Όταν κάνεις σχέδια...

Ένα από αυτά που δεν είχα σκεφτεί προτού κάνω τα παιδιά ήταν το γεγονός ότι δεν θα μπορούσα να προγραμματίσω κάτι χωρίς να έχω στην άκρη του μυαλού μου ότι μπορεί να αναβληθεί για τον οποιοδήποτε λόγο. Αυτό φυσικά δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο αυτών που έχουν παιδιά. Είναι μέρος της ζωής όλων μας. Απλά όταν έχεις παιδιά, και ειδικά μικρά σε ηλικία σου συμβαίνει απείρως συχνότερα οπότε και το εμπεδώνεις θες δεν θες.

Προγραμματίζεις για παράδειγμα να πας στο super market το απόγευμα π.χ. και μισή ώρα πριν κάποιος ανεβάζει πυρετό και τα ψώνια αναβάλλονται μέχρι νεωτέρας. Ή  μπορεί να έχεις σκεφτεί να κάνεις το γαμάτο φαγητό που θα σε βγάλει ασπροπρόσωπη στην οικογένεια χωρίς να χρειαστεί να μπλεχτείς με τα της κουζίνας την επόμενη μέρα, και αφού το ετοιμάσεις αντί να το τσακίσετε οικογενειακώς, κάποιος  φέρνει μια γαστρεντερίτιδα σπίτι, το φαΐ μπαίνει στο ψυγείο και εσύ αν την γλυτώσεις  και δεν κολλήσεις, βρίσκεσαι να βράζεις κάτι νερόβραστο μπας και γλυτώσεις κανένα πλυντήριο τουλάχιστον.

Κάπως έτσι την έπαθα για άλλη μια φορά την προηγούμενη εβδομάδα, όπου σχεδίαζα η καλή σου να πάω σε μια παρουσίαση βιβλίου, και ενώ όλα κυλούσαν ομαλά στην συνηθισμένη λατρεμένη οικογενειακή ρουτίνα, το αμέσως προηγούμενο βράδυ τα δεδομένα ανατράπηκαν σε βαθμό να σκέφτομαι τι να βάλω μέσα στην τσάντα για το νοσοκομείο. 

Αυτό το απρόοπτο, απρόσμενο και αναπάντεχο γεγονός που δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο ελιγμού ή έστω σκέψης που όχι απλά σου ξεπρογραμματίζει το super market ή στέλνει ένα φαΐ στα σκουπίδια αλλά έχει συνέπειες πολύ πιο σοβαρές, που αν είσαι τυχερός δεν θα αλλάξει την ίδια σου την ζωή, πάντα θα με κάνει να νιώθω πόσο ελάχιστα μπορώ να επέμβω σε αυτό που μου επιφυλάσσει η ζωή στο μέλλον. Προφανώς πολύ λίγο εξαρτάται από μένα.

Τώρα που πλέον πέρασε η μπόρα, δυο τρία πράγματα μου ήρθαν στον μυαλό...

Το ένα είναι ο ρόλος του ίντερνετ στην ζωή μας. Ένα πολύτιμο εργαλείο πραγματικά.  Το βράδυ που δεν ήξερα τι μου ξημερώνει και ξενυχτούσα κάνοντας  δρομολόγια για  να τσεκάρω αν όλα είναι καλά,  ζήτησα βοήθεια από διάφορους ειδικούς σχετικά με την κατάσταση που βίωνα. Εξεπλάγην ευχάριστα όταν παρόλο του ότι μεσολαβούσαν μη εργάσιμες μέρες σαββατοκύριακου, απάντησαν όλοι σχεδόν  δίνοντας μου πολύτιμες πληροφορίες και συμβουλές σχετικά. Όλα αυτά φυσικά αφού είχα ήδη επικοινωνήσει με τον γιατρό μου προηγουμένως και αφού είχα περάσει ένα τετράωρο τουλάχιστον στο νοσοκομείο κάνοντας εξετάσεις. 

Μετά από αυτό μου ήρθε στον νου η περίπτωση εκείνης της μάνας που άφησε να φύγει ένα μωράκι μηνών μόλις όπου αντί να κινήσει γη και ουρανό να πάει σε γιατρό χρησιμοποίησε το ίντερνετ για να ζητάει συμβουλές από άλλες "μανούλες"...

Το άλλο...τι σου είναι αυτή η τύχη... ένα αργοπορημένο γεύμα ακυρώνει ένα χειρουργείο και τελικά σου βγαίνει σε καλό. Θα μπορούσε όμως και όχι. 

Το βράδυ να σκέφτεσαι πως το επόμενο θα την βγάλεις στο νοσοκομείο και τελικά αντί για αυτό, καθαρά από τύχη πάλι, τα σχέδια που έκανες να μπαίνουν πάλι στο πλάνο και τελικά να βρίσκεσαι στην παρουσίαση που σχεδίαζες και να φεύγεις πανευτυχής με μια αγκαλιά βιβλία! 

Τέλος, αυτό που μου είχε γράψει η Synas  σε σχόλιο της στο ποστ εκείνο όπου ανακοίνωνα ότι περίμενα δίδυμα.  Θα σου φύγει η μαγκιά μου είχε γράψει. Και έτσι ακριβώς έγινε!

Ιδού η Ρόδος, ιδού και η Τσαμπίκα!

Για όσους δεν ξέρουν γιατί λένε τους Ροδίτες και Τσαμπίκους, να τους ενημερώσω ότι αυτό συμβαίνει γιατί εμείς εδώ έχουμε μια αποκλειστική παναγία που δεν υπάρχει πουθενά αλλού! Εδώ είναι η μόνιμη βάση και κατοικία της. Την λένε επίσης και ψηλή γιατί το ξωκλήσι της βρίσκεται στο πιο ψηλό σημείο του πετρώδους βράχου που βλέπετε στην παρακάτω φωτογραφία. Καταπληκτική θέα και τοποθεσία από εκεί πάνω γι' αυτό είναι  χαλάλι ο κόπος και ο ιδρώτας να ανεβείτε τα 300 τόσα σκαλιά για να φτάσετε εκεί.  Το γεγονός ότι η συγκεκριμένη παναγία ειδικεύεται στην τεκνοποιία, αποτέλεσε το εφαλτήριο για να πάρουν παιδιά το όνομα της με αποτέλεσμα επάνω στην Ρόδο να έχεις πολλούς με το όνομα  Τσαμπίκος και Τσαμπίκα.

Αυτή λοιπόν είναι η πιο αγαπημένη μου παραλία. Ένας μεγάλος κολπίσκος, γεμάτος άμμο, εντός και εκτός θάλασσας, ο μισός σχεδόν, οργανωμένος με ξαπλώστρες, ομπρέλες, καντίνες, jet ski  κτλ και ο άλλος μισός ανεκμετάλλευτος όπου πας με την ομπρελίτσα σου και τα σχετικά σου και απλώνεσαι όπως θες.

Είναι η πιο  baby friendly  παραλία που ξέρω πάνω στο νησί, μιας και όπως έχω ήδη πει, είναι αμμουδερή μέσα έξω, είναι πεντακάθαρη, συνήθως χωρίς καθόλου κύμα, σε θερμοκρασία ιδανική για να μην παγώνεις μπαίνοντας και να δροσίζεσαι τόσο όσο να μην θες να βγεις από μέσα και το βασικό για όλους όσους έχουν μικρά παιδιά ότι είναι τόσο ρηχά για αρκετά μέτρα που δεν φοβάσαι και δεν χρειάζεται να είσαι συνέχεια μέσα μαζί τους.

Περιττό να πω ότι κάθε φορά που πάμε κλείνουμε τουλάχιστον 4-5 ώρες το λιγότερο (με τόσα που κουβαλάμε δεν αξίζει να πας για λιγότερο) και αν δεν ήταν σχετικά μακριά από το σπίτι (μισή ώρα δρόμος περίπου, άρα τρώμε μία ώρα συνολικά στην διαδρομή) και δεν είχαμε και την σχετική λάτρα μετά, σίγουρα θα καθόμασταν περισσότερο.

Στις φώτο δείτε τα μικρά επί τω έργω.  Μέσα και έξω από την θάλασσα, ασταμάτητα για όση ώρα είμαστε εκεί.  Το αντηλιακό πάει σύννεφο και εμείς περνάμε σχετικά χαλαρά. Τόσο χαλαρά που φέτος ευελπιστώ να τελειώσω ένα βιβλίο με διηγήματα (Το εγχειρίδιο του κτηνώδους φόνου για ζωόφιλους της  Πατρίτσια Χάισμιθ) που έχω μέσα στην τσάντα θαλάσσης και σέρνω μαζί τα τελευταία τρία καλοκαίρια!

Καλό καλοκαίρι να έχουμε!

Ένας αχταρμάς!

Εχθές είχα γενέθλια. Πάτησα αισίως τα σαράντα και μπορώ για ένα εξάμηνο ακόμα να λέω ότι είμαι 39! Μια μικρή περίοδος χάριτος. Στα αυτιά μου το 39 ακούγεται σαφώς καλύτερα από το 40, οπότε ας είναι.

Τώρα που γράφω είναι πρωί, ενώ τα μικρά κοιμούνται και πριν με εγκαταλείψουν οι δυνάμεις μου, πράγμα σίγουρο πια προς το τέλος της μέρας. Θα αναφέρω επιγραμματικά (τρόπος του λέγειν) τα "νέα" μου από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ μέσα, άσχετα μεταξύ τους και αμφιβόλου ενδιαφέροντος.
Part I - Ευχάριστα
Χάθηκα διαδικτυακά, είναι αλήθεια. Είχα αρχίσει από πολύ πριν αλλά το αποκορύφωμα ήρθε τον προηγούμενο μήνα που είχαμε πάει οικογενειακώς διακοπές και κατάφερα να αποτοξινωθώ κάπως από το διαδίκτυο μιας και η πρόσβαση εκεί που ήμουν ήταν σχεδόν αδύνατη. Αυτό μου έκανε καλό γενικά, με ξεκούρασε και  τώρα απλά χρησιμοποιώ το διαδίκτυο για να συγκρίνω τιμές για κάποια είδη που χρειάζομαι ενόψει χειμώνα, για να διαβάζω καμιά άποψη και να ενημερώνομαι υποτυπωδώς για τα τεκταινόμενα και φυσικά να παίζω το δικό μου εθιστικό παιχνίδι στο  facebook το οποίο ελπίζω να μην καταφέρει μια μέρα να με αποβλακώσει εντελώς. Τι να κάνουμε? Ο καθένας με τα πάθη και τις αδυναμίες του.

Τα μικρά μου μεγαλώνουν και κάθε μέρα που περνά και συνειδητοποιώ ότι από μωράκια έγιναν πλέον παιδάκια χαίρομαι όλο και περισσότερο. Ναι. Προτιμώ σαφώς τα παιδάκια από τα μωράκια  και δεν μου λείπει καθόλου η μωρουδίστικη ηλικία.  Μου αρέσει που μπορώ να συνεννοούμαι μαζί τους, που μπορώ να παίζω μαζί τους (άσχετα που το μπάσκετ δεν είναι το φόρτε μου. Θα προτιμούσα να ντύνω και να χτενίζω κούκλες αλλά τι να κάνουμε? Γούστα είναι αυτά!) που μπορούμε να βολτάρουμε για ώρες χεράκι χεράκι και που πλέον τρώνε μόνα τους! Άμα ανεξαρτητοποιηθούν περισσότερο νομίζω θα περνάμε ακόμα πιο όμορφα. Αυτόν τον μήνα είμαστε σπίτι  και  κάνουμε training  για την τουαλέτα, ξυπνάμε αργά, παίζουμε "μπάλα μπακετ" πάμε για μπάνια στην θάλασσα και λιώνουμε ενίοτε μπροστά από μια τηλεόραση βλέποντας Cars ασταμάτητα. Είναι η νέα μας εμμονή μετά τον Nemo, Shrek, και Bolt. Μέχρι τον Σεπτέμβρη που ξεκινάμε παιδικό και αναγκαστικά η τηλεόραση και ο πρωινός ύπνος θα ελαττωθούν σημαντικά!
Part II - Δυσάρεστα
Οι διακοπές μάλλον μου έκαναν και άλλο καλό γιατί έπαψα να βλέπω τηλεόραση εντελώς. Πριν φύγω έβλεπα περίπου για μία ώρα το πρωί το πρωινό του Σκάι. Ειδήσεις έχω πάψει να βλέπω χρόνια τώρα και μόνο τυχαία ίσως παρακολουθούσα μια στο τόσο. Είχα την εντύπωση λοιπόν από αυτή την ενημέρωση που είχα (όπως έγραφα στο προηγούμενο μου post ) ότι κάτι  καλό πάει να γίνει ανάμεσα στα δεινά που συμβαίνουν καθημερινά. Νόμιζα ότι θα διορθωθεί κάτι στην καθημερινότητα μου. Νόμιζα ότι  είναι καλό να συνεχίσουμε με το ευρώ. Τελικά καταλήγω να λέω ότι δεν με νοιάζει τι νόμισμα θα έχουμε αρκεί ο κόσμος να μπορεί να βγάζει το ψωμί του και να ζει αξιοπρεπώς. Η εικόνα που έχω σήμερα από το άμεσο μου περιβάλλον είναι τραγική και σε καμιά περίπτωση δεν δείχνει ότι κάτι καλό πάει να γίνει. Το αντίθετο. Και είναι ακόμα καλοκαίρι και το νησί είναι πήχτρα στον κόσμο. Από που να ξεκινήσω να λέω? Ότι η ξαδέρφη μου δίπλα έσπασε πριν ενάμιση χρόνο και βάλε το πόδι της και τραβιέται ακόμα γιατί μια οι γιατροί απεργούν και μια τα νοσοκομεία δεν έχουν υλικά? Ο πατέρας μια φίλης μου έμεινε άνεργος στα 60 του γιατί για πρώτη φορά φέτος δεν ανανεώθηκε η σύμβαση του? Ότι σκάνε ακάλυπτες επιταγές μέρα την μέρα? Ότι ο αδερφός μου είναι απλήρωτος εδώ και ένα τρίμηνο? Ότι όλες οι υπηρεσίες του δημοσίου υπολειτουργούν ενώ θα έπρεπε να εργάζονται φουλ? Ότι ανοίγουν τρύπα στον δρόμο και δεν τον φτιάχνουν ξανά? Όχι δεν φταίει η χαλαρότητα του Αυγούστου. Το ίδιο θα είναι και τον Σεπτέμβρη.
Αυτά και άλλα πολλά σε ένα μέρος που σφύζει από ζωή. Και έρχονται μετά τα ελεεινά ΜΜΕ να μου πουν ότι για την κατάντια μας φταίει ο ανάλγητος φορτηγατζής και το ταξιτζής, φταίει ο δημόσιος υπάλληλος με τον παχυλό του μισθό, φταίει ο ελεύθερος επαγγελματίας με την φοροδιαφυγή  του φταίει ο ένας και ο άλλος συνάνθρωπος μου και δεν φταίνε τα μεγαθήρια οι τράπεζες που μας ξεζουμίζουν και δεν φταίνε αυτοί που οργάνωσαν αυτό το πλαίσιο για να μπορεί ο καθένας να συνεισφέρει στο ποσοστό που του αναλογεί στην κατάντια αυτής της χώρας? Στρέφουν τον έναν εναντίον του άλλου. Αυτό κάνουν για να μπορούν αυτοί να κάνουν την δουλειά τους ανενόχλητοι.

Δεν ξέρω  πως ήταν η ζωή στον καιρό της χούντας γιατί ήμουν πολύ μικρή για να θυμάμαι. Όμως το σήμερα δεν μου θυμίζει και πολύ δημοκρατία. Τέλος η ανωνυμία στο διαδίκτυο,  χημικά στις πλατείες μόνο και μόνο για να μην φάει καμιά ξώφαλτση ροχάλα κάποιος από τους αναίσχυντους εκπροσώπους μας που για άλλο πράγμα ψηφιστήκαν και το αντίθετο κάνουν, Ουσιαστική μονοφωνία και προπαγάνδα στα ΜΜΕ κ.α. Τι άλλο ακόμα πιο οφθαλμοφανές?

Part III - Βιβλία
Τώρα το καλοκαίρι με το άπλετο φως του ήλιου λέει πολύ το διάβασμα. Τα απογεύματα λοιπόν που δροσίζει και λίγο πριν ξυπνήσουν τα μικρά από τον μεσημεριανό τους ύπνο, διαβάζω λίγο και αυτήν την εποχή έχω τα εξής που περιμένουν να τα τελειώσω κάποια στιγμή:
1. Πως να μιλήσετε στα παιδιά σας για το σεξ
2. Οι φιλόσοφοι και ο έρωτας
Ωραίος συνδυασμός ε?

Καλό μήνα να έχουμε!

Alone...

Παρακολουθούσα τις προάλλες το πρώτο επεισόδιο του έκτου κύκλου της σειράς Desperate Housewifes, όπου σε ένα σημείο η μία εκ των απελπισμένων, η Lynette Scavo-Felicity Huffman ( αυτή με τα 4 παιδιά που στον πρώτο κύκλο ήταν μονίμως αναμαλλιασμένη, κακοντυμένη και σε απόγνωση) βρίσκετε στην αίθουσα αναμονής του γυναικολόγου της γιατί είναι για άλλη μια φορά έγκυος,  και σε μια κουβέντα που έχει με μια άλλη έγκυο που περιμένει και αυτή στον ίδιο χώρο, προσπαθώντας να την προειδοποιήσει για το τι πραγματικά να περιμένει, της λέει:

Για το υπόλοιπο της ζωής σου θα είναι τόσες οι στιγμές που θα νιώθεις μοναξιά αλλά δεν θα  είσαι ποτέ μόνη.

So true...

Τα παιδιά είναι ευτυχία.

Ποιος δεν έχει ακούσει ή πει αυτήν την κλισέ φράση? Φαντάζομαι όλοι μας. Το πως καταλαβαίνει κανείς αυτήν την ευτυχία (αν την καταλαβαίνει) είναι κάτι σχετικό νομίζω. Όσον αφορά  εμένα μετά από μία εβδομάδα τώρα που έχω άρρωστα τα μικρά και δεν έχω καταφέρει ακόμα να κοιμηθώ σερί ένα βράδυ, μάλλον το τελευταίο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό σκεπτόμενη τις τελευταίες μέρες είναι η ευτυχία. Αυτό ακριβώς αναρωτιόμουν και πριν κάνω τα δικά μου παιδιά όταν έβλεπα καταταλαιπωρημένους γονείς. Που είναι τέλος πάντων αυτή η περιβόητη ευτυχία? Δεν την έβλεπα πραγματικά.
Τώρα νομίζω πως νιώθω που βρίσκεται. Μέσα από την κοινή ζωή με τα παιδιά νιώθεις ότι παρατείνεται και η δική σου, νιώθεις να την ζεις ξανά απ' την αρχή, είσαι έτοιμος να προσφέρεις όλες τις ευκαιρίες που εσύ δεν είχες,  βλέπεις και ξαναζείς τα δικά σου βήματα μεγαλώματος που πλέον είχες ξεχάσει, νιώθεις ξανά σαν παιδί ολοκαίνουριος.

Θέλω να ευχηθώ λοιπόν σε όλους σας αυτά τα Χριστούγεννα, να βρείτε ο καθένας τον τρόπο του να νιώσει ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ και έτοιμος να ζήσει την ζωή του όπως ακριβώς την θέλει σαν να γεννήθηκε μόλις εχθές!

Από τα πρώτα μας Χριστούγεννα.

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν σε όλους μας!

Διάβασμα μετά διδύμων... part 2

Πέρασε πολύς καιρός από τότε που είπα να γράψω κάτι για το δεύτερο ( και τελευταίο) βιβλίο που μου φάνηκε χρήσιμο στην μετά παιδιών εποχή. Μετά απλά έπαψα να διαβάζω.
Δεν ξέρω πως τα καταφέρνουν (αν τα καταφέρνουν) άλλες γυναίκες  και μπορούν έχοντας μικρά παιδιά, να μην χάνουν τον εαυτό τους, να μην παρατάνε τις συνήθειες τους, να μην αποξενώνονται από τους φίλους τους, να νιώθουν έτοιμες να παλέψουν, ενώ την ίδια στιγμή παλεύουν για τις ίδιες για όλους και για όλα όλη μέρα, κάθε μέρα χωρίς ανάπαυλα. Ειλικρινά δεν ξέρω.
Πολλές φορές αισθάνομαι πολύ λίγη διαβάζοντας άλλα μαμαδομπλογκ που παραπέμπουν σε ιδανικές μητέρες και λίγο προτού με πάρει τελείως από κάτω θυμάμαι ότι όλος ο κόσμος δεν γυρνάει γύρω από αυτήν την ιδιότητα και μόνο.

Για να γυρίσω λοιπόν στο θέμα μου, που είναι το βιβλίο " Ο πλήρης οδηγός για την ανατροφή και την ευτυχία των παιδιών σας" της Jan Parker και Jan Stimpson,  και παρόλο που ο τίτλος του παραπέμπει σε πατέντες, δογματικές θέσεις και οδηγίες χρήσεων για μωρά και παιδιά, δεν είναι καθόλου έτσι.
Για την ακρίβεια είναι το ακριβώς ανάποδο. Προτείνει λύσεις για προβλήματα που πιθανόν αντιμετωπίσεις αλλά όχι ως αυθεντία, αναφέροντας συνεχώς ότι κάθε παιδί όπως κάθε άνθρωπος είναι είναι διαφορετικό, και αυτός που το γνωρίζει καλύτερα είναι ο γονιός του και μόνο αυτός μπορεί να κρίνει τι μπορεί να έχει αποτέλεσμα στο παιδί του.
Με λίγα λόγια, δίνει ιδέες, συστήνει συμπεριφορές, εξηγεί πως κατανοεί τον κόσμο ένα μικρό παιδί και απλά σου δίνει να καταλάβεις τα λάθη σου χωρίς όμως να σε γεμίζει ενοχές.

Η κεντρική του ιδέα επικεντρώνετε στην εξής απλή έννοια: Οι επιλογές που κάνει ένας γονιός όσον αφορά το παιδί του πρέπει να είναι αυτές που τον κάνουν να αισθάνεται καλύτερα γιατί μόνο τότε θα μπορεί να μεταδώσει θετικά μηνύματα στους γύρω του και κατ' επέκταση στο ίδιο του το παιδί.

Εκεί βρήκα νομίζω γραμμένο και το πιο αισιόδοξο μήνυμα που μπορούσα να πάρω εκείνη την εποχή που νόμιζα ότι για όλη μου την υπόλοιπη ζωή θα ξυπνούσα από ένα κλάμα:

Κάθε μέρα είναι μια καινούργια μέρα και σε τίποτα δεν θα μοιάζει με την προηγούμενη.

Και όντως έτσι είναι...

Reflections of motherhood Greek version

Αυτή λοιπόν είναι η ελληνική έκδοση (η πρώτη απόπειρα τουλάχιστον μιας και έχω την αίσθηση ότι θα ακολουθήσουν και άλλες) του διάσημου video  Reflections of Mortherhood. Η ιδέα ήταν του Philos  και η υλοποίηση έγινε από την Aspaonline, δύο από τους δημιουργούς του Μαμά...δες Μπαμπά...δες!.

Το θέμα του  video  αυτού, για όσους δεν έχουν υπόψη τους το πρωτότυπο, είναι διάφοροι γονείς να απαντάνε στην εξής ερώτηση : "Αν μπορούσατε να γυρίσετε στην προ παιδιών εποχή, τι θα λέγατε στον εαυτό σας?" 

Δείτε το. Είναι και η αφεντιά μου μέσα ;-)




Ο καθένας από αυτούς που συμμετείχαν έβγαλε αυτό το κάτι που τον χαρακτηρίζει ίσως περισσότερο. Εγώ βλέποντας το, με τα μάτια μιας μαμάς πλέον, κάποιες από αυτές τις απαντήσεις με έκαναν και γέλασα, κάποιες άλλες μου έφεραν ξεχασμένες μνήμες στο νου και κάποιες άλλες ούτε καν μπόρεσαν να μου πουν κάτι.

Αναρωτιέμαι όμως πραγματικά...
Όλες αυτές οι απαντήσεις  τι λένε σε κάποιον που δεν έχει παιδιά?
Τι εντύπωση κάνουν σε όλους αυτούς τους εν δυνάμει γονείς που το σκέφτονται αλλά δεν το αποφασίζουν?
Ποια αίσθηση αφήνουν σε μια έγκυο για πρώτη φορά που είναι έτσι και αλλιώς χαμένη στις σκέψεις του πως θα αλλάξει η ζωή της?

Πολύ θα ήθελα να ήξερα...

Διάβασμα μετά διδύμων... part 1

Μια παρατημένη σχεδόν συνήθεια τείνει να επανέλθει και πάλι πίσω στην καθημερινότητα μου.

Από τότε που γέννησα (και αρκετά  πιο πριν θα έλεγα) είχα σταματήσει  τελείως το διάβασμα.  Ή μάλλον την αγάπη μου για τα λογοτεχνικά βιβλία την αντικατέστησε το ενδιαφέρον μου για βιβλία πρακτικού περιεχομένου.

Θα αρχίσω να αναφέρω κάποια από τα βιβλία που διάβασα και μου φάνηκαν χρήσιμα.
Κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης είχα παραμάσχαλα, σαν ευαγγέλιο ένα πράμα, έναν οδηγό εγκυμοσύνης για δίδυμα που περιέγραφε με λεπτομέρειες τις διάφορες φάσεις που περνούσα τότε και ένιωθα ότι είχα κάποιον που καταλάβαινε επακριβώς τι περνούσα.
Μου είχαν κάνει δώρο και έναν που αφορούσε κυρίως γυναίκες που κυοφορούσαν ένα μωρό, και παρόλο που στα περισσότερα  θέματα δεν είχαν μεγάλες διαφορές, βρήκα αυτόν που αφορούσε τις πολύδυμες κυήσεις πολύ πιο κοντά σε μένα. Ίσως είχε να κάνει με τον τρόπο που ήταν γραμμένος, δομημένος και την πληρότητα που είχε. Γιατί δεν εστίασε μόνο στην εγκυμοσύνη αυτή καθ' αυτή αλλά και στο μετά απ΄αυτή.
Ίσως εστίαζε τόσο αρκετά και στο μετά, που θυμάμαι ότι αφότου γέννησα. και άρχισα να τα βρίσκω σκούρα σε κάποια θέματα, ανέτρεξα ξανά πίσω σε αυτόν για να διαβάσω πιο προσεκτικά τις τελευταίες του σελίδες τις οποίες είχα ξεπετάξει με απίστευτη γρηγοράδα όταν ακόμα ξάπλωνα ήσυχη ήσυχη χαϊδεύοντας και καμαρώνοντας την κοιλιά μου!

Το βιβλίο ήταν το Δίδυμα Χρήσιμες συμβουλές για την εγκυμοσύνη, τη γέννηση και το μεγάλωμα των διδύμων της Παναγιωτίδου - Πράπα, Αγγέλικα

Το βιβλίο αυτό με βοήθησε σε αρκετά πράγματα. Με προϊδέασε για το τι με περιμένει. Η φράση που με έβαλε μέσα στο νόημα ήταν:  Εκμεταλευσου όποια βοήθεια μπορείς να  έχεις. 
Αν έχεις την δυνατότητα να πάρεις στεγνωτήριο π.χ. πάρτο. Το πήρα και το μακαρίζω κάθε χειμωνιάτικη μέρα!

Το άλλο που βρήκα εκεί γραμμένο και έμελλε να το νιώσω σε όλο του το μεγαλείο, είναι το " δύο χέρια ένα παιδί". Όταν συμβαίνει το  δύο χέρια δυο παιδιά,  τότε σίγουρα ούτε το ένα ούτε το άλλο θα έχει αυτό που του αξίζει.






Γιατί ένα είναι σίγουρο. Ακόμα και αν έχεις μεγαλώσει παιδιά το μεγάλωμα το διδύμων είναι κάτι διαφορετικό. Έχει τις ιδιαιτερότητες του  και τις αντίστοιχες δυσκολίες και ευκολίες.

Καθ-όλη την διάρκεια του μεγαλώματος τους ακούω διάφορα από άλλες μαμάδες σχετικά με το τι κάνουν εκείνες με τα παιδιά τους και σκέφτομαι πόσο "ριγμένα" είναι τα δικά μου που δεν μπορώ να κάνω τα ίδια.
 Ή άλλες που  προσφέρονται να μου δώσουν τα φώτα τους λέγοντας μου τι εκαναν εκείνες στο δικό τους παιδί ξεχνώντας ότι εκείνες είχαν ένα, άντε δυο, με το ένα από τα δύο, 2-3 χρόνια μεγαλύτερο. Τεράστια διαφορά. Και όταν λέω τεράστια εννοώ τεράστια.
Αυτό το βιβλίο λοιπόν μου άφησε τις πρώτες ενδείξεις που προμήνυαν ότι η μητρότητα δεν είναι λουσμένη  σε ροζ και σιέλ αστερόσκονη....

Και κάπου εκεί ήρθε το επόμενο βιβλίο που το επιβεβαίωσε...To be continued...

Πνευματικά δικαιώματα, προσωπικά δεδομένα και φωτογράφοι...

Ήταν Φεβρουάριος ακόμα όταν ήρθε ο ξαδερφούλης μου περιχαρής να μου ανακοινώσει ότι θα κάνουμε στα μικρά μια φωτογράφηση. Εάν και εφόσον έβγαιναν κάποιες καλές φωτογραφίες θα παρουσιάζονταν σε μια έκθεση που θα γινόταν μερικούς μήνες αργότερα. Κάπως έτσι έγινε. Η φωτογράφος επέλεξε έξι φωτογραφίες τις παρακάτω τις οποίες συμπεριέλαβε στην έκθεση.

Ως χαζομαμά της είχα ζητήσει  να μου δώσει κόπιες από όλες τις φωτογραφίες που τραβήχθηκαν εκείνη την μέρα. Μου είπε φυσικά ότι θα μου δώσει, αλλά μετά την παρουσίαση στην έκθεση για ευνόητους λόγους. Καμία αντίρρηση. Είπα ότι είμαι χαζομαμά, όχι και  παράλογη χαζομαμά. Οπότε περίμενα υπομονετικά (παρόλο που από πολύ νωρίς είχα τις πρωτότυπες κόπιες που δημοσιεύω εδώ) μέχρι που η έκθεση έλαβε μέρος ...

... και ακόμα περισσότερο μέχρι να βρεθούμε με την φωτογράφο για να μου δώσει τις κόπιες.

Δεν αναφέρω το όνομα της φωτογράφου επίτηδες, λόγω αυτού που επακολούθησε. Μου έδωσε το dvd  με τις φωτογραφίες, οι οποίες δεν ήταν όλες όσες τραβήχτηκαν εκείνη την μέρα, στις οποίες είχε φροντίσει να γράψει στο κάτω μέρος της κάθε μιας το ονοματεπώνυμο της. Κανένα πρόβλημα και πάλι. Την επόμενη μέρα που πήρα τις φωτογραφίες, ανέβασα στο  Facebook  τις έξι από αυτές που είχαν παρουσιαστεί στην έκθεση αναφέροντας φυσικά το όνομα της φωτογράφου, άσχετα που ήταν γραμμένο πάνω σε κάθε μια από τις φωτογραφίες.  Μερικές ώρες μετά λανβάνω ένα μήνυμα της που με παρακαλούσε να τις αποσύρω γιατί λέει το  facebook  δεν είναι ασφαλές χώρος λόγω υποκλοπών και γι' αυτό δεν παρουσιάζει και η ίδια την δουλειά της εκεί.

Δεν ξέρω τι άποψη έχετε εσείς επί του  θέματος. Εγώ πάντως έμεινα σύξυλη από αυτήν την εξέλιξη. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Εγώ έδωσα την συγκατάθεση μου να τις παρουσιάσει στο κοινό της και εκείνη δεν μου δίνει την δική της να τις παρουσιάσω στο δικό μου κοινό!  Καταρχήν θεωρώ ότι πρώτα από όλα εγώ θα έπρεπε να έχω  το πρόβλημα και όχι εκείνη. Τα δικά μου παιδιά εκθέτω στα μάτια κάθε λογής ανθρώπου και κατά δεύτερο λόγο εκτίθεται η δουλειά της σε κίνδυνο λόγω υποκλοπών κτλ. Δεν ξέρω αλήθεια πως το βλέπει, αλλά το να θέλει να χρησιμοποιήσει κάποιος την δουλειά σου είναι κάτι καλό νομίζω έστω και αν το κάνει χωρίς να πληρώσει. Εξάλλου την συγκεκριμένη δουλειά δεν θα μπορούσε να την πουλήσει ακόμα και να ήθελε. Άρα γι' αυτήν είναι διαφήμιση.  Αυτήν την εποχή που η πληροφορία διαχέεται κυρίως μέσω του διαδικτύου, μου φαίνεται αδιανόητο ένας νέος άνθρωπος να σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο.
Μετά από αυτό το σκηνικό μου ήρθε στον νου η φωτογράφιση της βάπτισης τους στην οποία τουλάχιστον ο φωτογράφος είχε την εντιμότητα (αφού φυσικά πρώτα πληρώθηκε για τις υπηρεσίες του) να μου δώσει ΟΛΕΣ τις φωτογραφίες που τράβηξε  τις οποίες και χρησιμοποίησα πολύ όμορφα για να φτιάξω μερικά πολύ όμορφα photo books  από το blurb  για συγγενείς και φίλους.
Κάπου εκεί θυμήθηκα και την πολυαγαπημένη  Jojo32 η οποία τώρα περιμένει να υποδεχτεί το νέο της μωράκι και η οποία εκθέτει την δουλειά της στο  διαδίκτυο χρόνια τώρα. Και είναι μάλιστα πολύ ταλαντούχα φωτογράφος.
Όπως και να έχει είναι νομίζω λίγο μπερδεμένη ιστορία το θέμα πνευματικά δικαιώματα και φωτογράφοι λόγω του ότι εμπλέκονται και τα προσωπικά δεδομένα σε αυτή.
Το αποτέλεσμα πάντως ήταν οι φωτογραφίες να μείνουν αναρτημένες στο  facebook  και απλά να μην είναι  ορατές στην φωτογράφο...  sad.

Και μη χειρότερα...

Παλιότερα, (προ παιδιών) όταν το άκουγα αυτό το "και μη χειρότερα", εκνευριζόμουν. Πάρα πολύ όμως. Εκνευριζόμουν δε, ακόμα περισσότερο, όταν το άκουγα από την μάνα μου. Της έλεγα τον πόνο μου, το πόσο άτυχη στάθηκα μια δεδομένη στιγμή, πόσο άσχημα πήγαν τα πράγματα και εκείνη μες την "αναισθησία" μου έλεγε να μην παραπονιέμαι γιατί υπάρχουν και χειρότερα. Τότε φούντωνα ακόμα περισσότερο και της υπενθύμιζα ότι δεν υπάρχουν μόνο τα χειρότερα αλλά και τα καλύτερα και αυτά συμβαίνει να με αποφεύγουν εντέχνως.

Να όμως που ο καιρός έχεις γυρίσματα όντως, και έχω φτάσει στο σημείο εκείνο που το "μη χειρότερα" με εκφράζει πλέον απόλυτα. Αφορμή για αυτό υπήρξαν να παιδιά μου. Με έκαναν να φοβάμαι λίγο παραπάνω για όλα αυτά που η ζωή επιφυλάσσει αλλά και να είμαι ευγνώμων λίγο περισσότερο για όλα αυτά που η ζωή μου έχει δώσει και πολύ περισσότερο για όλα αυτά που η ζωή δεν μου στερεί.

Ναι. Κάθε φορά που ένα από τα μικρά πέφτει και χτυπάει και σημαδεύει το κορμάκι του δεν λέω "αχ γιατί να το πάθει". Λέω ευτυχώς που δεν έπαθε τίποτα πιο σοβαρό. Κάθε φορά που φτάνω στα όρια μου γιατί οι αντοχές μου εξαντλούνται και θέλω να ξαποστείλω κόσμο στο διάολο, σκέφτομαι πόσο άδεια θα ήταν η ζωή μου αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί γύρω μου να μου τεντώνουν τα νεύρα.
Νιώθω πλέον ευγνώμων για πολλά πράγματα που παλιότερα θεωρούσα δεδομένα.

Αν και στην μετά παιδιών εποχή διαπίστωσα και πολλά άλλα για τον εαυτό μου που πριν ούτε καν τα φανταζόμουν...
Όπως το πόσο πολύ μπορώ να βάλω τον εαυτό μου σε δεύτερη μοίρα και το πόσο πολύ "νιώθω το μυαλό μου να μικραίνει"...

Χάθηκα και πάλι!

Ανωτέρα βία! Ο μεγάλος μου άρχισε να βγάζει τους τραπεζίτες του και μαζί με αυτούς βάλθηκε να βγάλει και την δική μου πίστη! Με τόσο πυρετό, ανορεξία, εμετούς και διάρροια νόμιζα πως είχε κολλήσει καμιά ίωση. Αλλά όχι. Όλα ήταν από τα δόντια. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι καταστάσεις απείρου κάλλους έζησα, αλλά φαντάζομαι οι μυημένοι υποψιάζεστε! Είμαστε στα 11 δόντια τώρα! Ελπίζω να μην έχω τέτοια και για όλα τα υπόλοιπα που απομένουν! Οχι τίποτα άλλο αλλά αν αρχίσει και ο άλλος τέτοια δεν με βλέπω καθόλου καλά!

Μιλούσα με μια φίλη μου στο τηλέφωνο τις προάλλες και της έλεγα πόσο δυσκόλεψαν τα πράγματα από το ειδυλλιακό εκείνο διάστημα μεταξύ 6 και 11 μηνών. Τώρα δεν μπορώ να κάνω σχεδόν τίποτα όσο είναι ξύπνια αυτά και μετά δυσκολίας φέρνω βόλτα τα απολύτως απαραίτητα μιας και μπλέκονται όλη μέρα μες τα πόδια μου. Περιμένω να κοιμηθούν το μεσημέρι για να κάνω οτιδήποτε χρειάζεται ησυχία, αυτοσυγκέντρωση και χαρτιά απλωμένα! Μου έλεγε λοιπόν ότι αυτό το 1-2 όπως το λέει (από τον πρώτο χρόνο να πάνε στο δεύτερο) ήταν κατά την γνώμη της το πιο δύσκολο. Και μπορώ να το καταλάβω τώρα που το ζω. Είναι στην φάση των μεγάλων αλλαγών. Σε αυτό το διάστημα μιλάνε, περπατάνε, μαθαίνουν να τρώνε κτλ. Παρόλα αυτά για μένα το χειρότερο διάστημα ήταν και συνεχίζει να είναι εκείνο απίστευτα άυπνο πρώτο τρίμηνο.
Τώρα κοιμούνται! Όλα μπορώ να τα αντέξω την μέρα! Μόνο που ξέρω ότι 9:30 ώρα είναι στα κρεβατάκια τους και θα ξυπνήσουν μετά από 11-12 ώρες το πρωί πάλι στις 9:30 εγώ αναπληρώνω μέχρι τότε δυνάμεις! Χορταίνω ησυχία και ύπνο!

O καιρός όσο πάει και φτιάχνει και αυτό μ' αρέσει πάρα πολύ. Αρχίσαμε να εξοπλιζόμαστε εν τω μεταξύ. Βάλαμε τέντα στην βεράντα, αγοράσαμε καινούργια ψησταριά, και περιμένουμε να μπει για τα καλά το καλοκαιράκι για να την βγάζουμε έξω οικογενειακώς πια. Ο καλός μου δε, φρόντισε να βγάλει εκεί έξω και καλώδια δικτύου (το ασύρματο δίκτυο είναι προς το παρόν απενεργοποιημένο σπίτι μας λόγω των παιδιών), πήρε το παλιό μου το λαπτοπάκι, και είναι εκεί έξω άρχοντας! Τρώει, πίνει, ακούει μουσική, σερφάρει, βλέπει tv, γενικά την έχει καταβρεί όσο εγώ προσέχω τα ζιζάνια μέσα!
Όταν το είπα αυτό στο ξαδερφάκι μου στο Λονδίνο τι γύρισε και μου είπε ο αθεόφοβος? "Με δυο παιδιά μέσα στο σπίτι, πάλι καλά που έχει πάει μέχρι την βεράντα! Εγώ εκτός χώρας θα είχα φύγει!"

The mom song

Το παρακάτω βίντεο μου το έστειλαν με mail και προέρχεται από μια εκκλησία, την Northland Church, μια από τις εκατοντάδες που υπάρχουν στις Η.Π.Α., η οποία ούτε ξέρω τι πρεσβεύει και ούτε θέλω να μάθω για την ακρίβεια.
Παρόλο που είναι γνωστή η απέχθεια μου για τις παντώς είδους εκκλησίες ανά τον κόσμο, αυτή εδώ φαίνεται αν μη τι άλλο τουλάχιστον να έχει χιούμορ, γι' αυτό και είπα να μοιραστω το βίντεο αυτό.


Α! Και γιατί σε λίγο καιρό μάλλον θα με εκφράζει απόλυτα!

Τα μωρά μου ξεκαρδίζονται...

... και εγώ συνεχίζω να λέω "κακά λόγια"!


"Φτου κακά¨ χαζομαμά!

Καλό μήνα σε όλους μας!

Όλοι μου λένε... ... "Είσαι τυχερή,...

...γιατί τα μωρά σου είναι ήσυχα". Αυτοί όμως δεν ήταν εδώ όταν εγώ τα μεγάλωνα μόνη μου. Το να ακούς το κλάμα ενός μωρού σε καταρρακώνει ψυχικά. Πόσο μάλλον να το ακούς εις διπλούν!
Δεν υπάρχει μωρό που να μην κλαίει. Όλα κλαίνε. Το θέμα είναι πόσο πολύ κλαίνε, γιατί κλαίνε και τι κάνουμε εμείς οι γονιοί για αυτό.

Μεγαλώνοντας δίδυμα, έπεσα στα βαθιά και ευτυχώς κατάφερα την ασχετοσύνη μου στο θέμα "φροντίδα μωρών" να την μετατρέψω γρήγορα σε γνώση. Κατέληξα τελικά στα εξής συμπεράσματα:

• Η επικοινωνία με τα μωρά και ειδικά με τα βρέφη είναι πολύ δύσκολη, πράγμα που κάνει την σωστή μαντεψιά το Α και το Ω για να μπορείς να περνάς καλά. Πολλά μπορεί να κάνουν ένα μωρό να κλαίει. Με εξαίρεση τον πόνο (τον οποίο μπορούμε να ξεχωρίσουμε από τον τρόπο που κλαίει) τα δύο βασικά και πιο συνηθισμένα είναι ή να πεινάει ή να νυστάζει. Μια σωστή μαντεψιά μας γλυτώνει από το πολύ κλάμα Αν αυτό πεινάει και εσύ προσπαθείς να το κοιμήσεις την έβαψες. Πολλές φορές κοιτούσα το ρολόι και έλεγα ότι μάλλον δεν πεινάει γιατί πέρασε λίγη ώρα από το προηγούμενο γεύμα του και εκεί έκανα το μοιραίο λάθος! Δυστυχώς τα μωρά, και ιδιαίτερα όταν είναι ακόμα βρέφη που μερικές μέρες πριν η συνήθεια τους μέσα στην κοιλιά ήταν να τρώνε όποτε ήθελαν και όσο ήθελαν, δεν κοιτάνε ρολόι. Μέχρι να το συνειδητοποιήσω πέρασα αρκετές δύσκολες ώρες ακούγοντας το κλάμα τους. Αν πάλι νυστάζει και εσύ κρατάς μπιμπερό ή το κουτάλι πάλι την έβαψες, αλλά λιγότερο αυτή την φορά μιας και κάποιο τρόπο θα βρει το μωρό να σου δείξει τι πραγματικά θέλει. Αρκεί να έχεις τις κεραίες τεντωμένες να πιάσεις το σήμα.
• Όλα τα μωρά δεν είναι ίδια. Άλλα σου κάνουν την ζωή εύκολη και με άλλα πρέπει να προσπαθήσεις για να κάνεις την ζωή σου (και τους) εύκολη. Τρανό παράδειγμα τα δικά μου. Μπορεί να βγήκαν από μια κοιλιά αλλά είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους. Ο ένας ο μεγάλος είναι ένα παιδί που σχεδόν μεγαλώνει μόνο του. Έχει ελάχιστες απαιτήσεις και είναι αύταρκες. Συνήθως είναι ικανοποιημένο όπου και αν είναι. Αν εξαιρέσουμε το τελευταίο διάστημα που λόγω δοντιών είναι πιο γκρινιάρικο από ότι συνήθως, κατά τα άλλα είναι ένα παιδί που ελάχιστα ζορίζει τους γονιούς του. Σε αντίθεση με τον μικρό μου που ακόμα και όταν βαρεθεί, τσιρίζει. Όντας βρέφος αυτός ο μικρός ήταν ένα δράμα. Γεννήθηκε ελλιποβαρής και έπρεπε να πίνει γάλα για να αναπληρώσει. Έλα όμως που δεν του άρεσε το γάλα. Το όποιο γάλα. Ποτέ δεν ήπιε, μέχρι τώρα ακόμα, σημαντικές ποσότητες γάλα. Φαντάζεστε να μεγαλώνετε ένα παιδί που η μόνη του τροφή είναι το γάλα και αυτού να μην του αρέσει? Άλλα μωρά κλαίνε όταν πρέπει να μάθουν να τρώνε με το κουτάλι. Ο δικός μου έκλαιγε με το που έβλεπε το μπιμπερό! Ξεφύσηξα με ανακούφιση όταν άρχισε να τρώει με το κουτάλι! Ήρθαμε στα συγκαλά μας!
• Τα όρια και οι κανόνες θέτονται από πολύ νωρίς. Αν σκεφτούμε μόνο το ότι από 7 μηνών τα μωρά καταλαβαίνουν το ΟΧΙ φαντάζεστε πόσα άλλα πράγματα καταλαβαίνουν? Που σημαίνει ότι άσχετα που είναι μωρά, δείχνω τα συναισθήματα μου. Αν την ώρα που εγώ προσπαθώ να το ταΐσω εκείνο παίζει, σε σημείο που να μην τρώει, του δείχνω την δυσαρέσκεια μου. Και ναι, υψώνω και την φωνή μου για να βάλω την τάξη. Σίγουρα δεν καταλαβαίνουν επακριβώς τι τους λέω, ούτε και γίνονται άγγελοι αυτομάτως, αλλά να είστε σίγουροι το γενικό νόημα το πιάνουν. Εγώ απλά μένω πιστή στην τακτική μου και μακροπρόθεσμα έχω το αποτέλεσμα που θέλω. Γι' αυτό και ο μεγάλος μου, που στην αρχή το κουτάλι δεν του άρεσε καθόλου σε σημείο να έχουμε κάποιου είδους δράματα στα πρώτα μας γεύματα, έχει γίνει υπόδειγμα παιδιού όταν τρώει. Έχει φθάσει στο σημείο να έχουμε γεύματα που δεν λερώνει καν την ποδίτσα του! (Να 'σαι καλά ρε Jojo! Πολύ καιρό θα σε μακαρίζω! ;-))
• Είναι νόμος: Ποτέ μην ενοχλείς ένα παιδί όταν είναι ήσυχο! Πάει να πει, όταν εκείνο κάθετε κάπου ήσυχο, ακόμα και αν δεν κάνει τίποτα, δεν του μιλάμε, δεν προσπαθούμε να το παίξουμε, δεν το σηκώνουμε αγκαλιά. Όλα αυτά είναι πολύ καλά, αλλά έρθει η στιγμή που ούτως η άλλως θα τα ζητήσει μόνο του και τότε είναι η ιδανική στιγμή να του τα προσφέρουμε. Δεν έχει νόημα να ξεσηκώνουμε ένα παιδί με όλες τις καλές μας προθέσεις και όταν έρθει η ώρα που εκείνο θα θέλει να ξεσηκωθεί να θυμηθούμε ότι έχουμε να κάνουμε άλλες δουλειές, ότι είμαστε κουρασμένοι, ότι δεν έχουμε διάθεση κτλ. Όπως επίσης το να είσαι πάντα διαθέσιμος σε ότι και αν σου ζητήσουν οποιαδήποτε ώρα είναι εξίσου λάθος.

Παρόλα αυτά ανησυχώ μήπως κάτι που κάνω σήμερα χωρίς να το σκέφτομαι, έχει κάποια αποτελέσματα στο μέλλον που μου κάνουν δύσκολη την ζωή. Γι' αυτό και ότι και αν κάνω το σκέφτομαι ξανά πάντα με γνώμονα το μέλλον.

Για την ώρα so far so good. :-)

Τον τελευταίο καιρό...

... νιώθω απίστευτα κουρασμένη.Τα μωρά "τραγουδάνε" αυτήν την ώρα στο δωμάτιο τους και βρήκα την ευκαιρία να γράψω μερικές γραμμές. Ελπίζω μετά το τραγούδι να ρίξουν και ένα υπνάκο μπας και ησυχάσει το σύμπαν.

Μετά από δύο εβδομάδες συνεχής κλεισούρας από το πρωί ως το βράδυ με τα μικρά, μάλλον μου βγαίνει η κούραση... Ξυπνάω το πρωί και νιώθω να είμαι πιασμένη σχεδόν παντού, λες και την προηγούμενη μέρα έσκαβα και παρόλο τον ύπνο δεν κατάφερα να ξεκουραστώ. Αυτή η κούραση είναι πολύ διαφορετική από την κούραση των πρώτων ημερών. Είναι κυρίως σωματική. Και καθόλου ευκαταφρόνητη!

Ο καιρός άλλαξε εν τω μεταξύ και παρόλο που συνεχίζει να είναι ακόμα ζέστη, ο ουρανός πλέον στολίζεται καθημερινά από συννεφάκια και κάποιες μέρες όπως η σημερινή είναι μες την μαυρίλα έτοιμος να αδειάσει επάνω μας τόνους βροχή. Ευκαιρία να ποτιστούν και τα λουλούδια στην βεράντα μου που είναι σχεδόν παρατημένα μιας και τα ποτίζω όποτε το θυμηθώ. Οχι ότι πριν τα πότιζα συχνότερα αλλά τουλάχιστον είχα μια δικαιολογία ότι έλειπα από το σπίτι αρκετές ώρες. Τώρα που είμαι όλη μέρα σε αυτό? Φανταστείτε ότι και στο μπαλκόνι βγαίνω αραιά και που πλέον! Ίσως γιατί αν το κάνω συχνότερα θα θυμάμαι ότι έχω και άλλες δουλειές που έχω να κάνω! Όπως το να ποτίσω τα λουλούδια και να το καθαρίσω. Λες και έχω ήδη λίγες! Μόνο να ταΐζω τα μικρά φτάνει! Πάει η μισή μέρα!

Δεν μου έφταναν όλα αυτά, ξεκίνησα να διαβάζω το Νησί της Victoria Hislop και κόλλησα! Παρόλο που του αντιστάθηκα όταν το είδα στο ράφι του βιβλιοπωλείου αρκετές φορές, επιλέγοντας κάποιο άλλο στην θέση του, τελικά έμελλε να το δανειστώ για να το διαβάσω. Ο λόγος που το άρχισα ήταν η προτροπή της ξαδέρφης μου που μου το δάνεισε. Και παρόλο που στην αρχή μου φαινόταν να μοιάζει λίγο με ιστορία άρλεκιν, καθώς προχωρούσα στο διάβασμα του, κατάφερε να με κερδίσει. Και όταν ένα βιβλίο μου αρέσει από την αρχή του δεν υπάρχει περίπτωση να μην το τελειώσω. Θα επανέλθω σε αυτό όταν με το καλό το τελειώσω και βρω χρόνο να γράψω πέντε πράγματα. Ο Κούντερα μάλλον μου πέφτει βαρύς για αυτήν την εποχή!! Εγώ τώρα θέλω παραμυθάκια! Και ας μην έχουν καλό τέλος!



Η εικόνα είναι ένας πίνακας του αγαπημένου ζωγράφου της γιαγιάς μου! Ναι έχει αγαπημένο ζωγράφο! Είναι αυτός ο τύπος με τα αφρο μαλλιά που ζωγραφίζει κάθε μεσημέρι στην ΝΕΤ αν δεν κάνω λάθος και τον λένε Bob Ross! Προφανώς αν της ζωγράφισε κάτι τέτοιο δεν θα συντονιζόταν καθημερινά στην συχνότητα που εκπέμπει για να τον παρακολουθήσει! Έλα όμως που σε ένα τέταρτο της ώρας της έχεις φτιάξει ένα τοπίο που πολύ θα ΄θέλε να επισκεφθεί! Να, σαν και αυτό εδώ!


Μέχρι να τελειώσω αυτό εδώ το post, τα μικρά και κοιμήθηκαν και ξύπνησαν! Πέρασαν 2 ώρες και δεν το κατάλαβα για πότε! Σας αφήνω γιατί το καθήκον με καλεί!

Photos from: http://silviahartmann.com

Έχω την εντύπωση πως...

... τα ζευγάρια που δεν έχουν παιδιά και ζουν μαζί χρόνια χωρίς τελικά να χωρίζουν σημαίνει ότι αγαπιούνται πραγματικά πολύ.

Ποιος θα άντεχε να ασχολείται με τον εαυτό του και με τον άλλον τόσο πολύ καιρό και στο τέλος να μην χώριζε?

Τα παιδιά σου δίνουν την αφορμή να ασχοληθείς με ένα κοινό σκοπό, τέτοιον, που δύσκολα μπορείς να επινοήσεις αντίστοιχο, και να μείνεις πιστός σε αυτόν.
Σου προσφέρουν μια συνεχή απασχόληση, με αποτέλεσμα να μην έχεις τον χρόνο να να διαπιστώσεις καν τα προβλήματα που έχεις.
Είναι εκεί για να σου θυμίζουν ότι είναι το "δημιούργημα " σου. Η περηφάνια σου.
Σου τρέφουν το εγώ γιατί για αυτά θα είσαι πάντα μια μοναδική και αναντικατάστατη ύπαρξη.Όσο και να αλλάξεις εμφανισιακά, αυτά δεν θα τα νοιάζει. Τι και αν δεν αρέσεις στον έναν και στον άλλον? Στα δικά τους μάτια η μορφή σου θα είναι δευτερεύουσας σημασίας.
Σου δίνουν την ευκαιρία να "ζήσεις" μια δεύτερη ζωή (και τρίτη και τέταρτη, ανάλογα με το πόσα θα κάνεις).

Τελικά το να κάνεις παιδιά είναι μάλλον μια άκρως εγωιστική πράξη.

Βαφτίσια τέλος!

Πάει και αυτό! Πάει τελείωσε!

Βαφτίστηκαν και αφού τους δόθηκε όνομα, ησύχασαν όλοι μιας και τώρα έχουν πως να τα φωνάζουν πια! Γιατί εγώ συνεχίζω να τα προσφωνώ ο μεγάλος και ο μικρός! Ή με τα χαιδευτικά τους στις μεταξύ μας συνομιλίες!! Τουτέστιν "πουφουλάκι" και "μπουρμπουλάκι"!!

Δεν γινόταν φυσικά να γίνει η βάφτιση και να μην ξεχαστεί κάτι, και αυτό το κάτι στην περίπτωση μας ήταν οι λαμπάδες! Κάποιοι είχαν την ιδέα να αφήσουμε την βάφτιση και να τρέχουμε για τις λαμπάδες! Ευτυχώς πρεσβευσε η λογική και συνεχίσαμε με συνοπτικές διαδικασίες και δυο κεριά που με λίγο τούλι τα ντύσαμε λαμπάδες!

Όλα πήγαν καλά! Όπως περίπου τα περίμενα. Η βάφτιση έγινε έξω στην ύπαιθρο, οι καλεσμένοι κάθονταν γύρω γύρω, και οι πρωταγωνιστές της ιστορίας, μωρά νονοί και παπάδες στην μέση. Ευτυχώς γιατί δεν θα το άντεχα να ήμασταν ο ένας πάνω στο άλλο! Ο μεγάλος μου λίγο ήθελε να μην κλάψει καθόλου. Είναι τέτοιο το στυλ του παιδιού. Είναι λίγο τραβάτε με και ας κλαίω, χωρίς το κλαίω! Παράδωσε τα όπλα όταν πέσανε τα λάδια πάνω του. Ο μικρός τώρα έδωσε ρέστα στο κλάμα όπως ήταν αναμενόμενο! Έκλαψε αρκετά και για τους δύο! Το καλό ήταν ότι μερικά λεπτά αφού τελείωσε η βάφτιση, κοιμήθηκαν και οι δύο του καλού καιρού και όταν ξύπνησαν ήταν σαν να μην συνέβη απολύτως τίποτα.

Μπορώ να μιλάω (και να γράφω) ώρες για τα μικρά μου και τα κατορθώματα τους. Μου φαίνονται όλα τόσο αστεία και ενδιαφέροντα! Ευτυχώς συνειδητοποιώ ότι είναι αστεία και ενδιαφέροντα μόνο για μένα! Μιλάω γι' αυτά συνέχεια λες και δεν είχα ξαναδεί μωρά στην ζωή μου. Όλη μου η μέρα είναι αφιερωμένη στην φροντίδα τους η οποία όσο περνά ο καιρός αλλάζει μορφή αλλά μένει ίδια χρονικά. Ο ελεύθερος μου χρόνος πια είναι εκτός από περιορισμένος και κατακερματισμένος κατά την διάρκεια της μέρας. Τώρα πια χρειάζεται να τους μαγειρέψω και να καθαρίζω το χάλι που δημιουργείτε όταν τρώνε. Πράγμα που όσο έπιναν γάλα το μόνο που λερωνόταν ήταν η σαλιάρα τους, άντε και το ρούχο τους. Μόνο όταν βραδιάσει και επιτέλους κοιμηθούνε, μόνο τότε υπάρχει απόλυτη ησυχία και ηρεμία μέσα στο σπίτι που μου θυμίζει με νοσταλγία την προ μωρών εποχή. Το καλό είναι ότι τώρα πια μπορώ να διαβάσω ένα βιβλίο σε αντίθεση με τις αρχές που από την αυπνία δεν έβλεπα την ώρα να κλείσω τα μάτια μου και όχι να τα ανοίξω και να διαβάζω.

Διάβαζοντας προχθές post φίλων, έπεσα πάνω στο Pop Cern, ένα συλλογικό post δύο φίλων μου, του Philos και του Dealsend μαζί με άλλους τρεις bloggers, τους Teleologikos, Spdd και Attackta, το οποίο στάθηκε αφορμή να "ενημερωθώ"¨για το πείραμα Cern! Μπορείτε να φανταστείτε πόσο καιρό έχω να ανοίξω τηλεόραση και να διαβάσω ειδήσεις? Ζω στον απόλυτο μικρόκοσμο μου!

Ετσι σκέφτομαι μήπως ήρθε η ώρα να αρχίσω να γράφω ότι μπορώ, και ότι μου κατεβαίνει σε αυτό το blogaki που το έχω παραπεταμένο τόσο καίρο. Ας είναι και μία γραμμή. Μου έλειψε πολύ αυτό.

Εύχομαι να είστε όλοι καλά!

Βαφτίσια εν όψιν

Εδώ και μερικές μέρες έχω αρχίσει τις ετοιμασίες για τα βαφτίσια.Το πρώτο πράγμα που φρόντισα σχεδόν βγαίνοντας από το μαιευτήριο, ήταν να κλείσω την εκκλησία για την ημέρα που ήθελα.

Όσοι από εσάς γνωρίζεται τις ιδέες μου σχετικά με την θρησκευτική μου συνείδηση και την σχετική απέχθεια που τρέφω για τους παπάδες και τα σχετικά, θα αναρωτηθείτε πως και ασχολούμαι με κάτι τέτοιο. Μακάρι να μπορούσα να κάνω και αλλιώς. Ή, για την ακρίβεια... Αξίζει τον κόπο να κάνω αλλιώς? Το θέμα θέλει συζήτηση αλλά νομίζω πως όχι.

Στον κόσμο υπάρχουν πολλοί δυστυχισμένοι άνθρωποι και οι θρησκείες βοηθούν να υπομείνουν την δυστυχία τους. Τους παρηγορούν λέγοντας τους ότι ναι μεν σήμερα είστε δυστυχισμένοι, αύριο όμως θα είστε ευτυχισμένοι. Όταν αυτό το αύριο δεν έρχεται ποτέ, αλλάζει το τροπάρι και την θέση του "αύριο" την παίρνει η "επόμενη ζωή". Ας είσαι δυστυχισμένος σε αυτή την ζωή. Αρκεί να είσαι ηθικός, υπάκουος και πειθήνιος, και στην επόμενη ζωή θα είσαι ευτυχισμένος. Μ' αυτά και μ' αυτά περνά η ζωή και χάνεται...

Έτσι μιας και για μένα αυτό το "μυστήριο", όπως και όλα τα υπόλοιπα "μυστήρια" αποτελούν μέρος μιας παράστασης που καλούμαστε να πάρουμε μέρος, ήθελα να έχει όσο το δυνατόν λιγότερη θρησκευτική χροιά. Μιας λοιπόν και είναι καλοκαιράκι, ήθελα να γίνει έξω από εκκλησία, στην ύπαιθρο. Και μιας και είμαι περισσότερο του βουνού παρά της θάλασσας, επέλεξα σαν μέρος τον ναό της Φιλέρημου ο οποίος είναι από τους αρχαιότερους του νησιού, στην κορυφή ενός καταπράσινου λόφου περιτριγυρισμένου από πεύκα, που γλύτωσε ευτυχώς από την πρόσφατη πυρκαγιά που έκαψε 50.000 στρέμματα πευκοδάσους από τα λίγα που έχουν πλέον απομείνει στην Ρόδο.



Το μέρος εκεί ήταν ναός της θεάς Αθηνάς και του Δία κατά τον 3ο και 2ο αιώνα π.χ. Έξω από το ναό, υπάρχει ένα σταυροειδές βαπτιστήριο απομεινάρι μιας παλαιοχριστιανικής εκκλησίας που χτίστηκε τον 5ο αιώνα μ.χ. πάνω στα ερείπια του αρχαίου ναού. Σε εκείνο βαπτιστήριο γίνονται όλες οι σύγχρονες βαπτίσεις.



Στον περιβάλλοντα χώρο είναι επίσης χτισμένη, σε χαμηλότερο επίπεδο από το μοναστήρι της Ζωοδόχου πηγής, το οποίο χτίστηκε από τους Ιππότες και αναστηλώθηκε στη σημερινή του μορφή από Ιταλούς αρχαιολόγους,, μια υπόγεια βυζαντινή εκκλησία προς τιμή του Αγίου Γεωργίου, χτισμένη περίπου τον 14ο με 15ο αιώνα μ.χ. .Προφανώς, όπως καταλαβαίνεται και εσείς, από αρχαιοτάτων χρόνων, εκεί, ήταν τόπος λατρείας.


Απέναντι τώρα από την είσοδο του αρχαιολογικού χώρου υπάρχει ένας λιθόστρωτος διάδρομος που στην μια πλευρά του υπάρχουν βάθρα με χαλκογραφίες που αναπαριστούν τα πάθη του Ιησού, και ο οποίος καταλήγει σε ένα μεγάλο πέτρινο σταυρό. Η θέα από εκεί είναι εντυπωσιακή. Από εκεί ψηλά βλέπει κανείς όλη την Ρόδο.



Τι λέτε? Θα περάσετε καμιά βόλτα?

Καλοκαίριασε πια...

...και βγάλαμε τα μπουτάκια μας έξω! Τελικά είναι τέλεια να γεννάς άνοιξη! Γιατί όταν ξεπεταχτούν τα μικρά και έχουν στρουμπουλέψει, τα έχεις ελαφροντυμένα ή και τελείως γυμνά πράγμα που σου δίνει την δυνατότητα να τα τσιμπάς να τα δαγκώνεις και να τα ζουλάς συνεχώς!!! Καταλαβαίνεται φυσικά τι τραβάνε τα καημένα μαζί μου!

Τώρα που και τα δυο πλέον δεν ξυπνάνε την νύχτα επιστρέφω σιγά σιγά στις παλιές μου συνήθειες, που πάει να πει ότι το βράδυ και αφού έχουν κοιμηθεί οι άντρες του σπιτιού, βάζω το ποτάκι μου ή παίρνω την παγωμένη μου μπυρίτσα και την αράζω παρέα με το λαπτοπάκι μου είτε σερφάροντας είτε παρακολουθώντας ξένες τηλεοπτικές σειρές που κατεβάζω. Πράγμα που στις αρχές ούτε να το διανοηθώ δεν μπορούσα! Δεν έβλεπα την ώρα να πάω για ύπνο! (Κάπου εδώ πρέπει να σημειώσω ότι ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα ενός pc είναι το μέγεθος του σκληρού δίσκου. Όσο και να έχει κανείς ποτέ δεν είναι αρκετός!)

Θάλασσα ακόμα δεν πήγαμε, και ευτυχώς που δεν είμαι και πολύ φανατική με το αντικείμενο γιατί το να ξεκουβαληθείς με δύο μωρά να τρέχεις στην παραλία είναι σχεδόν άθλος! Αστε που η κοιλιά ενθύμιο από την εγκυμοσύνη συν τα επιπλέον κιλά υπάρχουν ακόμα και βασιλεύουν! Εγώ που δεν χρειάστηκε ποτέ να κάνω δίαιτα αντιλαμβάνομαι τώρα πόσο δύσκολο πράγμα είναι να πρέπει να στερήσε την τροφή!! Η διατροφή μου ήταν τέτοια που όσο και να έτρωγα απλά διατηρούσα τα κιλά μου. Και τώρα το ίδιο συμβαίνει απλά διατηρώ τα επιπλέον κιλά! Άντε τώρα τέτοια εποχή να πρέπει να στερηθώ το παγωτό το οποίο τσάκιζα στην κυριολεξία. Για να το ευχαριστηθώ έπρεπε να είναι τουλάχιστον μισόκιλο!!

Μερικά άλλα πράγματα που διαπίστωσα σχετικά με την εγκυμοσύνη και την μετά από αυτήν εποχή είναι τα εξής:

• Οι γυναίκες δεν λένε ποτέ στις άλλες γυναίκες υποψήφιες προς κυοφορία τις μικρές πικρές λεπτομέρειες σχετικά με το γεγονός. Όπως το ότι θα φταρνίζεσαι ή θα γελάς και θα έχεις ταυτόχρονα και ακράτεια.
• Είναι μύθος ότι το στήθος το χαλάει η εγκυμοσύνη. Η βαρύτητα είναι αυτή που κάνει την ζημιά και αυτό εξαρτάται από πολλούς άλλους παράγοντες πέρα από την εγκυμοσύνη.
• Είναι επίσης μύθος ότι πολλά αλλάζουν με το σαράντισμα του μωρού. Το μόνο που διαπίστωσα να αλλάζει είναι ότι εγώ συνήθισα την νέα τάξη πραγμάτων έτσι ώστε να μην μου φαίνεται τόσο κουραστική όπως στην αρχή.
• Γίνεσαι βαρετή. Στην περίοδο της εγκυμοσύνης, τα θέματα που μονοπωλούσαν τις συζητήσεις μου ήταν σχετικά με αυτήν, τώρα στις συζητήσεις μου τα θέματα που παίζουν είναι σχετικά με τα μωρά και είναι κυρίως του τύπου, πόσο τρώνε, τι πάνες είναι καλές και πόσο κοιμούνται. Απίστευτα "ενδιαφέροντα"!!

Άντε και καλό καλοκαίρι να έχουμε!

Επιτέλους!!

Ήρθε η ώρα να το γιορτάσω μου φαίνεται! Σήμερα, για πέμπτη συνεχή βραδιά, ο μεγάλος μου κοιμάται από τις 10 το βράδυ και ξυπνάει στις 7-8 το πρωί!! Μου έρχεται να κάνω πάρτι! Λέω όμως να το αφήσω για όταν και ο μικρός αντί να ξυπνάει στις 4 τα ξημερώματα, μιμηθεί τον αδερφούλη του και με αφήνει να κοιμάμαι απερίσπαστη τα βράδια!! Τότε ναι! Θα μπορώ να ξενυχτίσω κάνοντας πάρτι για να το γιορτάσω!!
Συγχωρήστε με που σπανίως σας διαβάζω πια και ακόμα πιο σπανίως επισκέπτομαι αυτό εδώ το blog, όμως δεν μπορούσα καθόλου. Η στέρηση ύπνου είναι μια μορφή βασανιστηρίου που σε εξαντλεί. Αν δεν κάνω λάθος, περισσότερο αντέχει ένας άνθρωπος χωρίς φαΐ ή νερό παρά χωρίς ύπνο. Ήταν δύσκολο, έως αδύνατο να μπορέσει το μυαλό μου να λειτουργήσει νορμάλ υπό αυτές τις συνθήκες. Έτσι ο ελεύθερος μου χρόνος ανάμεσα στα γεύματα των μικρών αφιερωνόταν κυρίως σε δουλειές που ήταν απαραίτητο να γίνουν, σε λίγο σερφάρισμα που και που, κυρίως στο facebook, και σε λίγο διάβασμα βιβλίων που έχουν να κάνουν με την ανατροφή, διαπαιδαγώγηση και το παιχνίδι των μωρών. Επενδύω στο μέλλον μπας και την περάσω όσο το δυνατόν πιο χαλαρά!
Θέλω να πω μερικά λόγια για το facebook το οποίο μου φάνηκε εξαιρετικά χρήσιμο και πριν γεννήσω αλλά και τώρα, που οι ελέυθερες μου ώρες είναι περιορισμένες και θέλω κάτι ανάλαφρο να τις περνάω που να μη με κουράζει. Το facebook λοιπόν είναι η ιδανική απασχόληση!
Κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, τις ατέλειωτες εκείνες ώρες τις ξάπλας (γιατί το να κινηθώ πιο πολύ από το να περπατήσω από το ένα δωμάτιο στο άλλο μου ήταν εξαιρετικά δυσάρεστο) η απασχόληση μου στο facebook, το οποίο αν θέλεις να σκοτώσεις τον χρόνο σου είναι το ιδανικότερο, ήταν ότι έπρεπε! Δεν ξέρω πόσα τεστ για κάθε βλακεία που μπορεί κανείς να φανταστεί έκανα, δεν θυμάμαι πόσα κουίζ απάντησα, δεν θυμάμαι πόσα applications εγκατέστησα και απεγκατέστησα επίσης και πόσων τα νεύρα έσπασα με τα επανειλημμένα invitations που τους έστελνα!!
Στην μετά εγκυμοσύνης εποχή, μπορεί να μην είχα την πολυτέλεια του χρόνου να κάνω τεστ και να απαντάω κουίζ, όμως μου φάνηκε εξαιρετικά χρήσιμο γιατί σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα κάνω upload αρκετές φωτογραφίες από τα μικρά, οι οποίες είναι προσβάσιμες εύκολα και γρήγορα από πολλούς συγγενείς και φίλους οι οποίοι βρίσκονται μακριά. Μου αρέσει γιατί κρατάω μια επαφή με τους φίλους μου και μαθαίνω νέα τους χωρίς καν να χρειάζεται να μιλήσω μαζί τους, γιατί βρίσκω παλιούς φίλους που είχαμε χαθεί για αρκετό καιρό, γιατί βρίσκω εκεί φίλους που έχω γνωρίσει από τα blog και ανακαλύπτω και άλλες διαστάσεις της προσωπικότητας τους εκτός από αυτής του blog τους και ένα σωρό άλλους λόγους που με έχουν κάνει να βλέπω με καλό μάτι όλο αυτό το διαδικτυακό φακέλωμα που λέγεται facebook.
Οταν όμως κάποιος ακούει διαδικτυακό φασκέλωμα κάπου μπορεί να στραβομουτσουνιάσει και με το δίκιο του ίσως. Γιατί πέρα από το χα χα και χου χου που μοιάζει να είναι το facebook δεν παύει να είναι ένα φακέλωμα. Με την καλή έννοια καταρχήν. Το μέλλον θα δείξει αν είναι και με την κακή έννοια.
Η φίλη μου η Μαρία μου έστειλε εχθές με mail ένα άρθρο που γράφτηκε σχετικά με το facebook για τον Ελευθερο Τύπο του Σαββάτου το οποίο εν ολίγης καταδίκαζε όλη αυτή την προθυμία που επιδεικνύει τόσος πολύς κόσμος παγκοσμίως να φακελωθεί. Ε! Λοιπόν είναι όντως παράξενο που τόσος πολύς κόσμος έσπευσε να καταχωρήσει τα πραγματικά του στοιχεία σε αυτήν την βάση δεδομένων αλλά δεν παραξενεύομαι γιατί το έκανε και γιατί το κάνει ακόμα. Σε ένα κόσμο που το φακέλωμα είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας πλέον το facebook είναι ότι πιο άρτιο υπάρχει αυτή την στιγμή όσον αφορά τις διαδικτυακές υπηρεσίες, οι οποίες άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο κάνουν το ίδιο πράγμα. Ακόμα και τα δωρεάν email που διατηρούμε λογ/σμό κάνουν το ίδιο πράγμα. Μας προωθούν διαφημίσεις ανάλογες των ενδιαφερόντων μας. Πως αλλιώς θα μπορούσε να παραμείνουν δωρεάν άλλωστε? Το ίδιο και το facebook . Το να μείνει δωρεάν στον χρήστη αυτή η υπηρεσία συνεπάγεται ότι κάτι πουλά. Αν αυτό το κάτι είναι τα προσωπικά μου δεδομένα λίγο με νοιάζει. Άσε που δεν θεωρώ τα προσωπικά μου δεδομένα τίποτα ιδιαίτερα σημαντικό, όπως πολύ όμορφα εξηγεί και ο Dralion σε ένα παλιότερο του post, γι΄αυτό άλλωστε και δεν με ενδιαφέρει να τα δημοσιοποιήσω. Εξάλλου άλλοι τα έχουν πουλήσει ήδη από πιο πριν και με πιο άγαρμπο τρόπο από το facebook! Και μάλιστα χωρίς να μου δώσουν τίποτα σαν αντάλλαγμα!