To be or not to be (married!)

Ένας άντρας πήγε στον Σωκράτη και τον ρώτησε.
"Θα ήθελα να παντρευτώ. Είμαι νέος. Τι προτείνεις, γιατί έχω ακούσει πολλές ιστορίες για την γαμήλια ζωή σου. Είσαι ο πιο έμπειρος άνθρωπος σχετικά με τον γάμο. θέλω τις συμβουλές σου. Τι θα έπρεπε να κάνω; Τι είναι πιο απολαυστικό;"
Ο Σωκράτης του είπε: "Καλύτερα θα ήταν να παντρευτείς"
Ο νέος τότε του είπε: "Με μπερδεύεις!"
Και ο Σωκράτης είπε: "Δεν χρειάζεται να μπερδεύεσαι, είναι απλό. Αν πάρεις μια γυναίκα σαν την δικιά μου, θα γίνεις μεγάλος φιλόσοφος. Από την άλλη αν πάρεις μια καλή σύζυγο, θα γίνεις ευτυχισμένος. Και στις δύο περιπτώσεις κερδισμένος θα βγεις. Παντρέψου!"

Αφιερωμένο στον Ασκάρ που είναι αμετανόητος εργένης και του αρέσουν οι ιστορίες με τον Σωκράτη!

Μυστικά, αλήθειες & ψέματα...

Μυστικά, αλήθειες...

Είναι πολύ λυπηρό να βλέπεις τις φλόγες του φόβου και της άγνοιας να καίνε έτσι άσκοπα και ανελέητα ο,τι οι φλόγες του πάθους δρόσιζαν και πότιζαν μέσα στην έρημο της μοναξιάς. Της μοναξιάς μιας αγάπης που αμβλώθηκε πριν καλά καλά γεννηθεί...

Είναι κρίμα να θάβεις τον εαυτό σου μέσα στη λάσπη που έφτιαξες για να χτίσεις κάτι που θα 'θέλες να κρατήσει για πάντα...

Είναι κρίμα να προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι η αγάπη πιέζει ασφυκτικά την ελευθερία σου όταν αυτήν την έχεις εδώ και πολύ καιρό δεσμεύσει στο βωμό της σταθερότητας και της αναλγησίας έτοιμη προς σφαγή καθημερινά λίγο λίγο....

Είναι κρίμα να αφήνεις τις αλλαγές σου να επηρεάζουν την κρίση σου από τον φόβο ότι δεν θα τις αντέξεις...

Είναι κρίμα να θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό την μία μέρα γιατί βρήκες τον άνθρωπο που πιστεύεις ότι σε ζωντανεύει πίσω από το γυαλί του ενυδρείου που ζεις και σου δείχνει την ανοιχτή θάλασσα...
και την αμέσως επόμενη να τον κατηγορείς ότι προσπαθεί να σε ρίξει στα δόντια του καρχαρία που λέγεται άγνωστο...

Είναι κρίμα να στρουθοκαμηλίζεις στην έρημο για να μην αντιμετωπίσεις τις φοβίες σου , όπως επίσης κρίμα είναι να κατηγορείς ένα χαμαιλέοντα γιατί αλλάζει χρώματα όταν η φύση του είναι αυτή και δεν το έκρυψε ποτέ από το ταίρι του ακόμη και αν αυτό δεν τον βλέπει.....

... και ψέματα...
Δεν άλλαξα εγώ μωρό μου...

Εσύ αλλάζεις...

Θέλω να είμαι μαζί σου στην δύσκολη φάση που περνάς γιατί σε θέλω σε πονώ και σε σκέφτομαι ασταμάτητα καθημερινά...

Απλά θέλω να με θέλεις...

Αν η φροντίδα σου προς μια σχέση περιορίζεται καθημερινά σε 2 μηνύματα από το κινητό τότε σημαίνει ότι δεν την χρειάζεσαι...

Είναι κρίμα να κλειδώσεις κάτι ζωντανό που σε αγαπάει...

Αν δεν το αντέχεις... μην πληγώνεις άλλο τον εαυτό σου και αυτόν που επίσης θεωρεί τον εαυτό του τυχερό που σε βρήκε ακόμη και αν δεν σου το έχει πει...

Θέλω να ξέρεις πως μου λείπεις πολύ περισσότερο από τον πρώτο καιρό απλά όσο μου δίνεις κάτι από εσένα τόσο πιο εύκολα εθίζομαι σε εσένα...

Σε θέλω καθημερινά όλο και πιο πολύ... Δεν το αντέχεις όμως...
Κάπου, κάπως, κάποτε...

Photo from: http://www.angelartist.com

Μικρή διαφορά

Ένας Βασιλιάς της Ανατολής είδε φοβερό όνειρο πως έπεσαν όλα τα δόντια του. Στεναχωρημένος, φώναξε τον ερμηνευτή των ονείρων. Εκείνος άκουσε τον Βασιλιά και με ανησυχία είπε:
- Βασιλιά μου! πρέπει να σου πω τη θλιβερή είδηση. Θα χάσεις τον έναν μετά τον άλλον, όλους τους συγγενείς σου.
Αυτά τα λόγια προκάλεσαν την οργή του Βασιλιά που διέταξε να τον ρίξουν στην φυλακή και έδωσε διαταγή να φέρουν άλλον ερμηνευτή, ο οποίος άκουσε το όνειρο και είπε:
- Ω! Βασιλιά μου είμαι ευτυχισμένος που μπορώ να σου ανακοινώσω την χαρμόσυνη είδηση. Θα ζήσεις πιο πολύ απ' όλους τους συγγενείς σου.
Ο Βασιλιάς ικανοποιήθηκε και γενναιόδωρα πλήρωσε για αυτό το προμάντεμα. Οι αυλικοί ήταν αμήχανοι και ρώτησαν τον μάντη:
- Εσύ είπες περίπου τα ίδια που είπε και ο καημένος ο συνάδελφός σου. Γιατί τότε εκείνος είναι τιμωρημένος, ενώ εσύ βραβευμένος;
- Ναι πραγματικά. εμείς ερμηνεύσαμε ίδια το όνειρο, όμως όλα εξαρτώνται όχι απ' αυτό που είπες, αλλά, πώς το είπες.
Photo from: http://www.absolutearts.com

H "φυλακή" μας...

Ο διευθυντής των φυλακών Ελίτ ξεναγούσε ένα δησιογράφο στην καινούργια του πρότυπη φυλακή.

"Νέε μου", είπε ο διευθυντής, "αυτό που βλέπεις είναι ό,τι πιο μοντέρνο στις φυλακές. Αν πετύχει, όλες οι υπόλοιπες θα διαμορφωθούν σύμφωνα με αυτήν εδώ".
"Παρατήρησα ότι έχετε ωραιότατα γήπεδα του τένις και πισίνες", σχολίασε ο ρεπόρτερ.
"Και μοκέτα από τοίχο σε τοίχο σε κάθε κελί", πρόσθεσε ο διευθυντής. "Δεν τα αποκαλούμε όμως κελιά πλέον, αλλά μονάδες".
"Πολύ ωραίες έγχρωμες τηλεοράσεις σε κάθε μονάδα".
"Κι αυτά δεν είναι όλα. Έχουμε ένα τεράστιο θέατρο, όπου δίνουν παραστάσεις κάθε εβδομάδα οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες".
"Μου αρέσει ιδιαίτερα η αίθουσα της καντίνας με τις θεαματικές τοιχογραφίες".
"Εννοείται την τραπεζαρία μας. Οι κρατούμενοι παραγγέλνουν αλα καρτ και οι σπεσιαλιτέ του σεφ μας είναι μοναδικές."
"Το πιο εντυπωσιακό πράγμα που πρόσεξα," σχολίασε ο δημοσιογράφος, "είναι ότι δεν υπάρχουν κάγκελα ή φράχτες και σχεδόν καθόλου φρουροί".
"Αυτό συμβαίνει γιατί κανένας δεν θέλει να αποδράσει", είπε χαμογελώντας ο διευθυντής.
"Και με ποιον τρόπο μπορεί κανείς να μπει σ' αυτό το θέρετρο;" ρώτησε ο δημοσιογράφος.

Μείνε πιστός στον εαυτό σου.

Στο Ταλμούδ, λένε, ότι μετά τον θάνατο σου, ο θεός θα σου πει: Σου έδωσα πάρα πολλές ευκαιρίες να είσαι ευτυχισμένος. Γιατί δεν τις πήρες;

Αυτό είναι στ' αλήθεια τρυφερά όμορφο. Εσύ θα είσαι υπεύθυνος μόνο για εκείνες τις ευκαιρίες που σου ήταν διαθέσιμες και τις έχασες.

Μείνε πιστός στον εαυτό σου
- αυτή είναι η μοναδική πίστη που χρειάζεται -
και όλα θα πάνε καλά.

Photo from:http://www.heritagesart.com

Όρκος στον θεό

Ένας άνθρωπος βασανισμένος απ’ τις αποτυχίες έδωσε όρκο μπροστά στο Θεό, πως αν οι κακουχίες θα τον αφήσουν θα πουλήσει το σπίτι του και όλα τα λεφτά θα τα δωρίσει στους φτωχούς.
Πολύ σύντομα τα πράγματα άλλαξαν και έγινε πλούσιος. Θυμήθηκε και τον όρκο του, όμως δεν ήθελε να χάσει τόσα λεφτά. Σκέφτηκε και βρήκε τη «λύση».
Ανακοίνωσε, ότι πουλάει το σπίτι του, όμως μόνο με τη γάτα του.
Για το σπίτι ζητούσε 10 χιλιάδες δραχμές, αλλά για τη γάτα 50 εκατομμύρια δραχμές. Σε λίγο βρέθηκε και πελάτης που αγόρασε το σπίτι και τη γάτα.
Τα 10 χιλιάδες που πήρε για το σπίτι τα έδωσε στους φτωχούς και τα 50 εκατομμύρια για τη γάτα, τα κράτησε για τον εαυτό του.

Έμπλεξα τις λέξεις και τα μπούτια μου!

Ξυπνώ το πρωί έτοιμη για αναχώρηση. Ένα σακίδιο στην πλάτη με τα απαραίτητα και βουρ για το καραβάκι. Είμαι ενθουσιασμένη. Είναι καλοκαίρι. Η πιο αγαπημένη μου εποχή. Ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο μαζί ΤΟΥ. Δεν μας χωρίζουν παρά μερικές ώρες ταξιδιού. Το αεράκι φυσάει απαλά και ο ήλιος ξεπροβάλει σιγά σιγά... Στην προβλήτα μια καντίνα σερβίρει ζεστές τυρόπιτες, κρέπες, κρουασάν και φρέσκο παγωτό. Παίρνω ο παγωτάκι μου και ξεκινάω. Εξάλλου σε λίγο, ο ήλιος θα λάμπει πάνω από το κεφάλι μου και το παγωτό είναι η πιο κατάλληλη αυταπάτη για να μην τον νιώθεις να σου καίει την μύτη. Το καραβάκι ξεκινάει. Όμως όσο ανοίγεται στο πέλαγος φυσάει όλο και πιο δυνατά. Κουνάει. Το στομάχι μου με προδίδει. Ίσως τελικά το σαββατοκύριακο δεν είναι τόσο εξαιρετικό όσο υπολόγιζα ότι θα είναι. Νιώθω ναυτία. Ανακατεύομαι. Θυμάμαι ένα φαρμακοποιό μια φορά σε ένα άλλο κουνημένο ταξίδι. Μην κοιτάς μου έλεγε την πλώρη του καραβιού που πάει πάνω κάτω. Θα ζαλιστείς. Να κοιτάς ψηλά στον ουρανό. Είχε δίκιο... Έκανα προσπάθεια να μην αφήνω την ματιά μου να πέφτει χαμηλά. Δεν ήταν εύκολο. Κουνούσε όλο και πιο πολύ. Υπομονή έλεγα μέσα μου. Λίγο ακόμα θέλει. Σε λίγο θα ΤΟΝ δω.
Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι όταν θα τον δω θα έχω τα μαύρα μου τα χάλια μετά από τόσες ώρες να ταλαντεύομαι σαν το εκκρεμές! Η αγωνία με λούζει. Πως να είμαι άραγε τώρα έτσι κάτωχρη από την ζάλη? Θα απογοητευτεί από αυτό που θα δει. Τι να κάνω? Τι μπορώ να κάνω? Τίποτα. Η παραμικρή παρέκκλιση της ματιάς μου και της σκέψης μου με έκανε να κιτρινίζω όλο και περισσότερο. Μα, ναι. Επιτέλους. Να την η στεριά. Φαίνεται. ήδη. Το καραβάκι κόβει ταχύτητα. Είναι θέμα λίγων λεπτών πια να πλησιάσει το λιμάνι. Κοιτώ γύρω μου και βλέπω τους άλλους επιβάτες να μαζεύουν τα πράγματα τους. Θυμάμαι ότι έχω και δικά μου πράγματα και ψάχνω να τα εντοπίσω με την ματιά μου να περιπλανιέται τριγύρω μου. Μένω να κοιτάζω το λιωμένο παγωτό που βρίσκεται αφημένο λίγο πιο πέρα. Δεν ήταν γραφτό να το απολαύσω. Ούτε αυτό ούτε το ταξίδι.
Το καραβάκι έχει ήδη δέσει εν τω μεταξύ. Σηκώνω τα μάτια μου και κοιτάζω στην στεριά. Οι επιβάτες κατεβαίνουν και ΤΟΝ βλέπω να με περιμένει χαμογελώντας μου γλυκά. Ξέχασα το χρώμα μου. Ξέχασα την ζάλη μου. Ξέχασα το καλειδοσκόπιο που του είχα πάρει για δώρο. Ξέχασα τα πάντα όταν ΤΟΝ είδα...

Την πάσα μου την έκανε ο Gb Winzip. Του είπα ότι η φαντασία μου είναι ανύπαρκτη και ως εκ τούτου το δημιουργήμα μου θα ήταν για πέταμα. Τέλος πάντων. Δεν έγινε και τίποτα. Παρακαλώ μην κρίνετε αυστηρά την καλλιτεχνική φλέβα που ΔΕΝ με διακρίνει στα σίγουρα! Εξάλλου ένα παιχνίδι είναι ΚΑΙ αυτό.


Η πέντε λέξεις που επιλέγω εγώ τώρα είναι οι εξής: πλημμυρισμένος, ξάστερος, λυτρώνω, κατασπαράζω, λαχτάρα.
Και τις κάνω πάσα με την σειρά μου στους:
Synas η οποία μόλις είδα έχει ήδη πάρει πάσα από την 3 parties a day με άλλες λέξεις! Καθήκον εξετελεσθει εκτός και αν έχει όρεξη να γράφει κατά παραγγελία! Εγώ πάντως θα ήθελα να διαβάσω κι άλλα!
Blogaki
Crucial Chaos
Ladybug
Thrass

Καλή τύχη! Και μην με βρίζετε!!

Ζούμε για να ελπίζουμε...

Ο διευθυντής του ασύλου ξεναγούσε έναν επισκέπτη.

Ένας τρόφιμος καθόταν στεναχωρημένος σε μια γωνιά και ο διευθυντής εξήγησε στον επισκέπτη ότι αυτός ο άνθρωπος είχε τρελαθεί επειδή δεν παντρεύτηκε τη γυναίκα που αγαπούσε.

Ύστερα από λίγο έφτασαν σε ένα κελί, ο τρόφιμος του οποίου ούρλιαζε, προσπαθούσε να σπάσει τα κάγκελα, χτυπούσε το στήθος του και τραβούσε τα μαλλιά του.

Ο διευθυντής εξήγησε ότι αυτός ο άνθρωπος είχε τρελλαθεί επειδή παντρεύτηκε τη γυναίκα που δεν μπόρεσε να παντρευτεί ο προηγούμενος ασθενής.

Ο πρώτος όμως κρατούσε τη φωτογραφία της αγαπημένης του πάνω στην καρδιά του και ήταν ευτυχισμένος μέσα στην τρέλα του, ενώ ο δεύτερος χτυπούσε το κεφάλι του στα κάγκελα!

Τυχεροί είναι οι εραστές που δεν έχουν αποκτήσει τους αγαπημένους τους!

Το δικό μας κομμάτι ουρανού

Υπήρχε ένα σπουργιτάκι που, όταν άκουγε τη βροντή της θύελλας, ξάπλωνε στη γη και σήκωνε τα μικροσκοπικά πόδια του προς τον ουρανό.
– Γιατί το κάνεις αυτό; το ρώτησε μια αλεπού.
Για να προστατέψω τη γη, που έχει τόσα ζωντανά πλάσματα! απάντησε το σπουργιτάκι. Σηκώνω τα πόδια μου για να συγκρατήσω τον ουρανό, σε περίπτωση που φανούμε άτυχοι και ο ουρανός πέσει πάνω μας.
– Τα καχεκτικά ποδαράκια σου να συγκρατήσουν τον απέραντο ουρανό;! με απορία και ειρωνεία ρώτησε η αλεπού.
– Ο καθένας εδώ κάτω στη γη έχει το δικό του κομμάτι ουρανού να συγκρατήσει, απάντησε το σπουργίτι.

Οι τρεις αλήθειες...

Ένας άνθρωπος αιχμαλώτισε ένα καναρίνι, που του είπε:
- Τι θέλεις από μένα Δες τα ισχνά πόδια μου και το μικροσκοπικό κεφάλι μου. Τι μπορείς να πάρεις από μένα Δώσε μου την ελευθερία μου και θα σου πω τρεις χρήσιμες αλήθειες.
- Τρεις αλήθειες
- Ναι. Άκουσε με καλά. Θα σου πω την πρώτη ενώ με κρατάς στο χέρι σου. Θα σου πω τη δεύτερη όταν θα είμαι ασφαλές πάνω σ' ένα κλαδί. Θα σου πω την τρίτη όταν θα έχω φτάσει στην κορυφή αυτού του λόφου.
- Εντάξει, είπε ο άνθρωπος, πες μου την πρώτη.
Τότε το καναρίνι του είπε:
- Αν χάσεις κάτι, ακόμα κι αν είναι τόσο πολύτιμο όσο η ζωή σου, μη λυπηθείς γι' αυτό ούτε στιγμή.
Ο άνθρωπος κράτησε το λόγο του και άνοιξε το χέρι του. Το καναρίνι πέταξε σ' ένα κλαδί, απ' όπου είπε τη δεύτερη αλήθεια:
- Αν σου πουν κάτι παράλογο, μην το πιστέψεις πριν σου το αποδείξουν!
Το πουλί πέταξε μέχρι την κορυφή του λόφου.
- Ποια είναι η τρίτη αλήθεια ρώτησε ο άνθρωπος.
- Είναι, πως στο κορμί μου υπάρχουν δυο υπέροχα κοσμήματα που ζυγίζουν πολύ. Αν με είχες σκοτώσει, τώρα θα ήταν δικά σου.
Ο άνθρωπος έπεσε κάτω απογοητευμένος και δάγκωσε το δάχτυλό του μέχρι να ματώσει. Εκείνη τη στιγμή άκουσε το πουλί που γελούσε. Σηκώθηκε και το ρώτησε γιατί γελάει.
- Είσαι ανόητος, του είπε το πουλί, σου είπα πρώτα να μη λυπηθείς ποτέ για κάτι που έχασες. Εσύ λυπήθηκες για τα κοσμήματα. Σου είπα μετά να μην πιστέψεις ποτέ έναν παραλογισμό, με κανέναν τρόπο. Σου είπα ότι έχω δυο κοσμήματα που ζυγίζουν πολύ κι εσύ το πίστεψες, παρόλο που όλο το κορμί μου είναι πολύ ελαφρύ.
Αντίο, είσαι ανόητος.

Ο μοναχός, η χήρα και το ποτό

Τις τελευταίες 2-3 βραδιές συνηθίζω αργά το βραδάκι να βάζω ένα ποτό στο ποτήρι μου να με συντροφεύει όση ώρα ασχολούμαι με τα blogs.
Το ξεκίνησα τυχαία και μου άρεσε πολύ σαν ιδέα γιατί διαπίστωσα ότι μου συμβαίνουν διάφορα ευεργετικά! Πρώτα απ' όλα με χαλαρώνει. Σε αντίθεση με άλλους που το ποτό τους βγάζει μαυρίλα εμένα μου βγάζει ευθυμία. Όπως και να είμαι.
Αλλά το βασικότερο πλεονέκτημα του να πιει κανείς ένα ποτό το βράδυ προτού κοιμηθεί είναι νομίζω (και θα το εκτιμήσουν αυτό πολύ οι γυναίκες φαντάζομαι) ότι ζεσταίνονται τα πόδια!!! Ναι!! Αυτά που είναι παγάκι όλη μέρα, αυτά που θέλουμε μουλωχτά μουλωχτά (μην πάθει και καμιά ανακοπή από το σοκ) να τα χώσουμε στα πόδια του συντρόφου μας για να ζεσταθούν, αυτά που για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε πρέπει να φορέσουμε κάλτσες! Ναι! Αυτά με ένα ποτάκι γίνονται φούρνος!
Δοκιμάστε το! Αλλά με μέτρο! Είπαμε. Ένα την βραδιά. Όπως σας αρέσει, ότι σας αρέσει!

Oι υπόλοιπες ευεργετικές ιδιότητες του αλκοόλ είναι φανερές στο ανέκδοτο παρακάτω! Έχετε το νου σας!

Ένας μοναχός μια νύχτα χτύπησε την πόρτα του σπιτιού όπου ζούσε μια χήρα:
- Σε παρακαλώ, άφησε με να διανυκτερεύω στο σπίτι σου.
- Εντάξει, όμως πρέπει ή να σφάξεις τον τράγο, ή να κάνεις έρωτα μαζί μου, ή να πιεις κρασί. Διάλεξε.
Ο μοναχός σκέφτηκε: "Δεν μπορώ να σφάξω τον τράγο, είναι φόνος, δεν πρέπει να κοιμηθώ μαζί της, είναι μεγάλη ιεροσυλία, θα πιω κρασί, είναι το μικρότερο αμάρτημα".

Ο μονάχος ήπιε το κρασί και μετά εκτέλεσε και τις άλλες επιθυμίες της χήρας.

Σας θυμίζει κάτι;

Ξύλινο άγαλμα(παραβολή)

Ζούσε ένας φτωχός άνθρωπος αφοσιωμένος στον Βούδα, και είχε ένα πολύ παλιό και όμορφο ξύλινο άγαλμα του Βούδα, ένα αληθινό αριστούργημα. Ο άνθρωπος το φύλαγε σαν μεγάλο θησαυρό.
Μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα, ο άνθρωπος ήταν μόνος μέσα στην αχυρένια καλύβα του. Είχε μεγάλη παγωνιά κι ο άνθρωπος τουρτούριζε από το κρύο. Ένιωθε, ότι πλησιάζει η τελευταία του ώρα. Δεν είχε ούτε ένα ροκανίδι για ν' ανάψει φωτιά. Τα μεσάνυχτα, όταν ο άνθρωπος άρχισε να κοκαλιάζει από το κρύο, εμφανίστηκε μπροστά του ο Βούδας και είπε:
- Γιατί δε ρίχνεις στη φωτιά το άγαλμά μου;
Το ξύλινο άγαλμα βρισκόταν σε άλλη γωνιά δίπλα στον τοίχο. Ο άνθρωπος φοβήθηκε, σκέφτηκε πως είναι ο δαίμονας.
- Τι λες; Να κάψω το άγαλμα του Βούδα; Ποτέ!
Ο Βούδας γέλασε και είπε:
- Εάν με βλέπεις μέσα στο άγαλμα, τότε με χάνεις. Είμαι μέσα σου, όχι μέσα στο ξύλο. Δεν είμαι στο αντικείμενο προσευχής, είμαι μέσα σ' αυτόν που προσεύχεται. Εγώ τουρτουρίζω μέσα σου! Σε παρακαλώ, κάψε το άγαλμα!

Χαμένος χρόνος

Ο Βούδας ταξίδευε και συνάντησε μέσα στο δάσος έναν σκελετωμένο γιόγκα ολομόναχο σε μια καλύβα. Ο Δάσκαλος σταμάτησε και τον ρώτησε πόσο καιρό ζούσε εκεί ασκούμενος στην εγκράτεια.
- Ως 25 χρόνια, απάντησε ο γιόγκα.
- Και ποια δύναμη απέκτησες με αυτή τη μακροχρόνια και σκληρή άσκηση;
- Είμαι ικανός να διασχίσω το ποτάμι βαδίζοντας πάνω στο νερό, αποκρίθηκε περήφανα ο αναχωρητής.
- Δύστυχε, φίλε μου! είπε με οίκτο ο Βούδας. Έχασες τόσο πολύτιμο χρόνο για ένα τόσο ασήμαντο αποτέλεσμα…Ποιος ο λόγος; Ο βαρκάρης σε περνάει στην αντίπερα όχθη με πολύ μικρή αμοιβή!

Πασχίζουμε να μάθουμε, να κάνουμε αυτό, να κάνουμε το άλλο και ακόμα και αν δεν βρεθεί κάποιος να μας πει πόσο μάταιοι ήταν οι κόποι μας αυτοί, στο τέλος το αντιλαμβανόμαστε πλέον εμείς οι ίδιοι όταν γερνάμε.
Όπως ο παππούς μου... Που τώρα στα 80 τόσα του, νιώθει ότι έζησε μόνο ένα "μεσημέρι"...

Μια παλιά παραβολή για τον φόβο.

- Πού πας, ρώτησε ένας ταξιδιώτης όταν συνάντησε την Πανούκλα.
- Πάω στη Βαγδάτη, πρέπει να θανατώσω πέντε χιλιάδες ανθρώπους.
Μετά από μερικές μέρες ο άνθρωπος ξανασυνάντησε την Πανούκλα.
- Εσύ είπες ότι θα θανατώσεις πέντε χιλιάδες ανθρώπους, αλλά μετά από την επίσκεψή σου πέθαναν πενήντα χιλιάδες, την κατηγόρησε ο άνθρωπος.
- Όχι, είπε η Πανούκλα, εγώ θανάτωσα μόνο πέντε χιλιάδες, οι άλλοι πέθαναν από το φόβο.

Το κτηματολόγιο και οι Ιταλοί "κατακτητές"

Ακούω κάτι σενάρια κατά καιρούς για το κτηματολόγιο που θέλει να κάνει η Ελλάδα, έχω συμπληρώσει άπειρα Ε9 που υποτίθεται θα βοηθήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά φως δεν βλέπω. Δεν ξέρω τι ακριβώς έχουν στον νου τους να κάνουν.
Όταν ρώτησα πριν μερικά χρόνια ένα γνωστό μου που το πατρικό του είναι Πελοπόννησο μεριά πως καθορίζονται οι ιδιοκτησίες αφού δεν έχουν κτηματολόγιο, πως γίνονται τέλος πάντων οι αγοραπωλησίες και οι μεταβιβάσεις μου είπε το εξής αν και δεν ξέρω κατά πόσο ευσταθεί: Ότι αρκεί μια δικαστική διαμάχη για το εν λόγω ακίνητο (εικονική προφανώς) για να κατοχυρωθεί νομικά η ιδιοκτησία. Έμεινα κάγκελο φυσικά αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν το έψαξα περισσότερο. Δεν είχα και κανένα ενδιαφέρον επίσης μιας και η όποια περιουσία κατέχω βρίσκεται στην Ρόδο.
Θα ξέρετε φαντάζομαι ότι η Ρόδος είναι το μόνο (? με ερωτηματικό γιατί μπορεί να υπάρχει και άλλο που απλά δεν το ξέρω) μέρος πάνω σε ολόκληρη την Ελλάδα που έχει ολοκληρωμένο κτηματολόγιο και ο κάθε ιδιοκτήτης έχει στα χέρια του είτε κάποιο τίτλο είτε κάποιο πιστοποιητικό που αποδεικνύει την ιδιοκτησία του. Και αυτό φυσικά δεν το έφτιαξε καμιά Ελλάδα. Το έφτιαξαν οι Ιταλοί "κατακτητές¨ (Ο θεός να τους πει κατακτητές με τόσα έργα, υποδομή και πολιτισμό που άφησαν πίσω τους).
Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, ο παππούς μου, μου διηγήθηκε μια ιστορία σχετική. Τότε που φτιάχνανε το κτηματολόγιο, οι Ιταλοί είχαν στείλει επί τόπου έναν Ιταλό τοπογράφο μαζί με τον διερμηνέα του για να μετρήσει τις ιδιοκτησίες, να τις καταγράψει στο αρχείο του κτηματολογίου και να δώσει τους τίτλους ιδιοκτησίας στους ιδιοκτήτες. Τότε ο κόσμος ήταν πολύ φτωχός, έβγαζε τα προς το ζην από την καλλιέργεια γης και τα ζώα, και δεν έμενε ούτε καν σε χωριό αλλά σε μικρούς οικισμούς δίπλα στα χωράφια μέσα σε στάβλους. Σε ένα τέτοιο οικισμό πήγε ο τοπογράφος για να μετρήσει. Κάποιος από τους ιδιοκτήτες (που δεν ήταν ο μόνος) ήθελε να γράψει την περιουσία του αυτή σε ένα μοναστήρι. Ο τοπογράφος έμεινε έκπληκτος από αυτήν την επιθυμία, και έβαλε τον διερμηνέα να τον ρωτήσει ξανά, ποιος έκτισε τον στάβλο, ποιος φύτεψε και περιποιόταν τα δέντρα τριγύρω κτλ μήπως κάτι δεν κατάλαβε. Ο ιδιοκτήτης απάντησε ότι ήταν όλα δικά του δημιουργήματα, αλλά επέμενε να τα γράψει στο μοναστήρι. Ο τοπογράφος τότε ζήτησε από τον διερμηνέα να πει στον ιδιοκτήτη ότι αρνιόταν να το γράψει εκείνη την στιγμή και ότι του άφηνε περιθώριο έξι μήνες να το σκεφτεί καλά και όταν ερχόταν ξανά θα άκουγε την τελική του απόφαση. Έτσι μετά από έξι μήνες, έκανε αυτό που ήταν θέλημα του ιδιοκτήτη. Να γράψει δηλαδή την περιουσία του στην εκκλησία.
Το αποτέλεσμα ποιο ήταν? Τα ακίνητα αυτού του ιδιοκτήτη ( αλλά και πολλών άλλων) μεταβιβάσθηκαν στην εκκλησία της Ελλάδος η οποία ως «φιλάνθρωπος» που ήταν ( και είναι) μάζεψε την ακίνητη περιουσία, χωρίς να υπάρχουν άνθρωποι δικοί της να την εκμεταλλευτούν (μόνο κάτι παχιά ανθρωποειδή) και τελικά θέσπισε βαρβάτο μίσθωμα (για την ανέχεια της τότε εποχής) στους πραγματικούς ιδιοκτήτες, για να μπορούν και πάλι να καλλιεργούν τα "δικά " τους χωράφια. Έχετε να πείτε κάτι για το πόσο ανίκητη είναι η βλακεία?

Η ευθεία γραμμή

Μια φορά ο Βασιλιάς Ακμπάρ χάραξε μια ευθεία γραμμή και ρώτησε τους υπουργούς του:
- Πώς μπορείτε να κάνετε αυτή τη γραμμή πιο μικρή χωρίς να την αγγίξετε.
Ο υπουργός Μπιρμπάλ, ένας απ' τους πιο σοφούς ανθρώπους του κράτους, πλησίασε και χάραξε δίπλα μια άλλη γραμμή πιο μακριά κι έτσι υποτίμησε την αξία της πρώτης γραμμής.

----------------------------------------------------------------------------------------------

Η ευχαρίστηση του να κυβερνάς θα πρέπει σίγουρα να είναι εξαιρετική αν μπορούμε να κρίνουμε από τους τόσους πολλούς που θέλουν να κυβερνήσουν.
Βολτέρος

Το κουτί

Ένας κινέζος δάσκαλος είχε ένα Αμερικάνο μαθητή. Όταν ο μαθητής έφευγε, ο δάσκαλος του έδωσε ένα δώρο, ένα μικρό σκαλιστό κουτί, και του είπε: «Πρέπει να ακολουθείς πάντοτε ένα όρο πάντα. Υποσχέσου το! Και εγώ σεβάστηκα αυτόν το όρο, δεν είναι καινούργιος, είναι κάτι πολύ παλιό και για πολλές, πολλές γενιές, ο όρος έχει γίνει σεβαστός. Αν ποτέ δώσεις το κουτί σε κάποιον άλλον θα πρέπει να σεβαστεί και εκείνος αυτόν τον όρο.»

Ο μαθητής είπε: «Θα τον σεβαστώ.» Ήταν τόσο ωραίο πράγμα, τόσο πολύτιμο, τόσο παλιό. Είπε: « Όποιος και αν είναι ο όρος, θα τον εκπληρώσω!»

Ο δάσκαλος είπε: « Ο όρος είναι απλός. Πρέπει να το βάλεις σε ένα μέρος του σπιτιού σου, που να βλέπει την Ανατολή. Έτσι έγινε πάντα, γι’ αυτό σεβάσου την παράδοση.»

O μαθητής είπε: «είναι πολύ απλό, θα το κάνω».

Όταν όμως έβαλε το κουτί ανατολικά, τότε κατάλαβε ότι ήταν κάτι πολύ δύσκολο, επειδή ξαφνικά όλη η διαρρύθμιση των επίπλων φάνηκε γελοία . Δεν ταίριαζε καθόλου, με το κουτί στραμμένο στην Ανατολή. Έτσι χρειάστηκε να αλλάξει ολόκληρη την διαρρύθμιση στο σαλόνι, για να είναι αρμονικό με το κουτί. τότε όμως ολόκληρο το σπίτι φαινόταν γελοίο. Έτσι αναγκάστηκε να αλλάξει ολόκληρο το σπίτι. Ύστερα ο κήπος του φάνηκε γελοίος! Τότε αισθάνθηκε εξαντλημένος. Έγραψε στο δάσκαλο: « Αυτό το κουτί είναι επικίνδυνο.! Θα πρέπει να αλλάξω ολόκληρο τον κόσμο. Γιατί αν αλλάξω τον κήπο το επόμενο πράγμα θα είναι η γειτονιά….» Ήταν ένας ευαίσθητος άνθρωπος., γι’ αυτό αισθάνθηκε έτσι.

Αν παραληρήσουμε τους πολιτικούς μας με τον δάσκαλο και τον μαθητή και το κουτί με τον τόπο μαζί με τους ανθρώπους καταλαβαίνουμε πόσο υπεύθυνοι θα έπρεπε να είναι οι πολιτικοί μας. Αλλά που...

Βοήθεια από τον "Θεό".

Aυτό που ακούω να λένε συνέχεια "'Εχει ο Θεός" , ή " Είναι μεγάλος ο Θεός" με εκνευρίζει όλο και περισσότερο. Αν τα περιμένουμε όλα από τον "Θεό" και δεν κάνουμε και κάτι μόνοι μας πόσο πιθανόν είναι να γίνει αυτό που θέλουμε?
Ένας φίλος μου μου έγραψε πρόσφατα το εξής: "Το να εισαι αθεος δεν σημαινει για μενα τιποτα περισσοτερο τιποτα λιγοτερο απο το οτι δεν μπορεις να κανεις focus σε κατι που θα σε υποχρεωσει εκ των πραγματων να συσσωρευεσεις ολη τη θετικη σου ενεργεια πανω στο προβλημα που καλεισαι να αντιμετωπισεις." Ισως έχει δίκιο... Αλλά να μην καταλήξουμε και στο άλλο άκρο...
Μια χώρα καταστράφηκε από πλημμύρα. Ένας άντρας κατέφυγε στον πρώτο όροφο του σπιτιού του. το οποίο είχε περικυκλωθεί από τα νερά. Τον πλησίασαν κάποιοι άνθρωποι πάνω σε μια βάρκα και του πρότειναν να τον πάρουν μαζί τους.
Εκείνος αρνήθηκε λέγοντας:
Όχι! Έχω εμπιστοσύνη στο Θεό! Δε θα επιτρέψει να παρασύρουν τα νερά το σπίτι μου! Φύγετε!
Οι άλλοι έφυγαν. Τα νερά ανέβηκαν κι άλλο, τόσο πολύ ώστε ο άντρας κατέφυγε στη στέγη του σπιτιού του. Τότε πλησίασε ένα ελικόπτερο, έριξε ένα σκοινί και κάποιοι άντρες έκαναν νόημα στον απομονωμένο να πιάσει το σκοινί για να τον τραβήξουν πάνω.
Εκείνος αρνήθηκε.
– Όχι, είπε, Έχω εμπιστοσύνη στο Θεό! Δε θα αφήσει να πάνε χαμένες οι προσευχές μου!
Το ελικόπτερο έφυγε.
Το νερό ανέβηκε κι άλλο, κάλυψε το σπίτι και παρέσυρε τον άντρα που πνίγηκε τελικά.
Όταν παρουσιάστηκε στο Θεό, του είπε καταπικραμένος:
– Γιατί άφησες να καταστραφεί το σπίτι μου και εγώ να χάσω τη ζωή μου Εγώ που προσευχόμουν ασταμάτητα! Γιατί δεν ήρθες να με βοηθήσεις
– Τι είναι αυτά που μου λες του είπε τότε ο Θεός. Σου έστειλα βάρκα και μετά ελικόπτερο!

Δεν είναι εύκολο να λέμε την αλήθεια

Μια μέρα, ο βασιλιάς αποφάσισε όλοι οι υπήκοοί του να λένε την αλήθεια.
Στήθηκε μια κρεμάλα έξω από τις πύλες τις πόλεις και ανακοινώθηκε ότι όποιος μπαίνει στην πόλη οφείλει να απαντήσει ειλικρινά σε μια ερώτηση που θα του γίνει.
Ο Νασραντίν ήταν πρώτος. Ο λοχαγός της φρουράς τον ρώτησε
- Που πας; Πες την αλήθεια αλλιώς θα εκτελεστείς.
- Πάω, είπε ο Νασραντίν, να πεθάνω στην κρεμάλα.
- Δεν σε πιστεύω.
- Πολύ καλά, αν σου είπα ψέματα να με κρεμάσεις!
- Ναι, αλλά τότε θα είχες πει την αλήθεια!
- Ακριβώς, είπε ο Νασραντίν, την δική σου αλήθεια.

Ειλικρινά... δεν είναι καθόλου εύκολο να λέμε πάντα την αλήθεια...

Μια εύθυμη ιστορία…

…σχετικά με σκοπούς και στόχους…

Ένας επιστήμονας δούλευε για να βρει το μυστικό των διαμαντιών. Δούλεψε σκληρά και είχε σχεδόν ανακαλύψει όλα τα στοιχεία, εκτός από ένα. Αν κατάφερνε να μάθει αυτό το σημείο, θα γινόταν ο πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο. Εργάστηκε σκληρά, αλλά δεν μπόρεσε να βρει αυτό το μοναδικό στοιχείο.

Τότε, κάποιος, συνέστησε: «Σπαταλάς τη ζωή σου και το χρόνο σου. Έχω ακούσει ότι υπάρχει μια γυναίκα στο Θιβέτ, μια σοφή γυναίκα, που ξέρει όλες τις απαντήσεις. Πήγαινε και ρώτησε την για το πρόβλημα σου και θα σου δώσει την απάντηση.
Γιατί να σπαταλάς το καιρό σου?

Ο άνθρωπος πήγε στο Θιβέτ, αλλά πέρασαν πολλά χρόνια. Ήταν πολύ δύσκολο να φτάσει στην σοφή γυναίκα. Πέρασε κακουχίες και πολλές φορές η ζωή του κινδύνεψε άλλα έφτασε. Ένα πρωί χτύπησε την πόρτα και η σοφή γυναίκα άνοιξε.

Ήταν μια πολύ όμορφη γυναίκα τόσο που δεν είχε ξαναδεί άλλη σαν και αυτή. Και όχι μόνο ήταν όμορφη, αλλά ολόκληρο το είναι της σε προσκαλούσε, εκείνη η λάμψη στα μάτια της ήταν σαν να του λέει έλα!

Του λέει η γυναίκα. «Έφτασες, λοιπόν. Ο άντρας μου έχει βγει έξω και ο κανόνας είναι ο εξής: Μπορείς να ρωτήσεις μόνο μια ερώτηση και εγώ θα την απαντήσω. Μόνο μια ερώτηση, θυμήσου, όχι δεύτερη.»

Ο επιστήμονας τραύλισε: «Πότε θα γυρίσει ο άντρας σου?»