Για όποιον ενδιαφέρεται!

Μετά την χθεσινή βόλτα μου στο κέντρο διαπίστωσα τα εξής:

1. Κάθε φορά που κάποιος ζητά την οικονομική μου βοήθεια βρίσκομαι σε αμηχανία. Κατευθυνόμενη προς τον οφθαλμίατρο μου, με πέτυχε μια κυρία που εκείνη την ώρα έβγαινε μέσα από μια εκκλησία(!!) για να μου πει ότι την έδειξαν τα κανάλια, ότι έχει παιδιά και ο άντρας της δεν μπορεί να δουλέψει και ότι πριν ένα μήνα τους έκαναν έξωση και τώρα μένουν σε ένα τροχόσπιτο που τους παραχώρησε κάποιος και ότι είναι σε πολύ δύσκολη θέση. Και αφού τα είπε όλα αυτά μου ζήτησε να την ελεήσω όπως μπορούσα! Ασχετα το τι έκανα εγώ...εσείς τι θα κάνατε?

2. Απολαμβάνω χίλιες φορές περισσότερο να διαβάζω τo RAM (το οποίο έσκασα 10 ευρούλια για να το πάρω), και τα υπόλοιπα περιοδικά του είδους αυτού από το να διαβάσω κάποιο γυναικείο περιοδικό. Βασικά δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που διάβασα γυναικείο περιοδικό. Παρακαλώ αν υπάρχει κάποια άλλη που της συμβαίνει το ίδιο να το πει, γιατί αισθάνομαι μοναξιά ένα πράγμα!

3. Ναι... Είμαι αυτή που δεν θέλω να βγω έξω από την φωλιά μου. Μου αρέσει η φωλιά μου.
Πες μου ένα καλό λόγο να βγω έξω από αυτήν.

Σχετικά με την φιλανθρωπία…

Σήμερα κατέβηκα στο κέντρο για μερικές δουλειές και ψώνια. Ως συνήθως, σε κάποιους πολυσύχναστους δρόμους συνάντησα τους συνήθεις υπόπτους. Αυτούς που κλαίγονται να τους δώσεις μερικά νομίσματα. Αυτά τα οποία δούλεψα. Δεν μου τα χάρισε κανείς..

Να πω την αλήθεια, δεν έχω σταθερή πολιτική στο θέμα. Για την ακρίβεια μου συμβαίνει, σε αυτούς που κάθονται στην μέση του πεζοδρομίου με απλωμένο το χέρι σπάνια δίνω (μόνο αν τυχει και είμαι για ψώνια σε διακοπές), στους άλλους που σου χτυπάνε την πόρτα και πουλάνε κάτι φτηνιάρικο και άχρηστο κατά βάση, συνήθως παίρνω (αν έχω ψιλά). Τώρα εμφανίστηκε και ένα καινούργιο σκηνικό. Περιμένει ένα μικρό παιδάκι έξω από το σούπερ μάρκετ και σου ζητάει να πάει να σου αφήσει το καρότσι και να πάρει το νόμισμα! Σε αυτό είμαι μέσα φουλ. Έχω την αίσθηση ότι ξόδεψα και άρα 50 λεπτά πάνω κάτω δεν τρέχει τίποτα. Άσε που δεν χρειάζεται να γυρίσω πίσω να το αφήσω.

Και αναρωτιέμαι . Τι θα ήταν καλό να έκανα άραγε? Γενικά. Πως θα έπρεπε να αντιμετωπίζω αυτά τα άτομα. Δεν είναι εξωφρενικά θρασύς όλοι αυτοί?

Όπως και να έχει θυμήθηκα ένα σχετικό απόσπασμα από το βιβλίο της Ιζαμπέλ Αλιέντε, Το σπίτι των πνευμάτων που λέει τα εξής :

«… Αυτό (η φιλανθρωπία) βοηθάει να ηρεμεί η ψυχή μας κόρη μου» της εξηγούσε. «Αλλά δεν βοηθάει τους φτωχούς, που δεν χρειάζονται φιλανθρωπία, αλλά δικαιοσύνη».

«Δικαιοσύνη! Είναι δίκαιο να παίρνουν όλοι το ίδιο? Οι τεμπέληδες το ίδιο με τους εργατικούς? Οι βλάκες το ίδιο με τους έξυπνους? Αυτά δεν γίνονται ούτε στα ζώα! Δεν είναι θέμα πλούσιος και φτωχός αλλά δυνατός και αδύνατος. Συμφωνώ πως πρέπει όλοι να έχουμε τις ίδιες ευκαιρίες, αλλά αυτοί οι άνθρωποι δεν κάνουν καμιά προσπάθεια. Είναι πολύ εύκολο να απλώνεις το χέρι και να ζητάς ελεημοσύνη. Εγώ πιστεύω στην προσπάθεια και στην ανταμοιβή…»

…και μάλλον έχει δίκιο.