Μη λιθοβολείτε τους απέχοντες. Τελούν άκρως πολιτική πράξη.

Πολλά ειπώθηκαν για την αποχή όλο αυτό το διάστημα μετά τις εκλογές και ο καθένας έχει την δική του άποψη του τι μπορεί να σημαίνει και τι είδους άνθρωποι ήταν αυτοί που απήχαν. Διαβάζοντας το  τελευταίο post  της εξαιρετικής  x-psilikatzou  το οποίο στην ουσία καταδικάζει ως απαθείς όλους τους απέχοντες, αισθάνθηκα την ανάγκη να υπερασπιστώ τον εαυτό μου ως πολίτη που τον νοιάζει πραγματικά το τι μέλλει γενέσθαι και η ενέργεια μου αυτή κάθε άλλο παρά αποτέλεσμα απάθειας ήταν! Ήταν η μόνη μου πραγματικά επιλογή σε αυτόν τον τόπο που ζω αυτή ειδικά την χρονική περίοδο.
Θα αναδημοσιεύσω δύο post του πολυαγαπημένου blogger  Phivou τα οποία καλύπτουν την θέση μου πέρα για πέρα και θέλω να πιστεύω  όχι μόνο  την δική μου.

Η αποχή σαν όπλο   20/6/2005

Μπορείς, να πεις ότι δεν συμφωνείς μ' αυτά που σού σερβίρουν

Χρόνια σας το κοπανάω ότι ο μόνος τρόπος να φύγει αυτό το σύστημα, πουλημένοι πολιτικοί, σαπίλα ιδέες, δικομματισμός, εκπροσώπηση της πλάκας, δεν είναι η κόντρα - έτσι κι αλλοιώς πάντα οι αδύνατοι θάμαστε - αλλά η αδιαφορία. Τού γυρνάς την πλάτη και το αφήνεις να χτυπιέται μόνο του στη γωνιά του.

Και να που τα γεγονότα έρχονται να με δικαιώσουν: στην Ιταλία, 12 Ιουνίου, δημοψήφισμα για την τεχνητή γονιμοποίηση. Αναγκάστηκαν να το ακυρώσουν, λόγω ασήμαντης συμμετοχής του κόσμου (μόνο 20%)!

Και δε λέω, εδώ δε συμφωνώ με τη μη συμμετοχή, διότι το δημοψήφισμα είναι αληθινή συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων, δεν έχει καμιά σχέση με τις εκλογές. Δεν συμφωνώ ούτε με το τι εκφράζει αυτή η αποχή - στην πραγματικότητα, άκρατο συντηρητισμό, αφού την αποχή αυτή υποκινούσε η καθολική εκκλησία. Δεν είναι το περιεχόμενο που με ενδιαφέρει, αλλά ο μηχανισμός. Είναι το γεγονός ότι δεν μπορούν να προχωρήσουν, αν ο κόσμος δεν συμμετέχει. Γι'αυτό μιλάμε.

Αυτή είναι η μέθοδος!

Licence to Kill  26/08/2007

Ο Κυρίαρχος Λαός στα παραμύθια της Χαλιμάς

Αν πας να ψηφίσεις, θεωρώ ότι είσαι αφελής.

Αν ψηφίσεις τους δυο που με το 90% τους καταστρέφουν εδώ και δεκαετίες τη χώρα, θεωρώ ότι είσαι ανόητος.

Αν συνειδητά επιλέξεις έναν απ'τους δυο, γιατί πιστεύεις ότι είναι ικανοί και σωστοί, θεωρώ ότι είσαι επικίνδυνος βλάκας!

Οπως και νάχει, μπαίνοντας πίσω απ'την κουρτίνα, ανανεώνεις their Licence to Kill! 

  

Σε ένα τρίτο του post  εξηγεί γιατί θεωρεί πως η αποχή δίνει ένα ξεκαθαρο πολιτικό μήνυμα (πράγμα που έχουν  μυριστεί όλοι οι πολιτικοί μας)  το οποίο καταλήγει με την εξής φράση:
"Και μη λιθοβολείτε τους απέχοντες. Τελούν άκρως πολιτική πράξη. Οσοι τουλάχιστον καταλαβαίνουν τι κάνουν!"

Η αποχή δεν είναι απάθεια.

Και όσοι δεν το κατάλαβαν ήρθε ο καιρός να το καταλάβουν.


Θυμήθηκα ένα  post που είχε κάνει ο εξαίρετος blogger  Cyrus (μας λείπει) πριν περίπου ένα χρόνο με τίτλο Οργισμένοι μεν, απαθείς δε...  στο οποίο καταδίκαζε την αποχή ως μια ανύπαρκτη πολιτική στάση. Εξαιρετικό post το οποίο πλαισιωνόταν από εξίσου ενδιαφέροντα σχόλια. Αξίζει να διαβαστεί.

Δύο πράγματα έχω να πω σήμερα για αυτό το θέμα που είναι για άλλη μια φορά και πάλι επίκαιρο.

Πρώτο,  ότι τελικά η αποχή τους προβλημάτισε ΟΛΟΥΣ τόσο ΠΟΛΥ που άρχισαν ΟΛΟΙ να ανησυχούν και να επανεξετάζουν  την στάση τους. Κατα την άποψη μου αυτό από μόνο του είναι τεράστια πρόοδος.
Δεν σημαίνει λοιπόν η αποχή μόνο απάθεια. Σημαίνει πολλά περισσότερα. Αλλά κυρίως δίνει ένα μήνυμα στους πολιτικούς. "Εμένα δεν με έχεις και χρειάζεται να προσπαθήσεις περισσότερο για να με κάνεις δικό σου" .
Βγαίνει ο Σγουρός και μέσες άκρες λέει "καλώ όλους όσους για τους δικούς τους λόγους δεν προσήλθαν στις κάλπες να το κάνουν αυτή την  φορά γιατί εσείς είστε η δύναμη μας...", και λέω εγώ... και γιατί να δώσω σε εσένα δύναμη? ή στον κάθε ένα που την ζητάει αλλά δεν την αξίζει?

Βγαίνει η Φοζενμπερκ (ούτε ξέρω πως την λένε και βαριέμαι να την γκουγκλάρω κιόλας για να την γράψω σωστά)  και  μας λέει επίσης  μέσες άκρες ότι  όποιος απέχει δεν θα έπρεπε να έχει ίσα δικαιώματα με αυτόν που ψηφίζει. Σώπα ρε μανταμίτσα! Επειδή δεν θέλω να συμμετέχω στην βρωμιά σας θα με τιμωρήσεις και από πάνω?

Βγαίνει ένας άλλος, Βορίδης και λέει τις δικές τους απαξιωτικές ιδέες για όλους αυτούς που δεν τους έκαναν την τιμή να πάρουν μέρος σε αυτό το τσίρκο που το λένε εκλογές και το μόνο που του λείπει είναι ο κλόουν. Ολα τα ζώα είναι παρόντα.

Τους ένοιαξε όλους η αποχή. Γιατί θέλουν να μας έχουν μαντρωμένους και σημαδεμένους με ταμπέλες. Όταν δεν εντάσσεσαι στο σύστημα αυτό φοβούνται. 

Το δεύτερο που θέλω να σημειώσω σχετικά είναι ότι το σχόλιο που είχα κάνει τότε  σε εκείνο το post  με εκφράζει απόλυτα μέχρι σήμερα. Το αντιγράφω ξανά εδώ:

Δεν πρόκειται να πάω να ψηφίσω γιατί έτσι απλά θα πω το προφανές. Το ότι "Δεν με εκφράζει κανείς σας". Δεν θα ψηφίσω κάποιον με μισή καρδιά μόνο και μόνο για να έχω ήσυχη την συνείδηση μου ότι εξάσκησα το δικαίωμα της ψήφου.

Για μένα πλέον οι πολιτικοί και η πολιτική στην χώρα μας είναι σαν κάποιους ατάλαντους ηθοποιούς που αποφασίζουν μια στο τόσο όποτε το θυμηθούν να ανεβάσουν μια παράσταση στην οποία πρέπει και εγώ να δώσω το παρόν και ας μην μου αρέσει.
Ε! Αυτή τη φορά, απλά δεν θέλω να είμαι μέσα στο κοινό τους...

Η (μεγάλη) αποχή ίσως φέρει την αλλαγή... 

Ένα πολύ εύστοχο σχετικό άρθρο από την Μαρία Χούκλη στο Protagon.  Απέχω, άρα υπάρχω. Διαβάστε το.

Απέχω. απέχω, απέχω και θα απέχω...

Παρατηρώ την προεκλογική διαδικασία και αναρωτιέμαι πραγματικά...
Υπάρχει κανείς που παίρνει στα σοβαρά όλους αυτούς τους ανθρώπους που εμπλέκονται ενεργά στα κοινά του τόπου μας?
Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι πραγματικά κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο για τον τόπο του την επόμενη μέρα?

Όσον αφορά την περιφέρεια μου, βλέπω ότι αυτή την φορά θέτουν υποψηφιότητα κάτι απίθανα άτομα, κάποιοι που ποτέ πριν  δεν είχα ακούσει να πάρουν μέρος έστω σε μια πολιτική συζήτηση, κάποιοι που αν μου ζητούσαν να  τους περιγράψω με μια λέξη αυτή που θα τους χαρακτήριζε στο έπακρο θα ήταν μόνο μία: ατομιστές.
Πως λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να με πείσουν σήμερα ότι τους ενδιαφέρουν τα κοινά αυτού του τόπου και η πρόοδος όλων μας?

Προσωπικά απέχω και θα απέχω από κάθε εκλογική διαδικασία μέχρι να παρουσιαστεί αυτό το κάτι που θα με κάνει να νιώσω ότι αξίζει έστω τον κόπο να πάω μέχρι την κάλπη.
Σε όλους αυτούς που με κατακρίνουν για αυτήν μου την στάση λέγοντας μου ότι απαξιώνω το ιερό δικαίωμα μου (όχι υποχρέωση έτσι?) της ψήφου, που γι΄αυτό αγωνίστηκαν γενιές και γενιές ανθρώπων έχω απλά να πω ότι ευχαρίστως να το ασκήσω όταν θα έχει κάποιο νόημα.  Στην χώρα που ζούμε φαίνεται ότι η ψήφος έχει απαξιωθεί εντελώς γιατί η πλειοψηφία την πουλάει έναντι κάποιου τιμήματος και μας ζητείται μόνο όταν δεν έχει σημασία πραγματικά ποιος θα εκλεγεί μιας και στο τέλος όλοι τα ίδια θα κάνουν.

Πιο περίτρανη απόδειξη από αυτό που ζήσαμε πρόσφατα όλοι μας δεν υπάρχει. Πάντα μας τάζανε τον ουρανό με τα άστρα πριν τις εκλογές και μετά κάνανε ο καθένας τα δικά του, αλλά ποτέ τα εντελώς αντίθετα από αυτά που είχαν προαναγγείλει και ειδικά για άκρως σημαντικά ζητήματα. Ούτε καν λοιπόν σε αυτήν την περίπτωση δεν είχαν την ευθιξία να ενημερώσουν τον κόσμο και να του δώσουν το δικαίωμα μέσα από ένα δημοψήφισμα να πάρει μέρος της ευθύνης για την τύχη του. Τι νόημα έχει λοιπόν να ψηφίζω όταν μετά τις εκλογές πάνε όλα περίπατο και κάνουν ότι θέλουν μόνο και μόνο γιατί πριν μήνες κάποια πλειοψηφία τους επέλεξε να κυβερνήσουν? Οι άλλοι που δεν τους ψήφισαν πως ακριβώς εκπροσωπούνται μετά? 

Πραγματικά νιώθω ότι αυτό το δικαίωμα της ψήφου είναι εικονικό. Σαν να μην υπάρχει. Εξαφανίστηκε  με τα χρόνια περίπου  όπως εξαφανίστηκαν μέσα σε μια βραδιά τόσα και τόσα δικαιώματα μας και κανείς δεν φαίνεται να νοιάζεται. Μήπως τελικά το πολίτευμα μας δεν είναι δημοκρατία και δεν μας το λένε για να μην μας τρομάξουν? Μάλλον...

Μέχρι να ξυπνήσουμε λοιπόν από το λήθαργο τι να μας ευχηθώ?
Καλός μας μεσαίωνας?
Μια χαρά μου ακούγεται...

Εικονική πραγματικότητα λίγο πριν...

Υπάρχουν πολλοί που δεν έχουν  καταλάβει ότι έχουμε πτωχεύσει με όλη την έννοια της λέξης και περιμένουν να τους το ανακοινώσουν για να το εμπεδώσουν. Αλλά ακόμα και αν ζουν σε αυτήν την εικονική πραγματικότητα δεν θα περάσει πολύς καιρός που βίαια θα αναγκαστούν να ζήσουν την αισχρή πραγματικότητα που μας έχουν ετοιμάσει οι πολιτικοί και τα media  του τόπου μας.
Υπάρχουν πολλοί που νομίζουν ότι η "κρίση" θα διαρκέσει λίγο (σχετικό για τον καθένα) και μετά όλοι μας θα γυρίσουμε στους παλιούς καλούς ρυθμούς ζωής που είχαμε. Δεν αντιλαμβάνονται ότι το βιοτικό επίπεδο θα πέσει κατακόρυφα για όλους.

Υπάρχουν πολλοί που νομίζουν ότι η κυβέρνηση που έχουμε τώρα όπως και οι προηγούμενες εργάζονται για το καλό μας και δεν αντιλαμβάνονται ότι και αυτή όπως και οι προηγούμενες εργάζονται για να απολαμβάνουν οι λίγοι όπως φαίνεται περίτρανα από τους νόμους που θεσπίζει για το ασφαλιστικό. Νομοθετεί κάτι άδικο και μετά ρίχνει το μπαλάκι στην τρόικα ότι και καλά αυτοί το επέβαλαν. Το ότι βγαίνει η τρόικα και το διαψεύδει με επίσημες ανακοινώσεις στον τύπο αυτό δεν τους κάνει ούτε καν να ντρέπονται για τα ψέμματα που συνεχίζουν να λένε ενώ ο κόσμος αρχίζει και πεινάει. Λέω αρχίζει γιατί ακόμα δεν φθάσαμε στο σημείο εκείνο της απελπισίας.  Εδώ που ζω εγώ τουλάχιστον θα αρχίσει να φαίνεται μετά τον Σεπτέμβρη που θα φεύγουν σιγά σιγά και οι τελευταίοι τουρίστες από τους κάθε χρονιά και λιγότερους που τιμούν την χώρα μας και έρχονται για τις διακοπές τους. Μετά θα γίνει ο απολογισμός, μετά δεν θα κουνιέται φύλλο στην αγορά. .

Δεν συμμερίζομαι την άποψη ότι φταίει ο κόσμος  που ψήφιζε αυτούς που ψήφιζε για αυτήν την κατάσταση. Δεν νομίζω ότι είχε άλλη επιλογή.  Οι επιλογές του ήταν μετρημένες και ήταν όλες σκάρτες. Καμιά ψήφος δεν θα έκανε την διαφορά.  Γιατί όπως λέει πολύ σωστά και ο Γρηγόρης Ψαριανός με τα  εκλογονοθευτικά συστήματα που έχουμε το 38% γίνεται 65% στην βουλή. Ο κόσμος ξεγελάστηκε. Του πετούσαν ένα επίδομα, μια πρόωρη παχυλή συνταξιοδότηση, μια θέση μόνιμη όπου κανείς δεν θα είχε δικαίωμα να τον διώξει ποτέ, ένα  καλό μισθό και έτσι κατάφερναν να του κλείσουν  το στόμα αλλά και τα μάτια για να μην βλέπει ότι  το μπάνιο του Τζοχατζόπουλου στοίχιζε όσο η ακίνητη περιουσία όλου του σογιού του μαζί. Να μην το ψάχνει καν. Να ακούει τον σιχαμερό Πρετεντέρη και την παγοκολώνα από τις πλαστικές και από την αναισθησία Τρέμη και να νομίζει για  2 μήνες και βάλε ότι ο Ζαχόπουλος είναι όντως φοβερό πρώτο θέμα.  Όποιος έβλεπε τότε ειδήσεις ήταν σαν να πήγαινε εκούσια για ύπνωση.

Τον τελευταίο καιρό δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Θα ήθελα να μπορούσα να σκέφτομαι τα παιδάκια μου και το μέλλον μας όσο πιο ρόδινα γίνεται. Αυτή όμως όλη η κατάσταση  με κάνει και σκέφτομαι ότι τόσα χρόνια με την ανοχή όλων μας καταφέραμε να εξασφαλίσουμε στα παιδιά μας ένα ζοφερό μέλλον, με ανύπαρκτη παιδεία, ανύπαρκτη περίθαλψη και ανύπαρκτη προοπτική.

Happy DEPENDANT DAY Greece

"Hmmmm I don't think Greece is so Independent today if they are looking for help from other countries!!! So Happy DEPENDANT DAY Greece!! Lol"

Αυτό διάβασα εχθές, 25η Μαρτίου στο status  του facebook  μιας Ελληνοαμερικανίδας.

Φαντάζομαι πολλοί από εσάς θα έχετε συγγενείς και φίλους που ζουν στο εξωτερικό. Τυγχάνει να έχω σε Ευρώπη, Καναδά και Αυστραλία. Έτυχε να φύγουν σε νεαρή ηλικία από την Ελλάδα και έφτιαξαν τις ζωές τους εκεί.  Όλους τους συνδέει μια κοινή παράμετρος.  Δεν τίθεται θέμα επιστροφής στην Ελλάδα. Αυτή η νέα πατρίδα στην οποία κατέληξαν να ζουν, μπορεί να μην διαθέτει τον ξάστερο ουρανό ουρανό, τις καταγάλανες ακτές, τις ηλιόλουστες μέρες, τα νόστιμα λαχανικά και φρούτα - και ότι άλλο νομίζει κανείς ότι είναι πλεονέκτημα της χώρας αυτής- διαθέτει όμως τόσα άλλα που ανεβάζουν το βιοτικό τους επίπεδο και τα οποία κανείς δεν είναι διατεθειμένος να απαρνηθεί. Τον τόπο αυτόν τον θεωρούν απλά τόπο για τις διακοπές τους και αυτό νομίζω ότι θα συμβαίνει μέχρι την στιγμή που υπάρχει ακόμα ζωντανός κάποιος συγγενής που θέλουν να δουν. Μελλοντικά θα χαθεί ακόμα και αυτή η υποτυπώδης επαφή με την μαμά πατρίδα.
Μετά δε τις τελευταίες οικονομικές εξελίξεις όχι μόνο δεν υπάρχει κανένα ενδεχόμενο να γυρίσουν αυτοί που έφυγαν αλλά τίθεται πλέον θέμα να φύγουν και άλλοι που ίσως μέχρι σήμερα δεν τους είχε περάσει καν από το μυαλό σαν πιθανότητα.
Θέλω όμως να αναφερθώ σε αυτό το σχόλιο στο status  το οποίο στάθηκε αφορμή για αυτό το post  και για να το πλαισιώσουν πολλά πικρόχολα κατά βάση και εξευτελιστικά για τους Έλληνες σχόλια κυρίως από συγγενείς και φίλους της Ελληνοαμερικανίδας που το έγραψε. Παρόλο που έχουν όλοι ελληνικότατα ονόματα και είναι νέοι σε ηλικία, μιλούν απαξιωτικά για την Ελλάδα και για τους Έλληνες που ζουν ακόμα σε αυτήν. Αυτό φαίνεται εξάλλου και από το ύφος του status. Στην συζήτηση αυτή πήρε μέρος και ένας άλλος Έλληνας που ζει στην Αυστραλία, ο οποίος δεν συμμεριζόταν τις θέσεις των υπολοίπων, και σε κάποια απάντηση του έφτασε στο σημείο να γράψει  το εξής: " I'm not a γενιτσαρος like you! I'm proud to be Greek and I wouldn't be anything else! You should change your last name to an anglosaxon one..."

Παρόλο που ειλικρινά απογοητεύτηκα και στεναχωρήθηκα με τα λεγόμενα της ελληνοαμερικανίδας και της παρέας της, δεν μπορώ όμως να την κακίσω. Ο καθένας διαμορφώνει κρίση ανάλογα με τα βιώματα του. Ζει σε μια χώρα που τους αγκάλιασε, τους έδωσε ευκαιρίες ανταπέδωσε τους κόπους τους και τους παρέχει ασφάλεια για να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον για αυτούς και τα παιδιά τους.
Πολλές φορές με πιάνω να σκέφτομαι για την Ελλάδα και τους ανθρώπους της άσχημα.  Γιατί βλέπεις την αδικία, την ζεις, την τρως στην μάπα κάθε μέρα. Μέχρι εχθές ακόμα όλοι ήθελαν να μπουν στο δημόσιο.Γιατί εκεί βασιλεύει άλλος θεός από ότι στον ιδιωτικό τομέα. Η πολιτική μας ηγεσία ήταν πάντα  για τα μπάζα αλλά εμείς ήμασταν εκεί να την στηρίζουμε. Βλέπω τώρα στην Γαλλία αυτό το 50% και βάλε που απείχε από τις πρόσφατες εκλογές και τους ζηλεύω. Ζηλεύω που συμπνέουν τόσοι πολίτες και δείχνουν κάπως την δυσαρέσκεια τους. Πράγμα που εμείς δεν κάναμε ή ήμασταν ανίκανοι να κάνουμε.

Κάποιος έγραψε  στο Buzz  του  Google ( συγνώμη που δεν θυμάμαι ποιος) την εξής ερώτηση : Μήπως έχουμε χάσει το ταλέντο μας στις εξεγέρσεις? Ήθελα να του αφήσω σχόλιο, αλλά όταν έχεις μικρά είναι πολλά αυτά που θες να κάνεις αλλά συνεχώς αναβάλλεις γιατί δεν είναι η κατάλληλη στιγμή. Λοιπόν νομίζω ότι ποτέ κανείς δεν χάνει το ταλέντο αυτό.
Απλά δεν υπάρχει η αφορμή ακόμα.
Δεν πεινάσαμε αρκετά.

Να γιατί έχω αλλεργία στον κομμουνισμό.

Πιστεύω στον καπιταλισμό σαν σύστημα και ας μην είμαι πλούσια. Ο καπιταλισμός είναι το πρώτο σύστημα στον κόσμο που δημιουργεί κεφάλαιο, πλούτο. Προηγουμένως υπήρχε η φεουδαρχία. Ποτέ δεν δημιούργησε πλούτο. Εκμεταλλευόταν και λήστευε τους ανθρώπους. Ο πλούτος που είχαν οι βασιλιάδες και οι φεουδάρχες ήταν έγκλημα. Είχε παρθεί βίαια από τους φτωχούς ανθρώπους. Δεν ήταν δικό τους δημιούργημα.

Αυτή είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που έχει υπάρξει ένα σύστημα που μπορεί να δημιουργήσει τόσο πολύ πλούτο, που δεν χρειάζεται να υπάρχει φτώχεια. Δεν χρειάζεται δικτατορία του προλεταριάτου. Ο καπιταλισμός είναι απολύτως συντονισμένος με την δημοκρατία, με την ατομικότητα, με την ελευθερία του λόγου. Δεν καταστρέφει τίποτα.

Χρειάζεται να διαδοθεί η ιδέα της δημιουργίας του πλούτου, αντί της διανομής του. Τι πρόκειται να μοιράσεις, αν καταρχάς δεν έχεις τίποτα?

Αυτό όμως λένε όλα τα κομμουνιστικά κόμματα. Να μοιραστεί ο πλούτος. Είναι όμως μια μπαρούφα άνευ προηγουμένου. Και αυτό φάνηκε και εκ του αποτελέσματος.

Powered by ScribeFire.

Brain for sale!

Ο Έκτωρ ήταν ηλίθιος και αποφάσισε να κάνει μεταμόσχευση εγκεφάλου. Πήγε στο νοσοκομείο και του είπαν να διαλέξει ανάμεσα σε δύο εγκεφάλους: τον εγκέφαλο ενός αρχιτέκτονα για πενήντα δολάρια και τον εγκέφαλο ενός πολιτικού για δέκα χιλιάδες δολάρια.

" Αυτό σημαίνει ότι ο εγκέφαλος του πολιτικού είναι πολύ καλύτερος από του αρχιτέκτονα;" ρώτησε ο Έκτωρ.

" Οχι κατ' ανάγκην!" είπε ο πωλητής των μοσχευμάτων εγκεφάλου. "Απλώς ο εγκέφαλος του πολιτικού είναι αμεταχείριστος"!

Απορίες Ευρωπαικού τύπου!

Απορώ!
Βλέπει κανείς πουθενά αυτήν την Ενωμένη Ευρώπη? Τι ακριβώς εννοούμε όταν συζητάμε για την ένταξη μας σε αυτή? Τι ακριβώς εννοούμε συζητώντας για την ένταξη των άλλων χωρών? Την νιώθει κανείς αυτήν την ενωμένη Ευρώπη? Την αισθάνεται?

Γιατί εγώ δεν βλέπω καμιά ουσιαστική κίνηση προς την ένωση. Και μην μου πείτε για το νόμισμα. Δεν μπορεί να σε ενώσει ένα νόμισμα. Μπορεί όμως διευκολύνει τους οικονομικούς ελέγχους! Αυτό που συνέβη εδώ στην Ρόδο με το ευρώ και το έζησαν όλοι σε όλο του το μεγαλείο (και κάποιοι στράβωσαν πάρα πολύ) είναι ότι ήταν πια πολύ δύσκολο να κλέψουν τον τουρίστα στο ταξί, στο φαί κτλ. Αντιθέτως, βοήθησε πάρα πολύ στο κλέψιμο αναμεταξύ μας!

Κανένα βήμα δεν έχει γίνει για την σταδιακή υποβάθμιση των κυβερνήσεων και των λοιπών εθνικών οργάνων κυριαρχίας των κρατών μελών. Το αντίθετο συνέβη μάλλον. Όλα ακόμα τα κράτη λειτουργούν άκρως εθνικιστικά.

Η Αγγλία δεν εντάσσεται στην κοινή νομισματική πολιτική γιατί το νόμισμα της είναι ισχυρό και θέλει να το κρατήσει έτσι όσο περισσότερο γίνεται. Ποιου το συμφέρον σκέφτεται?

Ο Γαλλικός λαός καλείτε να μας πει την άποψη του για το Ευρωσύνταγμα και διαλέγει το ΟΧΙ και σε επόμενη φάση ψηφίζει κάποιον που χρησιμοποίησε εθνικιστικά επιχειρήματα για να κερδίσει ψήφους. Λέει κάτι αυτό. Όχι μόνο για τους Γάλλους. Για όλους μας.

Εμείς πολύ περισσότερο σκεφτόμαστε ακόμα εθνικιστικά. Αυτό μπορούμε να το δούμε γιατί συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Τελευταίο σχετικό συμβάν το τι συνέβη όταν η Μπακοδήμου έκανε το λάθος να αποκαλέσει «Μακεδονία» την χώρα που μας «έκλεψε» το όνομα (επ’ ευκαιρίας ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η Ελλάδα έχει περισσότερο δικαίωμα σε αυτό το όνομα από ότι εκείνοι) και δεν σεβάστηκε την παράδοση και την ιστορία μας. Το ακούμε από ανθρώπους δίπλα μας. Πολλοί είναι αυτοί που έχουν μεγάλη ιδέα για την Ελλάδα και νομίζουν εαυτούς χαρισματικούς σε σχέση με τους υπόλοιπους ανθρώπου αυτού του πλανήτη. Τις προάλλες μια ξαδέλφη μου άρχισε να μου λέει κάτι τέτοια και δεν ξέρω αν το κατάλαβε καλά αλλά της είπα να μην έχει καμιά αυταπάτη, ότι εμείς σήμερα που είμαστε Έλληνες πολίτες, έχουμε τίποτα κοινό με τους αρχαίους Ελληνες, εκτός ίσως από το γεγονός ότι κατοικούμε στο ίδιο έδαφος.

Αφού συμβαίνει κάτι τέτοιο, αφού το λαϊκό αίσθημα είναι τέτοιο ( και τροφοδοτείται συνεχώς από τους εκπροσώπους της Ορθοδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας) πόσο πιθανό είναι να ενωθούμε κάποτε όλες οι χώρες??

Θέλουμε την ένταξη της Τουρκίας. Πως ακριβώς την θέλουμε δηλαδή? Πως την φανταζόμαστε? Δεν νομίζω ότι αντιλαμβάνονται πολλοί την ουσία αυτής της ένταξης.

Εντέλει πόσο πιθανόν είναι να υπάρξει στο μέλλον πραγματική Ενωμένη Ευρώπη?

Διαβάστε ένα ενδιαφέρον άρθρο της Γαλατείας Λασκαράκη στο ΒΗΜΑ (από εκεί πήρα και την φώτο), στις 27/08/2000. Επτά χρόνια σχεδόν μετά δεν έχουν αλλάξει και πολλά ...

Η ευθεία γραμμή

Μια φορά ο Βασιλιάς Ακμπάρ χάραξε μια ευθεία γραμμή και ρώτησε τους υπουργούς του:
- Πώς μπορείτε να κάνετε αυτή τη γραμμή πιο μικρή χωρίς να την αγγίξετε.
Ο υπουργός Μπιρμπάλ, ένας απ' τους πιο σοφούς ανθρώπους του κράτους, πλησίασε και χάραξε δίπλα μια άλλη γραμμή πιο μακριά κι έτσι υποτίμησε την αξία της πρώτης γραμμής.

----------------------------------------------------------------------------------------------

Η ευχαρίστηση του να κυβερνάς θα πρέπει σίγουρα να είναι εξαιρετική αν μπορούμε να κρίνουμε από τους τόσους πολλούς που θέλουν να κυβερνήσουν.
Βολτέρος