Τι κάνεις όταν σε κλείνουν????

Το πρώτο πράγμα πάντως είναι να βρίσεις!
Σήμερα το πρωί έβρισα ένα Μαλάκα! Με Μ κεφαλαίο! Αλλά δεν μου έφτασε και θέλω να τον βρίσω λίγο και εδώ!!
Ο λόγος? Ο Μαλάκας λίγο έλειψε να με πετάξει κάτω από το μηχανάκι μου!
Ξεκίνησα η καλή σου σήμερα το πρωί από το σπίτι να πάω στο γραφείο, ως συνήθως με το μηχανάκι μου.

Ήμουν στα μέσα της διαδρομής περίπου, σε ένα ευθύ δρόμο. Μπροστά μου στα 10 μέτρα περίπου ήταν ένα άλλο μηχανάκι και σε απόσταση 50 μέτρων περίπου είχε φανάρια. Και ενώ πήγαινα αμέριμνη προς τα φανάρια όπου είχε ήδη σταματημένα αυτοκίνητα, ο Μαλάκας ο οποίος οδηγούσε μια επαγγελματική κλούβα ήταν παρκαρισμένος στην αριστερή πλευρά του δρόμου και ξεπάρκαρε με σκοπό να μπει στην δικιά μου.
Και ενώ με βλέπει ο Μαλάκας, ενώ έρχεται αυτοκίνητο από το αντίθετο ρεύμα και το κόβει, ενώ είχε φανάρια μπροστά του και θα σταματούσε έτσι και αλλιώς, συνεχίζει ο Μαλάκας και με στριμώχνει στην άκρη του δρόμου! Και όχι μόνο αυτό! Είχε το θράσος ο Μαλάκας να μου κάνει νόημα που μου έλεγε εν ολίγοις "Καλά! Δεν βλέπεις"??

ΕΕΕΕΕ!! Εκεί δεν άντεξα και φώναξα!! ΕΣΥ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙΣ???? ΜΑ ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΙΑ??? Δεν θα με άκουσε γιατί είχε κλειστά τζάμια και εγώ φορούσα κράνος! Αλλά το είπα πολλές φορές για να διαβάσει τα χείλη μου!

Τέτοια άθλια συμπεριφορά οδηγών αυτοκινήτων προς τους οδηγούς διτρόχων δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω. Πριν μερικές μέρες είδα ένα μηχανάκι να κατεβαίνει ένα δρόμο στον οποίο είχε προτεραιότητα και ένας άλλος μαλάκας που είχε στοπ θεώρησε ότι είναι καλό να βγει μπροστά του! Και μπορώ να δικαιολογήσω κάποιον που βγαίνει σιγά σιγά μη έχοντας ορατότητα! Αλλά όχι και έτσι! Τόση αναισθησία πια! Τι νομίζουν? Ότι τα φρένα στα μηχανάκια είναι το ίδιο με αυτά των αυτοκινήτων? Ή μήπως νομίζουν ότι αν ένα μηχανάκι σταματήσει απότομα την πορεία του το πολύ πολύ να ανοίξει κανένας αερόσακος και όλα καλά? Δεν ξέρουν ότι παραβιάζοντας την προτεραιότητα που έχει ένα μηχανάκι μπορεί η ζημιά να είναι κάτι παραπάνω από ένα σπασμένο φανάρι και ένα στραπατσαρισμένο σασί?

Και η ειρωνεία ήταν που ξεκινώντας από το σπίτι σκεφτόμουν ότι έχω χρόνια να χρησιμοποιήσω την κόρνα!

Powered by ScribeFire.

Τα κράνη και οι γυναικείες τρίχες!

Τώρα με τα νέα μέτρα του ΚΟΚ πήγα και αγόρασα ένα ευάερο και ευήλιο κράνος να φοράω.
Και πριν είχα αλλά μου έπεφτε κάπως βαρύ και σπανίως το φορούσα. Μόνο σε περίπτωση που ήθελα να κινηθώ σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας εκτός πόλεως. Δηλαδή σχεδόν ποτέ, γιατί το μηχανάκι μου το χρησιμοποιούσα μόνο καλοκαίρι και μόνο εντός πόλεως που οι ταχύτητες είναι έτσι και αλλιώς μικρές. Παρόλα αυτά δεν τον γλίτωσα τον τράκο όπως είχα γράψει και εδώ πριν ένα χρόνο περίπου.

Τώρα όμως το φοράω πάντα, και διαπίστωσα αυτό που όλοι μου έλεγαν! Ότι τελικά και αυτό είναι θέμα συνήθειας!
Το μόνο κακό είναι ότι είναι απίστευτα σπαστικό όταν οι δουλειές που έχεις να κάνεις είναι σε απόσταση 200 μέτρων η μια από την άλλη και πρέπει κάθε τόσο να το βγάζεις και να το βάζεις!

Κατά τ' άλλα να δώσω μια συμβουλή στις γυναίκες λάτρεις των δίτροχων γενικότερα που μπορεί να ανησυχούν για τα μαλλιά τους μην τυχόν και στραπατσαριστούν με το κράνος.
Προτείνω να δοκιμάσουν να έχουν ένα χτένισμα που να είναι όσο το δυνατόν πιο φυσικό, να φαίνεται και να είναι υγιές η τρίχα έτσι ώστε ακόμα και να χωθεί όπως όπως μέσα σε ένα κράνος να μην χάσει την φόρμα της όταν το βγάλουμε. Όσο λιγότερα προϊόντα styling βάζουμε πάνω στα μαλλιά μας τόσο το καλύτερο για μας. Και πάντα υπάρχει ένα κούρεμα και ένα χτένισμα που μπορούμε να κάνουμε για να φαίνεται το μαλλί μας φυσικά χτενισμένο!

Προσωπικά είχα περάσει από εκείνο το στάδιο που κάποιος κομμωτής-τρια κάποια στιγμή με έπεισε ότι το χρώμα το μαλλιών μου δεν μου πάει και θα έπρεπε να το αλλάξω. Και πράγματι έτσι έγινε και για χρόνια έβαφα τα μαλλιά μου διάφορα χρώματα. Μέχρι και ξανθές ανταύγειες έκανα. Και ήταν οι μόνες που μετάνιωσα οικτρά. Οχι γιατί δεν ήταν καλές. Μια χαρά φαίνονταν. Μου ρήμαξαν όμως τα μαλλιά. Αυτό το ντεκαπάζ δεν κάνει τίποτα άλλο από το να καίει την τρίχα! Και γιατί παρακαλώ?? Σε εκείνη ακριβώς την φάση που συνειδητοποίησα σε τι γαϊτανάκι είχα μπει (βαφή, ρίζα, ρεφλέ, ντεκαπάζ, κτλ) αποφάσισα ότι "αυτός που θα σταθεί σε μια τρίχα" δεν κάνει για μένα! Και αυτό είναι μια γενικότητα που αφορά και πολλά άλλα θέματα της γενικότερης εμφάνισης μου και δεν αφορά μόνο το χρώμα των μαλλιών μου.
Μπορεί τώρα πια να μην τραβάει την προσοχή το μαλλί μου αλλά το να νιώθω τα μαλλιά μου όμορφα στο κεφάλι μου και όχι σαν χόρτα είναι ανεκτίμητο!

Απορία ΚΟΚ

?

Μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος γιατί στα νέα μέτρα του ΚΟΚ το να μιλάς στο κινητό την ώρα που οδηγείς είναι αποδεκτό το Bluetooth (και η ανοιχτή ακρόαση, αλλά λόγω μη λειτουργικότητας την προσπερνάμε σαν λύση) ενώ το handsfree όχι?

Πριν από έξι χρόνια μου συνέβει ένα ατύχημα...

Πριν από 6 χρόνια στις 9/5/2000 πηγαίνοντας προς την εφορία (πήγαινα να καταθέσω κάποιες δηλώσεις ανωνύμων εταιρειών) με το μηχανάκι μου, ένα Ι.Χ. παραβιάζει το στοπ και με τρακάρει. Έφυγα πάνω από το μηχανάκι και βρέθηκα 10 μέτρα περίπου μακριά από το σημείο που με χτύπησε, πεσμένη μπρούμυτα να βλέπω προς την κατεύθυνση από την οποία ερχόμουν. Εκτός από το σοκ και τους σωματικούς πόνους που ήταν φυσικό να έχω την επόμενη μέρα δεν έπαθα ούτε γρατσουνιά. Δεν φορούσα κράνος και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που έλαχε να πέσω μπρούμυτα.

Με πήγαν στο νοσοκομείο για την προληπτική εξέταση . Ο τροχονόμος που ήρθε καθυστερημένα εκεί να μου πάρει κατάθεση περίμενε να με βρει του θανατά έτσι που είδε χάλι του μηχανάκι μου και το αυτοκίνητο που με είχε χτυπήσει.

Εκείνη η μέρα (9/5) είναι η μέρα που γιορτάζουν τον άγιο Χριστόφορο ο οποίος είναι προστάτης τον οδηγών.

Καταρχήν όλοι όσοι έμαθαν το γεγονός μου είπαν ότι έπρεπε να κάνω κάτι που λέγετε "αρτοκλασία" (Sorry αλλά ακόμα και σήμερα δεν ξέρω τι εστί αυτό το τελετουργικό. Όλοι επίσης μου είπαν ότι θα έπρεπε κάπως να τον τιμήσω. Εγώ προσωπικά (τότε ακόμα ήμουν πιο ευκολόπιστη) αποφάσισα, έστω, να ανάψω ένα κερί.

Έψαξα λοιπόν να βρω την εκκλησία του εν λόγω άγιου στην περιοχή μου. Τελικά? Όταν την βρήκα ήταν κλειστή (κλασικά) και απλά αποφάσισα ότι δεν είχε νόημα να κάνω οτιδήποτε. Και δεν έκανα.

Από τότε και μετά κατάλαβα ότι η ζωή μας κρέμεται σε μια λεπτή κλωστή, και πολλές φορές όχι μόνο δεν εξαρτάται από εμάς αλλά ούτε από κανέναν άλλον. Και όπως όλη μας η ύπαρξη είναι η ίδια ένα μυστήριο, έτσι μυστήριο παραμένουν και πολλά απ’ αυτά που μας συμβαίνουν κατά την διάρκεια της ζωής μας.

Η εξήγηση ότι για το ότι δεν έπαθα τίποτα ήταν έργο του άγιου δεν με κάλυψε. Γιατί κανείς από αυτούς που το ισχυρίσθηκαν με σθένος πρώτα απ΄ όλα δεν θα μπορούσε να ήταν σίγουρος και δεύτερο δεν θα μπορούσε να μου εξηγήσει γιατί μου συνέβη καταρχήν.

Αν ήταν τυχαίο τότε στην τύχη αποδίδω και το αποτέλεσμα. Αν όχι, και αυτό όπως και όλα, συμβαίνουν με κάποια σκοπιμότητα, τότε θα έπρεπε να ξέρω τον λόγο που μου συνέβη εμένα εκείνη την χρονική στιγμή για να μπορέσω να πάρω και το μήνυμα του αποτελέσματος.

Γι’ αυτό δεν πιστεύω σε άγιους… Ούτε αόρατους σωτήρες. Γιατί εμένα προσωπικά δεν μου προσφέρει τίποτα μια τέτοια πίστη.