Περνάει ο καιρός...

...και δεν τον παίρνω χαμπάρι.Οι μέρες κυλάνε απίστευτα γρήγορα. Όχι, δεν βλέπω διαφορά στον καθρέφτη. Ποιος βλέπει άλλωστε? Βλέπεις τον εαυτό σου καθημερινά. Πως να προσέξεις την αλλαγή? Μόνο αν δει κανείς παλιές του φωτογραφίες τότε συνειδητοποιεί τον χρόνο που περνά.
Βλέπω τα μικρά που μεγαλώνουν και με κάνουν να σκέφτομαι όλο και πιο έντονα ότι κάθε μέρα που περνά δεν ξαναγυρνά. Και η πλάκα είναι ότι αυτό δεν το συνειδητοποιώ απλά βλέποντας τα. Βλέπω τα ρούχα τους που μικραίνουν και αντί να σκεφτώ πρώτα πόσο μεγάλωσαν αυτά, σκέφτομαι πόσο μίκρυναν τα ρούχα τους!

Που και που με πιάνει το ψυχοπλακωτικό μου και σκέφτομαι πως αν είμαι τυχερή (ή άτυχη-κανείς δεν ξέρει) μια μέρα θα καλωσορίσω τα γηρατειά και μαζί με αυτά και την ανημποριά. Ναι. Αυτό που με "σκοτώνει" είναι ότι δεν θα μπορώ να κάνω και σπουδαία πράγματα. Θα είμαι ευτυχής να αυτοεξυπηρετούμαι. Για να διασκεδάζω την πλήξη μου δεν νομίζω πως θα τα καταφέρνω. Τότε μάλλον θα μου νοστιμίσει η τηλεόραση που έχω κάτι χρόνια και καιρούς να ανοίξω. Δεν θέλω να σκέφτομαι πόσο απίστευτα αργά θα κυλάνε οι μέρες τότε.

Είχα διαβάσει κάποτε ένα πολύ όμορφο ποιηματάκι σχετικό. Θα ψάξω να το βρω και θα επανέλθω. Το πρωί με την δροσούλα όμως γιατί το παράκανα σήμερα και είμαι σχεδόν κομμάτια.

Parenthood gallop

Όλες οι προβλέψεις πέφτουν έξω, και αυτό είναι μια από τις ελάχιστες βεβαιότητες που δόθηκαν στον άνθρωπο, λέει ο Κούντερα και συμφωνώ και εγώ μαζί του.

Παρόλα αυτά, προσπαθώ να μαντέψω τι με περιμένει και θέλω να ξέρω αν μπορώ να ξεφυσήξω με ανακούφιση θεωρώντας ότι πέρασαν τα δύσκολα ή να ανασκουμπωθώ προετοιμαζόμενη για τα χειρότερα.

Γι' αυτό ετοίμασα γκάλοπ. Την ψήφο σας στα αριστερά παρακαλώ! :-)

Από εκεί που ερχόμαστε, εκεί πάμε...

Όταν πέθαινε ο Νασραντίν, κάποιος τον ρώτησε: "Τι νομίζεις, Νασραντίν; Όταν γεννιούνται οι άνθρωποι, από που έρχονται;"

Ο Νασραντίν απάντησε: "Έχω δει όλα τα παιδιά να κλαίνε όταν γεννιούνται και όλοι μοιάζουν να κλαίνε τη στιγμή που πεθαίνουν. Έτσι, συμπεραίνω ότι δεν είναι καλό το μέρος απ' όπου έρχονται οι άνθρωποι ούτε πηγαίνουν σε καλό μέρος. Όταν έρχονται, κλαίνε. Όταν φεύγουν πάλι κλαίνε."

Τελικά, ο θάνατος ελκύει?

Ένα σχόλιο του Dralion στο προηγούμενο post, όσον αφορούσε την παρατήρηση μου ότι ο θάνατος μοιάζει να ελκύει τον άνθρωπο μου έδωσε την αφορμή για να γράψω μερικά πράγματα γύρω από αυτό το θέμα που τριγυρίζουν στο νου μου σχετικά.

Τελικά, το ερώτημα που προκύπτει και το έθεσε ο Dralion στο σχόλιο του είναι: Είναι η φυσική ανθρώπινη στάση η ειρηνική? Η μήπως ο θάνατος ασκεί μια τόσο δυνατή γοητεία στον άνθρωπο που κάνει την βία πιο φυσική από την ειρήνη?
Προσωπικά, δεν μπορώ να υιοιθετήσω ούτε την μία άποψη ούτε την άλλη. Και αυτό μου συμβαίνει για κάποιους λόγους...

Ένας λόγος απ' αυτούς, είναι ότι όλοι μας σκοτώνουμε χωρίς την παραμικρή τύψη. Απλά κάνουμε μια διαλογή σε αυτό που έχουμε το κουράγιο να σκοτώσουμε. Μπορεί να μην μπορώ να σκοτώσω πουλί, σκυλί, ή γάτα και κατά πάσα πιθανότητα αν βρεθώ με κάποιο άγριο ζώο θα φάει εκείνο εμένα, όμως έχω σκοτώσει άπειρες φορές κουνούπια τα οποία προ λίγων λεπτών μου είχαν πιει το αίμα και ένιωσα και ευχαρίστηση μάλιστα. Το περίεργο είναι ότι ακόμα και αν σκοτώσω άλλο κουνούπι από αυτό που με τσίμπησε(δεν το τσάκωσα επί το έργό) δεν φαίνεται να υπάρχει καμία διαφορά στην ευχαρίστηση αυτή που ένιωσα επειδή το σκότωσα. Το ίδιο μου συμβαίνει και με τα μυρμήγκια που συνηθίζουν να τσιμπάνε και τις μύγες. Δεν μιλάω φυσικά για όλα τα υπόλοιπα έμψυχα όντα που σκότωσα χωρίς να το ξέρω και χωρίς να το θέλω. Π.χ. σαλιγκάρια. Εκείνα μπορεί να με σιχτιρίσω για την απροσεξία μου.
Αλλά εκείνα για τα οποία έκανα συνειδητή προσπάθεια να τα σκοτώσω, νιώθω απίστευτη ανακούφιση που κατάφερα να με απαλλάξω από την παρουσία τους!!

Άλλος λόγος είναι ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που φλερτάρουν με τον θάνατο επιλέγοντας να κάνουν επικίνδυνα σπορ. Τι είναι αυτό που τους κάνει και νομίζεις πως ψάχνουν απεγνωσμένα μια ευκαιρία να βρεθούν κοντά στον θάνατο? Κάπου είχα διαβάσει ότι αυτή η αίσθηση του να παίζει κανείς την ζωή του κορώνα γράμματα, η αίσθηση ότι βρίσκεται μια ανάσα από τον θάνατο, είναι σχεδόν διαλογιστική. Αυτοί που έχουν νιώσει την απίστευτη εκείνη στιγμή που το μυαλό σταματά, και η σιωπή τους κατακλύζει, δεν την αλλάζουν με τίποτα και συνεχώς επιδιώκουν να την ξαναζήσουν.

Επίσης, και ο λόγος ότι προβληματίστηκα έντονα όταν διάβασα την Ομήρου Ιλιάδα σε διασκευή του Αλεσσάντρο Μπαρίκκο για το οποίο είχα γράψει εδώ παλιότερα.
Διέκρινα μια αλήθεια μέσα στα λεγόμενα του...

Ακολουθεί απόσπασμα από τον επίλογο-σχολιασμό του διασκευαστή-συγγραφέα για το θέμα της Ιλιάδας, τον πόλεμο.

Το καθήκον ενός γνήσιου πασιφισμού θα έπρεπε να είναι όχι τόσο το να δαιμονοποιούμε υπερβολικά τον πόλεμο, όσο το να καταλάβουμε πως μόνο όταν θα γίνουμε άξιοι για μιαν άλλη ομορφιά θα μπορέσουμε να κάνουμε χωρίς αυτήν που πάντα μας πρόσφερε ο πόλεμος. Το να φτιάξουμε μιαν άλλη ομορφιά είναι ίσως η μόνη οδός προς μια αληθινή ειρήνη. Να αποδείξουμε ότι είμαστε ικανοί να φωτίσουμε το μισοσκόταδο της ύπαρξης χωρίς να καταφεύγουμε στη φωτιά του πολέμου. Να δώσουμε ένα νόημα, ισχυρό, στα πράγματα χωρίς να πρέπει να τα φέρουμε κάτω από το εκτυφλωτικό φως του θανάτου. Να μπορούμε να αλλάξουμε την μοίρα μας χωρίς να πρέπει να οικειοποιήθούμε την μοίρα κάποιου άλλου. Να καταφέρουμε να βάλουμε σε κίνηση το χρήμα και τον πλούτο χωρίς να πρέπει να καταφεύγουμε στην βία. (...)
Σήμερα η ειρήνη είναι λίγο περισσότερο από μια πολιτική σύμβαση: σίγουρα δεν είναι ένας οδηγός σκέψης και ένας τρόπος αντίληψης πραγματικά διαδεδομένος. Θεωρούμε τον πόλεμο ως ένα δεινό προς αποφυγή, φυσικά, αλλά απέχουμε πολύ από το να τον θεωρούμε το απόλυτο κακό: με την πρώτη ευκαιρία, η είσοδος στη μάχη, αν ντυθεί με ωραία ιδανικά, γίνεται στα γρήγορα μια εφικτή επιλογή. Και μάλιστα, μερικές φορές, επιλέγεται με σχετική περηφάνια.
Δεν σταματούν οι φάλαινες να γίνονται κομμάτια στο φως της φωτιάς.

Δεν μπορώ να πιστέψω...

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι τα πιο απολαυστικά πράγματα της ζωής απλώθηκαν μπροστά μας, μόνο και μόνο για να μας βάλουν σε δοκιμασία και να κάνουν ακόμα πιο δύσκολη την απόκτηση του μεγάλου βραβείου: της ασφάλειας του τίποτα.

Ένα τέτοιο φτηνό παιχνίδι με την ζωή είναι ανάξιο τόσο για τον άνθρωπο όσο και για τους θεούς.

Το άρωμα του ονείρου - Τομ Ρόμπινς.

Αφιερωμένο στον Zaphod που μου το θύμισε σε ένα σχόλιο του!

Την φωτογραφία την βρήκα από ένα παλιό ποστ του Alombar42.

Έχετε προσέξει...

...ότι τα νεογέννητα και οι γέροι έχουν γαλαζωπά μάτια?
Θα έλεγε κανείς κάπως θολά.

Στα μεν νεογέννητα το χρώμα τον ματιών τους δεν έχει καθοριστεί από την αρχή της ζωής τους όπως δεν έχει καθοριστεί καλά καλά και η ίδια τους η όραση.

Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο στον άνθρωπο. Έτσι γαλάζια μοιάζουν να είναι και τα ματάκια στα νεογέννητα γατιά. Και όχι μόνο. Όπως φαίνεται στην αμέσως παρακάτω φωτογραφία αυτού του νεογέννητου κούγκαρ.

Στους, δε, γέρους αρχίζουν τα μάτια τους να δείχνουν όλο και πιο γαλάζια μέρα με την μέρα, και χάνουν την σπιρτάδα και την οξύτητα του βλέμματος τους. Μοιάζει να θολώνουν...

Εδώ και κάτι χρόνια το διαπίστωσα αυτό να συμβαίνει σε διάφορους ηλικιωμένους του στενού μου περιβάλλοντος...συνειδητοποίησα ότι όσο γερνάνε οι άνθρωποι ανεξάρτητα τι χρώμα μάτια έχουν, σιγά σιγά, όσο περισσότερο πλησιάζουν στον θάνατο, αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο ανοιχτόχρωμα απ' έξω προς τα μέσα.

Τελευταία το παρατηρώ και στην γιαγιά μου. Έχουν αρχίσει τα μάτια της να γίνονται μέρα με την μέρα όλο και πιο γαλανά...

Powered by ScribeFire.

Έχει το μονοπάτι καρδιά?

Το κάθε μονοπάτι είναι ένα από εκατομμύρια μονοπάτια. Γι’ αυτό πρέπει πάντα να θυμάσαι ότι ένα μονοπάτι, δεν είναι παρά ένα μονοπάτι. Αν αισθάνεσαι πως δεν μπορείς να το ακολουθήσεις, δεν χρειάζεται να το ακολουθήσεις κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Κάθε μονοπάτι δεν είναι παρά ένα μονοπάτι. Δεν προσβάλλεις ούτε τον εαυτό σου ούτε τους άλλους αν το παρατήσεις, αφού έτσι σου λέει η καρδιά σου να κάνεις. Όμως η απόφαση σου να μείνεις στο μονοπάτι ή να φύγεις πρέπει να είναι ελεύθερη από φόβο ή φιλοδοξία.

Σε προειδοποιώ: Κοίταξε καλά και προσεκτικά το κάθε μονοπάτι. Δοκίμασε το όσες φορές το νομίζεις απαραίτητο. Μετά κάνε στον εαυτό σου και μόνο στον εαυτό σου αυτό το ερώτημα: Έχει καρδιά αυτό το μονοπάτι? Όλα τα μονοπάτια ίδια είναι. Δεν οδηγούν πουθενά. Υπάρχουν μονοπάτια που οδηγούν μέσα από τον λόγγο ή κάτω από τον λόγγο. Το μόνο ερώτημα είναι αν αυτό το μονοπάτι έχει καρδιά. Αν έχει, τότε είναι καλό. Αν δεν έχει, είναι άχρηστο.

Κάρλος Καστανέντα

Photo from: http://members.tripod.com/wizardspath/

Μείνε πιστός στον εαυτό σου.

Στο Ταλμούδ, λένε, ότι μετά τον θάνατο σου, ο θεός θα σου πει: Σου έδωσα πάρα πολλές ευκαιρίες να είσαι ευτυχισμένος. Γιατί δεν τις πήρες;

Αυτό είναι στ' αλήθεια τρυφερά όμορφο. Εσύ θα είσαι υπεύθυνος μόνο για εκείνες τις ευκαιρίες που σου ήταν διαθέσιμες και τις έχασες.

Μείνε πιστός στον εαυτό σου
- αυτή είναι η μοναδική πίστη που χρειάζεται -
και όλα θα πάνε καλά.

Photo from:http://www.heritagesart.com

Καταπίεση...

Καταπίεση είναι το να ζεις μια ζωή που δεν ήθελες να ζήσεις.
Καταπίεση είναι το να κάνεις πράγματα που ποτέ δεν ήθελες να κάνεις.
Καταπίεση είναι το να υποκρίνεσαι ότι είσαι ένας άνθρωπος που δεν είσαι.

Η καταπίεση είναι ένας τρόπος να καταστρέψεις τον εαυτό σου.
Η καταπίεση είναι αυτοκτονία-πολύ αργή ασφαλώς, αλλά πολύ σίγουρη.

Μην ζεις μια καταπιεσμένη ζωή, αλλιώς δεν θα ζεις καθόλου. Ζήσε μια ζωή έκφρασης, δημιουργικότητας, χαράς. Ζήσε με τον φυσικό τρόπο. Άκου τα ένστιχτα σου, άκου το σώμα σου, άκου την καρδιά σου, άκου την ευφυΐα σου. Στηρίξου στον εαυτό σου, πήγαινε εκεί που σε πηγαίνει ο αυθορμητισμός σου και δεν θα χάσεις ποτέ. Και πηγαίνοντας αυθόρμητα με τη φυσική σου ζωή, μια μέρα είναι αναπόφευκτο να φτάσεις στις πόρτες του θεϊκού.

Osho

Αυτά τα λόγια αφιερωμένα στην φίλη μου την Μαρία που είναι ο μόνος άνθρωπος που γνωρίζω, που θα έλεγα ότι τα έχει κάνει πραγματικότητα στο μεγαλύτερο μέρος τους.

Αφιερωμένα επίσης και σε όλους εμάς που προσπαθούμε γι' αυτά...

Photo from : http://www.art-energy.co.jp

Ενέχυρο η ζωή...

Σήμερα έμαθα ότι κάποιος γνωστός αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει λόγω οικονομικών προβλημάτων. θα άφηνε δύο μωρά παιδιά να μεγαλώσουν χωρίς πατέρα και την γυναίκα του αβοήθητη.
Κάτι το χρηματιστήριο τότε, κάτι τα δάνεια που σε δελεάζουν να αποκτήσεις διάφορα υλικά αγαθά που στην ουσία μπορείς άνετα να ζήσεις και χωρίς αυτά, κάτι που η ρευστότητα του χρήματος όσο πάει και ελαττώνεται... τον έφεραν σε ένα σημείο να σκεφτεί τον θάνατο για να"σωθεί".
Γι' αυτό, δεν πρέπει ποτέ να φθάνουμε στο σημείο να χρωστάμε την ίδια μας την ζωή. Γιατί όταν χρωστάς, όσο πιο πολύ χρωστάς, είναι σαν να έχεις βάλει ενέχυρο την ίδια την ζωή σου και πολεμάς να την πάρεις πίσω ξεπληρώνοντας την...


Ο καθένας χώρια μαζεύει πλούτη και σκέφτεται : Τι δυνατός που είμαι τώρα και πόσο εξασφαλισμένος και δεν το ξέρει ο ανόητος πως τόσο περισσότερο βουλιάζει και χάνεται μέσα στην αδυναμία του. Και τούτο γιατί συνήθισε να υπολογίζει μοναχά τον εαυτό του, αποσπάστηκε από το σύνολο και έμεινε μονάχος, έμαθε την ψυχή του να μην πιστεύει στην ανθρώπινη βοήθεια, στους ανθρώπους και στην ανθρωπότητα, και το μόνο που σκιάζεται είναι μην τυχόν και χάσει τα λεφτά του και τα δικαιώματα που απέκτησε. Ο ανθρώπινος νους αρχίζει να ερωτεύεται και να μην καταλαβαίνει πως δεν πρόκειται να σωθεί η προσωπικότητα με τις ατομικές μεμονωμένες προσπάθειες, μα με την πανανθρώπινη αλληλεγγύη. Μα θα έρθει το δίχως άλλο και το τέλος αυτής της φοβερής απομόνωσης και θα καταλάβουν όλοι με μιας πόσο αφύσικα χώρισαν ο ένας από τον άλλον. Και θα ‘ναι τέτοιο το πνεύμα της εποχής που θα απορούν που τόσο καιρό βρίσκονταν στο σκοτάδι και δεν βλέπανε το φως.

Αδερφοί Καραμαζόφ – Φ.Ντοστογιέφσκι

Ιλιάδα: Ένας ύμνος στον πόλεμο...

... και ταυτόχρονα ένας ύμνος στην ειρήνη.
Είναι το πιο πρόσφατο βιβλίο που τελείωσα και αφορμή για να το αρχίσω στάθηκε η προτροπή του Thrass για τον συγκεκριμένο συγγραφέα (Αλεσσάντρο Μπαρίκκο). Δεν περίμενα ποτέ ότι το αποτέλεσμα από ένα κόψε ράψε θα ήταν τόσο καλό.
Από ότι λέει στον πρόλογο ο ίδιος ο συγγραφέας ήταν επιθυμία του να μπορέσει να διαβάσει δημόσια την Ιλιάδα αλλά αφού βρήκε χρηματοδότη για να το κάνει πραγματικότητα διαπίστωσε ότι ήταν αδυνατο μιας και η Ιλιάδα στην πρωτότυπη της μορφή χρειαζόταν πάνω από 40 ώρες για να διαβαστεί πράγμα που το καθιστούσε αδύνατο το εγχείρημα. Ετσι απόφάσισε να πάρει μια ήδη έτοιμη μετάφραση της Ιλιάδας και να την προσαρμόσει 'ετσι ώστε να είναι εφικτή αυτή η δημόσια ανάγνωση της.

Η πρώτη παρέμβαση που έκανε για να το πετύχει ήταν χωρίς να κόψει καμιά σκηνή από τις ήδη υπάρχουσες να τις μικρύνει όσο το δυνατόν περισσότερο, να παραλείψει τις επαναλήψεις όπου υπήρχαν, και όλα αυτά μόνο με ατόφια αποσπάσματα του πρωτοτύπου. Αυτό που παρέλειψε όμως εντελώς από την όλη πλοκή ήταν οι θεικές παρεμβάσεις. Και αυτό το έκανε όταν διαπίστωσε ότι σε τίποτα δεν χάνει το όλο έργο χωρίς αυτές. Για την ακρίβεια μοιάζει να τονίζεται περισσότερο ο ανθρώπινος παράγοντας και αυτό είναι ιδιαίτερα γοητευτικό.

Η δευτερη του παρέμβαση έχει να κάνει με το ύφος και την γλώσσα που χρησιμοποιεί, με αποτέλεσμα να έχεις την αίσθηση ότι διαβάζεις ένα σύγχρονο έργο.

Η τρίτη του παρέμβαση είναι ότι μετέτρεψε την αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο. Πραγματικά έξυπνο, γιατί σε μπάζει πολύ περισσότερο μέσα στην ψυχοσύνθεση του κάθε προσώπου.

Η τέταρτη παρέμβαση του (την οποία βρήκα εξαιρετικά εμπνευσμένη) ήταν ότι με το διακριτικών των πλάγιων γραμμάτων πρόσθεσε μερικές λίγες δικές του παραγράφους που υποστήριζαν την πλοκή ή υποδήλωναν με λίγα λόγια όλα αυτά που Ιλιάδα είχε κρυμένα μέσα στους στίχους της, είτε προσθεταν πληροφοριές σχετικές από άλλα μεταγενέστερα αναγνώσματα.

Κάπως έτσι το συγκεκριμένο βιβλίο κατάφερε να διαβαστεί μπροστά σε ευρύ κοινό στην Ρώμη, το οποίο αριθμούσε πάνω από 10.000 άτομα που πλήρωσαν εισιτήριο για αυτό.

Ετσι έφθασε (όπως λέει και ο συγγραφέας στον πρόλογο του) ένα ελληνικό κείμενο, να μεταφραστεί σε ιταλικό κείμενο, η προσαρμογή του να οδηγήσει σε ένα άλλο ιταλικό κείμενο το οποίο επίσης μεταφράστηκε ξανά στα ελληνικά (ή όπου αλλού!).

Στο τέλος του βιβλίου ο συγγραφέας σχολιάζει:
"Ένα από τα πιο συγκλονιστικά στοιχεία της Ιλιάδας είναι η δύναμη, η συμπόνια θα έλεγα, με την οποία έφθασε ως εμάς η φωνή των ηττημένων. Είναι μια ιστορία γραμμένη από τους νικητές, κι όμως στη μνήμη μένουν και- για να μην πω πάνω από όλες- οι ανθρώπινες μορφές των Τρώων."

"...οι Έλληνες μέσα στην Ιλιάδα μεταβίβασαν μέσα στους στίχους ενός μνημείου για τον πόλεμο, τη θύμηση μια ακαταβλητης αγάπης για την ειρήνη."

"...το να λέμε και να διδάσκουμε ότι ο πόλεμος είναι μια κόλαση, τελεία και πάυλα, είναι ένα καταστροφικό ψέμα. Οσο αποτρόπαιο και να ακούγεται, είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι ο πόλεμος είναι μια κόλαση: όμορφη ωστόσο. Ανέκαθεν οι άνθρωποι ρίχνονταν σε αυτόν σαν φάλαινες γοητευμένες από το θανατερό φως της φωτιάς"

"Μοίρα μας είναι η θλίψη: όμως γι' αυτό ακριβώς οι ζωές μας θα τραγουδιούνται αιώνια απ' τις γενιές που θα 'ρθουν" δια στόματος Ωραίας Ελένης


Σειρά παίρνει ο Jason με την βιβλιοπρόταση του! Μόλις με το καλό ξεμπερδέψω από όλα αυτά που μάζεψα τον τελευταίο καιρό!

Τα εφτά που δεν πρέπει να έχεις

Πλούτο χωρίς μόχθο.
Γνώση χωρίς χαρακτήρα.
Πολιτική χωρίς αρχές.
Απόλαυση χωρίς συναίσθημα.
Εμπόριο χωρίς ήθος.
Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά.
Αγάπη χωρίς θυσία.

Μαχάτμα Γκάντι
(1869 - 1948)

Τελικά αυτοί οι Ινδοί, μ' αρέσουν όλο και πιο πολύ!

Το δικό μας κομμάτι ουρανού

Υπήρχε ένα σπουργιτάκι που, όταν άκουγε τη βροντή της θύελλας, ξάπλωνε στη γη και σήκωνε τα μικροσκοπικά πόδια του προς τον ουρανό.
– Γιατί το κάνεις αυτό; το ρώτησε μια αλεπού.
Για να προστατέψω τη γη, που έχει τόσα ζωντανά πλάσματα! απάντησε το σπουργιτάκι. Σηκώνω τα πόδια μου για να συγκρατήσω τον ουρανό, σε περίπτωση που φανούμε άτυχοι και ο ουρανός πέσει πάνω μας.
– Τα καχεκτικά ποδαράκια σου να συγκρατήσουν τον απέραντο ουρανό;! με απορία και ειρωνεία ρώτησε η αλεπού.
– Ο καθένας εδώ κάτω στη γη έχει το δικό του κομμάτι ουρανού να συγκρατήσει, απάντησε το σπουργίτι.

Η "Αλλαγή" μου!

Η δυστυχία εμφανίζεται επειδή δεν επιτρέπουμε να συμβεί η αλλαγή. Είμαστε προσκολλημένοι, θέλουμε τα πράγματα να είναι σταστικά. Αν είσαι ερωτευμένος με μια γυναίκα, τη θέλεις να είναι δική σου αύριο, ίδια όπως είναι σήμερα.
Μ’αυτόν τον τρόπο εμφανίζεται η δυστυχία. Κανένας δεν μπορεί να είναι βέβαιος για την επόμενη στιγμή.
Η ζωή αλλάζει διαρκώς. Η ζωή είναι αλλαγή. Μόνο ένα πράγμα είναι μόνιμο και αυτό είναι ίδια η αλλαγή. (Osho)

Άσχετο ( ή σχετικό μπορεί), άλλαξα λοιπόν! Μόλις πριν λίγο τελείωσα με το στόλισμα του δέντρου! Ήρθε η Ηλιαχτίδα κουβαλώντας τσάντες με στολίδια και στην ουσία εκείνη μου το στόλισε! Εγώ έβαζα που και που κανένα στολίδι, την περισσότερη ώρα παίζαμε με το μωρό, και επιδόθηκα κυρίως σε αυτό που ήξερα καλύτερα να κάνω (καθότι παντελώς ανίδεη από στολίσματα), στο να θαυμάζω!!
Είχαμε χώσει τους άντρες να στήσουν το δέντρο (τις βαριές δουλειές), την μουσική υπόκρουση είχε επιμεληθεί ο εργοδότης μου που όλως τυχαίως χωρίς να ξέρει ότι απόψε θα στόλιζα δέντρο μου έγραψε και εμένα ένα cd όπως κάνει σε φίλους του με διάφορα χριστουγεννιάτικα τραγούδια και ευτυχώς (όχι ακόμα τουλάχιστον) δεν βγήκε αληθινή η ευχή του Reactor! Μου έπεσε όμως ένα ξωτικό και έσπασε το χέρι του!! Γούρι που λέει και η Ηλιαχτίδα!

Άντε και καλές γιορτές να έχουμε όλοι!!

Cogito ergo sum – σκέφτομαι άρα υπάρχω

Ο Ρενέ Ντεκάρτ έχει πει: «Cogito ergo sum – σκέφτομαι άρα υπάρχω.»

Τώρα τελευταία συνηθίζεται να παραφράζεται και να λένε: «Coito ergo sum – Συνουσιάζομαι άρα υπάρχω.»

Και τα δύο είναι λάθος γιατί είναι σαν να αντιστρέφουμε τα πράγματα. Η ύπαρξη έρχεται πρώτη. Η σκέψη προκύπτει αργότερα.

Έρχεται μια στιγμή που η σκέψη ξαναχάνεται κι όμως εσύ υπάρχεις. Αυτό συμβαίνει με τον διαλογισμό: Η σκέψη δεν υπάρχει πια, εσύ όμως υπάρχεις. Οπότε η σκέψη είναι μη απαραίτητη.

Χαμένος χρόνος

Ο Βούδας ταξίδευε και συνάντησε μέσα στο δάσος έναν σκελετωμένο γιόγκα ολομόναχο σε μια καλύβα. Ο Δάσκαλος σταμάτησε και τον ρώτησε πόσο καιρό ζούσε εκεί ασκούμενος στην εγκράτεια.
- Ως 25 χρόνια, απάντησε ο γιόγκα.
- Και ποια δύναμη απέκτησες με αυτή τη μακροχρόνια και σκληρή άσκηση;
- Είμαι ικανός να διασχίσω το ποτάμι βαδίζοντας πάνω στο νερό, αποκρίθηκε περήφανα ο αναχωρητής.
- Δύστυχε, φίλε μου! είπε με οίκτο ο Βούδας. Έχασες τόσο πολύτιμο χρόνο για ένα τόσο ασήμαντο αποτέλεσμα…Ποιος ο λόγος; Ο βαρκάρης σε περνάει στην αντίπερα όχθη με πολύ μικρή αμοιβή!

Πασχίζουμε να μάθουμε, να κάνουμε αυτό, να κάνουμε το άλλο και ακόμα και αν δεν βρεθεί κάποιος να μας πει πόσο μάταιοι ήταν οι κόποι μας αυτοί, στο τέλος το αντιλαμβανόμαστε πλέον εμείς οι ίδιοι όταν γερνάμε.
Όπως ο παππούς μου... Που τώρα στα 80 τόσα του, νιώθει ότι έζησε μόνο ένα "μεσημέρι"...

Ζώντας μέσα στην ψευδαίσθηση...

Αλήθεια, πόσοι από εμάς πιστεύουν στην αθανασία της ψυχής? Αρκετοί φαντάζομαι.
Το μόνο κακό είναι, ότι για τον καθένα μας, αυτό μοιάζει να είναι το προσωπικό μας «ψέμα».
Θέλω να πω, κανείς μας δεν ξέρει τι είναι η «ψυχή», ποτέ δεν ασχοληθήκαμε μαζί της για να μάθουμε, παρόλα αυτά πιστεύουμε στην αθανασία της. Έτσι συμβαίνει κάτι πολύ περίεργο. Αν η ψυχή είναι αθάνατη, γιατί είμαστε δειλοί? Αν η ψυχή είναι αθάνατη, ακόμα γιατί φοβόμαστε τον κίνδυνο? Αφού στην ουσία τίποτα δεν πρόκειται να πεθάνει. Συμβαίνει όμως το ακριβώς αντίθετο. Η ψυχή είναι αθάνατη αλλά οι άνθρωποι είναι δειλοί.

Αυτό το «ψέμα» μας βοηθάει να ζήσουμε. Είναι μια ανάγκη να πιστεύουμε στο «ψέμα» για να μπορούμε να ζούμε. Σε αυτό συμφωνούν όλοι οι μεγάλοι ψυχολόγοι του αιώνα μας (Φρόιντ, Γιουνγκ, Άντλερ, κ.α.). Λένε ότι το ψέμα είναι μια βασική ανάγκη για τον άνθρωπο όπως το φαγητό. Και ακόμα πιο βασικό, Είναι σαν την αναπνοή Γιατί το ψέμα είναι πάντα με το μέρος μας. Ποτέ εναντίον μας.
Όλη η ζωή μας είναι γεμάτη τέτοια ψέματα.Με αυτό τον τρόπο νιώθουμε ασφαλείς...

Για την αλήθεια πρέπει να αλλάξει κανείς τον εαυτό του. Για το ψέμα όμως δεν είναι απαραίτητο. Απλά αλλάζεις το ψέμα σου και είναι όλα καλά. Εσύ μένεις ο ίδιος.

Ίσως είχε δίκιο ο Βούδας τελικά που έλεγε ότι ζούμε μέσα στην ψευδαίσθηση.

Θάρρος...

Θάρρος είναι να ρισκάρεις το γνωστό για το άγνωστο, το οικείο για το μη οικείο, το άνετο για το μη άνετο.

Είναι ένα παράλογο ταξίδι σε έναν άγνωστο προορισμό. Ποτέ δεν είμαστε σε θέση να το κάνουμε ή όχι.

Είναι τζόγος.

Και εγώ τον σιχαίνομαι!

'H απλά είμαι φοβιτσιάρα…

Προπατορικό αμάρτημα το σεξ???

Με αφορμή το Post του Cyrusgeo περί εξομολογήσεως, μου υπενθύμισε αυτό που είχα ξεχάσει (προς στιγμήν) ότι οι χριστιανοί ιερείς δεν θέλουν πολύ να σε καταστήσουν αμαρτωλό. Αρκεί να κάνεις σεξ!! Είναι λένε το «προπατορικό αμάρτημα». Αλλά πόσο δίκαιο είναι για κάτι που έκαναν κάποιοι εκατομμύρια χρόνια πριν να υποφέρει όλη η ανθρωπότητα σήμερα?

Α! ναι. Δεν είναι απόλυτοι. Δέχονται το σεξ υπό όρους. Όταν γίνεται για αναπαραγωγή! Και πάλι όμως αφήνουν την αίσθηση ότι πρόκειται για κάτι βρώμικο.

Μα πως αλλιώς θα μπορούσε να έχουν πελάτες οι εξομολογητές-παπάδες? Είναι γεγονός ότι αυτοί που πράγματι χρειάζονται την εξομολόγηση ούτε απ’ έξω από τις εκκλησίες δεν περνάνε και αν την κάνουν εν τέλει θα είναι στο γραφείο του ανακριτή ή στο κελί της φυλακής !

Ξεκινάμε θεωρώντας δεδομένο ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε με τον τρόπο που οι επιστήμονες απέδειξαν. Όχι όπως ισχυρίζεται η εκκλησία παίρνοντας μια συμβολική και παραβολική ιστορία και προτάσσοντας την ως πραγματικό συμβάν. Η ιστορία όμως αυτή, πέρα από θρησκευτικές πεποιθήσεις, έχει πάρα πολλά να πει. Είναι γεμάτη από συμβολισμούς.

Σχετικά με την ιστορία αν τη καλοσκεφτεί κανείς θα δει ότι η άποψη ότι το προπατορικό αμάρτημα συμβολίζει το σεξ. μάλλον είναι λάθος σαν συλλογισμός.(Άσχετα που έτσι τους βολεύει να λένε).

Για μένα αυτή η ιστορία σηματοδοτεί την αρχή της δυστυχίας του ανθρώπινου γένους που φυσικά δεν προέκυψε επειδή άρχισε να κάνει σεξ. Σεξ έκαναν από πάντα. Πιθανότατα αφορά εκείνη την περίοδο που ο άνθρωπος συνειδητοποίησε τον εαυτό του. Το «εγώ» του και φυσικά μαζί με αυτό και τον θάνατο του. Πιο πριν πρέπει να έμοιαζε με τα ζώα. Θα ζούσε όπως εκείνα. Που ναι μεν θα πεθάνουν κάποια στιγμή αλλά δεν το ξέρουν.

Ο σημερινός άνθρωπος σκέφτεται πολύ περισσότερο από όσο ζει. Σπατάλά ώρες επί ωρών να σκέφτεται τι θα γίνει άμα πεθάνει (τόσο ο ίδιος, όσο και οι δικοί του άνθρωποι που θα μείνουν πίσω) αλλά δεν ευχαριστιέται την ζωή του σαν να μην υπάρχει αύριο. Για την ακρίβεια ζει με την προσμονή του αύριο...

Υλη και πνεύμα.

Η ζωή δεν είναι μόνο ύλη, δεν είναι μόνο πνεύμα. Όπως δεν μπορεί μόνο να δίνεις ή μόνο να παίρνεις, όπως η μέρα είναι αδιανόητη δίχως τη νύχτα, το καλό δίχως το κακό, το θηλυκό δίχως το αρσενικό, έτσι και η ζωή αν την δει ξέχωρα κανείς, απ’ την πλευρά μόνο της ύλης, απ’ την πλευρά μόνο του πνεύματος, είναι μοιραίο να χάσει την ολική της θέαση.

Ερμαν Εσσε – Νάρκισσος και Χρυσόστομος