WaterPark Ρόδος! Must για παιδιά!

 Δεδομένου ότι οι "διακοπές" μας κάθε χρόνο  εξαιτίας του ότι είμαστε Ρόδο, είναι συνήθως αποσπασματικές, μιας και βρισκόμαστε παρέα με τα κύματα συχνά πυκνά καθ-όλη την διάρκεια του καλοκαιριού και καμία σχέση δεν έχουν με την έννοια των διακοπών που συνήθως έχει κάποιος στο μυαλό του (να πάμε δηλαδή σε κάποιο άλλο μέρος όπου θα τρώμε θα πίνουμε θα ξαπλάρουμε και θα βολτάρουμε), προσπαθούμε να ευχαριστιόμαστε την ζέστη και την ηλιοφάνεια όσο το δυνατόν περισσότερο με δραστηριότητες τέτοιες που χωρίς αυτά τα δύο συστατικά είτε δεν γίνονται είτε δεν ταιριάζουν. Κάθε πράγμα στο καιρό του λένε και ο κολιός τον Αύγουστο και έτσι είναι!

Στην είσοδο

Μια λοιπόν από τις διασκεδάσεις  που επιδιώκουμε έστω μια φορά τον χρόνο, κάθε καλοκαίρι,  να απολαμβάνουμε οικογενειακώς είναι το να περάσουμε μια μέρα πλατσουρίζοντας στις νεροτσουλήθρες του  WaterPark  εδώ στην Ρόδο.

Δεν θα αναφερθώ στο πόσο extreme  νεροτσουλήθρες έχει καθώς και στην ποικιλία παιχνιδιών για ενήλικες μιας και εμείς κατοικοεδρεύσαμε για άλλη μια φορά στο παιδικό τμήμα το οποίο έχει εξίσου διασκεδαστικές δραστηριότητες για ενήλικες όπως και για παιδιά!
 
       

Για ενήλικες

Το μόνο μειονέκτημα είναι το σχετικά υψηλό κόστος  που έχει, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να είναι μια τακτική διασκέδαση, τουλάχιστον για οικογένειες. Το κόστος εισόδου στο πάρκο ανέρχεται στα 20€ για τους ενήλικες και στα 15€ για τα παιδιά άνω των 3 ετών. Μια οικογένεια όπως οι δική μου δηλαδή, με 2 ενήλικες και 2 παιδιά 4,5 ετών πληρώνει 70€ μόνο για να μπει. Από εκεί και πέρα ότι φας και ότι πιεις είναι εξτρά. Αυτό όμως το κόστος είναι προαιρετικό μιας και μπορείς να φέρεις μαζί σου το φαγητό και τα ποτά. Για να πιάσουν τόπο τα χρήματα αξίζει να πας από νωρίς, αν είναι δυνατόν πριν τις 12 ( το πάρκο ανοίγει στις 9:30) και να μείνετε όσο αντέχετε αργά (Τα παιχνίδια κλείνουν στις 7 παρά τέταρτο μέχρι τον Αύγουστο και 6 παρά τέταρτο από Σεπτέμβρη και μετά).

Για μεγάλα παιδιά...

 

... και μικρά παιδιά

Εμείς πάντως κλείσαμε 6,5 ώρες ασταμάτητο πήγαινε έλα συν ένα μισάωρο που κράτησε το photoshooting  στην αρχή και το διάλειμμα για φαγητό!

Ιδού η Ρόδος, ιδού και η Τσαμπίκα!

Για όσους δεν ξέρουν γιατί λένε τους Ροδίτες και Τσαμπίκους, να τους ενημερώσω ότι αυτό συμβαίνει γιατί εμείς εδώ έχουμε μια αποκλειστική παναγία που δεν υπάρχει πουθενά αλλού! Εδώ είναι η μόνιμη βάση και κατοικία της. Την λένε επίσης και ψηλή γιατί το ξωκλήσι της βρίσκεται στο πιο ψηλό σημείο του πετρώδους βράχου που βλέπετε στην παρακάτω φωτογραφία. Καταπληκτική θέα και τοποθεσία από εκεί πάνω γι' αυτό είναι  χαλάλι ο κόπος και ο ιδρώτας να ανεβείτε τα 300 τόσα σκαλιά για να φτάσετε εκεί.  Το γεγονός ότι η συγκεκριμένη παναγία ειδικεύεται στην τεκνοποιία, αποτέλεσε το εφαλτήριο για να πάρουν παιδιά το όνομα της με αποτέλεσμα επάνω στην Ρόδο να έχεις πολλούς με το όνομα  Τσαμπίκος και Τσαμπίκα.

Αυτή λοιπόν είναι η πιο αγαπημένη μου παραλία. Ένας μεγάλος κολπίσκος, γεμάτος άμμο, εντός και εκτός θάλασσας, ο μισός σχεδόν, οργανωμένος με ξαπλώστρες, ομπρέλες, καντίνες, jet ski  κτλ και ο άλλος μισός ανεκμετάλλευτος όπου πας με την ομπρελίτσα σου και τα σχετικά σου και απλώνεσαι όπως θες.

Είναι η πιο  baby friendly  παραλία που ξέρω πάνω στο νησί, μιας και όπως έχω ήδη πει, είναι αμμουδερή μέσα έξω, είναι πεντακάθαρη, συνήθως χωρίς καθόλου κύμα, σε θερμοκρασία ιδανική για να μην παγώνεις μπαίνοντας και να δροσίζεσαι τόσο όσο να μην θες να βγεις από μέσα και το βασικό για όλους όσους έχουν μικρά παιδιά ότι είναι τόσο ρηχά για αρκετά μέτρα που δεν φοβάσαι και δεν χρειάζεται να είσαι συνέχεια μέσα μαζί τους.

Περιττό να πω ότι κάθε φορά που πάμε κλείνουμε τουλάχιστον 4-5 ώρες το λιγότερο (με τόσα που κουβαλάμε δεν αξίζει να πας για λιγότερο) και αν δεν ήταν σχετικά μακριά από το σπίτι (μισή ώρα δρόμος περίπου, άρα τρώμε μία ώρα συνολικά στην διαδρομή) και δεν είχαμε και την σχετική λάτρα μετά, σίγουρα θα καθόμασταν περισσότερο.

Στις φώτο δείτε τα μικρά επί τω έργω.  Μέσα και έξω από την θάλασσα, ασταμάτητα για όση ώρα είμαστε εκεί.  Το αντηλιακό πάει σύννεφο και εμείς περνάμε σχετικά χαλαρά. Τόσο χαλαρά που φέτος ευελπιστώ να τελειώσω ένα βιβλίο με διηγήματα (Το εγχειρίδιο του κτηνώδους φόνου για ζωόφιλους της  Πατρίτσια Χάισμιθ) που έχω μέσα στην τσάντα θαλάσσης και σέρνω μαζί τα τελευταία τρία καλοκαίρια!

Καλό καλοκαίρι να έχουμε!

Βαφτίσια εν όψιν

Εδώ και μερικές μέρες έχω αρχίσει τις ετοιμασίες για τα βαφτίσια.Το πρώτο πράγμα που φρόντισα σχεδόν βγαίνοντας από το μαιευτήριο, ήταν να κλείσω την εκκλησία για την ημέρα που ήθελα.

Όσοι από εσάς γνωρίζεται τις ιδέες μου σχετικά με την θρησκευτική μου συνείδηση και την σχετική απέχθεια που τρέφω για τους παπάδες και τα σχετικά, θα αναρωτηθείτε πως και ασχολούμαι με κάτι τέτοιο. Μακάρι να μπορούσα να κάνω και αλλιώς. Ή, για την ακρίβεια... Αξίζει τον κόπο να κάνω αλλιώς? Το θέμα θέλει συζήτηση αλλά νομίζω πως όχι.

Στον κόσμο υπάρχουν πολλοί δυστυχισμένοι άνθρωποι και οι θρησκείες βοηθούν να υπομείνουν την δυστυχία τους. Τους παρηγορούν λέγοντας τους ότι ναι μεν σήμερα είστε δυστυχισμένοι, αύριο όμως θα είστε ευτυχισμένοι. Όταν αυτό το αύριο δεν έρχεται ποτέ, αλλάζει το τροπάρι και την θέση του "αύριο" την παίρνει η "επόμενη ζωή". Ας είσαι δυστυχισμένος σε αυτή την ζωή. Αρκεί να είσαι ηθικός, υπάκουος και πειθήνιος, και στην επόμενη ζωή θα είσαι ευτυχισμένος. Μ' αυτά και μ' αυτά περνά η ζωή και χάνεται...

Έτσι μιας και για μένα αυτό το "μυστήριο", όπως και όλα τα υπόλοιπα "μυστήρια" αποτελούν μέρος μιας παράστασης που καλούμαστε να πάρουμε μέρος, ήθελα να έχει όσο το δυνατόν λιγότερη θρησκευτική χροιά. Μιας λοιπόν και είναι καλοκαιράκι, ήθελα να γίνει έξω από εκκλησία, στην ύπαιθρο. Και μιας και είμαι περισσότερο του βουνού παρά της θάλασσας, επέλεξα σαν μέρος τον ναό της Φιλέρημου ο οποίος είναι από τους αρχαιότερους του νησιού, στην κορυφή ενός καταπράσινου λόφου περιτριγυρισμένου από πεύκα, που γλύτωσε ευτυχώς από την πρόσφατη πυρκαγιά που έκαψε 50.000 στρέμματα πευκοδάσους από τα λίγα που έχουν πλέον απομείνει στην Ρόδο.



Το μέρος εκεί ήταν ναός της θεάς Αθηνάς και του Δία κατά τον 3ο και 2ο αιώνα π.χ. Έξω από το ναό, υπάρχει ένα σταυροειδές βαπτιστήριο απομεινάρι μιας παλαιοχριστιανικής εκκλησίας που χτίστηκε τον 5ο αιώνα μ.χ. πάνω στα ερείπια του αρχαίου ναού. Σε εκείνο βαπτιστήριο γίνονται όλες οι σύγχρονες βαπτίσεις.



Στον περιβάλλοντα χώρο είναι επίσης χτισμένη, σε χαμηλότερο επίπεδο από το μοναστήρι της Ζωοδόχου πηγής, το οποίο χτίστηκε από τους Ιππότες και αναστηλώθηκε στη σημερινή του μορφή από Ιταλούς αρχαιολόγους,, μια υπόγεια βυζαντινή εκκλησία προς τιμή του Αγίου Γεωργίου, χτισμένη περίπου τον 14ο με 15ο αιώνα μ.χ. .Προφανώς, όπως καταλαβαίνεται και εσείς, από αρχαιοτάτων χρόνων, εκεί, ήταν τόπος λατρείας.


Απέναντι τώρα από την είσοδο του αρχαιολογικού χώρου υπάρχει ένας λιθόστρωτος διάδρομος που στην μια πλευρά του υπάρχουν βάθρα με χαλκογραφίες που αναπαριστούν τα πάθη του Ιησού, και ο οποίος καταλήγει σε ένα μεγάλο πέτρινο σταυρό. Η θέα από εκεί είναι εντυπωσιακή. Από εκεί ψηλά βλέπει κανείς όλη την Ρόδο.



Τι λέτε? Θα περάσετε καμιά βόλτα?

Μετασεισμικές δονήσεις

Εχθές πρωί πρωί αντί να μας ξυπνήσουν τα μωρά, μας ξύπνησε ο σεισμός, ο οποίος μου φάνηκε ατέλειωτος. Από τους σεισμούς που κάνει κάθε τόσο στην Ρόδο, αυτός ήταν διαφορετικός για μένα. Για πρώτη φορά ένιωσα τόσο δυνατό και τόσο μεγάλης διάρκειας σεισμό και για πρώτη φορά δεν είχα να σκεφτώ μόνο τον εαυτό μου και το ότι πρέπει να ντυθώ για να βγω στους δρόμους αλλά και τα μωρά! Μετά αναρωτήθηκα τι θα κάνω αν κατά την διάρκεια της μέρας που είμαι μόνη κάνει σεισμό. Ποιον θα πρωτοπιάσω???

Σήμερα το βράδυ, κατά τις 3 και κάτι, πετάχτηκα πάλι πάνω με ένα ανεπαίσθητο σχεδόν κούνημα από έναν (ελπίζω) μετασεισμό. Ο άντρας μου κοιμόταν του καλού καιρού. Όπως κάθε φορά που κάνει σεισμό! Μου κάνει εντύπωση γιατί γενικά κάνει ελαφρύ ύπνο και ξυπνάει σχεδόν με το παραμικρό. Τους σεισμούς όμως δεν τους παίρνει χαμπάρι καθόλου. Σε αντίθεση με εμένα που δεν γίνεται σεισμός χωρίς να τον αντιληφθώ.

Ίσως γιατί φοβάμαι τον σεισμό πιο πολύ από κάθε άλλο φυσικό φαινόμενο που προκαλεί καταστροφή. Τον φοβάμαι ίσως υπερβολικά γιατί δεν μπορείς να προστατευτείς από αυτόν κυρίως γιατί δεν προειδοποιεί. Από μια πυρκαγιά, μια πλημμύρα, έναν τυφώνα κτλ έχεις κάτι να σου κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Ο σεισμός δεν δίνει κανένα σημάδι για την εμφάνιση του. Έρχεται ξαφνικά, προκαλεί άμεσο πανικό και απλά ελπίζεις να μην είναι καταστροφικός.

Ίσως πάλι κάνω λάθος όταν λέω ότι τίποτα δεν μας προειδοποιεί για ένα σεισμό. Και φυσικά δεν αναφερόμαι στους σεισμολόγους οι οποίοι δεν ξέρουν την τύφλα τους και αναρωτιέμαι και εγώ όπως ο Mogwai σε ένα παλιότερο του post, τι ενημέρωση μας προσφέρουν τελικά με τις πληροφορίες που μας δίνουν. Ίσως η ίδια η φύση μας προειδοποιεί, και εμείς απλά είμαστε πολύ απασχολημένοι να την ακούσουμε (ή απλά κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου!). Τα ζώα γενικά αντιλαμβάνονται αμέσως έναν επικείμενο κίνδυνο, γιατί λειτουργούν σε άμεση επαφή με το περιβάλλον τους και με τα αρχέγονα ένστικτα τους. Αν αντιληφθούν κίνδυνο, ή κρύβονται ή σιωπούν περιέργως ή μπορεί και να δείχνουν την ανησυχία τους.
Σημασία έχει ότι νιώθουν τον κίνδυνο. Σε αντίθεση με τον άνθρωπο που μπορεί να έχει αναπτύξει την νοημοσύνη του, αλλά με κόστος την αποκοπή του από την μητέρα φύση και τα ένστικτα του. Αυτό το αντιλήφθηκα όταν το πρωί του σεισμού που ξυπνήσαμε διαπίστωσα ότι δεν ακουγόταν τίποτα. Ούτε πουλί να κελαηδάει, ούτε σκυλί να γαβγίζει, ούτε τζιτζίκι να τραγουδάει όπως άλλες μέρες. Ακούγονταν μόνο οι φωνές αυτών που είχαν βγει έξω από τα σπίτια τους και ο θόρυβος των αυτοκινήτων στους δρόμους. Μόλις πέρασε ένα μισάωρο από την ώρα του σεισμού, προστέθηκε και πάλι του τραγούδι της φύσης. Και τότε άφησα ένα ουφ ανακούφισης!

Αλήθεια, ξέρει κανείς γιατί οι σεισμοί γίνονται κατά βάση καλοκαίρι και συνήθως πρωινές ώρες? Έχουν πει τίποτα οι σεισμολόγοι για αυτό ή είναι και αυτό ένα από τα θέματα που ερευνούν και πόρισμα δεν βγάζουν?

Αυτή είναι η περίθαλψη μας! Ανύπαρκτη.

Σήμερα το πρωί διάβασα σε μια τοπική εφημερίδα της Ρόδου ότι θα γίνει επανάληψη της δίκης που αφορούσε τον θάνατο από αμέλεια ιατρών ενός Άγγλου τουρίστα και μου ήρθε στο νου και πάλι η περίπτωση της Αμαλίας.

Το ιστορικό έχει ως εξής μέσες άκρες, (αν και μπορείτε πάντα να διαβάσετε λεπτομέρειες στην ιστοσελίδα της εφημερίδας ή στην ιστοσελίδα της Αγγλικής κυβέρνησης):

Ένας νεαρός Άγγλος ονόματι Christopher Rochester, έπεσε από τον 3ο όροφο του ξενοδοχείου όπου διέμενε (προφανώς μεθυσμένος) τον Ιούνιο του 2000 και διακομίσθηκε μετά από 40 λεπτά στα επείγοντα του Νοσοκομείου της Ρόδου όπου εκεί ο ειδικευόμενος γιατρός, του παρείχε τις πρώτες βοήθειες. Δηλαδή τίποτα. Μια καρέκλα να κάτσει και τον παρέπεμψε να βγάλει μια ακτίνα αντί για τρεις που ήταν αναγκαίες ώστε να γίνει σωστή διάγνωση. Το αποτέλεσμα ήταν παρά τα μη εμφανή του τραύματα ο νεαρός να έχει υποστεί εσωτερική αιμορραγία με αποτέλεσμα να πεθάνει μετά από 4 ώρες από την εισαγωγή του στο νοσοκομείο.

Κατηγορούνται τρεις γιατροί για αμέλεια.

Ο Σέργιος Παυλίδης (ειδικευόμενος) ο οποίος δεν θεώρησε σοβαρή την κατάσταση του νεαρού και έδωσε εντολή να βγει μόνο μία ακτίνα η οποία δεν έδειξε το πρόβλημα (σημείωση ο νεαρός πονούσε αφόρητα).
Ο Γεώργιος Kαραβόλιας, Διευθυντής της A' χειρουργικής κλινικής του νοσοκομείου, και εφημερεύων ιατρός, γιατί δεν ήταν στην θέση του και δεν ανευρεθεί όταν τον αναζήτησαν.
Ο Mιχαήλ Σοκορέλος Διευθυντής της Oρθοπεδικής Kλινικής του Nοσοκομείου, επίσης εφημερεύων και επίσης απών και επίσης εξαφανισμένος γενικώς.

Στην πρώτη δίκη που έγινε στις 9/2/2005 από το Τριμελές Εφετείο Ρόδου οι τρεις παραπάνω ιατροί αθωώθηκαν (πράγμα που εξαγρίωσε τους συγγενείς του άτυχου νεαρού και δικαίως).
Θέλετε να ξέρετε με τι εξηγήσεις δεν τους απεύθυναν ευθύνες?

Ο μεν Παυλίδης, ισχυρίστηκε ότι λόγω του ότι έκανε ότι μπορούσε και δεν είχε την δυνατότητα να διαγνώσει καν το τραύμα.

Ο δε Καραβόλιας ισχυρίστηκε ότι ούτως ή άλλως δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει την εγχείρηση που απαιτείτο για το συγκεκριμένο τραύμα, το οποίο δεν ήταν δυνατόν να διαγνωσθεί, απουσία αγγειολόγου και ουρολόγου χειρουργού ιατρού.

Ο δε Σοκορέλος ισχυρίστηκε ότι ούτως ή άλλως δεν θα μπορούσε να χειρουργήσει τον τραυματία και ότι από τις σχετικές ιατρικές γνωματεύσεις ο θάνατος από το συγκεκριμένο τραύμα επέρχεται σε λίγη ώρα και η θνησιμότητα είναι της τάξεως του 95%.

Με λίγα λόγια....
Ολόκληρο νοσοκομείο είχε μόνο ένα ειδικευόμενο γιατρό στα επείγοντα. ΑΧΡΗΣΤΟΣ κατά τα φαινόμενα. Αλλά τουλάχιστον παρόν.
Δυο μεγαλογιατροί που εφημέρευαν ήταν απόντες και κανείς δεν μπορούσε να τους βρει πουθενά. Αλλά και εκεί να ήταν δηλώνουν ΑΧΡΗΣΤΟΙ επίσης.
Το νοσοκομείο είχε (και έχει) ελλείψη βασικών ιατρών (αγγειολόγου και ουρολόγου).
Δηλαδή όταν λέμε νοσοκομείο εννοούμε ντουβάρια με άχρηστους.

Να αναφέρω και το γεγονός ότι στην αγγλική ιστοσελίδα μας κάνουν ρόμπα διεθνώς γιατί αναφέρουν ότι όταν ο ασθενής διψούσε έντονα και ζητούσε νερό δεν υπήρχε κανείς να του πάει με αποτέλεσμα να τρέχει ο φίλος του να του βρει και στην διαδρομή να βλέπει άτομα του προσωπικού του νοσοκομείου να κάνουν το τσιγαράκι τους ατάραχα και να κουβεντιάζουν.

Αλλά το άλλο το ανεκδιήγητο??? Που στείλανε το σώμα του νεκρού παιδιού στην μητέρα του έχοντας αφαιρέσει προηγουμένως το νεφρό του!!!!!
Και όταν η μητέρα το ζήτησε της έστειλαν ένα άλλο που δεν άνηκε στον γυιο της (κατόπιν εξέτασης DNA που προέβηκε με δικά της έξοδα)!!!!
Στην νέα δίκη θα έπρεπε μαζί με αυτούς τους τρεις γιατρούς να δικάζονται και η διοίκηση του νοσοκομείου για αμέλεια! Και να καταμεριστεί η ευθύνη που αναλογεί στον καθένα.
Γιατί για αυτό το 5% πιθανότητα (μα και 1% να ήταν) να ζήσει κάποιος, πληρώνονται όλοι αυτοί.
Αν ήταν να τους αφήνουμε να πεθαίνουν δεν τους είχαμε ανάγκη.
Ξέραμε και μόνοι μας.

Επιστροφή στα πάτρια εδάφη!

Από εχθές το βράδυ αναπνέω το δροσερό αεράκι της Ρόδου και μαζί με αυτό κολλάω από την υγρασία της.
Όσοι έχετε έρθει ποτέ εδώ (φαντάζομαι και στα άλλα νησιά έτσι είναι) θα ξέρετε ότι όταν έχει υγρασία νιώθεις μονίμως άπλυτος και ας έχεις κάνει μόλις πριν πέντε λεπτά ντους. Παρόλα αυτά αυτό είναι το λιγότερο που με απασχολεί. Είναι θέμα συνήθειας μάλλον.

Στην ολιγοήμερη άδεια μου, στόχος επετεύχθη! Έκανα τις εξετάσεις μου και τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα είναι κάτι παραπάνω από καλά. Ελπίζω και τα υπόλοιπα να συνεχίσουν στο ίδιο στυλ! Έκανα τα ψώνια που ήθελα, γιατί είχα την τύχη να κάνω την γύρα μου τις πρώτες μέρες των εκπτώσεων που ακόμα δεν είχε πολύ κόσμο και είδα κάποιους φίλους που ήθελα καθώς και αυτούς που έτσι και αλλιώς ο ένας πηγαινοέρχεται στο σπίτι του άλλου.

Πέρασα πολύ όμορφα γενικά. Και τώρα προετοιμάζομαι για την επόμενη επίσης ολιγοήμερη άδεια μου τον 15αυγουστο. Αυτήν προβλέπω να την περάσω όλη σε μια παραλία παρέα με ένα βιβλίο. Αγόρασα ένα καινούργιο βιβλίο από το αεροδρόμιο με τίτλο "Ακατάλληλοι άντρες" με εξώφυλλο κάτι άντρες με μαγιό σε μια παραλία! Ιδιαίτερα καλοκαιρινό ανάγνωσμα μου φαίνεται!

Κάποια από αυτές τις μέρες που ήμουν Αθήνα είχαμε πάει για φαΐ και για βόλτα στο Λουτράκι. Νωρίς το απόγευμα καθώς βολτάραμε στην παραλία εκεί, μου λέει ο Φαζούλης μου: "Παράξενο... αλλά έτσι όπως βλέπεις με μια ματιά την παραλία, καταλαβαίνεις αμέσως πως οι λουόμενοι είναι Έλληνες... Γιατί άραγε?" Πράγματι. Έτσι ήταν. Επειδή τυγχάνει στην Ρόδο σε άλλες παραλίες οι λουόμενοι να είναι κυρίως Έλληνες και σε άλλες να είναι κυρίως ξένοι, συνειδητοποίησα ότι όντως η διαφορά είναι κάτι παραπάνω από εμφανής! Προσπάθησα να καταλάβω ακριβώς το που και γιατί διαφέρουμε αλλά ... ήταν τόσες πολλές οι διαφορές μας που σταμάτησα να το ψάχνω! Αρκέστηκα στην διαπίστωση!

Το κτηματολόγιο και οι Ιταλοί "κατακτητές"

Ακούω κάτι σενάρια κατά καιρούς για το κτηματολόγιο που θέλει να κάνει η Ελλάδα, έχω συμπληρώσει άπειρα Ε9 που υποτίθεται θα βοηθήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά φως δεν βλέπω. Δεν ξέρω τι ακριβώς έχουν στον νου τους να κάνουν.
Όταν ρώτησα πριν μερικά χρόνια ένα γνωστό μου που το πατρικό του είναι Πελοπόννησο μεριά πως καθορίζονται οι ιδιοκτησίες αφού δεν έχουν κτηματολόγιο, πως γίνονται τέλος πάντων οι αγοραπωλησίες και οι μεταβιβάσεις μου είπε το εξής αν και δεν ξέρω κατά πόσο ευσταθεί: Ότι αρκεί μια δικαστική διαμάχη για το εν λόγω ακίνητο (εικονική προφανώς) για να κατοχυρωθεί νομικά η ιδιοκτησία. Έμεινα κάγκελο φυσικά αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν το έψαξα περισσότερο. Δεν είχα και κανένα ενδιαφέρον επίσης μιας και η όποια περιουσία κατέχω βρίσκεται στην Ρόδο.
Θα ξέρετε φαντάζομαι ότι η Ρόδος είναι το μόνο (? με ερωτηματικό γιατί μπορεί να υπάρχει και άλλο που απλά δεν το ξέρω) μέρος πάνω σε ολόκληρη την Ελλάδα που έχει ολοκληρωμένο κτηματολόγιο και ο κάθε ιδιοκτήτης έχει στα χέρια του είτε κάποιο τίτλο είτε κάποιο πιστοποιητικό που αποδεικνύει την ιδιοκτησία του. Και αυτό φυσικά δεν το έφτιαξε καμιά Ελλάδα. Το έφτιαξαν οι Ιταλοί "κατακτητές¨ (Ο θεός να τους πει κατακτητές με τόσα έργα, υποδομή και πολιτισμό που άφησαν πίσω τους).
Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, ο παππούς μου, μου διηγήθηκε μια ιστορία σχετική. Τότε που φτιάχνανε το κτηματολόγιο, οι Ιταλοί είχαν στείλει επί τόπου έναν Ιταλό τοπογράφο μαζί με τον διερμηνέα του για να μετρήσει τις ιδιοκτησίες, να τις καταγράψει στο αρχείο του κτηματολογίου και να δώσει τους τίτλους ιδιοκτησίας στους ιδιοκτήτες. Τότε ο κόσμος ήταν πολύ φτωχός, έβγαζε τα προς το ζην από την καλλιέργεια γης και τα ζώα, και δεν έμενε ούτε καν σε χωριό αλλά σε μικρούς οικισμούς δίπλα στα χωράφια μέσα σε στάβλους. Σε ένα τέτοιο οικισμό πήγε ο τοπογράφος για να μετρήσει. Κάποιος από τους ιδιοκτήτες (που δεν ήταν ο μόνος) ήθελε να γράψει την περιουσία του αυτή σε ένα μοναστήρι. Ο τοπογράφος έμεινε έκπληκτος από αυτήν την επιθυμία, και έβαλε τον διερμηνέα να τον ρωτήσει ξανά, ποιος έκτισε τον στάβλο, ποιος φύτεψε και περιποιόταν τα δέντρα τριγύρω κτλ μήπως κάτι δεν κατάλαβε. Ο ιδιοκτήτης απάντησε ότι ήταν όλα δικά του δημιουργήματα, αλλά επέμενε να τα γράψει στο μοναστήρι. Ο τοπογράφος τότε ζήτησε από τον διερμηνέα να πει στον ιδιοκτήτη ότι αρνιόταν να το γράψει εκείνη την στιγμή και ότι του άφηνε περιθώριο έξι μήνες να το σκεφτεί καλά και όταν ερχόταν ξανά θα άκουγε την τελική του απόφαση. Έτσι μετά από έξι μήνες, έκανε αυτό που ήταν θέλημα του ιδιοκτήτη. Να γράψει δηλαδή την περιουσία του στην εκκλησία.
Το αποτέλεσμα ποιο ήταν? Τα ακίνητα αυτού του ιδιοκτήτη ( αλλά και πολλών άλλων) μεταβιβάσθηκαν στην εκκλησία της Ελλάδος η οποία ως «φιλάνθρωπος» που ήταν ( και είναι) μάζεψε την ακίνητη περιουσία, χωρίς να υπάρχουν άνθρωποι δικοί της να την εκμεταλλευτούν (μόνο κάτι παχιά ανθρωποειδή) και τελικά θέσπισε βαρβάτο μίσθωμα (για την ανέχεια της τότε εποχής) στους πραγματικούς ιδιοκτήτες, για να μπορούν και πάλι να καλλιεργούν τα "δικά " τους χωράφια. Έχετε να πείτε κάτι για το πόσο ανίκητη είναι η βλακεία?