αντίχριστη!

Photo: Ο σταυρός που πήρα για το βαπτιστικό. Όταν μεγαλώσει με το καλό θα του πω και την άποψη μου!!

Κατά Θωμά Ευαγγέλιο – Νηστεία, προσευχή & ελεημοσύνη.

Ο Ιησούς είπε:

Αν νηστεύεις θα αμαρτήσεις
Κι αν εσύ προσεύχεσαι θα καταδικαστείς
Κι αν κάνεις ελεημοσύνες,
Θα κάνεις κακό στο πνεύμα σου.

Και σε όποια χώρα πας,
Σε όποια περιοχή και αν γυρίσεις,
Αν σε δεχτούν, να φας ό,τι βάλουν μπροστά σου

Γιατί ότι μπαίνει στο στόμα σου, δεν θα σε λερώσει.
Ό.τι όμως βγαίνει από το στόμα σου,
Αυτό είναι που θα σε λερώσει.

Αυτή η περικοπή δεν αναφέρεται στην επίσημη έκδοση . Έπρεπε να παραληφθεί γιατί είναι δυνατόν να παρεξηγηθεί. Αυτό που θέλει να πει είναι ότι δεν είναι εναντίον της προσευχής, δεν είναι εναντίον της νηστείας, δεν είναι εναντίον του να δίνεις και να μοιράζεσαι. Είναι εναντίον στα ψεύτικα πρόσωπα σου. Το πραγματικό πρέπει να βγει μέσα από είναι σου. Πρώτα πρέπει να αλλάξεις, να μεταμορφωθείς. Και μόνο τότε ό,τι κάνεις θα είναι καλό.

Τα πάντα εξαρτώνται όχι από το τι κάνεις, αλλά από το ποιος είσαι. Αν ένας κλέφτης πάει να προσευχηθεί, η προσευχή του θα είναι λάθος., γιατί πως μπορεί η προσευχή να γεννηθεί από μια καρδιά που ξεγελάει τους πάντες, κλέβοντας, λέγοντας ψέματα.

Ο Ιησούς μίλησε για το είναι, για την ύπαρξη και πώς να την μετασχηματίσεις.
Οι εκκλησίες τα δόγματα, οι ιερείς, όλοι μιλάνε για πράξεις. Για το τι πρέπει να κάνεις, για ηθική.

Με αυτά τα λόγια του ο Ιησούς καταστρέφει στην ουσία τα θεμέλια όλων των οργανωμένων θρησκειών. Είναι φανερό ότι φάνηκαν στους τότε Ιερείς πολύ αντιφατικά και αντιθρησκευτικά γι’ αυτό και τον σταύρωσαν...

(σχόλια Osho σχετικά με το απόσπασμα)

Στην ελληνική κόλαση...

Ένας Άγγλος πέθανε και έφτασε στην κόλαση. Ο διάβολος τον ρώτησε : "Ποια κόλαση προτιμάς; Επειδή έχουμε πολλών ειδών κολάσεις εδώ: την αγγλική, την κινέζικη, τη Ρώσικη, την Ελληνική..."
Ο Εγγλέζος είπε: "Την Ελληνική βέβαια!"
Ο διάβολος μπερδεύτηκε. Είπε: "Φαίνεσαι Άγγλος, γιατί λοιπόν διαλέγεις την Ελληνική;"
Είπε: "Είμαι Άγγλος, αλλά έχω ζήσει στην Ελλάδα και ξέρω καλά ότι τίποτα στην Ελληνική κόλαση δεν θα λειτουργεί!"

Picture from: http://www.1st-art-gallery.com/Artist/Bouguereau-William