True Stories Νο1: Η φλόγα που μας καίει...

Φάση 1η: Το παιδί στην εντατική μετά από εγχείρηση αφαίρεσης κακοήθους όγκου. Μετά στην νευροχειρουργική όπου την φροντίδα πια του παιδιού (και καλύτερα ίσως) την αναλαμβάνουμε εμείς οι γονείς. Και στις δύο περιπτώσεις είμαστε εκεί από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ. Ογκολογικό περιστατικό αναμφίβολα. Εμείς οι γονείς, όντας από επαρχία, σκεφτόμαστε ότι ίσως μπορεί να μας φανεί χρήσιμος ο σύλλογος που υποτίθεται κάνει αυτό. Προσφέρει στέγη σε γονείς από επαρχία που χρειάζεται να μείνουν μήνες στην πρωτεύουσα για την θεραπεία τους. Φευ. Είχαμε απατηθεί οικτρά. Πήγα εκεί και έκανα αίτηση για να μας παραχωρήσουν κάποιο δωμάτιο έτσι ώστε να μην γυρνάμε σαν την άδικη κατάρα γύρω γύρω από το νοσοκομείο όταν δεν ξεροσταλιάζουμε στο δωμάτιο 2Χ3 της αναμονής της εντατικής. Και μετά, όταν είμαστε στην νευροχειρουργική, να μπορούμε να το χρησιμοποιούμε για να κοιμόμαστε εναλλάξ και να αφήνουμε κάποια προσωπικά είδη έτσι ώστε να μην χρειάζεται να ξεπαραδιαζόμαστε στα ταξί.


Τι νομίζετε ότι μας είπαν? Ότι για να μας δεχτούν πρέπει να έχουμε κάνει εισαγωγή στο ογκολογικό. Αλλιώς δεν γίνεται. Δηλαδή με λίγα λόγια. Δεν μας νοιάζει που έχετε παιδί με καρκίνο και ας είμαστε υποτίθεται σύλλογος που φροντίζει τους γονείς που τα παιδιά τους έχουν καρκίνο. Δεν μας νοιάζει το πως θα την παλέψετε τον ένα μήνα και βάλε πριν μπείτε στο ογκολογικό. Εμείς για να επεξεργαστούμε καταρχήν την αίτηση σας πρέπει να μας το υποδείξει γιατρός από το ογκολογικό. Ο οποίος ποτέ δεν εμφανίστηκε...

from http://www.hmt.com.gr

Φάση 2η: Είμαστε πια επίσημα στο ογκολογικό. Κανείς γιατρός δεν σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να ενημερώσει τους γονείς, εμάς δηλαδή, για την κατάσταση του παιδιού, για το τι μέλλει γενέσθαι, τι θεραπεία θα ακολουθήσουμε, ποιο είναι το πλάνο, τι ελπίδες έχουμε, τι να περιμένουμε τέλος πάντων κτλ. Κανείς. Αυτό όμως που δεν παρέλειψαν ήταν να μας ετοιμάσουν πρώτο από όλα και χωρίς να το ζητήσουμε γιατί εν τω μεταξύ είχαμε βρει που θα μέναμε, το χαρτί που θα μας άνοιγε τις πόρτες του πολυπόθητου ξενώνα. Πήγα από περιέργεια. Και έφυγα απελπισμένη από αυτά που είδα και άκουσα. Οταν πήγα να μου δώσουν τα κλειδιά ένας υπάλληλος εκεί ανέλαβε να μου δείξει το δωμάτιο το οποίο προτίθετο να γίνει το σπίτι μου τους επόμενους μήνες καθώς και να με ενημερώσει για τους κανόνες του ξενώνα.


Δεν τα θυμάμαι όλα και πως άλλωστε όταν γραπτώς ήταν τουλάχιστον 3 σελίδες Α4 τις οποίες παρόλο που με έβαλαν να τις υπογράψω δεν μου έδωσαν αντίγραφο τους παρόλο που το ζήτησα προβάλλοντας μια φθηνή δικαιολογία και ρίχνοντας το στο μισοαστείο ότι δεν είναι δα και τόσο αυστηρά τα πράγματα και ότι εδώ είμαστε οικογένεια και ότι δεν υπάρχει πρόβλημα και ότι θα τα βρούμε όλα στην πορεία και ένα σωρό άλλες κοινοτοπίες.


Μερικοί από τους κανόνες του ξενώνα που υποτίθεται παρέχει φιλικό, οικείο περιβάλλον για τους γονείς και το άρρωστο παιδί τους είναι οι εξής οι οποίοι πρόκειται να μείνουν ανεξίτηλοι στην μνήμη μου όσος καιρός και να περάσει.


1. Τα πλυντήρια είναι κοινόχρηστα και για να διασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία του ξενώνα, θα έχετε δικαίωμα να πλένεται τα ρούχα σας μία φορά την εβδομάδα κατόπιν συνεννόησης με τους ενοίκους των δωματίων των υπολοίπων ορόφων που είναι στην ίδια θέση με το δικό σας. Το στεγνωτήριο έχουν δικαίωμα να το χρησιμοποιούν μόνο γονείς των οποίων η κατάσταση της υγείας των παιδιών τους απαγορεύει το άπλωμα των ρούχων σε ανοικτό χώρο. Οι υπόλοιποι, απλώνεται στην ταράτσα. (Σκεφτείτε μόνο να είναι χειμώνας και εσείς να πηγαινοέρχεστε στο νοσοκομείο κουβαλώντας λάτρα)


2. Υπάρχει κοινόχρηστη κουζίνα, στην οποία μπορείτε να μαγειρεύετε κατόπιν συνεννόησης με όλους τους υπόλοιπους ενοίκους του ξενώνα. Απαγορεύονται τα delivery. Αν θέλετε να φάτε κάτι απ' έξω μπορείτε να φάτε εκτός του ξενώνα, στα σκαλιά της εισόδου π.χ.


3. Επιτρέπεται να τρώτε μόνο στην τραπεζαρία και απαγορεύεται να τρώτε μέσα στο δωμάτιο. (Σκεφτείτε ένα παιδί όπως το δικό μου αλλά και τόσα άλλα που δύσκολα μπορούν να μετακινηθούν...)


4. Έχει δικαίωμα ο υπεύθυνος του ξενώνα να κάνει αιφνιδιαστικές εφόδους στο δωμάτιο που φιλοξενείστε είτε είστε μέσα είτε εκτός για να επιβεβαιώσει ότι κάνετε σωστή χρήση του και ότι τον κρατάτε καθαρό.

Να μην αναφερθώ στην κατάσταση των δωματίων ε? Νομίζω είναι περιττό.


Φάση 3η: Είμαστε στα εξωτερικά ιατρεία του ογκολογικού... Την ώρα που έρχεται η σειρά μας και ξεκινάει η εξέταση μετά από λίγο ανοίγει η πόρτα, μπαίνει η νοσοκόμα και αμέσως πίσω της σε έξαλλη κατάσταση, αλαλλάσσοντας αφιονισμένη για κάτι που δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε η υπεύθυνη-διευθύντρια του συλλόγου που καίει να τα χώνει στην νοσοκόμα και κατόπιν στον γιατρό. Εννοείται ότι η εξέταση διακόπηκε και για 1-2 λεπτά ήταν σαν να μην υπήρχαμε στο πλάνο. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησε το ανεπιθύμητο ακροατήριο και κατέβασε τους τόνους. Συνέχισε όμως να τα χώνει στην νοσοκόμα την οποία είχε πάρει στο κατόπι, ψιθυριστά πλέον.


Φάση 4η: Η γιατρός που είναι η σειρά της κάνει την πρωινή γύρα στα δωμάτια των ασθενών. Στο κατόπι της καθ όλη την διάρκεια της γύρας είναι η υπεύθυνη-διευθύντρια του εν λόγω συλλόγου. Μπαίνει και αυτή μαζί με την γιατρό και τις νοσοκόμες στα δωμάτια των ασθενών και παρακολουθεί από κοντά την εξέταση του κάθε παιδιού. Ιατρικό απόρρητο σου λένε. Αστεία υπόθεση. Στη στάση στο δίπλα δωμάτιο διαδραματίζεται ο εξής διάλογος στην διάρκεια της εξέτασης του παιδιού δίπλα όπως μου τον μετέφεραν παρόντες του δωματίου.


Υπεύθυνη συλλόγου: Το θυμάστε το παιδί εκείνο που είχε την ίδια πάθηση με αυτό εδώ του οποίου η μαμά πέρσι τέτοιο καιρό το πήρε και το πήγε Αγγλία?

Γιατρός: Ναι το θυμάμαι

Υ.Σ. Ε! Υποτροπίασε πριν λίγο καιρό.

Γιατρός: Α! Ναι? Όχι γιατί η μάνα του μας έκανε την έξυπνη.



Δηλαδή... Το να θέλει ένας γονιός να κρατήσει την ελπίδα ζωντανή για το παιδί του, το να θέλει να του ανοίξει μια πόρτα όταν αυτοί του την κλείνουν είναι απλά εκτός πλάνου γιατί ενδέχεται να πληγωθεί ο εγωισμός τους αν βγουν λάθος. Οι υπόλοιποι που υποτίθεται σε στηρίζουν να σε συζητάνε όχι για να βοηθήσουν βέβαια αλλά για να τονωθεί ο εγωισμός των γιατρών που είχαν μια πραγματική αποτυχία στα δεφτέρια τους.... αυτήν που λέει ότι αυτοί δεν ήξεραν ή δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο ενώ κάποιος άλλος έχει ακόμα να κάνει και να παλέψει... Γιατί αυτή μόνο είναι απτή αποτυχία τους. Όλοι οι υπόλοιποι θάνατοι που είναι ένα σχεδόν σύνηθες φαινόμενο εκεί, δεν είναι. Εκεί δεν έφταιγαν αυτοί. Εκεί έφταιγε ο οργανισμός του παιδιού που δεν άντεξε, που υπέκυψε στην λοίμωξη που ο καρκίνος του ήταν too aggressive.



Αυτά όλα συνθέτουν την εικόνα των ανθρώπων που είναι βαλμένοι σε καίριες θέσεις για να σταθούν δίπλα σας, σε εσάς και το παιδί σας. σε μια τόσο δύσκολη φάση της ζωής σας. Εύχομαι μόνο κανείς να μην πέσει στην ανάγκη τους ποτέ.

Let's talk about... cancer

Ένα πράγμα μπορείς να πεις με σιγουριά γι αυτήν την ασθένεια... Σε φέρνει κοντά στον θάνατο. Και δεν εννοώ μόνο με την κυριολεκτική έννοια.

Σε κάνει να αναθεωρήσεις την ζωή σου, να την αντιληφθείς με ένα νέο τρόπο, σαν ένα παιχνίδι που όμως δεν είναι και τόσο παιχνίδι, που νομίζεις ότι έχει κανόνες αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει.
Τα άσχημα πράγματα συμβαίνουν ναι, αλλά πάντα στους άλλους, ποτέ σε εμάς. Εμείς είμαστε πάντα η εξαίρεση του κανόνα.

Έτσι και εγώ πίστευα ότι τίποτα κακό ποτέ δεν θα μου συνέβαινε. Ότι πάντα θα ζούσα σε μια γλυκιά ρουτίνα διανθισμένη από ασήμαντες δυσκολίες που νόμιζα ότι μου μιζέριαζαν την ζωή. Έτσι νόμιζα. Και μια μέρα ξύπνησα και αντί να κάνω χειροτεχνίες και  baking  για τα παιδάκια μου, βρέθηκα να γυρνάω σαν την άδικη κατάρα από το ένα νοσοκομείο στο άλλο.

Το ένα από τα διδυμάκια μου διαγνώσθηκε με όγκο στο κεφάλι. Κακοήθη φυσικά. Όπως μου είπε ένας φίλος που γνώρισα από εδώ μέσα και τυγχάνει να έχουμε και ίδια μέρα γενέθλια, όταν έμαθε τα νέα μου, όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει σε ένα παιδί, είναι απλά αδικία.
Είναι πράγματι. Μου είναι πλέον οφθαλμοφανές. Όχι μόνο γιατί βλέπω το έξι χρονών παιδί μου να παλεύει για την ζωή του, αλλά γιατί βλέπω καθημερινά σχεδόν, βρέφη ακόμα να κάνουν το ίδιο.

Θα θελα να γράψω για το πως αντιμετώπισα το  θέμα από την αρχή. Δεν ξέρω αν μπορώ. Όλα αυτά έχουν περάσει πια στην σφαίρα του παρελθόντος αυτού που πέρασε χάθηκε και δεν υπάρχει.

Θυμάμαι το σάστισμα όταν άκουσα απέξω απέξω τα νέα χωρίς ακόμα να ξέρω τι ακριβώς σημαίνουν και τι συνεπάγονται.

Θυμάμαι την προσπάθεια να κατανοήσω πόσο σοβαρό ήταν και χρειαζόταν ένα τετοιο μεγάλο χειρουργείο. Θυμάμαι τον πανικό, την απελπισία που ένιωσα σαν ήδη να είχα χάσει το παιδί μου.

Θυμάμαι ότι είχα την αίσθηση ότι έκανα κακό στο παιδί στην προσπάθεια μου να το κρατήσω στην ζωή.

Θυμάμαι την απόγνωση μου στα ακούσματα των λέξεων καρκίνος, χημειοθεραπεία, ελπίδες.

Θυμάμαι ότι είχα το πριν στο μυαλό μου που μου γεννούσε καθημερινά καινούργιες λύπες, έφερνε δάκρυα στα μάτια, που θόλωναν το παρόν που ζούσα και με έκαναν να μην βλέπω καν μέλλον.

Μια μέρα αποφάσισα ότι όλο αυτό δεν είχε κανένα νόημα πια. Η ζωή μου είχε αλλάξει, και έπρεπε να ακολουθήσω την αλλαγή, να βρω μια ομορφιά μέσα σε αυτήν για να μπορέσει να εξελιχθεί.

Δεν λέω ότι έχω πλέον βρει τον τρόπο να νταραβεριστώ με επιτυχία το όλο αυτό θέμα που λέγεται καρκίνος. Όχι. Δεν μπορείς να είναι κανείς τόσο δυνατός που να μπορεί να είναι προετοιμασμένος κανείς με όλα αυτά που απορρέουν από αυτήν την νόσο. Δεν μπορείς με κανένα τρόπο να προετοιμαστείς και να δεχτείς εκ προοιμίου ότι μπορεί να χάσεις το παιδί σου κάποια μέρα, τόσο σύντομα, τόσο άδικα. Δεν μπορείς καν να σκεφτείς πως είναι όταν ένα μέλος της οικογένειας είναι μακροχρόνια άρρωστο, για μήνες ή και χρόνια όταν σε κανονικές συνθήκες μια  απλή γαστρεντερίτιδα που κρατάει μια εβδομάδα μπορεί να αποδιοργανώσει εντελώς την οικογενειακή ρουτίνα.

Μπορείς όμως να νιώσεις και να δώσεις χωρίς να λυπάσαι, όσο πιο πολύ μπορείς,  αγάπη και απόλυτη αποδοχή, όλα αυτά που περισσότερο  από όλα τα φάρμακα  και τις θεραπείες έχει ανάγκη το παιδί σου.

Μπορείς να δείξεις την συμπόνια σου και το έμπρακτο ενδιαφέρον σου για το κάθε τι που αντιμετωπίζει ο δίπλα σου και πριν ήσουν πολύ απασχολημένος με την "ζωή σου" για να το κάνεις.

Μπορείς απλά να είσαι θετικός. Θετική στάση σε αυτό που συμβαίνει τώρα. Εξάλλου μόνο το παρόν υπάρχει. Τα άλλα όλα είναι παραμύθια του νου που περιπλέκουν την εικονική του πραγματικότητα.

Ζήλια. Μια άλλη κοινή ασθένεια.

Πολλές φορές ακούω να μου λένε ότι η ζήλια χωρίζεται σε διάφορα είδη. Ότι η ζήλια χρειάζεται. Κάποιοι την θεωρούν αποδεχτή και κάποιοι άλλοι ακόμα και απαραίτητη.
Στα μόνα είδη που νομίζω ότι μπορεί να χωρίσει κανείς την ζήλια είναι σε "ερωτική" και "προσωπική". Όπως και να το κάνουμε όμως σε κάθε περίπτωση η βάση της ζήλιας είναι η σύγκριση.
Η ερωτική ζήλια είναι γνωστή. Η ζήλια αυτή απευθύνεται στο αντικείμενο του πόθου μας και αφορά την σύγκριση του εαυτού μας με τους άλλους. Η διάθεση μας να κατέχουμε ολοκληρωτικά το αντικείμενο του πόθου μας είναι τέτοια που προκειμένου να είναι μαζί μας προτιμούμε να μην το αφήσουμε να έχει μέτρο σύγκρισης καταρχήν και επιλογή κατά δεύτερο. Η σύγκριση με όλους τους άλλους θεωρείται άνιση και είναι προτιμότερο να αποφεύγετε. Αυτή είναι η στάση του ζηλιάρη ανθρώπου. Του ανασφαλή ανθρώπου. Καταλήγω λοιπόν ότι όσο λιγότερο ζηλεύουμε στις ερωτικές μας σχέσεις τόσο λιγότερο ανασφαλείς είμαστε.
Ο Ρόλαν Μπαρτ αναφέρει σχετικά με τον άνθρωπο που είναι ζηλιάρης.

Σαν ζηλιάρης υποφέρω τέσσερις φορές. Γιατί είμαι ζηλιάρης, γιατί τα βάζω με τον εαυτό μου που είναι ζηλιάρης, γιατί φοβάμαι ότι η ζήλια μου θα πληγώσει τον άλλον, γιατί αφήνω τον εαυτό μου να υποκύψει σε κάτι κοινότυπο. Υποφέρω από το γεγονός ότι είμαι αποκλεισμένος, βίαιος, τρελός και κοινός.

Η προσωπική ζήλια είναι αυτή που απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους που μπορεί να κατέχουν κάτι που εμείς δεν έχουμε. Και πάλι η βάση της είναι η σύγκριση αλλά αφορά κυρίως αγαθά και καταστάσεις. Κάποιος άλλος έχει καλύτερο σπίτι, άλλος έχει πιο όμορφο σώμα, άλλος έχει περισσότερα χρήματα και άλλος πιο χαρισματική προσωπικότητα. Στην προσωπική ζήλια απλά δεν υπάρχει ο άλλος άνθρωπος, ο αποδέχτης αυτής της ζήλιας. Αυτός που υποφέρει είναι μόνο ο ίδιος ο ζηλιάρης.
Όλοι μας έχουμε υποφέρει κάποτε από ζήλια. Κάποιοι υποφέρουμε ακόμα. Και ίσως ζηλεύουμε και οι ίδιοι. Άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο. Το έχω ζήσει και το ζω, ευτυχώς αραιά και που πλέον. Σημασία έχει νομίζω να κατανοήσουμε ότι τίποτα καλό δεν βγαίνει από μια τέτοια στάση. Το αντίθετο συμβαίνει μάλιστα...
Picture from: http://impression.alloilpaint.com/gauguin/

Healing tears

Έχω την αίσθηση ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ξεχάσει την χρησιμότητα των δακρύων.

Δακρύζω πολύ εύκολα. Είτε όταν γελάω, είτε όταν πληγώνομαι, με το παραμικρό σχεδόν. Μερικές φορές καταντάει κουραστικό όμως έχω μάθει να ζω με αυτό...

Ο πιο πολύς κόσμος όμως δεν είναι έτσι... Για την ακρίβεια οι περισσότεροι κάνουν τον τροχονόμο στα δάκρυα ανάλογα με τι επιτρέπει ή όχι το εγώ τους. Θεωρούν ότι δεν είναι ευεργετικό το να κλαίει κανείς και δεν σκέφτονται καν την περίπτωση να είναι για καλό.

Τα δάκρυα όμως δεν έχουν τίποτα να κάνουν με τον πόνο ή την ευτυχία. Είναι απλά ένα ξεχείλισμα για οτιδήποτε είναι πολύ έντονο, πολύ αβάσταχτο για να το κρατήσουμε μέσα μας. Τα δάκρυα βγαίνουν όταν το είναι μας έχει γεμίσει. Με οτιδήποτε και αν είναι. Είτε με ευδαιμονία είτε με πίκρα. Ας τα απολαύσουμε αντί να τα κρατάμε μέσα μας...

Για την Μ. με όλη μου την καρδιά.

Τα συναισθηματικά μας όρια.

Σκεφτόμουν τις προάλλες ότι, σε οτιδήποτε νιώθουμε μοιάζει να έχουμε βάλει ένα όριο. Ίσως έχει να κάνει με μια φυσική μας άμυνα όσον αφορά την διαχείριση των συναισθημάτων μας. Το υπερβολικά πολύ είναι πάντα πιο δύσκολο να το αντιμετωπίσουμε από το μέτριο.

Όταν θυμώνουμε, θυμώνουμε μέχρι κάποιου σημείου. Όταν είμαστε λυπημένοι , λυπόμαστε μέχρι κάποιου σημείου επίσης. Όταν κάνουμε έρωτα , αφήνουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να νιώσει την ευχαρίστηση πάλι μέχρι ενός σημείου.

Θυμάμαι κάτι που μου είχε πει ένας φίλος μου πολύ παλιά και αφορούσε την ερωτική σχέση που είχε με μια γυναίκα τότε. Μου είχε πει ότι αυτή η γυναίκα δεν μπορούσε με τίποτα να έρθει σε οργασμό αν προηγουμένως δεν είχε πιει αλκοόλ ή δεν είχε κάνει κάποιο τσιγαριλίκι. Μου φάνηκε παράξενο τότε όταν άκουσα για τις θαυματουργές ιδιότητες του ποτού και του χασίς! Μιας και η κοπέλα ούτε αλκοολική ήταν ούτε ναρκομανής, καταλαβαίνεται ότι τα συγκεκριμένα σκευάσματα βοηθούσαν στο να χαλαρώσουν λίγο οι αισθήσεις και να ξεπεραστούν για λίγο αυτά τα όρια.

Όλα όσα νιώθουμε τα σταματάμε σε ένα συγκεκριμένο σημείο που έχει θέσει ο καθένας μας για τον εαυτό του. Αλλά αυτό το «σταμάτημα» δεν το επινοήσαμε μόνοι μας. Στην ουσία μεγαλώσαμε με αυτό. Αυτό μας έμαθαν να κάνουμε από πολύ νωρίς. Επειδή δεν έχουμε πραγματικά όρια. Είναι μια ψευδαίσθηση. Και κάπως έτσι το εύρος των συναισθημάτων μας μοιάζει τόσο μικρό πολλές φορές.
Και φυσικά απορρίπτουμε δια παντός τα «άσχημα» συναισθήματα. Μια γενική μανία να καταπολεμήσουμε την λύπη, τον θυμό, την ζήλια, ντροπή κτλ. Σαν να είναι μια κάποια αρρώστια. Σαν να μην είναι μέρος της ζωής μας. Σαν να μην παίζουν και αυτά το ρόλο τους. Και αναρωτιέμαι μήπως αποφεύγοντας να νιώσουμε τα πάντα, καλά και κακά, σε όλο τους το μεγαλείο, λέω μήπως γινόμαστε όλο και πιο αδύναμοι?

Ο καθρέφτης της σχέσης μας...

Όταν ενώ μιλάω ήρεμα και ο άλλος καταλήγει να υψώνει την φωνή του αμέσως μου χτυπάει καμπανάκι και ρωτάω για ποιον λόγο εξάπτεται. Όταν μου απαντάει " εσύ με κάνεις και θυμώνω" , τότε διαπιστώνω πόσο εύκολο είναι να ρίχνουμε τις ευθύνες αλλού συνέχεια.

Κανείς δεν μπορεί να μου δημιουργήσει ενοχές λέγοντας μου " εσύ με κάνεις έτσι" . Ο δρόμος είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα. Θέλω να ζω ήρεμα και χαίρομαι πολύ που κατάφερα να είμαι πρώτα απ΄ όλα εγώ ήρεμη. Δεν μπορώ να ανέχομαι τις φωνές, τα νεύρα και τα ξεσπάσματα άλλων. Όποιος και να είναι αυτός. Όταν αντιλαμβάνομαι κάτι τέτοιο ρωτάω ηρεμότατα γιατί συμβαίνει. Και περιμένω αν μη τι άλλο, να το συνειδητοποιήσει και ο άλλος και να κάνει κάτι γι΄ αυτό.

"Αυτό είναι ένα πρόβλημα που προσπαθούν πάντα να λύσουν οι εραστές και δεν μπορούν. Αυτό που επαναλαμβάνουν συνεχώς είναι : « Είμαι τόσο ωραίος άνθρωπος αλλά εσύ με κάνεις να φαίνομαι τόσο άσχημος.»

Κανένας δεν σε κάνει να φαίνεσαι άσχημος. Είσαι άσχημος. Λυπάμαι αλλά έτσι είναι. Να ευγνωμονείς τον άλλον που σε βοηθάει να δεις το πρόσωπο σου."

Osho

Ολοκληρωτικό δόσιμο ή όχι?

Ισχύει αυτό που διάβασα κάπου, ότι «οι άλλοι δεν είναι ποτέ τόσο ερωτευμένοι ούτε τόσο αδιάφοροι όσο νομίζουμε»... Πως μπορούμε όμως να ξέρουμε όταν ο καθένας μας κρατάει ένα κομμάτι του εαυτού του ερμητικά κλειστό? Απλά δεν το ξέρουμε και όλοι βαδίζουμε στα τυφλά.

Οι σχέσεις έχουν πολλά σκαμπανεβάσματα και του καθενός μας τα όρια είναι διαφορετικά. Αυτό όπως που διαπίστωσα από την δική μου εμπειρία είναι ότι αυτά τα όρια μπορούν να είναι πολύ ελαστικά μερικές φορές. Ο καθένας μας κινείται μέχρι βαθμό που τον "παίρνει". Όμως πως μπορούμε να ξέρουμε σε ποιο ακριβώς σημείο σπάει το σκοινί?

Ο καθένας μας κρατάει μερικά πράγματα για τον εαυτό του και μόνο. Δεν δίνετε ολοκληρωτικά στον άλλον. Είναι ένας τρόπος αυτοπροστασίας. Αλλά μήπως έτσι χάνουμε όλη την ουσία του να νιώσουμε το κάθε τι σε όλη του την ένταση?

Μου ήρθε στο νου τώρα ένα απόσπασμα από τον Λύκο της Στέπας του Έσσε "… Κοντολογίς ο στόχος του είναι να βρει μια θέση ανάμεσα στις δύο ακραίες περιοχές, σε μια εύκρατη ζώνη, χωρίς βίαιες καταιγίδες και θύελλες. Και αυτό το πετυχαίνει έστω και αν το κόστος είναι να χάνει την ένταση των συναισθημάτων, που μόνο μια ζωή χωρίς περιορισμούς μπορεί να προσφέρει. "

Σκέφτομαι την δική μου σχέση, και διαπιστώνω ότι απέχει πολύ από αυτό που ήλπιζα στην αρχή να ήταν. Τι ήλπιζα να ήταν; Ολοκληρωτική. Υπάρχει όμως τέτοια σχέση? Μπορεί να διαρκέσει? Παρηγορώ τον εαυτό μου με το ότι είναι ουτοπική μια τέτοια ελπίδα. Δεν ξέρω για εσάς αλλά δεν έχω ζήσει όπως και δεν έχω συναντήσει σε άλλους μια τέτοια σχέση. Ακόμα και οι φαινομενικά αξιοζήλευτες σχέσεις έχουν τα αδύνατα τους σημεία...

Πως μπορεί να ξέρει όμως κανείς τι αξίζει τον κόπο αν δεν μπορεί να έχει μέτρο σύγκρισης?

Γιατί οι «άλλοι» είναι ο καθρέφτης μας?

Αναρωτιέμαι πολλές φορές... γιατί εξαρτάται τόσο πολύ η ψυχολογία μας από τους άλλους. Μια λέξη αρκεί για να με ρίξει στα τάρταρα και επίσης μία για να με κάνει να αισθάνομαι το λιγότερο βασίλισσα όλων. Φυσικά τίποτα από τα δύο δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα.

Ακόμα και αν αυτή η λέξη είναι τόσο σκληρή και με μειώνει στα μάτια των άλλων, και θολώνει ίσως και τα δικά μου τα μάτια, παρόλα αυτά δεν μπορεί στην πραγματικότητα να με ρίξει χαμηλά εκτός και αν εγώ η ίδια το πιστέψω ότι μπορεί να γίνει.

Ακόμα και αν αυτή η λέξη με εκθειάζει τόσο που μου δίνει την εντύπωση ότι είμαι εγώ και άλλη όμοια μου δεν έχει, ακόμα και τότε, αυτή η λέξη δεν θα έχει την ίδια δύναμη να με κάνει να αισθανθώ τόσο high εκτός και αν ίδια αφήσω τον εαυτό μου να το πιστέψει.

Η ψυχολογία του καθενός μας έχει μέσα του το χαμηλότερο σημείο που μπορεί να βρεθεί και το υψηλότερο. Και αυτός που κάνει την διαφορά είναι πάντα ο «άλλος».

Διαπιστώνω όμως ότι όλα όσα κάνουμε σχεδόν τα κάνουμε για τους άλλους. Γιατί είναι ο καθρέφτης μας.

Τα χρήματα που κερδίζουμε από την δουλειά του ο καθένας μας τα χρησιμοποιούμε κυρίως για να κερδίσουμε πόντους στα μάτια των άλλων.

Την εμφάνιση μας την προσέχουμε περισσότερο για να διακρίνουμε εκείνη την γεμάτη ικανοποίηση ματιά έστω και από κάποιον τελείως άγνωστο μας.

Η συμπεριφορά μας είναι τέτοια για να μην προκαλέσουμε τους άλλους. Για να επιβραβευτούμε για αυτήν.

Όλα για τους άλλους. Τους δίπλα, τους πολύ δίπλα, αλλά ακόμα και για τους άγνωστους άλλους.

Και όλα αυτά για να μην μείνουμε μόνοι. Πόσο τρομάζει η μοναξιά...

Χωρίς μνήμη δεν υπάρχει θλίψη...

Εχθές το απόγευμα έφτασε στα αφτιά μου η είδηση ενός θανάτου.
Πάντα έλεγα ότι ο θάνατος δεν είναι τίποτα για αυτόν που πεθαίνει. Είναι μια δοκιμασία για αυτούς που μένουν πίσω. Η μόνη εξαίρεση τα παιδιά. Σκέφτομαι το πώς αντιμετωπίζουν τα μικρά παιδιά τον θάνατο. Ούτε καν τα αγγίζει σχεδόν.

Θυμάμαι τον εαυτό μου όταν ήμουν μικρή. Είχα την τύχη να ζήσω και με τους γονιούς των παππούδων και των γιαγιάδων μου. Όταν ήμουν μικρό με έστελνε η μαμά μου να τους πάρω διάφορα πράγματα. Την μια με έστελνε να τους πάρω φρέσκο ψωμί που είχε ζυμώσει, την άλλη φαγητό που είχε φτιάξει (μαζί με οδηγίες που να τους τον βάλω και πότε να το φάνε) την άλλη διάφορα ζαρζαβατικά από τον κήπο (αυτό ήταν και το πιο δύσκολο για μένα γιατί η τσάντα μου έπεφτε λίγο βαριά). Αφού τους τα άφηνα, καθόμουν και τους έκανα παρέα.

Μια μέρα σταματούσε αυτό το πήγαινε έλα. Κάποιος «έπεφτε» στο κρεβάτι από γηρατειά. Τότε αναλάμβαναν αυτά τα πράγματα και άλλα τόσα όπως καταλαβαίνω τώρα πια, οι «μεγάλοι». Και μετά από λίγο καιρό ερχόταν η ανακοίνωση ότι ο παππούς ή η γιαγιά πέθανε.

Θυμάμαι ότι δεν είχα θλίψη. Δεν τους αγαπούσα μήπως; Δεν στεναχωριόμουν όμως. Δεν είχα καθόλου συναίσθηση του τι είναι ο θάνατος. Εξάλλου όση παρέα και αν κάναμε ήταν σαν να μην επικοινωνούσαμε καθόλου… γιατί εκείνων το μυαλό έφευγε πια από αυτόν τον κόσμο και το δικό μου έμπαινε όλο και περισσότερο μέσα. Δεν υπήρχε περίπτωση να συναντηθούμε τότε.

Μετά από μερικές μέρες ο παππούς και η γιαγιά ήταν μέσα στο μυαλό μου σαν όμορφες αναμνήσεις μιας άλλης ζωής που τέλειωσε ανεπιστρεπτί και παραμένουν έτσι μέχρι σήμερα.

Βλέπω τα βαφτιστήρια μου. Η μικρή είναι τώρα στα 8 και ο αδερφός της στα 5. Η γιαγιά τους μια γυναίκα γλυκιά, χαμογελαστή πρόθυμη να τα πάρει βόλτα, να τα νταντέψει κάθε στιγμή, που όποτε την έβλεπα μαζί τους είχα την αίσθηση ότι μια τόσο καλή γιαγιά δεν θα μπορούσε παρά να είναι μεγάλη απώλεια για αυτά αν την έχαναν. Οταν πριν ένα χρόνο συνέβη εγώ στεναχωρήθηκα που την έχασαν. Η μαμά τους στεναχωρήθηκε και έκλαψε για την απώλεια της γιαγιάς της. Αλλά για τα παιδιά συνέβη ακριβώς το ίδιο με μένα όταν ήμουν παιδί. Δεν υπήρξε θλίψη. Δεν υπήρχε μνήμη.