Blog Action Day

Κάτι νομίζω πως μπορώ να κάνω εγώ... εκτός από το να ακολουθήσω την ιδέα του Manifesto και να μην ανοίξω τον υπολογιστή μου όλο το σ/κ! Σιγά το δύσκολο θα μου πει κανείς! Έτσι σκέφτομαι να κάνω μερικά ακόμα πράγματα που μου είναι λίγο πιο ζόρικα από αυτό.
Αυτό που θα κάνω σίγουρα για να βοηθήσω το περιβάλλον είναι κυρίως οικιακή οικονομία. Οπουδήποτε μπορώ. Από το ρεύμα και το νερό, μέχρι τα καθαριστικά και τα τρόφιμα.
Έτσι λέω να αρχίσω να:

• μην αφήνω ανοιχτά φώτα, ούτε ηλεκτρικές συσκευές που δεν είναι απαραίτητες όταν λείπω από το σπίτι.
• κάνω σύντομα ντους, και να πλένω λιγότερο τις βεράντες. Εξάλλου δεν κάθομαι πλέον έξω.
• χρησιμοποιώ όσο περισσότερο μπορώ φυσικά καθαριστικά (ξύδι, σόδα κτλ) και όσο λιγότερο μπορώ χημικά καθαριστικά. Εξάλλου αυτά κάνουν κακό και στην υγεία μας άμεσα με την επαφή και τις αναθυμιάσεις τους. Δεν χρειάζεται καν να κάνουν τον κύκλο τους καταστρέφοντας το περιββάλλον με τα απόβλητα τους για να μας κάνουν έμμεσα κακό.
• φροντίζω να προμηθεύομαι τα ελάχιστα δυνατά τρόφιμα που χρειάζομαι έτσι ώστε να μην μου μένουν και να τα πετάω.

Τουλάχιστον αυτά και σιγά σιγά στην πορεία ίσως βρω και άλλα... που θα με ξεβολέψουν περισσότερο και από αυτά και από το να έχω κλειστό τον υπολογιστή!

Full feed please!!

Διάβασα πριν μερικές μέρες στο bloglines όπου παρακολουθώ τις καινούργιες αναρτήσεις διάφορων blog που εντοπίζω κατά καιρούς και μου τραβούν το ενδιαφέρον, (αλλά δεν τα έχω στα bloglinks του blog μου), ένα post του blog Metablogging.gr, το οποίο είχε τον τίτλο Πλήρες ή μερικό feed; το οποίο βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον. Μεταφέρω από εκεί το resume που μου τράβηξε το ενδιαφέρον : Το feed πρέπει να δίνεται ολόκληρο ή καθόλου. Είναι θέμα απλής εντιμότητας προς τον αναγνώστη σου. Αλλιώς ξεπέφτει το feed σου σε ένα απλό διαφημιστικό δόλωμα. Αλλά το feed σου είναι το περιεχόμενο του μπλογκ σου, δηλαδή η ουσία του όλου πράγματος.

Υπάρχουν αρκετά ενδιαφέροντα blogs ατόμων που εκτιμώ πραγματικά εδώ στα blogs αλλά για τους δικούς του λόγους ο καθένας επιμένουν στο μερικό feed. Θα 'θελα απλά να το ξανασκεφτούν το θέμα. Τα λιγότερα κλικ που θα επιφέρει η αλλαγή από μερικό σε ολόκληρο feed βραχυπρόθεσμα θα τα κερδίσουν μακροπρόθεσμα για τον απλό λόγο ότι αυτός που με λιγότερες κινήσεις θα μπορέσει να διαβάσει αυτό που έχεις να πεις, θα είναι ίσως αυτός που πρόκειται να γίνει ο μελλοντικός πιστός αναγνώστης σου και ας μην σε επιβραβεύει με τα κλικ του. Θα είναι όμως εκεί και θα σε διαβάζει και αυτό είναι πιο σπουδαίο.

Θα μου πείτε σιγά το πρόβλημα να πατήσεις να ανοίξει μια σελίδα. Δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι ότι όλες αυτές οι υπηρεσίες όπως το bloglines που χρησιμοποιώ εγώ ή το google reader κτλ που χρησιμοποιεί ο καθένας για να παρακολουθεί τα blogs που τον ενδιαφέρουν έχουν στόχο την απλούστευση της ζωής μας και την εξοικονόμηση του χρόνου, που πολλές φορές είναι δυστυχώς περιορισμένος!

Να μην αναφέρω ξανά την δικιά μου περίπτωση, που όταν είμαι στο χωριό και θέλω στην μία ωρίτσα που μπαίνω στο net να μπορέσω να διαβάσω όσα περισσότερα blogs γίνεται με την απίστευτα πλέον αργή dial-up σύνδεση, η κατάσταση είναι ψιλοαφόρητη. Φανταστείτε να πρέπει να περιμένω να ανοίξουν τόσες σελίδες όσες και τα καινούργια post που θέλω να διαβάσω! Θα έπρεπε να ξημερώσω μπροστά στο laptop! Και δεν γίνεται! Έχω και τα γατάκια μου να χορτάσω!

Powered by ScribeFire.

Τι θα έκανα αν ήμουν πρωθυπουργός για μια μέρα?

Ο Philos ανάμεσα σε άλλους εκλεκτούς bloggers απεύθυνε και σε μένα το ερώτημα "Τι θα κάνατε αν για μια μέρα ήσασταν πρωθυπουργός;".
Λοιπόν ειλικρινά δεν ξέρω τι μπορεί να κάνει κανείς σε μια μέρα μόνο σε αυτό το χάος-κράτος που λέγεται Ελλάδα. Οπότε και εγώ αποφάσισα να επικεντρωθώ μόνο σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα που πραγματικά ίσως κάτι να μπορούσε να γίνει και με ταλαιπωρεί συχνά πυκνά.

Χωρίς λοιπόν να ζορίζομαι επειδή θα πρέπει να ζητήσω ξανά ψήφο επανεκλογής μου, στην μία μέρα που θα ήμουν πρωθυπουργίνα, θα ψήφιζα νόμο όπου όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι θα εργάζονται στο εξής όρθιοι. Οι καρέκλες που θα περισσέψουν θα διατεθούν για τους πολίτες που περιμένουν στις ουρές για να εξυπηρετηθούν.

Νομίζω ότι με αυτόν τον τρόπο θα πετύχω δύο βασικά πράγματα. Πρώτα από όλα θα κοπεί ο τσαμπουκάς σε όλους όσους έχουν την εντύπωση ότι λόγω της θέσης που κατέχουν μπορούν να "γαμάνε και να δέρνουν", και δεύτερο και βασικότερο, όλο και λιγότεροι θα θέλουν να προσλαμβάνονται στο δημόσιο. Άσε που μπορεί να παραιτηθούν και κάποιοι! Πως σας φαίνεται?

Αλλαγή θέματος!



Χθες βράδυ πήγα κινηματογράφο και είδα το Shrek 3 !!
Παρόλο που τρελαίνομαι για Shrek το 3 δεν είναι τόσο ευφάνταστο όσο το 1 και το 2 αλλά άξιζε να το δει κανείς σίγουρα!! Έχετε φανταστεί τον Shrek μπαμπά? Εκείνος πάντως δεν είχε! Και του ήρθε κάπως απότομο το νέο!
Πέρασα δυο ωρίτσες ευχάριστα! Και κυρίως γέλασα!
Αν δεν το δείτε τώρα που παίζει να το πάρετε οπωσδήποτε σε DVD να το δείτε! Αξίζει!

Time out

Το blog αυτό θα αδρανήσει για κάποιες μέρες γιατί ανεβαίνω Αθήνα για ψώνια , για κάτι εξετάσεις που έχω να κάνω και για να δω κάποιους φίλους.
Ξέρω, θα μου πείτε, άλλοι κάνουν αμάν να φύγουν από την Αθήνα και εσύ έρχεσαι? Ε! τι να κάνουμε? Η αναποδιά δεν πάει στα βουνά!
Θα ήθελα να σας ξαναδώ όλους και ακόμα περισσότερους όπως την προηγούμενη φορά, αλλά, πρώτα από όλα, δεν υπάρχει αρκετός χρόνος και δεύτερο οι περισσότεροι έχετε πάει ήδη διακοπές (είτε πραγματικά είτε νοητικά!).
Μπορεί να μην ανεβάζω post για όσο καιρό θα λείπω αλλά μια βόλτα από τα μέρη σας θα την κάνω μάλλον! :-)

Επ' ευκαιρίας να πω εδώ, πόσο πολύ χαίρομαι που μέσα από την αυτήν μου την ενασχόληση με τα blog "γνώρισα" πολλούς αξιόλογους ανθρώπους που με κάποιους από αυτούς κρατάμε μια έστω υποτυπώδη επικοινωνία και εκτός σχολίων και post των blog μας.

Ορίστε και τι αποτέλεσμα μου έβγαλε το test που κάνει διάγνωση του τι είδους blogger είμαι! Της κακιά ώρας αλλά λέμε τώρα! :-)

You Are a Life Blogger!

Your blog is the story of your life - a living diary. If it happens, you blog it. And make it as entertaining as possible.

What Kind of Blogger Are You?

Το γέλιο έχει θεραπευτικές δυναμεις!

Το γέλιο έχει θεραπευτικές δυναμεις. Αλλάζει τα εγκεφαλικά σου κύματα, αλλάζει την ευφύια σου, γίνεσαι περισσότερο ευφυής. Τα μέρη του νου σου που κοιμόταν, ξαφνικά ξυπνούν. Το γέλιο φτάνει πολύ βαθιά μέσα στον εγκέφαλο σου και πολύ βαθιά μέσα στην καρδιά σου.

Τώρα, ακόμα και η επιστήμη της ιατρικής λέει ότι το γέλιο είναι ένα από τα βαθύτερα φάρμακα, με το οποίο εφοδιάζει η φύση τον άνθρωπο. Αν μπορείς να γελάς, όταν είσαι άρρωστος, θα ανακτήσεις, συντομότερα την υγεία σου. Αν δεν μπορείς, να γελάς, ακόμα κι αν είσαι υγίης, αργά ή γρήγορα θα χάσεις, την υγεία σου και θα αρρώστησεις.

Το γέλιο φέρνει ενέργεια από την εσωτερική σου πηγή στην επίφανεια σου. Η ενέργεια αρχίζει να κυλάει, ακολουθεί το γέλιο σαν σκιά. Το έχεις παρατηρήσει: Τις στιγμές που γελάς αληθινά, βρίσκεσαι σε βαθιά διαλογιστική κατάσταση. Η σκέψη σταματάει. Είναι αδύνατον να γελάς και να σκέφτεσαι ταυτόχρονα. Αυτά τα δύο είναι διαμετρικά αντίθετα.

Osho

Αφιερωμένο στον DealSend που με δουλεύειγια τον διαλογισμό και τον Osho ενώ στην ουσία διαλογίζεται συνεχώς!!!

Για όποιον ενδιαφέρετε - part 2

O DealSend κλήθηκε να απαντήσει ένα ερωτηματολόγιο που μια φορά και ένα καιρό είχε απαντήσει ο Proust (τώρα τι σχέση μπορεί να έχουμε εμείς με τον Proust, ένας θεός ξέρει!) και αφού εξετέλεσε το καθήκον του είπε να χώσει και μερικούς άλλους που πιθανότατα ήθελε να γνωρίσει καλύτερα!

Ιδού λοιπόν οι δικές μου απαντήσεις:

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Ένα χαμόγελο που προκάλεσα.
2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Το κινητό μου που ντρουντρουνίζει. Σχεδόν όλη την υπόλοιπη μέρα είναι στο αθόρυβο.
3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Πριν λίγες ώρες που δοκιμάζαμε μια καινούργια συσκευή με τον Φαζούλη
4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Γελάω πολύ.
5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Ξεχνάω γιορτές, γενέθλια, κτλ. Ξεχνάω να συστήνω ανθρώπους. Ξεχνάω ως και να χαιρετήσω όταν πάω κάπου.
6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα ερωτικά.
7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με καμιά. Είμαι ανιστόρητη!
8. Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;
Αυτοί που δεν φοβούνται την ζωή και το δείχνουν.
9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Οπουδήποτε, αρκεί να έχω άπλετο χρόνο να διαθέσω.
10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Δεν με ενδιαφέρουν τα πρόσωπα. Με ενδιαφέρουν τα έργα τους.
11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Την ευθύτητα και την τόλμη.
12. … και σε μια γυναίκα;
Την ακεραιότητα να υποστηρίζει αυτό που είναι πραγματικά.
13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Ομοίως όπως στην 10 ερώτηση
14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Δεν ξέρω να σφυρίζω!
15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Υγεία τώρα ή ποτέ - Osho
16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Δεν με σημάδεψε καμιά ταινία. Όσο και να μου άρεσε, μετά συνέχιζα να ήμουν η ίδια.
17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Ομοίως όπως 13 και 10 ερώτηση
18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Μαύρο
19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Που σε έναν έλεγχο του ΣΔΟΕ βγήκα ασπροπρόσωπη! Πλάκα κάνω! Εξαρτάται τι θεωρεί κανείς επιτυχία. Επιτυχία για μένα είναι να μπορώ να κάνω κάποιον άνθρωπο που και που να νιώθει όμορφα. Δεν μπορώ να το απαντήσω εγώ αυτό! :)
20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Smirnof Ice!
21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Που κάποτε χαράμιζα τον χρόνο μου άσκοπα, και που δεν γνώρισα καλύτερα κάποιους ανθρώπους που περάσαν από την ζωή μου.
22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Το να επεμβαίνουν οι άλλοι σε αυτά που κάνω.
23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Ε! Καλά! Είπαμε! Δεν είμαστε ο Προύστ. Αλλά αν έπρεπε να διαλέξω μια αγαπημένη ασχολία αντί του blogging-writing θα έλεγα το σεξ.
24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ότι μια μέρα θα είμαι ανήμπορη.
25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Σε κάθε περίπτωση που κρίνω ότι είναι απαραίτητο!!
26. Ποιο είναι το μότο σας;
Η νεκροψία θα δείξει!
27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Μόνη στην φύση.
28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
"Πάρε να μην στα χρωστάω που όλη σου την ζωή με αμφισβητούσες!"
29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Την πιο διαυγή ever!

Και επειδή δεν θέλω να ξεχωρίσω αυτή την φορά κάποιους από όλους εσάς που μου κρατάτε συντροφιά εδώ μέσα, και να προτείνω κάποιους, θα ήθελα όλοι όσοι από εσάς τύχει και διαβάσετε αυτό το post και θέλετε να το κάνετε, μετά χαράς να διαβάσω ότι γράψετε.

Ειδικά όλοι εσείς που βρίσκεστε στα αριστερά κάτω από τον τίτλο Blog-o-επισκέψεις, θα με ενδιέφερε πολύ να διαβάσω τι θα απαντούσατε!

Ετοιμαστείτε!! Έχει bloggers party το Σαββατόβραδο

Καλό μήνα να έχουμε! Πριν καμιά ώρα επέστρεψα από την Πρωτομαγιάτικη μου έξοδο και είπα να γράψω για το σαββατιάτικο μπλογκοπάρτυ που θα γίνει το Σάββατο 5/5/07 και που από την στιγμή που άκουσα για την διοργάνωση του ζήλεψα αφάνταστα όλους εσάς που δεν χρειάζεται να διασχίσετε το Αιγαίο για να πάτε!
Η ώρα προσέλευσης είναι 21:00 το βράδυ. Όσοι φυσικά δεν μπορείτε εκείνη την ώρα δεν τρέχει τίποτα να πάτε αργότερα. Όπως μπορεί ο καθένας. Σημασία έχει όμως, όσοι από εσάς θέλετε να συναντήσετε κάποιους από αυτούς που μιλάτε μαζί, ανταλλάσσετε σχόλια ή διαβάζεται ο ένας τα blogs του άλλου, να αδράξετε την ευκαιρία και να πάτε.
Μην κολλάτε σε λεπτομέρειες. Ένας χώρος έχει κλειστεί ειδικά για αυτήν την συνάντηση και αυτό από μόνο του είναι ότι καλύτερο. Μπορείτε να επικοινωνήσετε πιο πριν με τις διαδικτυακές σας παρέες και να φροντίσετε ώστε να διαδοθεί η διοργάνωση αυτού του πάρτι.
Η είσοδος στο πάρτι συμφωνήθηκε, στο συμβολικό ποσό των 5 € . Με αυτά θα πάρετε ένα κρασάκι ή μία μπύρα. Τα ποτά θα στοιχίζουν από 8 € . Τζάμπα πράγμα!
Λεπτομέρειες σχετικά με το που και πως θα βρείτε πάνω στην εικόνα κατατεθέν καθώς και στο blog που ανοίχθηκε για αυτόν ειδικά τον σκοπό , το http://greekbloggersparty.wordpress.com/

Στο δε banner που έχω βάλει στο πλάι και θα βρίσκεται εκεί μέχρι και το Σάββατο που θα γίνει το πάρτυ, αναφέρει και ένα κινητό τηλέφωνο επάνω για οποιαδήποτε απορία σας δεν λυθεί από το blog του blogoparty!

ΖΗΛΕΥΩ! Πως αλλιώς να το πω???

Και μην ακούσω κατόπιν ότι δεν πήγατε ενώ βρισκόσασταν Αθήνα γιατί θα θυμώσω πραγματικά! Τι διάολο? Πίσω από κάθε γραμμή που γράφεται στα blogs κρύβεται ένας άνθρωπος. Ο οποίος ζει κάποιες από τις ώρες του σε αυτά τα blogs μαζί με όλους τους υπόλοιπους. Γιατί να μην πιουν ένα ποτό μαζί και ίσως να γνωρίσουν καλύτερα ο ένας τον άλλον?

Τι άλλο ήθελα να πω... Α! ναι. Μπορείτε να πάτε με τους συντρόφους σας αν θέλετε, ή με όποιον άλλον θέλετε ο οποίος ίσως να μην έχει ιδέα τι πάει να πει blog. Αρκεί να πάτε!

Κώδικας δεοντολογίας των blogs εν όψιν...

Διάβασα εχθές στο blog του Manifesto ότι γίνονται συζητήσεις έτσι ώστε να ορισθεί ένας κώδικας δεοντολογίας για τα Blogs. Ήδη έχει γίνει ένα προσχέδιο αυτού που μπορείτε να το δείτε σε αυτήν την σελίδα και λέει μέσες άκρες αυτά :


1. Παίρνουμε την ευθύνη για τις λέξεις μας και για τα σχόλια που επιτρέπουμε στο blog μας.
2. Δεν λέμε τίποτα που δεν θα το λέγαμε προσωπικά.

3. Επικοινωνούμε ιδιαιτέρως προτού να απαντήσουμε δημόσια.

4. Όταν θεωρούμε ότι κάποιος επιτίθεται άδικα σε κάποιον άλλον, λαμβάνουμε μέτρα.

5. Δεν επιτρέπουμε τα ανώνυμα σχόλια.

6. Αγνοούμε τα trolls.

Λοιπόν...Καταρχήν όλο αυτό δεν μου ακούγεται και πολύ καλό. Όπου ακούω για όρια, κανόνες, μέτρα κτλ. μυρίζομαι στέρηση ελευθερίας. Είναι κρίμα αυτό το μέσο και συγκεκριμένα αυτό το κομμάτι αυτού του μέσου, τα blogs, να στερηθεί των βασικών του πλεονεκτημάτων που είναι ο ανοιχτός διάλογος και η ελευθερία του λόγου.

Το να πάρω ευθύνη για τα δικά μου σχόλια και λεγόμενα το καταλαβαίνω. Που και αυτό είναι λίγο μάπα σαν έννοια. Αυτά που γράφω είναι αυτά που πρεσβεύω. Σήμερα. Γιατί αύριο μπορεί να πρεσβεύω το ακριβώς αντίθετο. Σήμερα λέω κάτι και αύριο το αναιρώ. Τι θα πει να πάρω ευθύνη για τα λεγόμενα μου? Όποιος θέλει ακούει ή διαβάζει. Δεν υποχρεώνω κανένα να το κάνει και είναι ελεύθερος ο καθένας να επιλέξει. Το να πάρω όμως ευθύνη και για τα comments σημαίνει πολύ "σβήσιμο". Και αυτό δεν είναι καλό στα σίγουρα.

Το δεν λέμε τίποτα που δεν θα λέγαμε προσωπικά έχει να κάνει με το πως είναι ο καθένας από εμάς. Και κάποιος που είναι αθυρόστομος, έτσι θα είναι και στα blogs. Αυτός που είναι εριστικός έτσι θα είναι και στα blogs. Αυτός που δεν διστάζει να βρίσει στην κανονική ζωή, δεν θα διστάσει ούτε στα blogs. Τα blogs εξάλλου είναι μια μικρογραφία της πραγματικής ζωής. Οπότε τι πάμε να κάνουμε ακριβώς?

Το να επικοινωνώ ιδιαιτέρως προτού γράψω την άποψη μου, μου ακούγεται κάπως χρονοβορό και επίσης δεν έχει ουσία. Το θέμα είναι αυτό που θα γράψω να διαβαστεί και ο καθένας να κρίνει ανάλογα.

Το να μπλέκομαι στις υποθέσεις αλλονών, δεν είναι του τύπου μου και αφού δεν θα το έκανα στην κανονική μου ζωή δεν βρίσκω για ποιον λόγο να το κάνω στα blogs. Μεγάλα παιδιά είμαστε, ας κάνει ο καθένας μας ότι νομίζει.

Το να μην επιτρέπονται ανώνυμα σχόλια είναι μια μορφή και αυτή περιορισμού που και εγώ η ίδια εφαρμόζω στο δικό μου blog. Παρόλα αυτά επιτρέπει σε όλους όσους θέλουν να αφήσουν σχόλιο να μπορούν να το κάνουν. Αυτό δεν το θεωρώ και τόσο μέτρο, όσο μια προσωπική επιλογή του καθενός.

Το να αγνοούνται τα trolls είναι επίσης μια επιλογή του καθενός που διατηρεί blog καθώς όμως για να είναι αποτελεσματικό χρειάζεται να είναι πεποίθηση επίσης και όλων των συμμετεχόντων στην συζήτηση. Τουτέστιν είναι μια πρόταση, που θα μπορούσε να γίνει δεκτή κατά την κρίση του καθενός.

Δεν ξέρω... Θεωρώ ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να δεχτεί όλα αυτά ή και ακόμα περισσότερα, ή και μερικά από αυτά. Αλλά δεν νομίζω ότι πρέπει να ορίσουμε "στρατόπεδα" με τους μεν που τα δέχονται όλα και τους δε που δεν τα δέχονται. Κάτι τέτοιο πάει να γίνει από ότι καταλαβαίνω μιας και ήδη έχουν φτιάξει και τα εικονίδια που θα προσδιορίζουν την "παράταξη" την οποία στηρίζουμε.

Το εικονίδιο το οποίο θα υποδηλώνει την θέση μας υπέρ του Κώδικα δεοντολογίας των blogs, είναι ένα αστέρι, σαν αυτά που φορούσαν οι σερίφηδες στην Άγρια Δύση, το οποίο αναγράφει "Civility Enforced" (αυτό το enforced δεν μου αρέσει καθόλου. Μα καθόλου λέμε).



Το άλλο εικονίδιο, εκείνο που υποδηλώνει ότι το blog δεν στηρίζει τον εν λόγω κώδικα δεοντολογίας, αναγράφει " Anything goes" αλλά απεικονίζει ένα δυναμίτη έτοιμο να εκραγεί! Δεν σε προϊδεάζει και για πολύ όμορφα πράγματα. Δεν συμφωνείται?

Το οποίο εικονίδιο θα συνοδεύεται από το παρακάτω κείμενο.

This is an open, uncensored forum. We are not responsible for the comments of any poster, and when discussions get heated, crude language, insults and other "off color" comments may be encountered. Participate in this site at your own risk.


Μια πρόχειρη μετάφραση του οποίου είναι αυτή (μια πιο σωστή μετάφραση είναι δεκτή μετά βαϊων και κλάδων!):

Αυτό είναι ένα ανοικτό, χωρίς λογοκρισία βήμα συζήτησης. Δεν είμαστε υπεύθυνοι για τα σχόλια οποιουδήποτε , και όταν οι συζητήσεις γίνονται έντονες, η ανεπεξέργαστη γλώσσα, οι προσβολές και οποιαδήποτε άλλα σχόλια μπορούν να προκύψουν. Συμμετέχετε σε αυτό το site με δική σας ευθύνη.

Συγχωρήστε μου οποιαδήποτε παρατυπία όσον αφορά τις μεταφράσεις. Δεν είναι το φόρτε μου. Και οποιαδήποτε πρόταση διόρθωσης σχετική με αυτές είναι καλοδεχούμενη.

Υπάρχει πάντα η δυνατότητα να διαβάσετε το πρωτότυπο προσχέδιο στο link που σας παραπέμπω για να βγάλετε πιο ακριβή συμπεράσματα επί του θέματος.
Αλήθεια... Εσείς τι άποψη έχετε γι' αυτό?

Το βιβλίο της Ψιλικατζούς και εγώ...

Διάβασα το βιβλίο της Ψιλικατζούς. Για την ακρίβεια δεν το διάβασα, το ρούφηξα! Πήγε κάτω σαν το νερό όταν διψάς. Πριν όμως πω περισσότερα για το βιβλίο είναι καλό να πω για το πως αντιλαμβάνομαι μερικά πράγματα σχετικά με τα blog τα οποία έχουν άμεση σχέση ίσως και με τον τρόπο που αντιμετωπίζω ένα βιβλίο το οποίο προέρχεται από κάποιον blogger.
Πολλές φορές στις κουβέντες μου με τους φίλους μου στην πραγματική μου ζωή μου ήρθαν στο νου κάποια πράγματα που είχα διαβάσει σε blogs. Με ικανοποιούσε πολύ αυτό γιατί ένιωθα σαν να είχα μια πολύ πιο μεγάλη παρέα από φίλους από αυτή που θα μπορούσα ποτέ να έχω στην πραγματικότητα.

Σε αυτήν την διαδρομή μου μέσα στα blogs ένα χρόνο περίπου τώρα, "γνώρισα" μερικά άτομα. Για την ακρίβεια δεν τα γνώρισα με την κλασική έννοια της λέξης. Τα "γνώρισα" όμως τόσο όσο με άφησαν να τα γνωρίσω μέσα από τα blogs τους. Ήταν όλα για μένα κάτι ξεχωριστό. Άλλα μου άρεσαν περισσότερο, άλλα λιγότερο. Στην ουσία με άλλα ταίριαζα περισσότερο και με άλλα λιγότερο. Τα αισθήματα όμως δεν ήταν πάντα αμοιβαία. Όπως και στην πραγματική ζωή. Σε κάποια blogs αισθανόμουν σαν στο σπίτι μου και σε άλλα ένιωθα ξένη.
Οσον αφορά το δικό μου, ήξερα ότι δεν είχα κανένα ταλέντο στο γράψιμο για να προσελκύσω με αυτό, είχα όμως και έχω την διάθεση να γνωρίσω ανθρώπους και είχα πολλές απορίες και πολλές ιδέες που ήθελα να συζητήσω μαζί τους. Δεν ξέρω αν κατάφερα να κάνω κάποιους να αισθανθούν οικεία μαζί μου. Για μένα αυτό ήταν το μεγαλύτερο στοίχημα που είχα να κερδίσω και αυτό για το οποίο δεν θα ήμουν ποτέ σίγουρη για το αποτέλεσμα. Αν μου έλεγε κανείς να δώσω μια εκτίμηση στο τι νομίζω σχετικά θα έλεγα ότι όχι. Δεν το κατάφερα αυτό. Γιατί δεν είμαι καλή στα λόγια, στις φιλοφρονήσεις, στα κομπλιμέντα, στα όμορφα λόγια.. Δεν μπορώ εύκολα να κάνω κανένα να αισθανθεί μια ζεστασιά από μένα. Είναι κρίμα αλλά αυτό είμαι και αυτό δεν αλλάζει. Δεν μπορώ να υπερβάλλω. Και όπως και να το κάνουμε όταν θες να πλησιάσεις κάποιον πρέπει να υπερβάλεις σε αυτό που του λες. Εγώ ποτέ δεν θα μπορούσα να γράψω κάτι το οποίο δεν θα το ξεστόμιζα και όταν έβλεπα τον άλλον απέναντι μου. Και αυτό για να γίνει μου παίρνει πολύ χρόνο. Η οικειότητα πάντα μου έπαιρνε χρόνο... Ιδιαίτερα πολύ, για μένα που την είχα ανάγκη.

Για να επιστρέψω στο βιβλίο, να πω λοιπόν ότι η Ψιλικατζού ποτέ δεν ήταν ένα από τα blog που αισθανόμουν οικεία εκεί. Την διάβαζα αλλά μόνο περιστασιακά. Και όταν διαβάζεις κάποιον περιστασιακά είναι όπως όταν βλέπεις κάποιον μια φορά στο τόσο αλλά χάνεις την ευκαιρία να τον γνωρίσεις καλύτερα. Ένα ποστ είναι πολύ πιθανόν να σου φανεί απόμακρό όταν δεν έχεις αφιερώσει ένα μικρό έστω χρόνο για να γνωρίσεις την προσωπικότητα αυτού που γράφει σε αντίθεση με ένα άλλο που μπορεί το μόνο που έχει γράψει να είναι μια και μόνη λέξη του οποίου όμως τον συντάκτη τον "γνωρίζεις".

Το βιβλίο "Η Ψιλικατζού" της Κωνσταντίνας Δελημήτρου, το παρήγγειλα την πρώτη μέρα που κυκλοφόρησε και το παρέλαβα μόλις την Παρασκευή. Επειδή ακριβώς δεν την παρακολουθούσα τακτικά το βιβλίο αυτό για μένα θα ήταν κάτι "νέο" εντελώς. Για την ακρίβεια θα μπορούσε να είναι κάτι εντελώς νέο ακόμα και για αυτούς που την διάβαζαν τακτικά για τον λόγο ότι πέρα από τα ποστ διαδραματίζεται μαζί μια παράλληλη ιστορία που δημοσιεύεται πρώτη φορά εκεί. Να πω την αλήθεια δεν περίμενα ότι θα μου άρεσε τόσο. Το διάβασα μέσα σε 3 ώρες. Ήταν σαν να μου μιλούσε ένας φίλος. Τόσο πολύ ευκολοδιάβαστο και τόσο άμεσο. Γέλασα πολλές φορές διαβάζοντας κάποια από τα ποστ, αλλά συγκινήθηκα κιόλας. Πρώτη φορά σε εκείνο το κεφάλαιο 41. Το ίδιο και στο τέλος του βιβλίου... Ενα βιβλίο που εναλλάσσετε το γέλιο και το κλάμα με τέτοιο τρόπο που δεν ψυχοπλακώνεσαι με τίποτα!

Είναι ένα βιβλίο από αυτά που θα προτείνω για διάβασμα και από αυτά που θα πάρω για δώρο. Παρόλο που γενικά δεν τα πάω καλά με τους έλληνες συγγραφείς πιστεύω ότι αυτή η κοπέλα έχει μέλλον στην συγγραφή. Αν δεν έχει αυτή με τόσο πλούσιο εσωτερικό κόσμο και τόσο όμορφο γράψιμο ποιος θα έχει άραγε?

Εννοείται ότι πλέον θα με έχει συχνή αναγνώστρια του blog της και εύχομαι από εκεί να μάθω ότι κυκλοφόρησε και άλλο βιβλίο κάποια στιγμή.

Είναι ένα βιβλίο που αξίζει κανείς να το διαβάσει.

Μια κωλόγρια άλλο πράγμα!

Πριν λίγο καιρό ανακάλυψα την Kwlogria και λιώνω στο γέλιο κάθε φορά σχεδόν που την διαβάζω! Ειδικά το ποστ της για τους 300 είναι το γέλιο! Θα το ευχαριστηθεί σίγουρα όλος ο γυναικείος πληθυσμός! Και το ποστ και την ταινία!
Η κατηγορία Θέατρα-Βιβλία-Τηλεόραση-Σινεμά είναι απίστευτη.
Α! και μην παραλείψετε τα σχόλια! Η kwlogria δίνει τα ρέστα της και εκεί επίσης!

Έμπλεξα τις λέξεις και τα μπούτια μου!

Ξυπνώ το πρωί έτοιμη για αναχώρηση. Ένα σακίδιο στην πλάτη με τα απαραίτητα και βουρ για το καραβάκι. Είμαι ενθουσιασμένη. Είναι καλοκαίρι. Η πιο αγαπημένη μου εποχή. Ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο μαζί ΤΟΥ. Δεν μας χωρίζουν παρά μερικές ώρες ταξιδιού. Το αεράκι φυσάει απαλά και ο ήλιος ξεπροβάλει σιγά σιγά... Στην προβλήτα μια καντίνα σερβίρει ζεστές τυρόπιτες, κρέπες, κρουασάν και φρέσκο παγωτό. Παίρνω ο παγωτάκι μου και ξεκινάω. Εξάλλου σε λίγο, ο ήλιος θα λάμπει πάνω από το κεφάλι μου και το παγωτό είναι η πιο κατάλληλη αυταπάτη για να μην τον νιώθεις να σου καίει την μύτη. Το καραβάκι ξεκινάει. Όμως όσο ανοίγεται στο πέλαγος φυσάει όλο και πιο δυνατά. Κουνάει. Το στομάχι μου με προδίδει. Ίσως τελικά το σαββατοκύριακο δεν είναι τόσο εξαιρετικό όσο υπολόγιζα ότι θα είναι. Νιώθω ναυτία. Ανακατεύομαι. Θυμάμαι ένα φαρμακοποιό μια φορά σε ένα άλλο κουνημένο ταξίδι. Μην κοιτάς μου έλεγε την πλώρη του καραβιού που πάει πάνω κάτω. Θα ζαλιστείς. Να κοιτάς ψηλά στον ουρανό. Είχε δίκιο... Έκανα προσπάθεια να μην αφήνω την ματιά μου να πέφτει χαμηλά. Δεν ήταν εύκολο. Κουνούσε όλο και πιο πολύ. Υπομονή έλεγα μέσα μου. Λίγο ακόμα θέλει. Σε λίγο θα ΤΟΝ δω.
Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι όταν θα τον δω θα έχω τα μαύρα μου τα χάλια μετά από τόσες ώρες να ταλαντεύομαι σαν το εκκρεμές! Η αγωνία με λούζει. Πως να είμαι άραγε τώρα έτσι κάτωχρη από την ζάλη? Θα απογοητευτεί από αυτό που θα δει. Τι να κάνω? Τι μπορώ να κάνω? Τίποτα. Η παραμικρή παρέκκλιση της ματιάς μου και της σκέψης μου με έκανε να κιτρινίζω όλο και περισσότερο. Μα, ναι. Επιτέλους. Να την η στεριά. Φαίνεται. ήδη. Το καραβάκι κόβει ταχύτητα. Είναι θέμα λίγων λεπτών πια να πλησιάσει το λιμάνι. Κοιτώ γύρω μου και βλέπω τους άλλους επιβάτες να μαζεύουν τα πράγματα τους. Θυμάμαι ότι έχω και δικά μου πράγματα και ψάχνω να τα εντοπίσω με την ματιά μου να περιπλανιέται τριγύρω μου. Μένω να κοιτάζω το λιωμένο παγωτό που βρίσκεται αφημένο λίγο πιο πέρα. Δεν ήταν γραφτό να το απολαύσω. Ούτε αυτό ούτε το ταξίδι.
Το καραβάκι έχει ήδη δέσει εν τω μεταξύ. Σηκώνω τα μάτια μου και κοιτάζω στην στεριά. Οι επιβάτες κατεβαίνουν και ΤΟΝ βλέπω να με περιμένει χαμογελώντας μου γλυκά. Ξέχασα το χρώμα μου. Ξέχασα την ζάλη μου. Ξέχασα το καλειδοσκόπιο που του είχα πάρει για δώρο. Ξέχασα τα πάντα όταν ΤΟΝ είδα...

Την πάσα μου την έκανε ο Gb Winzip. Του είπα ότι η φαντασία μου είναι ανύπαρκτη και ως εκ τούτου το δημιουργήμα μου θα ήταν για πέταμα. Τέλος πάντων. Δεν έγινε και τίποτα. Παρακαλώ μην κρίνετε αυστηρά την καλλιτεχνική φλέβα που ΔΕΝ με διακρίνει στα σίγουρα! Εξάλλου ένα παιχνίδι είναι ΚΑΙ αυτό.


Η πέντε λέξεις που επιλέγω εγώ τώρα είναι οι εξής: πλημμυρισμένος, ξάστερος, λυτρώνω, κατασπαράζω, λαχτάρα.
Και τις κάνω πάσα με την σειρά μου στους:
Synas η οποία μόλις είδα έχει ήδη πάρει πάσα από την 3 parties a day με άλλες λέξεις! Καθήκον εξετελεσθει εκτός και αν έχει όρεξη να γράφει κατά παραγγελία! Εγώ πάντως θα ήθελα να διαβάσω κι άλλα!
Blogaki
Crucial Chaos
Ladybug
Thrass

Καλή τύχη! Και μην με βρίζετε!!

Καινούργια παραγγελιά!

Και όχι μόνο αυτό! Όσο πάει και αυξάνεται ο αριθμός της λίστας! Να πω λοιπόν επτά αγαπημένες μου ταινίες... Σε αυτό το παιχνίδι με "έχωσε" αυτήν την φορά ο Alitovios. Ελπίζω τουλάχιστον αυτός να ενδιαφερθεί να διαβάσει τι θα γράψω!!
Λοιπόν έχουμε και λέμε!

1. Underground Για αυτό το έργο είχα πάει μόνη μου στο σινεμά για να το δω. Ήθελα να το δω πολύ αλλά το άφησα μέχρι που έφθασε τελευταία μέρα προβολής. Και όπως ήταν φυσικό τελευταία στιγμή όλοι είχαν κάτι κανονίσει με αποτέλεσμα να έχω δυο επιλογές. Ή δεν πάω ή πάω μόνη μου. Τελικά πήγα και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Ένα έργο που συνδύαζε πολλά πράγματα ταυτόχρονα συν το πολύ καλό soundtrack.




2. Mar Adentro Το είδα σχετικά πρόσφατα σε Dvd μετά από προτροπή κάποιου blogger σε ένα σχόλιο που μου άφησε. Με καθήλωσε με την αλήθεια του. Αυτό μόνο.







3. American Beauty Πασίγνωστη ταινία... Απο αυτές που σου μένουν στην μνήμη και ας μην μπορείς να καταλάβεις για ποιον λόγο ακριβώς...








4. Dracula Μια ιστορία αγάπης αλλιώτικη. Καταπληκτικά κουστούμια και ατμόσφαιρα. Πήγα (καθυστερημένα) να το δω στο cinema και μέχρι να βγει σε βίντεο δεν είχα καταφέρει να δω την πρώτη σκηνή όποτε και αν προβλήθηκε! Πάντα την έχανα!




5. Forest Gump Επίσης πασίγνωστη ταινία που προβλήθηκε και πριν λίγες μέρες πάλι στην TV. Είναι τόσο ήρεμη που κυλάει σαν το νερό στο αυλάκι. Μπορείς να την δεις και να την ξαναδείς και να μην την βαρεθείς...







6. Shrek & Shrek 2 Τα Shrek μου!! Η λατρεία μου! Γελάω πάντα και χαίρομαι πάντα όταν τα βλέπω! Είναι το dvd που επιλέγω να βάλω να παίζει όταν έχω μικρά παιδιά στο σπίτι. Στο τέλος καταλήγω να το παρακολουθώ εγώ ενώ τα παιδιά το έχουν γράψει ήδη από ώρα στα παλιά τους τα παπούτσια! Εννοείται τα πρωτοείδα στο σινεμά! Δεν άντεχα να περιμένω να βγουν σε dvd!





7. Closer Μια ταινία που δεν είναι αυτό που θα έλεγε κανείς αριστούργημα αλλά εμένα κάτι μου είπε... απλά. Χώρια ότι είχε για μουσική υπόκρουση στους τίτλους αρχής το "The Blowers Daughter" του Damien Rice.







Και τώρα εγώ θέλω να μάθω ποιες είναι οι πιο αγαπημένες ταινίες των παρακάτων εκλεκτών bloggers

Philos
Phivos
Resident
Sakis
Maika
Sofi-k
Serenity

Κάντε τον κόπο! Ήδη προγραμμάτίζω να δω τις ταινίες του Alitoviou! Τι θα βλέπουμε το Πάσχα? Όχι πάλι τον Ιησού από την Ναζαρέτ! Αν και είναι το μόνο πασχαλιάτικο που βλέπεται!

Blogo-Πυραμίδα

Προχθές Τρίτη και 13, έλαβα μια πρόσκληση από τον Philos , τον Sakis και τον Mogwai για να συμμετέχω στην Blogo-πυραμίδα, ένα παιχνίδι που ο σκοπός του είναι να γνωριστούμε όλοι εμείς ακόμα καλύτερα και ίσως να γνωρίσουμε καινούργια blogs ακολουθώντας τα links που προτείνει ο καθένας. Οι όροι του παιχνιδιού είναι απλοί. Αφού δεχτείς την πρόσκληση, πρέπει να κάνεις ένα post στο οποίο θα αναφέρεις (5) πέντε πράγματα για τον εαυτό σου και θα προτείνεις άλλα (5) άτομα να το συνεχίσουν.

Εγώ λοιπόν όπως είπα δέχτηκα 2 προσκλήσεις την ίδια μέρα, από δύο άτομα που είχαν δεχτεί την εν λόγω πρόσκληση από το ίδιο άτομο, τον Κλέαρχο! Συγνώμη αλλά αν συμβούν πολλά τέτοια μόνο πυραμίδα δεν θα είναι στο τέλος! Μάλλον προς το «γύρω γύρω όλοι» θα θυμίζει!!

Όπως και να έχει να τα πέντε πράγματα για μένα, που δεν έχω πει ακόμα μέσα από τα post μου μέχρι τώρα.

1. Καλύτερα να με ντύνεις παρά να με ταΐζεις. Είμαι απίστευτα λιγούρα. Στα πάντα. Είτε φαγητό είναι αυτό, είτε γλυκό, είτε ακόμα και ποτό. Έτσι και μου κάνει κανείς το τραπέζι έχει ανεβεί στην εκτίμηση μου! Είτε το μαγειρέψει είτε το πληρώσει!
2. Το επάγγελμα που ζηλεύω είναι του χορευτή. Μικρή ήθελα να γίνω χορεύτρια αλλά διαπίστωσα πολύ νωρίς ότι δεν έχω κανένα ταλέντο σχετικά οπότε απλά απολαμβάνω τους άλλους να χορεύουν πράγμα το οποίο δεν με χαλάει καθόλου.
3. Δεν ξεχνάω και κατ’ επέκταση δεν χάνω ποτέ κλειδιά, πορτοφόλια, κινητά κτλ. Γενικότερα δεν χάνω πράγματα. Και αν συμβεί αυτό είναι παροδικό. Τα ξαναβρίσκω σύντομα χωρίς να τάξω «φανουρόπιτα» (ξέρετε τι είναι ε??) !!!
4. Εκτιμώ την διάρκεια! Στα πάντα!
5. Όσα χρόνια και να περάσουν θα θυμάμαι πάντα πως ένιωσα όταν ανέβηκα στο τρενάκι του Space Mountain στην Eurodisney, όταν ένα άλογο βρέθηκε μπροστά μου ξαφνικά, όταν με μαλλιοτράβηξε μία τρελή-ζηλιάρα μέσα σε ένα μπαρ και την διαδρομή που κάναμε μαζί με τον καλό μου με το λεωφορείο από Κατερίνη για Αθήνα.

Προτείνω με την σειρά μου τους εξής αγαπητούς να συνεχίσουν το θεάρεστο αυτό έργο! Βασική προϋπόθεση για την επιλογή ήταν να έχω την αίσθηση ότι ο παραλήπτης θα το συνεχίσει. Εκτός από την Ηλιαχτίδα που θα την "υποχρεώσω" να το κάνει για όλους τους υπόλοιπους δεν είμαι σίγουρη!! Ελπίζω απλά να το δούν θετικά! Ιδού λοιπόν:

Ηλιαχτίδα

Onomatodosia

Synas

Ralou

Aggelos-x-Aggelos

Γράψτε λοιπόν 5 πράγματα για τον εαυτό σας που θεωρείται ότι σας χαρακτηρίζουν ή απλά νιώθεται να θέλετε να τα πείτε.
Ετσι και αλλιώς ένα παιχνίδι είναι! Γιατί όχι?

Τελικά είμασταν 25!

Με αφορμή ένα σύντομο μου ταξίδι στην Αθήνα, είπα να ζητήσω από μερικούς bloggers που γνώριζα, από πριν μέσα από τα blog τους, να τους δω από κοντά. Θα ήθελα να καλέσω και άλλους αν είχα τον χρόνο να το οργανώσω από καιρό. Όμως όλα έγιναν τελευταία στιγμή σχεδόν και φυσικά δεν γινόταν και να μην ξεχάσω κάποια άτομα. Εννοείται δεν κάλεσα και κάποιους που θα ήθελα να δω αλλά ξέρω ότι δεν ζουν Αθήνα. Ξέρουν φαντάζομαι αυτοί ποιοι είναι.
Φυσικά μην νομίζετε πως όλοι ήρθαν για μένα. Εγώ κάλεσα κάποιους λίγους που από αυτούς αρκετοί δεν μπόρεσαν να έρθουν και σε κάποιον φέρθηκα γαϊδουρινά εντελώς ξεχνώντας να τον πάρω τηλέφωνο να του πω που θα είμαστε για να έρθει μιας και το NEON τελικά ήταν κλειστό. Ο λόγος για τον Philos, από τον οποίο ζητάω δημόσια συγνώμη αν και ξέρω ότι είμαι αδικαιολόγητη. Το μόνο που με παρηγορεί στην όλη ιστορία είναι ότι κατέβηκε με παρέα με αποτέλεσμα αφού είδε και απόειδε ότι σκοπό δεν είχα να τον πάρω τηλέφωνο πήγε με την παρέα του για καφέ αλλού.
Καταρχάς όλοι όσοι ήξερα έστω και λίγο από τα blog τους έχω να πω ότι κάπως έτσι ήταν και στην πραγματικότητα. Εννοώ φυσικά σαν τύποι ανθρώπων και όχι σαν εμφάνιση. Σαν εμφάνιση δεν ξέρεις εξάλλου τι να περιμένεις ειδικά αν η θεματολογία των blog τους δεν είναι κατατοπιστική.
Να ξεκινήσω από τον Cyrus που ήταν το blog που ξεχώρισα από τον πρώτο καιρό που ασχολήθηκα με τα blogs. Για όσο καιρό ήμουν στον παλιό Blogger ήταν πρώτος στην λίστα των αγαπημένων μου blogs μέχρι που έκανα την μεταφορά και η σειρά έγινε αλφαβητική. Τον περίμενα λιγότερο χαμογελαστό αλλά τελικά (ευτυχώς) με διεψεύσε. Μέσω του Cyrus, γνώρισα τον Π που κατά καιρούς είχαμε μερικές καλές συζητήσεις, και χαίρομαι πολύ που είμαι αυτούς που θα διάλεγε να πάρει μαζί του αν διοργάνωνε ταξίδι με φίλους. Αυτά βέβαια τα έλεγε πριν με γνωρίσει στην πραγματικότητα! Επίσης μέσω του Cyrus γνώρισα και την Artanis. Και όχι...δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ πόσο γλυκιά είναι στην πραγματικότητα από τα γραπτά της!
Ήρθε η επίσης πολύ γλυκιά μου Ralou, που της έχω έτσι και αλλιώς μια ιδιαίτερη συμπάθεια λόγω μιας παραπάνω επικοινωνίας που είχαμε. Η οποία ελπίζω από τώρα και στο εξής να αναβαθμιστεί δεόντως και να έχουμε πιο συχνή και ίσως και τηλεφωνική επικοινωνία πια.. Παράπλευρο κάλεσμα ήταν η Αn-lu που ήρθε μετά του συζύγου Βίκτωρ. Δυστυχώς δεν καταφέραμε να ανταλλάξουμε πολλές κουβέντες.
Η εντελώς χαμογελαστή Julia μου, η οποία ναι...ήθελε να με πνίξει που την έστησα 20 ολόκληρα λεπτά αλλά όταν με είδε τα ξέχασε όλα και εγώ φυσικά δεν της το ξαναθύμισα! Παράπλευρο της κάλεσμα ήταν το (η) Βlogaki , ο Teo, και ο Gelial. Όλους αυτούς τους άκουγα πρώτη φορά εκτός από τον Gelial που λόγω της γνωστής ιστορίας απλά μου ήταν γνωστός σαν όνομα και μόνο. Ευκαιρία να τους μάθω κάλύτερα.
Ο Aggelos x Aggelos που ήταν και αυτός από τους πρώτους που ξεχώρισα στην ενασχόληση μου αυτή, ο οποίος ήρθε με την καλή του Sofi-k και ένα άλλον φίλο τους blogger τον Last Drive. Χάρηκα πάρα πολύ που ήρθε έστω και για λίγο μιας και μου είχε πει μιας εξαρχής ότι δεν θα μπορούσε να έμενε περισσότερο λόγω υποχρεώσεων.
Ήρθε ακόμα, η Synas που γράφει πολύ όμορφα και ήταν και η ίδια πολύ όμορφη. Μαζί της ήταν και ένας άλλος blogger, ο Mariosp που από ότι μου είπε είχε την εντύπωση ότι λόγω αυτού έφυγε νωρίτερα ο Aggelos με την παρέα του . Αργότερα του είπα να μην νομίζει ότι μπορεί να κάνει ανθρώπους να φεύγουν, γιατί πρώτον δεν είναι τελικά τόσο αντιπαθητικός όσο νομίζει ( και νόμιζα) και δεύτερο γιατί υπάρχει ένας πολύ πιο εύκολος τρόπος για να τον αποφύγει κανείς αν θέλει. Αλλάζει απλά τραπέζι!
Ήρθε ο Thrass που από κοντά είναι ένα πολύ γλυκό και ήρεμο παιδί που συνέχεια παρατηρούσε και χαμογελούσε λες και ήξερε κάτι παραπάνω από όλους εμάς... Εάν απλώς επρόκειτο για το στυλ του, πρέπει να μας πει το μυστικό γιατί "λέει" πολύ. Αν δεν θέλει να το πει δημόσια ας μου το πει στο αυτί! Θα το κρατήσω μυστικό!
O zouri φυσικά ήταν το σήμα κατατεθέν! Του το είπα και live, ότι οι φωτογραφίες που δημοσιεύει στο blog του τον αδικούν. Στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο όμορφος!!!
Ήρθε ο Mogwai ο οποίος τώρα τελευταία επισκέπτεται το blog μου και ήταν ένα παράπλευρο κάλεσμα. Έκανα την πατάτα να του πω, με το καλησπέρα σας, ότι δεν θα τον καλούσα εγώ μιας και είπα μόνο σε μερικούς παλιούς σχετικά γνώριμους bloggers!! Παρόλα αυτά κατά τα λεγόμενα του δεν με παρεξήγησε(!!!) και πρέπει να του πω ότι χάρηκα πολύ που ήρθε έστω και σαν καλεσμένος κάποιου άλλου.
Ήρθε η Liodara που είχε πράγματι μια κατάξανθη χαίτη λιονταριού και έφερε μαζί της την Crusila και την Argyrenia.
Ήρθε η Renata που παρόλο που δεν μιλήσαμε αρκετά (με κανένα βασικά δεν μίλησα όσο ήθελα) μου φάνηκε πολύ συμπαθής και ελπίζω όταν έρθει ξανά Ρόδο να με ειδοποιήσει για να βρεθούμε ξανά!
Ήρθε ο Νάσος ο οποίος ανταπέδωσε θερμά τα χαιρετίσματα που έστειλε η Ηλιαχτίδα για όλους όσους ήμασταν εκεί.
Επίσης κάποια στιγμή είδα εκεί τον Chris και τον Σεξ πυρ που προφανώς επρόκειτο για καλέσματα της Argyrenias η οποία ήταν η πιο δημοφιλής της συνάντησης.
Με όλους αυτούς κύλισε το απόγευμα της Κυριακής.. O περισσότερος κόσμος έφυγε γύρω στις 11 και κάτι, και κάποιοι λίγοι, μαζί και εγώ μείναμε μέχρι τις 1 σχεδόν.

Πέρασα πάρα πολύ όμορφα. Χάρηκα πάρα πολύ που σας είδα όλους. Και μακάρι να γινόταν να σας έβλεπα όλους (και ακόμα περισσότερους) συχνότερα. Προς το παρόν όμως θα αρκεστώ στο να διαβάζω τα blog σας..

Re-monitoring the Greek blogosphere

Αν ένα πράγμα με χαλάει είναι η προσκόληση στο παρελθόν. Το Monitor, ένα από τα πιο χρήσιμα εργαλεία των ελληνικών blogs έκλεισε μετά από απόφαση του δημιουργού του. Δεν μπορώ εγώ να του πω (ή οποιοσδήποτε άλλος) αν έπραξε σωστά ή όχι. Είναι δική του απόφαση και είναι σεβαστή. Μπορεί να το χρησιμοποιούσαμε όλοι αλλά δεν παύει να μην προσφέραμε τίποτα για να λειτουργεί εκτός ίσως από την παρουσία μας εκεί.

Κάποια μέρα θυμάμαι τριγυρνώντας στο Monitor είχα διαβάσει τυχαία στο blog κάποιου (που συνήθως έβλεπες να εμφανίζεται με μεγάλα γράμματα) ένα post που αναρωτιόταν γιατί δεν εμφανίζεται με μεγάλα γράμματα πλέον και τι χρειάζεται εν τέλει για να μεγαλώσουν ώστε να το κάνει! Εκείνη την στιγμή κατάλαβα ότι όλοι όσοι έχουν blog δεν σημαίνει επίσης ότι έχουν τις ίδιες προθέσεις. Όπως και στην κανονική ζωή. Δεν έδωσα σημασία. Δεν ξαναασχολήθηκα όμως με το συγκεκριμένο blog όπως επίσης ούτε με κάποια άλλα που κάνουν συλλόγή τις πρωτιές και τις επισκέψεις. Δεν με αφορούν αυτά. Εγώ θέλω να διαβάζω κάτι που να βγαίνει από το είναι του άλλου που γράφει. Κάτι που να με προβληματίσει, κάτι που να με κάνει να δω ένα θέμα από μια άλλη οπτική γωνία, κάποιο γραπτό που να εμπεριέχει μια προσωπική άποψη. Κάτι που να με κάνει να γελάσω. Παρεπιπτόντως διαβάστε εδώ ένα post του Manifesto σχετικό με την υπόθεση που με έκανε, με τον τρόπο που εκφράζει μια αλήθεια, να λύσω από τα γέλια.

Δεν είμαι εδώ να παίξω κάποιο παιχνίδι ούτε να πάρω μέρος στο παιχνίδι κάποιου άλλου. Κοιτάμε μπροστά και ξεχνάμε το παρελθόν. "Μα το χθές το λες παρελθόν?" και ο Όσκαρ Ουάιλντ δια στόματος Ντόριαν Γκρέυ απαντάει " Τι σημασία έχει το χρονικό διάστημα? Μόνο οι επιπόλαιοι άνθρωποι χρειάζονται χρόνια ολόκληρα για να απαλλαγούν από μια συγκίνηση. Ένας άνθρωπος κύριος του εαυτού του μπορεί να δώσει τέλος σε μια θλίψη, με την ίδια ευκολία που μπορεί να επινοήσει μια απόλαυση." Ok. Μπορεί να μην μιλάμε για θλίψη αλλά το μήνυμα είναι το ίδιο. Προχωράμε μπροστά.

Μπορείτε ήδη να αρχίσετε να χρησιμοποιήτε μια νέα rss υπηρεσία που φιλοδοξεί να συμπληρώσει το κενό που άφησε το Monitor. Είναι εγχείρημα του κ.Καράγκου και ονομάζετε rss.blogZ.gr.

Κάντε μια πρόβα! Ίσως μας βολέψει!

Οι λέξεις και εμείς

Κάθε μέρα διαπιστώνω πόσο μεγάλο ρόλο παίζουν οι λέξεις που χρησιμοποιούμε για να πούμε κάτι στον άλλον. Μπορείς να πεις το ίδιο πράγμα εκφραζόμενος με άλλα λόγια κάθε φορά και κάθε φορά να έχεις άλλο αποτέλεσμα. Είναι εκπληκτικό πόσο διαφορετικό αντίκτυπο μπορεί να έχει η μια λέξη από την άλλη στα αφτιά του άλλου. Η λάθος λέξη ή φράση μπορεί να φέρει να τα πάνω κάτω.

Αρκετά μεγάλο ρόλο παίζει βέβαια και ψυχολογική διάθεση του αποδέκτη. Αρκεί να είναι λίγο στην κόψη του ξυραφιού, λίγο μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας για να αρπαχτεί, και το κακό δεν αργεί να γίνει! Το έχω δει πολλές φορές να γίνεται και μου έχει συμβεί και σε μένα αρκετές. Για να φέρω μερικά μπλογκοπαραδείγματα ο Ρhilos θα θυμάται που μια φορά αρπάχτηκα κακώς από ένα σχόλιο του. Δεν μπορεί παρά να μην ήμουν και στα καλύτερα μου για να μην δεχτώ το σχόλιο του καλοπροαίρετα και να βάλω με το νου μου χίλια δυο άλλα. Το ίδιο νομίζω συνέβη και με την Ηλιαχτίδα που φαίνεται η απάντηση μου στο σχόλιο της να την νευρίασε τόσο που την έφερε στα όρια της αποκαλώντας με "καθηκάκι"(μια λέξη που εγώ θεωρώ πολύ τρυφερή!) !!!

Αλίμονο! Τι κρίμα πήρα στο λαιμό μου! Όπως και να έχει εγώ τώρα χαμογελώ που το γράφω αυτό και ελπίζω να κάνει και αυτή το ίδιο, γιατί θα πάρω τα μπογαλάκια μου και θα πάω να την βρω και αν μπορεί τότε ας μου λέει που νευρίασε με ένα χαζό σχόλιο! Επειδή την ξέρω, είμαι σίγουρη ότι θα προσπαθεί να με πείσει για το δίκιο που νιώθει! Όσο εκείνη όμως νιώθει δίκιο (και ίσως έχει) άλλο τόσο είμαι σίγουρη και εγώ για την καλή μου πρόθεση όταν είπα ότι είπα
Ας σκεφτεί λοιπόν πόσο μεγάλο ρόλο παίζουν οι λέξεις στην ζωή μας. Καλώς ή κακώς με αυτές κυρίως προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Πραγματικά, δεν περίμενα καθόλου, ότι με αυτήν μου την κίνηση να στείλω μια απλή ηλεκτρονική καρτούλα θα είχα τέτοια θερμή αποδοχή από όλους σχεδόν.
Σας ευχαριστώ όλους πάρα πολύ! Σας έχω όλους στο μυαλό μου χωρίς υπερβολή. Έχετε μια ξεχωριστή (έστω και αν είναι ελλιπής) υπόσταση , με τις ιδιαιτερότητες της ο καθένας σας, για μένα. Εσείς και τα blog σας είναι πλέον μέρος της ζωής μου τους τελευταίους τουλάχιστον οκτώ μήνες. Παρόλο που τους περισσότερους από εσάς δεν σας ξέρω προσωπικά, είσαστε συντροφιά μου όλο αυτόν τον καιρό και ελπίζω για πολύ ακόμα.Ζητώ συγνώμη από όσους ξέχασα. Ακόμα και από αυτούς που δεν είχα mail τους και έτσι και αλλιώς δεν θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά από το να μην τους στείλω.Αφού περάσουν τα Χριστούγεννα θα τα ξαναπούμε και πάλι. Έχω να γράψω για 1-2 θέματα σχετικά με τις γιορτές. Το ένα είναι σαφώς το τι θέλω να μου φέρει ο Άι Βασίλης. Από μικρή η μαμά μου τα δώρα μου τα έδινε Πρωτοχρονιά.. Και έτσι στον δικό μου παιδικό κόσμο ο Άγιος Βασίλης ερχόταν Πρωτοχρονιά. Άρα έχω ακόμα λίγο καιρό...να σκεφτώ τι θέλω. Γιατί τα άλλα δώρα, αυτά που τα προσφέρουν άνθρωποι, τα κανονικά, θα τα ανοίξω σήμερα το βράδυ! (δεν κρατιέμαι μέχρι αύριο!).
Καλά να περάσετε όλοι! Να διασκεδάσετε και να εκμεταλλευτείτε το τετραήμερο όσο το δυνατόν καλύτερα!

Μπήκε ο Δεκέμβρης...Έρχονται Χριστούγεννα!!

Πρώτη του Δεκέμβρη σήμερα και αρχίζω την αντίστροφη μέτρηση ως τα Χριστούγεννα! Την πιο όμορφη γιορτή του χρόνου τις οποίας το πνεύμα μας κάνει έστω για λίγες μέρες καλύτερους ανθρώπους. Μας κάνει να νιώσουμε ότι αγαπάμε όλον τον κόσμο.

Και ας το ξεχνάμε τις υπόλοιπες μέρες.

Έτσι λοιπόν από σήμερα ο Μανολιός (δηλαδή εγώ) βάζει τα ρούχα του αλλιώς και αλλάζω template για την περίοδο. Μόνο template όμως, ίσα για να μπούμε στο mood των Χριστουγέννων γιατί η θεματολογία θα μείνει η ίδια (αν όχι χειρότερη!).

Δεν βοηθάει και ο καιρός για να νιώσουμε ότι έρχονται χριστούγεννα. Εδώ χτυπάει κάτι 20αρια κάθε μέρα. Μόνο χειμώνα δεν θυμίζει. Όχι ότι δεν μου αρέσει. Ίσα ίσα θα έλεγα. Είμαι απο αυτούς που θα ήθελα να ζήσω χριστούγεννα στην Αυστραλία, εν μέσω παραλίας!!

Παρόλα αυτά, μιας και δεν βλέπω, να βλέπω πραγματικό χιόνι, είπα να βάλω λίγο εικονικό να πέφτει!

Τελικά είναι πολύ πιο εύκολο να στολίσεις ένα blog από το να στολίσεις ένα σπίτι! Το οποίο παρεμπιπτόντως θα αργήσει μάλλον πολύ να στολιστεί!!

Μηχανή αναζήτησης ΜΟΝΟ για Ελληνικά blogs

Από τα τέλη του Οκτωβρίου μπήκε σε λειτουργία το blogZ.gr, η πρώτη μηχανή αναζήτησης μόνο για ελληνικά blogs. Δεν ξέρω αν το γνωρίζεται ή αν την έχετε δοκιμάσει ήδη. Αλλά όσοι δεν έτυχε μπορείτε να την δοκιμάσετε και αν σας αρέσει να την διαδώσετε.

Περισσότερα για αυτό το εγχείρημα μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ. Όπως θα δείτε πρόκειται για μια πρωτοβουλία του Στέφανου Καράγκου η οποία ελπίζω να φανεί χρήσιμη σε όλους μας.

Μπορείτε να ψάξετε ότι θέλετε, (π.χ. λέξη κλειδί για συγκεκριμένη θεματολογία, ψευδώνυμο ιδιοκτήτη του blog, λέξη από τίτλο του blog κτλ), και να σας βρει όσα ελληνικά blogs μπορεί να έχουν σχέση με την λέξη κλειδί που αναζητήσατε. Για αρχή καλό είναι να ψάξετε το δικό σας blog, και αν παρ’ ελπίδα δεν το βρείτε καταχωρημένο, μπορείτε να κάνετε τον κόπο να στείλετε ένα email για να το γνωστοποιήσετε και να ζητήσετε την καταχώρηση του.

Άντε και καλά ψαξίματα!

No matter where you are, there will be always be an ... ASSHOLE!

Αφιερωμένο στον Δημήτρη Γαλάνη. Του εύχομαι καλή τύχη...