Δεν ζηλεύω τίποτα...

... στον κόσμο,

εκτός από αυτούς,

που έχουν βρει,
το άλλο τους μισό...

Photo from: http://photobucket.com

Γάμος επταετούς διάρκειας!!!

Η συντηρητική Γερμανίδα βουλευτής Γκαμπριέλε Πάουλι, στέλεχος της κυβερνητικής παράταξης στην κατά πλειοψηφία καθολική Βαυαρία, πρότεινε έναν νέο θεσμό για να εμφυσήσει πνοή στο οικογενειακό δίκαιο: τους γάμους επταετούς διάρκειας!

Ο γάμος, λέει, θα πρέπει να έχει μια «πρώτη» ημερομηνία λήξεως. Ύστερα από επτά χρόνια το ζευγάρι θα ζυγίζει ξανά τη σχέση του και θα προχωρεί με δύο απλές υπογραφές στην ανανέωση του συμβολαίου για άλλη μία επταετία.
Διαφορετικά (αν ο ένας από τους δύο ή και οι δύο δεν θέλουν να συνεχίσουν) θα ακολουθεί αυτόματο διαζύγιο, καταργούμενης της χρονοβόρου, δαπανηρής αλλά κυρίως ψυχοφθόρου σημερινής διαδικασίας.
Πηγή : http://www.tovimadaily.gr

Η εν λόγω βουλευτής που προτείνει τον νόμο αυτό εκτός από νοστιμούλα όπως φαίνεται στην φώτο είναι και παθούσα 2 φορές! Δεν ξέρουμε αν πάει για τρίτη!

Ορίστε πια θα είναι η σταδιακή αποδυνάμωση θεσμών όπως είναι ο γάμος!
Περιττό να πω ότι βρίσκω την ιδέα καταπληκτική!
Στο τέλος θα μετράμε επταετίες που έχουμε στο ενεργητικό μας και όχι πια χρόνια γάμου!
Άσε που ακόμα και για τους υπερμάχους του θεσμού θα έκανε καλό ένας τέτοιος νόμος! Μην μου πείτε ότι δεν θα μείωνε αισθητά το αίσθημα του δεδομένου που αναπτύσσετε ανάμεσα στο ζευγάρι!
Και μόνο αυτό θα ήταν τρομερά αναζωογονητικό!

Και μην ακούσω κανένα που δεν έχει παντρευτεί να διατείνεται το συνήθες που ακούω "ότι εμείς είμαστε μαζί τόσο καιρό, συζούμε κιόλας, σαν τι θα αλλάξει?"
Το άπαν σύμπαν! Κάντε τον κόπο να παντρευτείτε και τα λέμε μετά! ;-)

Powered by ScribeFire.

Μικρή διαφορά

Ένας Βασιλιάς της Ανατολής είδε φοβερό όνειρο πως έπεσαν όλα τα δόντια του. Στεναχωρημένος, φώναξε τον ερμηνευτή των ονείρων. Εκείνος άκουσε τον Βασιλιά και με ανησυχία είπε:
- Βασιλιά μου! πρέπει να σου πω τη θλιβερή είδηση. Θα χάσεις τον έναν μετά τον άλλον, όλους τους συγγενείς σου.
Αυτά τα λόγια προκάλεσαν την οργή του Βασιλιά που διέταξε να τον ρίξουν στην φυλακή και έδωσε διαταγή να φέρουν άλλον ερμηνευτή, ο οποίος άκουσε το όνειρο και είπε:
- Ω! Βασιλιά μου είμαι ευτυχισμένος που μπορώ να σου ανακοινώσω την χαρμόσυνη είδηση. Θα ζήσεις πιο πολύ απ' όλους τους συγγενείς σου.
Ο Βασιλιάς ικανοποιήθηκε και γενναιόδωρα πλήρωσε για αυτό το προμάντεμα. Οι αυλικοί ήταν αμήχανοι και ρώτησαν τον μάντη:
- Εσύ είπες περίπου τα ίδια που είπε και ο καημένος ο συνάδελφός σου. Γιατί τότε εκείνος είναι τιμωρημένος, ενώ εσύ βραβευμένος;
- Ναι πραγματικά. εμείς ερμηνεύσαμε ίδια το όνειρο, όμως όλα εξαρτώνται όχι απ' αυτό που είπες, αλλά, πώς το είπες.
Photo from: http://www.absolutearts.com

Υπάρχει ένα είδος άντρα...

.. που αντιπαθώ και αυτοί είναι οι λεγόμενοι "μουνόδουλοι". Είναι αυτοί που προκειμένου να είναι με μια γυναίκα (πάντα υπάρχει μια γυναίκα που θέλουν) ενεργούν βάση και μόνο των επιθυμιών της σε βαθμό που να παύουν να έχουν ενδιαφέρον οι ίδιοι.

Το είδος των γυναικών από την άλλη που όχι απλά αντιπαθώ αλλά με αηδιάζει επιπλέον είναι οι λεγόμενες "πουλόδουλες". Αυτές που όλη τους η ζωή καθορίζεται από ένα "πουλί"! Και δεν μπορούν να ζήσουν λεπτό χωρίς τουλάχιστον ένα τέτοιο να είναι διαθέσιμο ή πιθανά διαθέσιμο στο περιβάλλον τους.

Αν θες ερωτικό σύντροφο, καλό είναι να τον έχεις επειδή πράγματι τον θες, και όχι γιατί δεν μπορείς να ζήσεις μόνος σου!

Powered by ScribeFire.

Συζυγική ή αδερφική αγάπη?

Όταν η αγάπη γίνεται βαθιά, τότε οι σύζυγοι γίνονται αδέλφια.
Όταν η αγάπη πηγαίνει βαθύτερα, φεύγει το πάθος, η έξαρση και ο πυρετός.

Αυτή η σχέση μοιάζει δεδομένη.
Κάποια μέρα μέσα από την βαθιά οικειότητα που θα έχει αναπτυχθεί αντιλαμβανόμαστε ότι έχει εκλείψει τελείως από αυτήν την σχέση η σεξουαλικότητα.

Τότε αν κάνεις έρωτα μοιάζει να είναι από συνήθεια.
Αν δεν κάνεις μοιάζει σαν κάτι να λείπει.

Το παρελθόν έχει φύγει και κάθε προσπάθεια να το κάνεις να αναβιώσει θα είναι αποτυχημένη.

Το μόνο που μένει πια είναι να πάει κανείς πιο βαθιά.
Να μείνει με τον άλλον, να τον αγαπήσει ξανά, με έναν καινούργιο τρόπο, σαν να πρόκειται για καινούργιο άνθρωπο.

Αν φυσικά πρόκειται για πραγματική αγάπη...

Photo from: http://www.irenebledelart.com

Powered by ScribeFire.

Από το όνειρο στην πραγματικότητα...

Στην αρχή, όταν δύο άνθρωποι συναντιούνται δεν υπάρχουν προσδοκίες. Όλα είναι απροσδόκητα, όλα είναι καταπληκτικά.

Σιγά-σιγά, έρχονται οι προσδοκίες στην σχέση και μαζί και η δυστυχία. Επειδή ποτέ δεν μπορούν να εκπληρωθούν όλες οι προσδοκίες.

Και όταν δεν εκπληρώνονται, αρχίζει ο θυμός, ο πόλεμος με τον άλλον,αρχίζουν να επιρρίπτονται ευθύνες...

Και τότε η όλη ιστορία μοιάζει να είναι για γέλια... ή για κλάματα.
Αναλόγως τι προτιμά ο καθένας.


Photo from: http://www.grownmencry.com

Powered by ScribeFire.

Για πάντα...

Πάντα!! Τι τρομερή λέξη.
Με κάνει να ανατριχιάζω κάθε φορά που την ακούω.
Οι γυναίκες τρελαίνονται να την χρησιμοποιούν. Καταστρέφουν κάθε ρομαντική σχέση, προσπαθώντας να την κάνουν να διαρκέσει για πάντα.
Είναι μια λέξη χωρίς νόημα άλλωστε.
Η μόνη διαφορά ανάμεσα σ' ένα καπρίτσιο και σ΄ένα παθητικό αίσθημα είναι πως το καπρίτσιο διαρκεί κάπως περισσότερο.

Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ - Οσκαρ Ουάιλντ.

Τον τελευταίο καιρό είμαι λίγο...

...στον κόσμο μου...
Δεν έχω όρεξη για πολλά πράγματα. Θα έλεγα δεν έχω όρεξη για τίποτα που να αξίζει τον κόπο. Είμαι στην φάση που αναλώνομαι με το να φροντίζω τα απολύτως απαραίτητα της καθημερινότητας και τον ελεύθερο μου χρόνο τον διαθέτω σε εντελώς πεζές δραστηριότητες όπως π.χ. το να βάφω και να ξεβάφω τα νύχια μου. Ακόμα και τις περιηγήσεις μου στα blogs τις έχω αραιώσει αρκετά.
Φταίει και μια απίστευτη κακοκεφιά που πέρασα πριν λίγες μέρες, μαζί με μια επίσης απίστευτη γκαντεμιά που την διαδέχθηκε.
Αφού κατάφερα να στεναχωρήσω και να στεναχωρηθώ, με όλα (μα εντελώς όλα) τα πιο κοντινά μου άτομα, διαπίστωσα για άλλη μια φορά πόσο εύκολα χαλάνε οι σχέσεις των ανθρώπων.
Κάθε μέρα που περνά χτίζουμε τις σχέσεις μας με κόπο, με θυσίες πολλές φορές, με χαρές και λύπες και φτάνει μια στιγμή μόνο για να θεωρηθούν όλα αυτά άχρηστα. Σαν να είναι το μυαλό μας ένας σκληρός δίσκος, ο οποίος μαζεύει ήχους, πονάει, προσβάλλεται και είναι προγραμματισμένος να μην τα σβήνει ποτέ όλα αυτά. Σβήνουν μόνο αν συνειδητοποιήσουμε οι ίδιοι πόσο βλακεία είναι να κρατάμε μούτρα στον άλλον, συνήθως για ασήμαντο λόγο.

"Όλα μας τα χρόνια, μαζεύουμε πληγές, αλλά σπάνια τους δίνουμε την ευκαιρία να θεραπευτούν.
Ένας άνθρωπος μπορεί να σε αγαπούσε για χρόνια, μπορεί να ήταν συμπονετικός και ευγενικός και λέει μόνο ένα πράγμα που σε πληγώνει και εξαφανίζονται χρόνια αγάπης και φιλίας. Αυτό το ένα πράγμα γίνεται πιο σημαντικό και πιο βαρύ από όλα όσα έχει κάνει όλα τα χρόνια. Ξεχνάς όλη την αγάπη του και τη φιλία του και όλες τις θυσίες που έχει έχει κάνει για σένα. Θυμάσαι μόνο εκείνο το ένα πράγμα..."

Osho

Photo from: http://www.artshole.co.uk

Η ειλικρίνεια στις σχέσεις...

Τις προάλλες με πήρε τηλέφωνο μια φίλη μου γιατί ήθελε να συζητήσουμε ένα θέμα που την απασχολούσε.
Είχε γραφτεί σε μια από αυτές τις σελίδες γνωριμιών και είχε γνωρίσει μέσω ίντερνετ έναν τύπο, με τον οποίο αλληλογραφούσε καθημερινά. Όπως ήταν φυσικό έφθασε κάποια στιγμή η ώρα που θα συναντιόνταν.
Και πράγματι συναντήθηκαν και όλα πήγαν πολύ καλά. Ανακάλυψαν ότι είχαν πολύ περισσότερα κοινά από όσα είχαν προλάβει να εντοπίσουν με την αλληλογραφία τους.
Ενώ πέρασαν ένα 10ημερο πολύ όμορφα, έμεναν μαζί, έβγαιναν έξω κτλ, όταν η φίλη γύρισε πίσω την έτρωγε το σαράκι γιατί (αν είχε και εκείνος την πρόθεση να συνεχίσουν μαζί), δεν της είπε λεπτομέρειες για την προηγούμενη προσωπική του ζωή του. Είχε μάθει ότι ήταν χωρισμένος με παιδί. Εκείνος όμως δεν της το εξομολογήθηκε αυτό. Αλλά και εκείνη δεν τον ρώτησε.

Το μόνο που θεώρησε σωστό να κάνει ήταν στο επόμενο ταξίδι που έκανε μετά από 2 εβδομάδες να του πετάει σπόντες σχετικές προσπαθώντας να τον κάνει να της μιλήσει γι' αυτό το θέμα. Πράγμα που τελικά αυτός δεν έκανε. Και εκείνη τότε απογοητεύτηκε, αλλά και πάλι δεν του άνοιξε το θέμα αυτό ανοιχτά.
Απλά υπέθεσε ότι αυτός της ήταν ανειλικρινής. Και προτίμησε την άδεια που είχε να πάει ένα ταξίδι μαζί με κάποιους γνωστούς της, το οποίο κανονίστηκε τελευταία στιγμή.

Όταν όμως επέστρεψε πίσω, και διαπίστωσε ότι η επικοινωνία τους δεν είχε πια την θέρμη που είχε πριν, και ενώ ήταν πεπεισμένη ότι η ίδια ήταν σωστή απέναντι του (όπως την διαβεβαίωναν οι "φίλες" της), αποφάσισε ότι ήταν καλή ιδέα να του πιάσει κουβέντα ξανά με άλλο ψευδώνυμο.

Μου ζήτησε να της πω την άποψη μου εφ' όλης της ύλης. Ήθελε μια κριτική επί του θέματος. Ποιος έκανε το πρώτο λάθος από τους δυο τους, γιατί κατέληξε να πάρει αυτή την τροπή η σχέση κτλ.

Ο' τι της είπα την έκανε τουλάχιστον να δει την πραγματική διάσταση των γεγονότων. Πράγμα που την έκανε να συνειδητοποιήσει κάποια πράγματα.
Αυτό που την ρώτησα εγώ και δεν έλαβα ικανοποιητική απάντηση, ήταν, γιατί προτίμησε να είναι ειλικρινής για ένα θέμα που λίγη σημασία είχε κατ' εμέ ( το θέμα του ταξιδιού με τους γνωστούς της) , ενώ δεν ήταν ειλικρινής ως όφειλε για ένα θέμα άκρως σημαντικό όπως φάνηκε για την ίδια και για την σχέση τους (το θέμα της προηγούμενης του προσωπικής ζωής).

Εσείς τι νομίζετε?

Photo from : http://www.pages.drexel.edu

Τα λάθη μας, τα λάθη μου...

Τα λάθη είναι απολύτως εντάξει. Δεν είναι λάθος να κάνει κάποιος λάθος. Ο καθένας από εμάς κάνει, και πρέπει να κάνει. Γιατί στην ουσία μέσα από τα λάθη μας μαθαίνουμε. Είναι γεγονός αυτό. Ας αναλογιστούμε με τι έξαψη πάμε να πράξουμε το λάθος, αρκεί κάποιος να μας έχει προειδοποιήσει για αυτό. Η προειδοποίηση του λειτουργεί σαν το κόκκινο πανί στον ταύρο.
Το να κάνει κανείς λάθη είναι ανθρώπινο. Το να μην κάνει ή το να πιέζεται κάποιος υπερβολικά στο να μην κάνει λάθη είναι θα έλεγε κανείς απάνθρωπο. Το χειρότερο από το να κάνει κανείς λάθη είναι να κάνει τα ίδια λάθη συνέχεια. Αυτό πραγματικά είναι εκνευριστικό για τους άλλους και για αυτόν που τα κάνει ανώφελο. Γιατί πλέον δεν έχει να πάρει ή να μάθει κάτι από αυτά. Αφού λοιπόν θα συνεχίσουμε να κάνουμε το λάθος, όντας μέσα στην φύση μας.... ας κάνουμε τουλάχιστον κάθε φορά και ένα καινούργιο...

Προσωπικά, έχω την αίσθηση ότι μόνο λάθη κάνω. Μερικές φορές τα επαναλαμβάνω. Που σημαίνει δεν παίρνω το μάθημα μου. Και το κακό είναι, νομίζω, πως οι άλλοι δεν έχουν την ίδια καλή διάθεση να μου τα συγχωρήσουν όσο αυτή που έχω εγώ για να συγχωρήσω τα δικά τους... Πραγματικά με λυπεί αυτό...

Picture from: http://www.istockphoto.com

Η τακτική του Συγνώμη...

Πόσες φορές μας έχει τύχει να ζητήσουμε συγνώμη; Πολλές φαντάζομαι. Τι είναι όμως αυτό το συγνώμη τελικά για αυτόν που το λέει; Είναι άραγε μια ειλικρινής δήλωση μεταμέλειας όπως αυτομάτως μας έρχεται στο μυαλό ή απλά είναι μια τακτική για να χειραγωγούμε ανθρώπους και καταστάσεις;
Ίσως μπορούν να συμβαίνουν και τα δύο αν και συνήθως αυτό που συμβαίνει είναι το δεύτερο. Δεν αλλάζουμε καθόλου πραγματικά και σε πρώτη ευκαιρία ξανακάνουμε το ίδιο λάθος και ξανασυζητάμε συγνώμη. Δεν αναμορφώνουμε τον εαυτό μας, παρά μόνο την εικόνα μας.
Με μια συγνώμη που λέμε, προλαβαίνουμε να αναλάβουμε το μέρος της ευθύνης που μας αναλογεί όταν έχουμε κάτι στραβό, αναγνωρίζουμε το λάθος μας και θέλουμε από τους άλλους να μας συγχωρέσουν για αυτό, για να συνεχίσουμε από εκεί που σταματήσαμε. Η εικόνα μας τοποθετείται πάλι στο βάθρο της.
Το ίδιο πράγμα που γίνεται με την εξομολόγηση. αναγνωρίζουμε τα λάθη μας και ειδικά εκεί δεν χρειάζεται να μας επιβεβαιώσει κανείς ότι μας συγχωράει. Εννοείται αυτό!
Όσα συγνώμη και να πούμε δεν έχουν καμιά σημασία.
Είναι σαν να κάνουμε πολιτική...
Το μόνο που αποδεικνύει ότι όντως μετανοήσαμε για αυτό που κάναμε, είναι το να μην επαναλάβουμε ξανά το λάθος μας.

Ξέρετε τι είναι το Σ.Α.Σ.?

Προχθές, στο γραφείο, συζητούσαμε για μια αποχώρηση ενός εργαζομένου η οποία μας φάνηκε ξαφνική και αδικαιολόγητη κατά κάποιο τρόπο. Με τα πολλά αφού είπε ο καθένας την δική του εκδοχή επί του θέματος καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι σε μια εργασιακή σχέση χρειάζεται και οι δύο πλευρές να είναι καλώς κείμενες η μια απέναντι στην άλλη. Και η επιχείρηση δηλαδή θα πρέπει να σέβεται τον εργαζόμενο και να τον στηρίζει όπου μπορεί και ο εργαζόμενος από την μεριά του να κάνει ότι μπορεί για το καλό της επιχείρησης και να μην εργάζεται με την αίσθηση ότι του χρωστάει κανείς.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο, είπε κάποιος συνάδερφος εκεί για το Σ.Α.Σ. Ρώτησα τι είναι αυτό μιας και δεν το είχα ξανακούσει πιο πριν. Τελικά μου είπε γελώντας ότι πρόκειται για τα αρχικά του "Συμπεριφορά Αναπαράγει Συμπεριφορά". Δεν ξέρω αν ήταν δική του έμπνευση ή κάπου το είδε ή το άκουσε, το βρήκα πάντως πολύ σωστό.

Και φυσικά αυτό δεν ισχύει μόνο στις εργασιακές σχέσεις. Για κάθε σχέση ισχύει.

Ας το έχουμε κατά νου. Εκτός από την στραβή μέρα που μπορεί να είχε ο άλλος και να φέρθηκε όπως φέρθηκε, ίσως να έπαιξε τον ρόλο του και αυτό.

Λίγη κατανόηση ποτέ δεν έβλαψε κανένα.

Picture from: http://www.javierlopezbarbosa.com/

Ζήλια. Μια άλλη κοινή ασθένεια.

Πολλές φορές ακούω να μου λένε ότι η ζήλια χωρίζεται σε διάφορα είδη. Ότι η ζήλια χρειάζεται. Κάποιοι την θεωρούν αποδεχτή και κάποιοι άλλοι ακόμα και απαραίτητη.
Στα μόνα είδη που νομίζω ότι μπορεί να χωρίσει κανείς την ζήλια είναι σε "ερωτική" και "προσωπική". Όπως και να το κάνουμε όμως σε κάθε περίπτωση η βάση της ζήλιας είναι η σύγκριση.
Η ερωτική ζήλια είναι γνωστή. Η ζήλια αυτή απευθύνεται στο αντικείμενο του πόθου μας και αφορά την σύγκριση του εαυτού μας με τους άλλους. Η διάθεση μας να κατέχουμε ολοκληρωτικά το αντικείμενο του πόθου μας είναι τέτοια που προκειμένου να είναι μαζί μας προτιμούμε να μην το αφήσουμε να έχει μέτρο σύγκρισης καταρχήν και επιλογή κατά δεύτερο. Η σύγκριση με όλους τους άλλους θεωρείται άνιση και είναι προτιμότερο να αποφεύγετε. Αυτή είναι η στάση του ζηλιάρη ανθρώπου. Του ανασφαλή ανθρώπου. Καταλήγω λοιπόν ότι όσο λιγότερο ζηλεύουμε στις ερωτικές μας σχέσεις τόσο λιγότερο ανασφαλείς είμαστε.
Ο Ρόλαν Μπαρτ αναφέρει σχετικά με τον άνθρωπο που είναι ζηλιάρης.

Σαν ζηλιάρης υποφέρω τέσσερις φορές. Γιατί είμαι ζηλιάρης, γιατί τα βάζω με τον εαυτό μου που είναι ζηλιάρης, γιατί φοβάμαι ότι η ζήλια μου θα πληγώσει τον άλλον, γιατί αφήνω τον εαυτό μου να υποκύψει σε κάτι κοινότυπο. Υποφέρω από το γεγονός ότι είμαι αποκλεισμένος, βίαιος, τρελός και κοινός.

Η προσωπική ζήλια είναι αυτή που απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους που μπορεί να κατέχουν κάτι που εμείς δεν έχουμε. Και πάλι η βάση της είναι η σύγκριση αλλά αφορά κυρίως αγαθά και καταστάσεις. Κάποιος άλλος έχει καλύτερο σπίτι, άλλος έχει πιο όμορφο σώμα, άλλος έχει περισσότερα χρήματα και άλλος πιο χαρισματική προσωπικότητα. Στην προσωπική ζήλια απλά δεν υπάρχει ο άλλος άνθρωπος, ο αποδέχτης αυτής της ζήλιας. Αυτός που υποφέρει είναι μόνο ο ίδιος ο ζηλιάρης.
Όλοι μας έχουμε υποφέρει κάποτε από ζήλια. Κάποιοι υποφέρουμε ακόμα. Και ίσως ζηλεύουμε και οι ίδιοι. Άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο. Το έχω ζήσει και το ζω, ευτυχώς αραιά και που πλέον. Σημασία έχει νομίζω να κατανοήσουμε ότι τίποτα καλό δεν βγαίνει από μια τέτοια στάση. Το αντίθετο συμβαίνει μάλιστα...
Picture from: http://impression.alloilpaint.com/gauguin/

Ξεχωρίζοντας το ουσιώδες από το ασήμαντο.

Κάθε μέρα διαπιστώνω πως όλοι μας, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο μπερδεύει στην ζωή του το ουσιαστικό από το ανούσιο με αποτέλεσμα να μπερδεύει και τις σχέσεις του. Τα υλικά αγαθά όπως και να το κάνουμε σε μια σχέση δεν είναι σημαντικά.

Υπάρχουν γυναίκες που νομίζουν πως το να φροντίζουν τον άντρα τους και το σπίτι τους είναι αυτό που θα κάνει την διαφορά και θα κρατήσει τον άντρα τους κοντά τους. Νομίζουν ότι αν ξεσκονίζουν κάθε μέρα, αν πλένουν κάθε μέρα, αν μαγειρεύουν κάθε μέρα αν είναι κάθε μέρα η τέλειες νοικοκυρές τότε δεν θα υπάρχει λόγος ο άντρας τους να κοιτάξει κάποια άλλη. Νομίζουν ότι προσφέροντας τους όλα αυτά προσφέρουν κάτι πολύτιμο. Κάνουν λάθος. Γιατί ένα πλυντήριο, ένα εστιατόριο και μια οικιακή βοηθός μια στο τόσο με ένα πολύ μικρό κόστος σχετικά, μπορεί να τις αναπληρώσει πλήρως. Δεν κάνουν τίποτα για τον εαυτό τους και μια μέρα ξυπνάνε και αναρωτιούνται γιατί πήγαν χαμένα τα χρόνια τους. Μήπως γιατί σπατάλησαν τον εαυτό τους άσκοπα?

Υπάρχουν δε και άντρες που περιμένουν από την γυναίκα τους κυρίως τέτοιου είδους πράγματα. Υλικά δηλαδή κυρίως. Αν δεν ζητάει τίποτα άλλο σημαίνει ότι κατά πάσα πιθανότητα αυτό το άλλο που κάνει την διαφορά το βρίσκει κάπου αλλού. Δεν είμαι άντρας και δεν ξέρω. Υποθέτω ότι έτσι είναι. Γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι και κατά βάθος, είτε άντρες είτε γυναίκες, όλοι έχουμε τις ίδιες ανάγκες. Και αυτές δεν εξαντλούνται σε ένα φαΐ και ένα καθάρισμα.

Όπως και να το κάνουμε στις σχέσεις των ανθρώπων τα υλικά μετρούν λίγο στον τελικό απολογισμό. Αυτό που τελικά έχει σημασία, είναι σε τι προτεραιότητα είχες βάλει τον σύντροφο σου, πόσες χαρές και λύπες έζησες μαζί του και όχι πόσα φαγητά μαγείρεψες και πόσα πουκάμισα του έπλυνες ούτε τι δώρα προσφέρατε ο ένας στον άλλον.

Ειδικά για τα δώρα, αν κάνουμε μια διαλογή, αυτά που έχουν μείνει στην μνήμη μας είναι αυτά που νιώθουμε ότι ο άλλος τα διάλεξε με μεράκι, με τον έρωτα να ποτίζει το είναι του, με την σκέψη του ποτισμένη από αυτόν που προορίζεται το δώρο, ακόμα και αν η χρηματική αξία τους είναι ευτελής.
Και φυσικά το μεγαλύτερο και πιο ανεκτίμητο αντάλλαγμα που παίρνουμε για αυτό μας το δώρο, είναι η αποδοχή του. Η ευχαρίστηση του να αγγίζει και μόνο αυτό που με τόση προσοχή και έννοια διαλέξαμε ειδικά για αυτόν.

Picture from: http://www.art.net

Ο τέλειος σύντροφος.

Υπάρχει τελικά ο τέλειος σύντροφος? Αυτός που σε νιώθει και σε καταλαβαίνει σε όλα? Αυτό μου περνάει από το μυαλό κάθε φορά που έχω τα down μου και θέλω να είμαι μόνη μου εντελώς. Ούτε κουβέντες θέλω, ούτε ερωτήσεις, ούτε τίποτα. Την ησυχία μου μπορώ να την έχω? Αυτήν θέλω. Αλλά δυστυχώς, συνήθως δεν είμαι και τόσο τυχερή.

Μήπως όμως αυτό είναι και το τίμημα που πληρώνουμε για να έχουμε την συντροφιά που θέλουμε εκείνες τις άλλες όλες ώρες που έχουμε διάθεση για μια κουβέντα, για μια παρέα για μια συντροφιά γενικώς? Μήπως ο ιδανικός σύντροφος είναι μια ουτοπία με αποτέλεσμα όσοι τον ψάχνουν να είναι μονίμως στο ψάξιμο?


Ένας άνθρωπος έψαχνε όλη του την ζωή να βρει την τέλεια γυναίκα.
Τελικά πέθανε εργένης.
Όταν πέθαινε, κάποιος του είπε: "Όλη σου τη ζωή έψαχνες να βρεις την τέλεια γυναίκα. Δεν μπόρεσες να βρεις ούτε μία που να είναι τέλεια?"
Εκείνος απάντησε: " Ποιος λέει πως δεν τη βρήκα? Πολλές φορές συνάντησα την τέλεια γυναίκα."
"Τότε τι συνέβη? Γιατί δεν την παντρεύτηκες?"
" Επειδή εκείνη αναζητούσε τον τέλειο άντρα!"Picture from: http://innergardenart.com

Μια απογοητευτική εργασιακή σχέση...

Το τελευταίο διάστημα αντιμετωπίζω μια πρωτόγνωρη κατάσταση στην δουλειά μου. Πριν από ένα δίμηνο περίπου προσλήφθηκε μια κοπέλα για να συμπληρώσει την θέση στην οποία εργάζομαι κατά τις απογευματινές ώρες.
Από την αρχή το είδα με καλό μάτι αυτό μόνο και μόνο γιατί υπέθετα ότι τουλάχιστον δεν θα χρειάζεται να μένω κάποιες φορές παραπάνω για να τελειώσω κάτι που ήταν επείγον να ετοιμαστεί.
Ετσι λοιπόν τις δύο πρώτες εβδομάδες έμενα παραπάνω τουλάχιστον μισή ώρα κάθε μέρα για να παραδίνω και να εξηγώ τις δουλειές που έπρεπε να γίνουν. Στην αρχή δε, άφηνα επίτηδες δουλειά που μπορούσε να γίνει απόγευμα, με επεξηγηματικά χαρτάκια, μόνο και μόνο για να μπορέσει να μπει στο πνεύμα όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Το τηλέφωνο δε, στο σπίτι ή στο κινητό δεν περνούσε μέρα που να μην χτυπήσει.
Η κατάληξη?
Η δουλειά μου φυσικά και δεν μειώθηκε (δεν περίμενα εξάλλου κάτι τέτοιο). Αντίθετα αυξήθηκε. Γιατί ότι λάθος γινόταν το απόγευμα αναγκαζόμουν να το διορθώνω το πρωί. Και το να διορθώνεις κάτι είναι πολύ πιο χρονοβόρο από το να το κάνεις μιας εξαρχής ο ίδιος.
Αποφεύγει να εκφράσει την οποιαδήποτε απορία έχει στους προϊσταμένους της με αποτέλεσμα να χτυπάει το τηλέφωνο μου για απορίες του στυλ πώς να φτιάξει ένα πίνακα του excel ενώ αυτός που θέλει τον πίνακα βρίσκετε στο δίπλα γραφείο της. Πράγμα που επίσης δεν θα με πείραζε να απαντήσω αν ήταν κάτι που μπορούσε να το ξέρω με την επιφοίτηση και όχι ρωτώντας και εγώ όπως θα έκανα αντίστοιχα στην θέση της.
Όταν προσπάθησα με τρόπο να τις υποδείξω κάποια λάθη της θίχτηκε τόσο πολύ και έφτασε στο σημείο να συνωμοσιολογήσει και να υπαινιχθεί, εκτός του ότι είμαι κακιά που δεν κατανοώ ότι είναι καινούργια ότι δεν ήξερε, ότι χίλια δυο ότι, ότι η επεξήγηση μου για τις δουλειές που τις παραδίδω είναι εντελώς ελλειμματική επίτηδες!!! Για τις δουλειές που δεν τις ανέθεσα εγώ και έκανε επίσης λάθος δεν έχει να πει φυσικά ότι έφταιγε ο προϊστάμενος που της έκανε ελλειμματική επεξήγηση!
Και έτσι τώρα βρίσκομαι στην δυσάρεστη θέση να κόψω τις πολλές «διαπροσωπικές». Πάνε περίπατο τα μου είπες σου είπα. Και για κάθε επίλυση διαφορών από εδώ και στο εξής αρμόδιοι να είναι οι προϊστάμενοι!
Ε! Όχι και ελλειμματική επεξήγηση με τόσες εργατοώρες που χαράμισα για να της εξηγώ ως και τι είναι ένας ισολογισμός! Αυτό δεν το δέχομαι!

Αφιερωμένο!

Ευφυΐα σημαίνει δυνατότητα να ανταποκρίνεσαι, επειδή η ζωή είναι ρευστή. Πρέπει να είσαι ξυπνητός και να βλέπεις τι σου ζητάει, ποια είναι η πρόκληση σε κάθε περίσταση. Ο ευφυής άνθρωπος συμπεριφέρεται σύμφωνα με την περίσταση και ο ανόητος σύμφωνα με τις έτοιμες απαντήσεις. Ο ανόητος άνθρωπος φοβάται να εμπιστευτεί τον εαυτό του. Ο ευφυής εμπιστεύεται την ενόραση του, εμπιστεύεται το ίδιο του το είναι. Αγαπάει και σέβεται τον εαυτό του. Ο μη ευφυής άνθρωπος σέβεται τους άλλους.

Osho

Ο καθρέφτης της σχέσης μας...

Όταν ενώ μιλάω ήρεμα και ο άλλος καταλήγει να υψώνει την φωνή του αμέσως μου χτυπάει καμπανάκι και ρωτάω για ποιον λόγο εξάπτεται. Όταν μου απαντάει " εσύ με κάνεις και θυμώνω" , τότε διαπιστώνω πόσο εύκολο είναι να ρίχνουμε τις ευθύνες αλλού συνέχεια.

Κανείς δεν μπορεί να μου δημιουργήσει ενοχές λέγοντας μου " εσύ με κάνεις έτσι" . Ο δρόμος είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα. Θέλω να ζω ήρεμα και χαίρομαι πολύ που κατάφερα να είμαι πρώτα απ΄ όλα εγώ ήρεμη. Δεν μπορώ να ανέχομαι τις φωνές, τα νεύρα και τα ξεσπάσματα άλλων. Όποιος και να είναι αυτός. Όταν αντιλαμβάνομαι κάτι τέτοιο ρωτάω ηρεμότατα γιατί συμβαίνει. Και περιμένω αν μη τι άλλο, να το συνειδητοποιήσει και ο άλλος και να κάνει κάτι γι΄ αυτό.

"Αυτό είναι ένα πρόβλημα που προσπαθούν πάντα να λύσουν οι εραστές και δεν μπορούν. Αυτό που επαναλαμβάνουν συνεχώς είναι : « Είμαι τόσο ωραίος άνθρωπος αλλά εσύ με κάνεις να φαίνομαι τόσο άσχημος.»

Κανένας δεν σε κάνει να φαίνεσαι άσχημος. Είσαι άσχημος. Λυπάμαι αλλά έτσι είναι. Να ευγνωμονείς τον άλλον που σε βοηθάει να δεις το πρόσωπο σου."

Osho

Η σκέψη στις σχέσεις...

Πως γίνονται οι παρεξηγήσεις σε προσωπικό επίπεδο? Πως γίνεται και αντί να είναι οι σχέσεις εύκολες καταλήγουν να είναι ότι πιο δύσκολο? Πως γίνεται και ενώ τα πράγματα είναι απλά φαίνονται πολύπλοκα?

Μου έχει τύχει πολλές φορές να μου διηγηθούν φίλες μου το ιστορικό μιας σχέσης η οποία κατέληξε σε αδιέξοδο που σε κάθε φάση της η σκέψη τους τις οδηγούσε συνέχεια σε λάθος συμπεράσματα ενώ ήταν σχεδόν οφθαλμοφανές το μήνυμα. Αυτό συνέβαινε γιατί προσπαθούσαν με το «μυαλό» να εξηγήσουν θέματα που δεν είχαν να κάνουν με αυτό.

Ο Osho δίνει μια διάσταση του τι μας συμβαίνει σε μια τέτοια περίπτωση.
«Τι συμβαίνει όταν σκέφτεσαι? Όταν σκέφτεσαι είσαι κλειστός. Απομακρύνεσαι από τον παρόντα κόσμο και μπαίνεις στο μονοπάτι του νου σου. Η μια λέξη δημιουργεί την άλλη, η μια σκέψη δημιουργεί την άλλη κι εσύ κινείσαι συνεχώς από την μια στην επόμενη και απομακρύνεσαι ολοένα και περισσότερο από την ύπαρξη. Η σκέψη σημαίνει ότι απομακρύνεσαι. Είναι μια κατάσταση ονείρου. Είναι ένα ονείρεμα με ιδέες.
Έλα πίσω στη γη. Να είσαι γήινος, όχι με την έννοια του εγκόσμιου, αλλά γήινος με την έννοια του ουσιώδους. Έλα πίσω στην ύπαρξη.Τα προβλήματα της ζωής μπορεί να λυθούν μόνο όταν έχεις ριζώσει βαθιά μέσα στην ύπαρξη. Όταν πετάς σε σκέψεις, απομακρύνεσαι από τις ρίζες σου και όσο πιο μακριά βρίσκεσαι, τόσο λιγότερο μπορείς να λύσεις οτιδήποτε. Αντίθετα θα περιπλέκεις το κάθε τι και το κάθε τι θα γίνεται όλο και πιο μπερδεμένο. Και όσο πιο μπερδεμένα είναι τα πράγματα, τόσο πιο πολύ θα σκέφτεσαι και τόσο πιο πολύ θα απομακρύνεσαι. Πρόσεχε τη σκέψη!»

Οι φιλίες την σημερινή εποχή.

Άποψη μου. Το 90% των σχέσεων είναι μάλλον «εικονικές». (Δεκτές προτάσεις για το με ποια λέξη μπορεί να αντικατασταθεί το εικονικές)

Δύο φίλες που έχουν να συναντηθούν καιρό, πίνουν τσάι σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο και τα λένε.

Η μια μιλάει για τον πετυχημένο γάμο της: « Ο σύζυγος μου, μου αγόρασε ένα καινούργιο σετ διαμάντια, όταν το παλιό μου λερώθηκε. Εγώ δεν μπαίνω ποτέ στον κόπο να τα καθαρίσω».

«Φανταστικό!» Λέει η άλλη γυναίκα.

«Ναι», λέει η πρώτη, « εμείς αγοράζουμε καινούργιο αυτοκίνητο κάθε δύο μήνες και το παλιό το κάνουμε δώρο στον κηπουρό μας και στους υπηρέτες μας.»

«Φανταστικό!» λέει η άλλη.

« Και το σπίτι μας,» επιμένει η πρώτη, «τέλος πάντων, τι να λέμε τώρα, είναι…»

«Φανταστικό!» λέει η άλλη.

«Ναι και για πες μου, εσύ τι κάνεις αυτόν τον καιρό?»

«Πηγαίνω σε μια σχολή καλών τρόπων.» λέει η άλλη.

«Σχολή καλών τρόπων? Τι είναι αυτό Τι μαθαίνεις εκεί?»

«Α! Μαθαίνω να λέω ‘φανταστικό’, αντί για μπούρδες!»

Το παραπάνω είναι συμβουλή-αφιέρωση στην Μαρία.

Προκατειλημένες συμπεριφορές

Πόσες φορές δεν συμβαίνει να προσαρμόζουμε την συμπεριφορά μας ανάλογα με αυτόν στον οποίο απευθυνόμαστε? Σαν να φοράμε μια μάσκα για τον καθένα ...

-"Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να διδάξεις ένα κορίτσι να κολυμπά?" ένας φίλος ρώτησε τον Νασραντίν.
-"Πρώτα βάζεις το δεξί σου μπράτσο γύρω από την μέση της" , λέει ο Νασραντίν. "Μετά παίρνεις απαλά το αριστερό της χέρι και..."
- "Το κορίτσι είναι αδερφή μου", τον διακόπτει ο φίλος.
- " Α! Τότε απλά σπρώξε την από την αποβάθρα"!

Σήμερα θα συναντήσω πολλούς γνωστούς. Θα δω πολλές μάσκες. Μπορεί να πάρω καμιά μαζί μου για το σπίτι! Αχρείαστη να 'ναι.