Lilypie Kids Birthday tickers

Lilypie Kids Birthday tickers
Showing posts with label ζωοφιλία. Show all posts
Showing posts with label ζωοφιλία. Show all posts

Tuesday, December 04, 2012

Εγώ ο Ζάχος Ζαχαρής

Μια από τις χρήσεις αυτού laptop που πατάω τώρα τα πλήκτρα, εκτός από το να ασχολούμαι με τους Μικρούς Μεγάλους, να κάνω καμιά δουλίτσα, να γράφω τα δικά μου και να τριγυρνώ στο διαδίκτυο δεξιά και αριστερά  είναι να το χρησιμοποιώ ως μέσo ψυχαγωγίας. Όταν λοιπόν είμαι μακριά από το σπιτάκι μου και την ρουτίνα του (και αυτό συμβαίνει συχνά πυκνά) το φορτώνω ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, το παίρνω μαζί  απέναντι μου στον καναπέ ή το κρεβάτι και λιώνω... Όλα αυτά βέβαια αφού πάνε για ύπνο τα μικρά! Αν αρχίσω νωρίτερα έχω το πλεονέκτημα να πατήσω το  space  να σταματήσω αυτό που βλέπω ακαριαία και να το επανεκκινήσω όποτε εγώ θελήσω πάλι (ελπίζω σύντομα για να μην χρειαστεί να γυρίσω πιο πίσω στην σκηνή για να θυμηθώ που είχα μείνει). 
Σε ένα τέτοιο λοιπόν ταξιδάκι το λαπτοπάκι μου τα έπαιξε. Πρώτη η μπαταρία και μετά το τροφοδοτικό. Για να μην τα πολυλογώ, το θέμα ακόμα δεν λύθηκε και υποψιάζομαι ότι κάτι πιο σοβαρό του συμβαίνει. Ο χρόνος θα δείξει.
Σε μια τέτοια λοιπόν περίπτωση όντας μακριά από το σπίτι μου και την τεχνολογία επιπλέον, τι μπορούσα να κάνω τις ατέλειωτες βραδυνές ώρες που τα μικρά κοιμούνται στο δίπλα δωμάτιο? Ένιωσα τέτοια απελπισία που έκανα κάτι που δεν είχα ξανακάνει ποτέ πριν στην ζωή μου! Αγόρασα βιβλίο από σούπερ μάρκετ! Μαζί λοιπόν με τα γιαούρτια και τα αφροντούς έριξα μέσα στο καλάθι μου και ένα βιβλίο από αυτά που βρίσκονταν στο σταντ λίγο πιο κει από τα ταμεία.  Πάντα απορούσα ποιος μπορεί να αγοράζει βιβλία από την λιγοστή και αμφιβόλου ποιότητος γκάμα  των σούπερ μάρκετ αντί να επισκεφθεί ένα βιβλιοπωλείο ή όταν μπορεί να τα παραγγείλει και να έρθουν στην πόρτα του. Κάπως έτσι μου λύθηκε η απορία.

Ευτυχώς για μένα, αυτή η πρώτη φορά στέφθηκε με επιτυχία, γιατί το βιβλίο που άρπαξα εκείνη την φορά ήταν το "Εγώ ο Ζάχος Ζαχαρής" της Λένας Διβάνη. Οι λόγοι που με έκαναν να διαλέξω αυτό το βιβλίο ανάμεσα από τα άλλα (που ούτε θυμάμαι ποια ήταν) ήταν δύο. Πρώτο ότι είχα ακουστά την συγγραφέα. Είχα διαβάσει ότι επρόκειτο για αξιόλογη συγγραφέα και είχα κατά νου να θυμηθώ στην επόμενη αγορά βιβλίων που θα έκανα να αγόραζα κάτι δικό της για να διαπιστώσω του λόγου το αληθές.  Και δεύτερος λόγος το γεγονός ότι είμαι γατόφιλη και εσαεί γατοθαυμάστρια παρόλο που στην μετά παιδιών εποχή οι σχέσεις μου με τις γάτες έχουν αισθητά αραιώσει. 

Έμεινα κατενθουσιασμένη. Τόσο που δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένα βιβλίο μπόρεσε να με συνεπάρει και να με συγκινήσει τόσο πολύ.  Ήταν απίστευτο πόσο λίγες προσδοκίες είχα από  αυτό το βιβλίο όταν το αγόραζα  (να έφταιγε άραγε το σούπερ μάρκετ?) και πόσο πολύ γέμισε το είναι μου με έντονα συναισθήματα και συγκίνηση! Τόσο πολύ που το τέλος του με έκανε να δακρύσω εξαιτίας της υπερχειλίζων τρυφερότητας που ανέδυε.  Ένα βιβλίο που καθ όλη την διάρκεια που το διάβαζα με έκανε να χαμογελώ με το έξυπνο χιούμορ του. Δεν πρέπει να υπάρχει άλλο βιβλίο που να περιγράφει με τόσο ιλαρό τρόπο το πως μπορεί να βλέπει μια γάτα την συγκατοίκηση με έναν άνθρωπο! Ειδικά οι  γατόφιλοι δεν πρέπει να χάσουν την ευκαιρία να το διαβάσουν. Ακόμα και Η ΓΑΤΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ του διάσημου γατόφιλου Μπάροουζ δεν μου έκανε τέτοια εντύπωση. Άλλο πράγμα εκείνο βέβαια αλλά μου ήρθε στο νου και το αναφέρω. Εν τω μεταξύ μέσα το βιβλίο είναι γεμάτο γατοαποφθέγματα Μ.Ι.Α.Ο. (Μάθημα Ισχύον Αποδεδειγμένα και Οπωσδήποτε) του γατούλη Ζάχου μερικά από τα οποία μεταφέρω παρακάτω.

ΜΙΑΟ Νο 4567 Μην πείθεστε από την κλάψα φίλτατοι. Δεν υπάρχουν δυνατότεροι απ' αυτούς που παριστάνουν τους αδύναμους.
ΜΙΑΟ Νο 679 Αγαπητέ Μωάμεθ μην αυταπατάσαι. Το βουνό δεν το κουνάει ρούπι. αν επιθυμείς θέα αφ' υψηλού ανέβα.
ΜΙΑΟ Νο 980 Δραστική η ιδεολογία, φίλτατοι, αλλά η πραγματικότης δραστικοτέρα.
ΜΙΑΟ  Νο 562 Οι εχθροί σε κρατάνε σε φόρμα 
ΜΙΑΟ Νο 777 Δεν πρέπει να αφήνεις καμιά ευκαιρία για χάδι να πάει χαμένη. 
Μαθαίνεις μόνο κάτι που κατά βάθος ξέρεις ήδη.

Μετά από αυτό ξαμολήθηκα στο κοντινότερο βιβλιοπωλείο και αναζήτησα και άλλα βιβλία της. Πήρα το Οι γυναίκες της ζωής της και το  Ψέμματα η αλήθεια είναι  και τα δύο εξαιρετικά. Και τα δύο τα χαρακτηρίζει η πρωτοτυπία στο τρόπο που παρουσιάζεται η ιστορία. Το πρώτο, που είναι μυθιστόρημα, αφορά την ιστορία μιας γυναίκας όπου μόνο το πρώτο μέρος  μοιάζει να γράφτηκε από την ίδια. προχωρώντας χρονικά η ιστορία περιγράφεται κάθε φορά από την ματιά ενός από τα πρόσωπα που πλαισιώνουν την ζωή της πρωταγωνίστριας του βιβλίου. Όλα γυναίκες. Το δεύτερο πάλι, το οποίο είναι διηγήματα των οποίων οι πρωταγωνιστές του ενός πλέκονται με τους χαρακτήρες κομπάρσους του άλλου, αποκτούν ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν δίνετε η ευκαιρία να μάθουμε την πραγματική πηγή έμπνευσης πίσω από αυτά! 
Δεν γινόταν να μην γράψω για αυτό το τόσο αξιόλογο βιβλίο όταν έκατσα και έγραψα για το προηγούμενο που ήταν μια απίστευτη πατάτα! 

Monday, February 04, 2008

Περί κυνηγιού ο λόγος...

Ήθελα καιρό να γράψω περί του κυνηγιού, αλλά κάθε φορά το ανέβαλα γιατί η διάθεση μου ήταν υπερβολικά καλή για να χαλαστεί με αυτό το θέμα. Σήμερα όμως ήρθε η ώρα τελικά να το κάνω...
Καταρχήν, η σχέση που έχω με το άθλημα είναι θα μπορούσε να πει κανείς από ανύπαρκτη έως στενή. Ανύπαρκτη γιατί δεν έχω ασχοληθεί ποτέ με αυτό και στενή γιατί οι άνθρωποι με τους οποίους μεγάλωσα μαζί στο χωριό μου και συναναστρέφομαι συχνά πυκνά μέχρι τώρα, έχουν εκείνοι πολύ στενή σχέση με το κυνήγι. Για την ακρίβεια οι περισσότεροι συγχωριανοί μου σαν χόμπι στον ελεύθερο χρόνο τους είτε κυνηγούν, είτε ψαρεύουν, είτε είναι καπνίζουν και πίνουν στα καφενεία και τις καφετέριες. Σε αυτές ακριβώς τις δραστηριότητες εξαντλείται το ενδιαφέρον τους. Οι εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Τις προάλλες μας είχαν καλέσει να μας κάνουν το τραπέζι οι κουμπάροι μας. Το βασικό έδεσμα του τραπεζιού θα ήταν ο λαγός, ο οποίος ήταν θύμα του κουμπάρου από την τελευταία κυνηγετική του επιδρομή. Πήγα αλλά δεν έφαγα λαγό και εξήγησα τους λόγους μου. Σε σπίτι κυνηγού δεν θα μπορούσα να αναφέρω τίποτα περί συμπόνιας για τα ζώα, περί περιβαλλοντικών λόγων, και περί της μη αναγκαιότητας του να σκοτώσεις για να φας μιας και δεν τίθεται θέμα επιβίωσης. Θα ακουγόμουν στην καλύτερη των περιπτώσεων γραφική και το πιθανότερο ήταν να με έπαιρναν στο ψιλό. Προτίμησα να πω τις "άλλες" αλήθειες μου σχετικά με τον στιφάδο λαγό. Ότι δηλαδή δεν τον τρώω για δυο πολύ βασικούς λόγους. Καταρχήν όταν δοκίμασα στο παρελθόν δεν ενθουσιάστηκα καθόλου με την γεύση και κατά δεύτερο, αλλά πολύ βασικό, η μορφολογία του σώματος του λαγού (καθώς και του κουνελιού) μου θυμίζει υπερβολικά αυτή του σώματος μιας γάτας. Με λίγα λόγια, μου κάνει σαν να έχω στο πιάτο μου μαγειρεμένο τον γάτο μου!
Αυτό το τελευταίο δε, όταν το ακούν τους μπαίνουν ιδέες και η άκρατη όρεξη για στιφάδο λαγό δηλητηριάζεται από μια σιχασιά στην ιδέα ότι τρώνε κάτι που μοιάζει με γατί! Και αυτό δεν έχει καθόλου να κάνει είτε συμπαθεί κάποιος τα γατιά είτε όχι! Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Αφορμή για αυτό το post στάθηκαν δύο γεγονότα που συνέβησαν στο χωριό αυτόν το σ/κ.
Το πρώτο ήταν ένα ατύχημα που συνέβη ανάμεσα σε δύο κυνηγούς. Δύο φίλοι πήγαν μαζί για κυνήγι, και ο ένας εκ των οποίων πυροβόλησε κατά λάθος τον άλλον, με αποτέλεσμα να γεμίσει όλη την πίσω του πλευρά με σκάγια. Αυτός που πυροβόλησε κατά λάθος ήταν γνωστός ατζαμής. Ένα πράγμα σαν την ξαδέρφη μου που κάθε φορά που πάει να πλύνει πιάτα σπάει και από ένα από την ατσαλοσύνη της. Μικρό το κακό βέβαια όταν πρόκειται για πιάτα και ειδικά όταν πρόκειται για πιάτα που δεν είναι δικά σου! Μεγάλο το κακό όμως όταν διαλέγεις για παρέα στο κυνήγι που θα πάς ένα τόσο άτσαλο άτομο!!
Φυσικά ο τύπος με τα σκάγια αναγκάστηκε να πάει στο νοσοκομείο για να του τα αφαιρέσουν. Το αποτέλεσμα ήταν να πρέπει να λογοδοτήσει στην αστυνομία πως έγινε το συμβάν. Και όπως μπορείτε να φανταστείτε δεν "πρόδωσε" τον φίλο του... Για λίγα σκάγια, σιγά τώρα μην έλεγε την αλήθεια στους αστυνομικούς. Αντί αυτού προτίμησε να πει πως δεν ξέρει πως έγινε, και να αφήσει την αστυνομία να σπαταλάει εργατοώρες για να παίρνει καταθέσεις από όλους τους άλλους "κυνηγούς" που βρίσκονταν εκείνη την μέρα στην περιοχή του ατυχήματος. Αλλά τι άλλο μπορεί να περιμένει κανείς από κάποιον που προτιμάει να μείνουν τα σκάγια στο κεφάλι του επειδή αρνείται να το ξυρίσει για να του τα αφαιρέσουν??? Ήθελα όμως να ήξερα τι θα έκανε αν τον έστελνε κατά λάθος σε καμιά εντατική...


Το άλλο γεγονός που το είδα με τα μάτια μου και με σόκαρε κάπως ήταν το εξής. Στην επιστροφή από το χωριό, και λίγο προτού μπούμε στο διπλανό χωριό με το δικό μου, είδα να κάθονται στην δεξιά άκρη του δρόμου τουλάχιστον 5-6 άτομα ανά περίπου είκοσι μέτρα απόσταση το ένα από το άλλο, κρατώντας ντουφέκια και κοιτάζοντας τον ουρανό προς την αριστερή πλευρά του δρόμου, και όντας σε ετοιμότητα να πυροβολήσουν στην περίπτωση που κάνει το λάθος καμιά "τσίχλα" και πετάξει μπροστά τους!
Και τα αυτοκίνητα να περνούν μπροστά τους αμέριμνα στα 1-2 μέτρα απόσταση...

Και η αστυνομία που βρισκόταν στα 200 μέτρα παρακάτω που ήταν το αστυνομικό τμήμα του χωριού να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου...

Και εγώ να αναρωτιέμαι... Κι αν κάποιος από όλους αυτούς είναι ένας "άτσαλος" κυνηγός?

Τελικά τι χρειάζεται για να πρεσβεύσει η λογική σε αυτόν τον τόπο άραγε?
Update: Σχετικά links προτεινόμενα στα σχόλια
Από Resident : Ένα σκληρό ντοκυμαντέρ
Από Δαίδαλο : Ένα post-πρόταση του Διαγόρα (Fair play στο κυνήγι)



Wednesday, December 12, 2007

Ταυρομαχίες=Bullshit!


Κάποτε, τουλάχιστον 10 χρόνια πριν, είχα βρεθεί στην Μαγιόρκα όπου και έτυχε να παρακολουθήσω live μια ταυρομαχία. Ειλικρινά αυτό είναι από τα λίγα γεγονότα της ζωής μου που με ντροπιάζουν ακόμα. Αλλά θα μου πείτε… δεν ήξερα. Δεν ρώταγα?

Όπως και να έχει έγινε. Το γκρουπ μου αποφάσισε να συμμετέχει σε μια εκδρομή που περιλάμβανε και μια ταυρομαχία και εγώ ακολούθησα. Ίσως γιατί δεν ήξερα τι θα επακολουθούσε. Μέσα στην βλακεία μου νόμιζα ότι θα έβλεπα ένα αγώνα που θα διεξαγόταν με ίσους όρους. Έμεινα με τη βλακεία και την αγωνία να δω το "θαύμα" να νικάει ο ταύρος! Γιατί περί θαύματος πρόκειται όταν αντί για έναν άνθρωπο όπως περίμενα είχαν πέσει πάνω του τουλάχιστον 5-6.

Καταρχήν σε Ισπανία, Πορτογαλία και μερικές άλλες χώρες η ταυρομαχία έχει πλέον εξευτελιστεί σε τέτοιο βαθμό όπως και οι δικές μας ελληνικές βραδιές. Θεωρείται entertainment! Κάθε χαζό-ξενοδοχείο μπορεί να οργανώσει μία ελληνική βραδιά φέρνοντας μια υποτυπώδη ορχήστρα της κακιάς ώρας, ένα "χορευτικό συγκρότημα" των 3 ατόμων και να στήσει μια ψησταριά για το απαραίτητο σουβλάκι. Τουλάχιστον αυτό κάνουν εδώ στην Ρόδο για τους τουρίστες. Ε! Μια αντίστοιχη μορφή έχει πάρει και η ταυρομαχία στις αντίστοιχες χώρες. Οργανώνεται με προχειρότητα, με άπειρους ταυρομάχους ( ο θεός να τους πει) και με κίνητρο πλέον το χρήμα. Τι παράδοση και κουραφέξαλα. Εξάλλου τι χρειάζεται μια παράδοση που το μόνο που προσφέρει στον κόσμο είναι το απαίσιο θέαμα του να σκοτώσεις βασανίζοντας ένα ζώο?

Που λέτε μας βάλανε σε μια αρένα και όταν άρχισε το show είδα τα απίστευτα και όμως αληθινά και αναρωτιόμουν τι ενδιαφέρον βρίσκει ο κόσμος και μπορούν και διατηρούνται αυτές οι ανοησίες μέχρι σήμερα. Πέρα δηλαδή από το ηθικό κομμάτι που σαφώς είναι το σημαντικότερο, ακόμα και αν κάποιος δεν χαμπαριάζει από αυτό, πάλι δεν έχει κάποιο ενδιαφέρον. Είναι παντελώς ψεύτικο.


(Montemor's forcados bullfighters hang onto a bull during a bullfight in Lisbon's Campo Pequeno arena July 13, 2006. [Reuters])

Πρώτα από όλα το ζώο προτού το βγάλουν στην αρένα το έχουν ήδη μέρες νηστικό, χωρίς νερό, μέσα στο σκοτάδι. Προτού βγει δε πιθανόν να το χτυπάνε για να το αγριέψουν. Γιατί υπό φυσιολογικές συνθήκες ο ταύρος δεν είναι επιθετικό ζώο. Παρά μόνο όταν απειλείται αυτός ή το κοπάδι του. Βγαίνει λοιπόν ο ταύρος και είναι ήδη εξοντωμένος και ταλαιπωρημένος. Αν δεν είναι ήδη "τσαντισμένος" μετά από όλα όσα έχει περάσει αναλαμβάνουν 3-4 τύποι να τον τσαντίσουν. Για να μην τους μπερδέψει κανείς με τον ταυρομάχο, αυτοί αντί για κόκκινο πανί κρατάνε ροζ, φούξια κτλ. Και αρχίζουν να τον "πειράζουν" και οι τέσσερις ταυτόχρονα. Όπου και να γυρίσει το ζώο έχει και έναν μπροστά του να τον τσιγκλάει.

Τελικά, βγαίνει και ο ταυρομάχος της κακιάς ώρας αλλά οι άλλοι δεν την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια. Βρίσκονται stand by μην τυχόν και πάει τίποτα στραβά. Έτσι συνεχίζει το έργο του τσιγκλίσματος ο ταυρομάχος και καλά και με την βοήθεια των άλλων που κρατάνε τα φούξια πανιά μπήγει μαχαίρια στο ζώο που όσο πάει αιμορραγεί και χάνει τις αισθήσεις του. Όταν πλέον σχεδόν δεν βλέπει μπροστά του το καημένο από τα αίματα που τρέχουν στα μάτια του , τρεκλίζει και είναι λίγο προτού πέσει λιπόθυμο, πάει ο εξαιρετικός αυτός ταυρομάχος και του δίνει θριαμβευτικά την χαριστική βολή τρυπώντας την καρδιά του με μια ξιφολόγχη. Φοβερή μαγκιά και θάρρος ε???

Και καλά να είναι κανένας έμπειρος και να ξέρει και που να καρφώσει!!! Που συνήθως, στην πλειοψηφία των ταυρομαχιών που διεξάγονται, είναι κανένα μικρό βλαμμένο που φιλοδοξεί να γίνει μεγάλος και τρανός ταυρομάχος και τρυπάει στην τύχη με αποτέλεσμα το ζώο να υποφέρει χωρίς να μπορεί να ξεψυχήσει. Ναι το είδα και αυτό… Με έπιασε μια απελπισία σε εκείνη την φάση άλλο πράγμα. Σιχτίριζα την ώρα και την στιγμή που ήμουν εκεί.


Από τότε και μετά, εκτός από το να ντρέπομαι, όταν ακούω στις ειδήσεις ότι κάποιος ταυρομάχος βρέθηκε στο νοσοκομείο εξαιτίας του ταύρου (για τον ταύρο δεν το συζητάμε. Η καταδίκη του είτε έτσι είτε αλλιώς ήταν προδιαγεγραμμένη) χαίρομαι ιδιαιτέρως! Θα χαιρόμουν ακόμα περισσότερο δε αν απαγορεύονταν οι ταυρομαχίες δια παντός, αλλά αυτό μου φαίνεται περισσότερο σαν όνειρο θερινής νυχτός! Είναι πολλά τα λεφτά...

"Μένει ο Θεός του κόσμου ίδιας λογής
πάντα παράξενος ως ήταν εξαρχής
ίσως (* ο κόσμος) μπορούσε πιο καλά να ζήσει
μια σπίθα ουράνιο φώς αν δεν Του'χες χαρίσει
Την λέγει Νου, και τον βοηθά να γίνει
μόνο "κτήνος", χειρότερο απ τα κτήνη..."
Φάουστ - Γκαίτε





"The cruel wild beast is not behind the bars of the cage. He stands in front of it."
Axel Munthe



Monday, October 01, 2007

Καλό μας μήνα!

Στην αρχή της Γένεσης, γράφει ότι ο θεός έπλασε τον άνθρωπο για να αρχει των ιχθύων της θαλάσσης και των πτηνών του ουρανού και όλων των κτηνών. Βεβαίως, τη Γένεση τη συνέταξε ένας άνθρωπος και όχι ένα άλογο. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο θεός είχε πραγματικά θελήσει να βασιλεύει ο άνθρωπος στα άλλα πλάσματα. Είναι πιο πιθανό ότι ο άνθρωπος επινόησε τον θεό για να καθαγιάσει την εξουσία που σφετερίστηκε πάνω στην αγελάδα και στο άλογο.

Ναι, το δικαίωμα να σκοτώνει ένα ελάφι ή μια αγελάδα είναι το μόνο πράγμα για το οποίο ολόκληρη η ανθρωπότητα βρίσκεται αδελφικά σύμφωνη,
ακόμα και στη διάρκεια των πιο αιματηρών πολέμων.

Μίλαν Κούντερα- Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι.

















Αυτό το απόσπασμα μου το θύμισαν (για άλλη μια φορά) οι σχεδόν ατέλειωτες ώρες που πέρασα το σαββατοκύριακο με την Χοντρούλα μου, η οποία άρχισε πάλι να χοντραίνει και χαίρομαι ιδιαίτερα για αυτό!
Γιατί όσο πάει, θα μοιάζει στην παλαβιάρα που την υπεραγαπάει!







Monday, May 07, 2007

Στείρωση? Όχι, ευχαριστώ.

Αν ο κόσμος υποστηρίζει ότι ένα ζώο δεν μπορεί να υποφέρει όσο ένας άνθρωπος είναι επειδή οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να υποφέρουν την ιδέα να ζουν μέσα σε μια φύση που, δεν είναι παρά μια θηριωδία, τίποτ’ άλλο από θηριωδία.
Αυτά λέει ο Κούντερα στην Αθανασία του (την οποία έχω φρέσκια στο μυαλό μου) και κατά κάποιο τρόπο έχει δίκιο.
Την φύση την διέπει μια σκληρότητα που εμείς οι άνθρωποι δεν μπορούμε εύκολα να την κατανοήσουμε και κατ’ επέκταση να την αποδεχτούμε.
Δεν μπορούμε π.χ. να κατανοήσουμε ότι ο θάνατος, η αρρώστια και τα ατυχήματα είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας. Και ενώ δεν μπορούμε να αποδεχτούμε αυτά που τα βλέπουμε κάθε μέρα σχεδόν να συμβαίνουν γύρω μας για τα οποία δεν ευθυνόμαστε άμεσα, από την άλλη επιδεικνύουμε εμείς οι άνθρωποι μια πρωτοφανή σκληρότητα, πολύ πιο αβάσταχτη από όλα αυτά, την οποία εμείς οι ίδιοι προκαλούμε απέναντι στους συνανθρώπους μας και ειδικά απέναντι στα ζώα τα οποία είναι εξαρχής αδύναμα απέναντι μας.
Ναι, τα ζώα σκοτώνονται αναμεταξύ τους, τρώει το ένα το άλλο, πεθαίνουν από αρρώστιες, πέφτουν θύματα ατυχημάτων κτλ. Όμως όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς δόλο, χωρίς κάποιο σκοπό. Απλά επειδή η επιβίωση είναι πράγματι σκληρή.
Αντίθετα εμείς οι άνθρωποι τα βασανίζουμε, τους στερούμε το δικαίωμα τους να ζουν σε αυτόν τον πλανήτη, τα κατέχουμε, τα φυλακίζουμε, τα χρησιμοποιούμε, κ.τ.λ.
Όλα όσα μας φαίνονται απάνθρωπα αν απευθύνονται σε άνθρωπο μας φαίνονται φυσιολογικά αν απευθύνονται σε ζώα. Γιατί αυτό?
Διαβάζω κάθε τόσο για το θέμα των στειρώσεων των ζώων. Και ότι, μα ότι επιχειρήματα και αν ακούσω, δεν μπορώ να αλλάξω την άποψη μου η οποία είναι κατά των στειρώσεων. Αυτό που δεν θα έκανα ποτέ σε άνθρωπο, δεν θα μπορούσα επίσης ποτέ να το έκανα σε ζώο.
Τα ζώα διεκδικούν το δικαίωμα τους στην ζωή. Ξανάλεω. Όχι το δικαίωμα τους σε μια καλή ζωή. Το δικαίωμα τους στην ζωή απλά. Ακόμα και αυτό τους το αρνούμαστε γιατί έχουμε καταχραστεί όλο τον πλανήτη προς όφελος μας. Έχουμε κάνει το άπαν σύμπαν ιδιοκτησία μας (μέχρι να πεθάνουμε οπότε αντιλαμβανόμαστε ότι τίποτα δεν μας ανήκει) και αρνούμαστε να το μοιραστούμε. Και επειδή η πλειοψηφία των ανθρώπων αν μπορούσε θα εξόντωνε εντελώς τα ζώα (ξέρω πολλούς τέτοιους) δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να συμπράξω σε αυτήν τους την επιθυμία (αυτό κάνω στειρώνοντας ένα ζώο. Σταματάω την διαιώνιση του είδους).
Γι’ αυτό το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να δεχτώ την αντισύλληψη για τα ζώα όπως την δέχομαι και για τους ανθρώπους.
Υ.Γ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ και από εδώ στον Μαύρο Γάτο για την βοήθεια που μου προσέφερε στο θέμα αυτό.

Wednesday, October 11, 2006

Πειραματόζωα

Διάβαζα την σειρά Πειραματόζωα του Αρκά και πραγματικά προβληματίστηκα πολύ…
Άραγε πόσο βοηθούν τα πειράματα στα ζώα? Είναι τόσο απαραίτητα όσο θέλουν να φαίνονται? Τα συμπεράσματα που εξάγονται από αυτές τις έρευνες βγάζουν κάποιο σίγουρο συμπέρασμα ? Πόσο αξιόπιστο μπορεί να είναι ένα συμπέρασμα για ένα φάρμακο που δοκιμάστηκε σε ποντίκια για τον άνθρωπο? Εδώ για κάθε σκεύασμα διαφέρουν οι παρενέργειες από άνθρωπο σε άνθρωπο. Και αν γιά κάποιους ανθρώπους τα πειράματα σε ζώα είναι θεμιτά όταν πρόκειται για δοκιμές φαρμάκων, πόσο θεμιτά μπορεί να είναι όταν πρόκειται για δοκιμές καλλυντικών??
Σύμφωνα με την οδηγία 93/35/ΕΟΚ(1), θα έπρεπε να αρχίσει η εφαρμογή του μέτρου της απαγόρευσης πειραμάτων σε ζώα για καλλυντικά προϊόντα την 1η Ιανουαρίου 1998. Όμως, έως τώρα τα κράτη μέλη δεν έχουν σοβαρά προσπαθήσει να εξετάσουν και να αξιοποιήσουν εναλλακτικές μεθόδους για τα πειράματα σε ζώα. Κατ' αυτόν τον τρόπο, η απαγόρευση αυτή αναβλήθηκε για την 1 Μαΐου 2000 ενώ υπάρχουν ήδη τα μέσα ελέγχου των προϊόντων χωρίς να υπάρχει ανάγκη πειραμάτων σε ζώα.
Όσον αφορά τα πειράματα σε ζώα που γίνονται για εκπαιδευτικούς λόγους το INTERNICHE (Διεθνές Δίκτυο για Ανθρωπιστική Παιδεία) με τη νέα ιστοσελίδα του www.interniche.org/gr προωθεί την επιστημονική εκπαίδευση με μεθόδους ηθικές, προοδευτικές και επιστημονικά ορθές, στη θέση των πρακτικών που βασίζονται σε πειραματόζωα και βασανισμούς όπως είναι οι παρακάτω:
Είδη εναλλακτικών μεθόδων
Μοντέλα και προσομοιωτές
Ταινίες και βίντεο
Προσομοίωση σε υπολογιστή με χρήση πολυμέσων
Αυτό-πειραματισμός από τους διδασκόμενους
Προμήθεια νεκρών ζώων από ηθικά αποδεκτές πηγές
Κλινική πρακτική
Εργαστήρια in vitro
Το διεθνές standard για το σήμα «Μη δοκιμασμένο σε ζώα» είναι ένα διεθνώς αποδεκτό standard για το πώς καθορίζεται ότι ένα καλλυντικό ή προϊόν περιποίησης είναι «Μη δοκιμασμένο σε ζώα». Το standard σχεδιάσθηκε από έναν διεθνή συνασπισμό φιλοζωικών οργανώσεων, από όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Βόρειο Αμερική, συμπεριλαμβανομένων και του Ευρωπαϊκού Συνασπισμού για την Κατάργηση των Πειραμάτων στα Ζώα (European Coalition to End Animal Experiments) και του Συνασπισμού για την Ενημέρωση των Καταναλωτών για τα Καλλυντικά (Coalition for Consumer Information on Cosmetics).
Στο παρελθόν, φιλοζωικές οργανώσεις και εταιρίες καλλυντικών που ισχυρίζονται ότι ακολουθούν τη λογική του «Χωρίς Βαρβαρότητα» - (Cruelty Free), λειτουργούσαν με διαφορετικά κριτήρια η κάθε μία, γεγονός που οδήγησε σε σύγχυση συνειδητοποιημένους πολίτες. Πολλές εταιρίες δηλώνουν στις συσκευασίες τους ότι «Αυτό το Προϊόν δεν Δοκιμάσθηκε σε Ζώα», ενώ εξακολουθούν να δοκιμάζουν σε ζώα τα συστατικά των προϊόντων τους.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ανταποκρινόμενο στη μαζική πίεση φιλοζωικών οργανώσεων και καταναλωτών από όλη την Ευρώπη, πρότεινε να απαγορευθεί το εμπόριο καλλυντικών που δοκιμάζονται σε ζώα. Συνειδητοποιημένοι καταναλωτές πίστεψαν, δικαιολογημένα, ότι τα πειράματα στα ζώα ανήκαν πλέον στο παρελθόν. Η ανακοίνωση της αναβολής αυτής της απαγόρευσης σήμαινε ότι τα πειράματα σε ζώα για καλλυντικά και είδη περιποίησης θα συνεχισθούν έως τον επόμενο αιώνα. Το μέλλον αυτών των ζώων βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια της βιομηχανίας καλλυντικών και των καταναλωτών που αγοράζουν τα προϊόντα της.
“Κάτι απαράδεκτο από άποψη ηθικής και δεοντολογίας,
δεν είναι δυνατόν να ευσταθεί από άποψη επιστήμης»
R. D. Laing

Τελειώνοντας να γράψω μια ατάκα του Αρκά σχετική που νομίζω τα λέει όλα : " Η έκφραση " Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή" είχε βγει πριν εμφανιστούν αυτοί που κάνουν πειράματα σε ζώα."


Friday, August 25, 2006

Νέες μητέρες και παιδιά τύραννοι.


Παρόλο που δεν έγινα μάνα ακόμα και ειλικρινά δεν ξέρω αν γίνω πως θα είμαι, νιώθω περίεργα βλέποντας τις μητέρες νέας γενιάς να μην έχουν πάρει καθόλου υπεύθυνα τον ρόλο τους.
Για την ακρίβεια βλέπω παντού κακομαθημένα, υπερπροστατευμένα, παιδιά που κάνουν τα πάντα προκειμένου να τραβήξουν την προσοχή πάνω τους κάνοντας δύσκολη την ζωή των γύρω. Βλέπω παιδιά τυράννους.

Όταν μου λένε ότι ήρθε η ώρα μου να κάνω και εγώ ένα (λέγοντας το με μία δόση υπεροψίας του στυλ, δεν ξέρεις τι σε περιμένει) τους λέω χαριτολογώντας πως αν θέλουν πράγματι να κάνω παιδί θα πρέπει να μην βλέπω τα δικά τους χάλια μπας και το αποφασίσω.

Έχει καταντήσει αδύνατο πλέον να πιεις ένα καφέ και να πεις μια κουβέντα με μια νεοφώτιστη μάνα. Πρέπει στην μία πρόταση που απευθύνεις στην μάνα να απευθύνεις άλλη μία και στο πιτσιρίκι αλλιώς θα γκρεμίσει το σπίτι στο πιτς φυτίλι. Και αν δεν έχει καταστροφικές τάσεις απλά με τις συνεχείς παρεμβάσεις του δεν πρόκειται να καταφέρεις να ολοκληρώσεις πρόταση χώρια που στο τέλος θα έχεις πονοκεφαλιάσει. Τρομερά κουραστικό.

Από μια άποψη τις καταλαβαίνω. Η χαρά που σου δίνει ένα παιδί και ειδικά αν είναι το πρώτο, κάνει τις μανάδες και γενικά και τους δυο γονείς να βάζουν όλα τα άλλα σε δεύτερη μοίρα. Το παιδί συνηθίζει αυτή την τάξη πραγμάτων και όταν οι γονείς αντιλαμβάνονται το λάθος τους είναι πια πολύ αργά.
Είναι όμως λάθος να φαντάζονται ότι το παιδί τους θα τους αγαπήσει περισσότερο αν υποχωρούν σε όλες του τις επιθυμίες. Απλά δεν θα του δώσουν να καταλάβει ότι σε αυτόν τον κόσμο που πρόκειται να ζήσουν υπάρχουν και κάποια όρια.
Και ποια είναι αυτά τα όρια? Είναι απλό. Αρκεί να έχουν οι γονείς το χρόνο να διδάξουν στα παιδιά τους την έννοια ελευθερία. Ελευθερία είναι να κάνεις ότι θες μέχρι του σημείου που δεν στερείς την ελευθερία του άλλου. Όμως ποιος γονιός αφιερώνει χρόνο για να εκπαιδεύσει σωστά το παιδί του? Αντί για αυτούς τον ρόλο αυτό έχει αναλάβει σχεδόν αποκλειστικά η τηλεόραση. Διστάζουν να τιμωρήσουν τα παιδιά τους χειροδικώντας φοβούμενοι μήπως και τους αφήσουν σημάδια, όμως τα αφήνουν ατέλειωτες ώρες να βλέπουν βία και επιθετικότητα, αλλά δεν τους ενδιαφέρει γιατί δεν είναι αυτοί οι ίδιοι η αιτία. Να μην πω για τα φοβερά καρτούν που προβάλλονται σε παιδικές ζώνες και είναι λες και απευθύνονται σε ενήλικες και μάλιστα ενήλικες που αντέχουν! Όλα αυτά θα τα βάλει μέσα του το παιδί και κάποια στιγμή θα τα εκδηλώσει θέλοντας και μη.

Το άλλο που παρατηρώ και δεν μου αρέσει καθόλου είναι το πως προδιαθέτουν τα μικρά παιδιά απέναντι στα ζώα. Ενώ όλα ανεξαιρέτως τα μικρά έχουν μια έμφυτη τάση να θέλουν την επαφή με τα ζώα, οι γονείς κάνουν ότι είναι δυνατόν για να τους δημιουργήσουν φοβίες. Τις δικές τους φοβίες τις μεταφέρουν στα παιδιά.
"Μην πλησιάζεις, θα σε δαγκώσει"
"Μην το αγγίζεις, είναι βρώμικο"
Με αυτό τον τρόπο κάνουν τα παιδιά αποστειρωμένα. Να νομίζουν για κίνδυνο κάτι που στην ουσία δεν είναι.
Για τους πραγματικούς κινδύνους ούτε κουβέντα.

Sunday, July 23, 2006

Χορτοφάγος ή σαρκοφάγος?


Είναι ένα θέμα που με απασχολεί συχνά πυκνά. Με αποκορύφωμα το Πάσχα όταν σφάζονται μαζικά χιλιάδες αρνιά και κατσίκια. Μου το έφερε στο νου σήμερα ο   Resident με ένα βίντεο που μου πρότεινε να δω.
Τρώω κρέας από τότε που με θυμάμαι. Είμαι παμφάγο θα έλεγα. Δεν έχω σχεδόν καμιά ιδιοτροπία στο φαγητό. Τρώω τα πάντα σε κάθε μορφή. Πολλές φορές ψάχνω να βρω τι δεν τρώω αλλά δεν βρίσκω τίποτα. Μπορεί για κάτι να μην πετάω την σκούφια μου αλλά το τρώω.
Στο θέμα μας τώρα. Προβληματίζομαι πολλές φορές για το αν πρέπει να τρώω κρέας ή όχι. Είχα διαβάσει κάπου ότι όταν σφάζεται ένα ζώο εκκρίνει μια ουσία στο αίμα του η οποία περιέρχεται στον άνθρωπο όταν το τρώει και είναι κατά κάποιο τρόπο η αιτία για κάποιες «βίαιες» συμπεριφορές που εκφράζει. Στατιστικά οι χορτοφάγοι είναι πιο φιλήσυχοι άνθρωποι σε σχέση με αυτούς που τρώνε και κρέας. Τώρα βέβαια στις προηγμένες χώρες οι σφαγές των ζώων γίνονται ενώ τα ζώα είναι αναίσθητα μιας και προηγουμένως τα έχουν «κοιμίσει» περνώντας τα από θάλαμο με αναισθητικό αέριο.
Επίσης σε μια εκπομπή στην τηλεόραση, η οποία ασχολούνταν με το πόσο τυποποιημένο έχει γίνει το εμπόριο κρέατος συνειδητοποίησα κάτι που όλοι το ξέρουμε αλλά δεν του δίνουμε σημασία. Ότι ένα παιδί που πιθανόν δεν έχει δει από κοντά και ζήσει με μία κότα ή με ένα κατσικάκι δεν έχει συναίσθηση ότι αυτό που τρώει το μεσημέρι είναι το ίδιο πλάσμα που κάποτε ζούσε και ανέπνεε σαν το ίδιο. Αυτό βέβαια δεν συμβαίνει μόνο στα παιδιά. Συμβαίνει σε όλους μας που κατά κάποιο τρόπο λόγω του σύγχρονου τρόπου ζωής έχουμε αποκοπεί από την φύση. Αρχίζουμε να μην έχουμε συναίσθηση του τι αγοράζουμε όταν πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ και παίρνουμε το μισό κιλό μοσχάρι έτοιμο κομμένο, και τυλιγμένο στο σελοφάν του σαν να παίρνουμε ένα πακέτο γαριδάκια και το βάζουμε στο καλάθι μας. Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητή…
Και φυσικά με αυτόν τον τρόπο της τυποποίησης, του εμπορίου κρέατος και της μαζικής παραγωγής του, σφάζονται πολύ περισσότερα ζώα από ότι παλιότερα. Δεν υπήρχε βέβαια και αυτή η αφθονία που υπάρχει σήμερα. Όμως όταν έσφαζαν ένα ζώο, τίποτα δεν πήγαινε χαμένο… Μέχρι και το τελευταίο του κομμάτι. Γιατί ο κόσμος το εκτιμούσε αυτό που έτρωγε. Τώρα με ευκολία πετάμε αυτό που μας έμεινε.
Από την άλλη, όλα αυτά τα θρεπτικά στοιχεία που παίρνουμε από το κρέας πως αναπληρώνονται? Με χάπια? Με σκόνες? Με άλλες τροφές? Πόσο εύκολο είναι αυτό όταν με μία μπριζόλα την εβδομάδα έχεις λύσει το πρόβλημα σου? Πόσο εύκολο είναι όταν δεν σε ακολουθεί το στενό σου περιβάλλον, ούτε καν ο σύντροφος σου?
Η κουμπάρα μου είναι χορτοφάγος ενώ ο σύζυγος της όχι. Έγινε χορτοφάγος μετά την γνωριμία τους. Αναγκάζεται να του μαγειρεύει ξεχωριστά. Δυο εβδομάδες που την φιλοξενούσα σπίτι μου το μόνο που έτρωγε ήταν μήλα και ντομάτα με αλάτι. Ήξερα ότι δεν τρώει κρέας και απέφευγα όσο μπορούσα να κάνω φαγητά που είχαν κρέας. Αλλά ακόμα και αυτά δεν τα έτρωγε. Αναρωτιόμουν πως καταφέρνει και ζει! Έτσι δεν θα μπορούσα με τίποτα… Για μένα το φαγητό είναι μια από τις απολαύσεις της ζωής. Και όπως δεν μου αρέσει η «λογοκρισία» πουθενά δεν μου αρέσει ούτε και εκεί.
Υ.Γ. Σου υπόσχομαι Resident, θα το ελαττώσω όσο πιο πολύ μπορώ! Αν το κόψω τελείως θα σε ειδοποιήσω να μου στείλεις το δώρο μου!!!
Y.Γ. Νο2
Ο
Resident προτείνει μια πολύ ενδιαφέρον σχετική ιστοσελίδα (The Meatrix). Δείτε τις δύο ταινιούλες κινουμένων σχεδίων και ίσως προβληματιστείτε και εσείς. Για ελληνικούς υπότιτλους επιλέξτε international.