Life & Death

Πριν λίγο καιρό έχασα την γιαγιά μου. Αυτήν που σαν σήμερα θα γιόρταζε.  Την τελευταία μου γιαγιά. Αυτήν που με μεγάλωσε. Αυτήν που ζούσε σε ένα σπίτι δίπλα στο πατρικό μου.  Αυτήν που μέχρι πριν γεννήσω, κάθε σ/κ που πήγαινα στο χωριό περνούσα ώρες ατέλειωτες σπίτι της κουβεντιάζοντας. Μετά την γέννα χαθήκαμε κάπως. Δεν υπήρχαν πια διαθέσιμες τόσες πολλές ώρες. Ένα καινούργιο κομμάτι ζωής προστέθηκε στην ήδη υπάρχουσα. Τα παιδιά. Γέμισαν την καθημερινότητα μου. Την άλλαξαν.
Μέχρι τότε δεν ήξερα πως είναι να χάνεις ένα τόσο κοντινό σου πρόσωπο. Αναρωτιόμουν, αλλά δεν είχα περιέργεια να μάθω. Πριν κάνω τα παιδιά νόμιζα ότι θα είναι αβάσταχτο. Μετά που ήρθαν αυτά στην ζωή μου, απλά δεν έκανα πια τέτοιες σκέψεις. Και μια μέρα έρχεται η απώλεια. Ξαφνικά για μένα που δεν είχα στενή επαφή με την πορεία της υγείας της, και κρίνοντας από την διαύγεια πνεύματος που είχε και την ικανότητα της να αυτοεξυπηρετείται.
Και τότε ένιωσα σαν να χάθηκε ένα κομμάτι από την ζωή μου. Η καθημερινότητα μου φτώχυνε, μόνο με το γεγονός ότι δεν θα πάρω ξανά τηλέφωνο και θα ακούσω την φωνή της και ούτε πρόκειται να κουβεντιάσω μαζί της ξανά τα σ/κ που πάω στο χωριό.
Φτώχυνε πραγματικά. Μόνο που δεν ένιωσα αυτή την φτώχεια σε όλο της το μεγαλείο... και αυτό συνέβη γιατί τώρα έχω στην ζωή μου δυο μικρά που με κάνουν πιο πλούσια με τον δικό τους τρόπο... και ταξιδεύουν το μυαλό μου ευχάριστα αλλού και αλλού...

Photo from :  http://www.bodyofcaroline.com

Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι

Ώρα να πω μερικά πράγματα για την γιαγιά μου,( ναι αυτήν που ανέφερα στο προηγούμενο ποστ),η οποία εδώ και μερικές μέρες βρίσκεται στο νοσοκομείο, (καλύτερα πλέον στην υγεία της) για να καταλάβετε περί τίνος φρούτου πρόκειται.

Η γιαγιά μου ήταν απίστευτη κοκέτα στα νιάτα της. Ήταν από αυτές τις γυναίκες που η εμφάνιση μετρά πάνω από όλα και διέθετε ότι μέσο είχε (χρήμα, χρόνο κτλ) για αυτήν.

Όντας μεσήλικη, δεν την θυμάμαι ποτέ κακοντυμένη. Ακόμα και στο σπίτι μέσα όταν έκανε δουλειές.
Όταν εμφανίστηκαν οι πρώτες φωτογραφίες ζήτησε να της κάνουν το πορτραίτο της και φυσικά τσακώθηκε με τον φωτογράφο γιατί λέει δεν την έβγαλε καλή.

Πάντα χτενισμένη στην τρίχα και επιμελής στην καθαριότητα της. Α! ναι! Μόνο όσον αφορούσε τον εαυτό της. Γιατί για το σπίτι της ίσχυε το "καθαρίζουμε μόνο τα απολύτως απαραίτητα". Δηλαδή ότι φαίνεται!

Όταν είδε την πρώτη άσπρη τρίχα την έκοψε και όταν άρχισε να χάνει τον λογ/σμό και δεν απέδιδε το κόψιμο αναγκάστηκε να το ρίξει στις βαφές. Χρώμα? Μαύρο κορατσίνα.
Τα έβαφε ανελλιπώς μέχρι πριν από μερικά χρόνια όταν από την βιασύνης της, στραβοπάτησε και έσπασε την λεκάνη της.

Αυτό το χτύπημα ήταν καταλυτικό τόσο για την ίδια όσο και για τα μαλλιά της. Η ίδια "έπεσε" πολύ από τότε, καθότι δεν ήταν παιδούλα να μπορεί να αντεπεξέλθει εύκολα, και τα μαλλιά της έμειναν πλέον άσπρα μιας και δεν μπορούσε πια να τα βάφει μόνη της και ούτε υπήρχε κανείς άλλος διατεθειμένος να της το κάνει.
Προσπαθήσαμε λοιπόν να την βεβαιώσουμε ότι ήταν εξίσου όμορφη και με τα άσπρα μαλλιά. Ευτυχώς πείστηκε! Καθόλου εύκολα φυσικά αλλά ευτυχώς το δέχτηκε!

Ενώ ακόμα ήταν πονεμένη, ίσα που την είχαν κάνει εισαγωγή στο νοσοκομείο και πρόλαβε να τακτοποιηθεί σε ένα κρεββάτι, τι λέτε ότι ζήτησε πρώτα???
Καθρέφτη και χτένα! ΝΑΙ!! Αν έχετε τον θεό σας! (Γιατί εγώ είπαμε δεν τον έχω!).
Πέρασε αρκετός καιρός από τότε που μπήκε στο νοσοκομείο με την σπασμένη λεκάνη. Εντω μεταξύ και παρόλο που δεν είχε τίποτα παθολογικό να την ταλαιπωρεί (πίεση, καρδιά κτλ) εκτός από μια χρόνια βρογχίτιδα που είχε από νέα, αδυνάτισε πολύ, αλλά γενικά ήταν καλά.
Απλά έκοψε τις πολλές βόλτες γιατί είχε μια ευαισθησία στη μέση της (ποτέ δεν τα πήγαινε καλά με τα κόκκαλα της. Είχε σπάσει ουκ ολιγα κατά την διάρκεια της ζωής της). Τελευταίο κρούσμα με την μέση της ήταν φέτος το Πάσχα όταν θεώρησε καλό να ξεκινήσει μόνη της, κούτσα κούτσα με το μπαστούνι της, να κάνει μια διαδρομή τουλάχιστον 600 μέτρων πήγαινε έλα από την εκκλησία για να κοινωνήσει! Δεν έβλεπε το χάλι της, που κουραζόταν στα 20 μέτρα, μου ήθελε να μεταλάβει! Τελικά όταν κάποιος δεν έχει μυαλό, δεν πρόκειται να αποκτήσει ούτε στα 80 του! Γεγονός αυτό.

Πριν μερικές μέρες την βάλαμε στο νοσοκομείο με πυρετό που δεν έλεγε να πέσει. Ήδη άρχισε να αποκαλύπτει τις "ανδραγαθίες"¨που έκανε και την οδήγησαν στο κρεβάτι του πόνου. Τι ότι ίδρωνε και άφηνε τα ρούχα να στεγνώνουν επάνω της. Τι ότι όταν λέει παραζεστενόνταν πήγαινε στο ψυγείο και έριχνε παγωμένο νερό επάνω της για να δροσιστεί. Αποτέλεσμα? Να τρέχουμε όλοι οικογενειακώς να την κάνουμε καλά.

Το κερασάκι όμως της τούρτας δεν ξέρετε πιο ήταν.
Αυτή η αδύνατη, 80χρονη, ασπρομάλλα γριά, με το που αισθάνθηκε λίγο καλύτερα και της έπεσε λίγο ο πυρετός, τι λέτε ότι ζήτησε?
Ξυραφάκι για να ξυρίσει τις τρίχες των ποδιών της γιατί ντρεπόταν να την βλέπουν έτσι αξύριστη οι γιατροί! Το διανοείστε????

Όταν της το πήραμε (ας κάναμε και αλλιώς άμα μπορούσαμε), το τύλιξε να μην φαίνεται, και σε ανύποπτο χρόνο το πήρε και μπήκε στην τουαλέτα του νοσοκομείου να ξυριστεί!!
Απέξω περίμενε μια άλλη ασθενής υπομονετικά με τον ουροσυλλέκτη στο χέρι της, και η δικιά μας τον χαβά της με τις τρίχες!

Απίστευτο!!

Powered by ScribeFire.

Χωρίς μνήμη δεν υπάρχει θλίψη...

Εχθές το απόγευμα έφτασε στα αφτιά μου η είδηση ενός θανάτου.
Πάντα έλεγα ότι ο θάνατος δεν είναι τίποτα για αυτόν που πεθαίνει. Είναι μια δοκιμασία για αυτούς που μένουν πίσω. Η μόνη εξαίρεση τα παιδιά. Σκέφτομαι το πώς αντιμετωπίζουν τα μικρά παιδιά τον θάνατο. Ούτε καν τα αγγίζει σχεδόν.

Θυμάμαι τον εαυτό μου όταν ήμουν μικρή. Είχα την τύχη να ζήσω και με τους γονιούς των παππούδων και των γιαγιάδων μου. Όταν ήμουν μικρό με έστελνε η μαμά μου να τους πάρω διάφορα πράγματα. Την μια με έστελνε να τους πάρω φρέσκο ψωμί που είχε ζυμώσει, την άλλη φαγητό που είχε φτιάξει (μαζί με οδηγίες που να τους τον βάλω και πότε να το φάνε) την άλλη διάφορα ζαρζαβατικά από τον κήπο (αυτό ήταν και το πιο δύσκολο για μένα γιατί η τσάντα μου έπεφτε λίγο βαριά). Αφού τους τα άφηνα, καθόμουν και τους έκανα παρέα.

Μια μέρα σταματούσε αυτό το πήγαινε έλα. Κάποιος «έπεφτε» στο κρεβάτι από γηρατειά. Τότε αναλάμβαναν αυτά τα πράγματα και άλλα τόσα όπως καταλαβαίνω τώρα πια, οι «μεγάλοι». Και μετά από λίγο καιρό ερχόταν η ανακοίνωση ότι ο παππούς ή η γιαγιά πέθανε.

Θυμάμαι ότι δεν είχα θλίψη. Δεν τους αγαπούσα μήπως; Δεν στεναχωριόμουν όμως. Δεν είχα καθόλου συναίσθηση του τι είναι ο θάνατος. Εξάλλου όση παρέα και αν κάναμε ήταν σαν να μην επικοινωνούσαμε καθόλου… γιατί εκείνων το μυαλό έφευγε πια από αυτόν τον κόσμο και το δικό μου έμπαινε όλο και περισσότερο μέσα. Δεν υπήρχε περίπτωση να συναντηθούμε τότε.

Μετά από μερικές μέρες ο παππούς και η γιαγιά ήταν μέσα στο μυαλό μου σαν όμορφες αναμνήσεις μιας άλλης ζωής που τέλειωσε ανεπιστρεπτί και παραμένουν έτσι μέχρι σήμερα.

Βλέπω τα βαφτιστήρια μου. Η μικρή είναι τώρα στα 8 και ο αδερφός της στα 5. Η γιαγιά τους μια γυναίκα γλυκιά, χαμογελαστή πρόθυμη να τα πάρει βόλτα, να τα νταντέψει κάθε στιγμή, που όποτε την έβλεπα μαζί τους είχα την αίσθηση ότι μια τόσο καλή γιαγιά δεν θα μπορούσε παρά να είναι μεγάλη απώλεια για αυτά αν την έχαναν. Οταν πριν ένα χρόνο συνέβη εγώ στεναχωρήθηκα που την έχασαν. Η μαμά τους στεναχωρήθηκε και έκλαψε για την απώλεια της γιαγιάς της. Αλλά για τα παιδιά συνέβη ακριβώς το ίδιο με μένα όταν ήμουν παιδί. Δεν υπήρξε θλίψη. Δεν υπήρχε μνήμη.