Επανέρχομαι πάλι. Είναι ένα θέμα που κάθε μέρα όλο και με κάποια αφορμή εμφανίζεται μπροστά μου. Αφορμή αυτή την φορά στάθηκε ένα status update στο facebook ενός πολύ αγαπημένου μου, νέου συγγραφέα του Auguste Corteau που πρωτοδιάβασα τυχαία πριν αρκετά χρόνια, και έχω φθάσει σήμερα να είμαι φανατική του αναγνώστρια. Το τελευταίο του βιβλίο "Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά", είτε θα σας κάνει να γελάσετε μέχρι δακρύων είτε στην χειρότερη των περιπτώσεων θα σας χαρίσει απλόχερα πολλά χαμόγελα! Το θέμα του status ήταν η άποψη μιας συγκεκριμένης συγγραφέως σχετικά με τις δανειστικές βιβλιοθήκες. Θεωρεί μέσες άκρες ότι οι δανειστικές βιβλιοθήκες είναι υπαίτιες για διαφυγόντα κέρδη και θα έπρεπε να επιτρέπετε να δανείζουν μόνο συγκεκριμένα βιβλία που δεν είναι σε ζήτηση. Όπως έγραψα και στο σχόλιο μου εκεί, δεν ξέρω αν όταν πρωτοξεκίνησα να διαβάζω, τότε που δεν είχα την δυνατότητα να αγοράζω βιβλία, τι θα έκανα χωρίς τις δανειστικές βιβλιοθήκες. Πολύ πιθανόν να μην αγόραζα ούτε σήμερα. Ελπίζω να το αναλογιστεί λίγο αυτό η εν λόγω συγγραφέας καθώς και να σκεφτεί λίγο παραπάνω το πόσο χρήσιμες θα είναι οι βιβλιοθήκες που περιέχουν βιβλία που βρίσκονται στα αζήτητα.
Το θέμα όμως του copyright επεκτείνεται και σε πολλούς άλλους τομείς της ζωής. Ξεκινάει από τα βιβλία, περνάει μέσα από κάθε είδους ιδέα και φθάνει στο λογισμικό που χρησιμοποιούμε στον υπολογιστή μας, στις ταινίες που βλέπουμε, στις μουσικές που ακούμε κτλ. Δεν θα επαναλάβω τα όσα έγραψα ξανά πριν λίγο καιρό εδώ. Θα παραθέσω απλά ένα video του Richard Stallman το οποίο είχα πρωτοδεί σε αυτό εδώ το άρθρο, στο οποίο δίνει μια εμπεριστατωμένη εξήγηση γιατί το copyright όπως εφαρμόζεται σήμερα είναι λάθος. Το video είναι μεγάλο αλλά αξίζει πραγματικά να το δείτε έστω και σε δόσεις.
Για όσους έχουν ακόμα αμφιβολίες για το τι και πόση ζημιά κάνει η "πειρατεία" σε δημιουργούς και εταιρείες μπορούν να κοιτάξουν για λίγο την παρακάτω εικόνα η οποία αποτελεί δουλειά ερευνητών και βρίσκεται αναρτημένη εδώ, στην οποία παραθέτονται στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η πειρατεία όχι μόνο δεν κάνει ζημιά αλλά επιπλέον βοηθάει στην αύξηση των κερδών αμφότερων των πλευρών
Να λοιπόν που το copyright, μια "εφεύρεση" που πρωτίστως εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μεγάλων εταιρειών και σπανίως του τελευταίου τροχού της αμάξης αυτού που εμπνεύστηκε και δημιούργησε και που κυρίως αυτό που ήθελε ήταν να διαδοθεί το έργο του σε όσο περισσότερο κόσμο γίνεται, ώστε να γίνει αφορμή για συζήτηση, διασκέδαση, προβληματισμό και έμπνευση για περισσότερους ανθρώπους έτσι ώστε να εξελιχθεί ή να δημιουργηθεί στο μέλλον κάτι ακόμα καλύτερο, γίνεται ο μοχλός που απειλεί να φιμώσει το διαδίκτυο, αυτού του μοναδικού μέσου επικοινωνίας που συνέβαλε στην δημιουργικότητα και στην πολυμορφία στην ζωή μας.
Αυτή είναι η κεντρική ιδέα και θεωρώ ότι το θέμα με το copyright θα έπρεπε να εξαντλείται στην αναφορά της πηγής.
Θυμαμαι πριν απο μερικά χρόνια που είχαν βγει στην γύρα διάφοροι καλλιτέχνες (ο θεός να τους πει), ως απεσταλμένοι των δισκογραφικών εταιρειών που μας τους πλάσαραν σαν επιτόμες της τέχνης και εκφραστών του λαϊκού αισθήματος, να αγωνίζονται να διαδώσουν το σλόγκαν "Η πειρατεία σκοτώνει την μουσική", ξεχνώντας ότι πρωτίστως αυτοί ήταν οι πλέον χαμένοι από εκείνο το καθεστώς που υπήρχε τότε και ήθελε τις δισκογραφικές να είναι το μόνο μέσο διάδωσης του έργου τους στο ευρύ κοινό, και μάλιστα με το αζημίωτο πολλές φορές, κάτι που πλέον κάνει το διαδίκτυο, πιο ορθολογικά σαφώς.
Εδώ μπορείτε να διαβάσετε γιατί η πειρατεία δεν σκοτώνει τελικά την μουσική, και εδώ μπορείτε να διαβάσετε (στην γλώσσα που χρησιμοποιούμε οι περισσότεροι στην καθημερινότητα μας) γιατί ο κάθε ένας από εμάς δεν έχει κάνει και κανένα τρομερό έγκλημα άμα συνηθίζει να κατεβάζει τις ταινίες που βλέπει.
Συμπληρωματικά δείτε το παρακάτω video και θα καταλάβετε τι πάει να παιχτεί.
Όταν είδα αυτό το βίντεο σκέφτηκα αμέσως, στην αντίπερα όχθη τις απόψεις του Osho επί του θέματος, γραμμένες κάπου στις πίσω σελίδες της αναζήτησης αποτελεσμάτων στο google, ο οποίος μέσες άκρες ήταν κατά παντός πνευματικής ιδιοκτησίας γιατί θεωρούσε ότι κάθε τι πνευματικό ανήκει σε όλο τον κόσμο γιατί απλά χωρίς αυτόν δεν θα είχε καμιά αξία. Όσον αφορά τα πνευματικά δικαιώματα από τις καταγεγραμμένες ομιλίες του ή τα έργα τέχνης του, όσο ζούσε αρνιόταν πεισματικά να τα κατοχυρώσει όπως τον συμβούλευαν διάφοροι από το περιβάλλον του, λέγοντας απλά ότι ήθελε ελεύθερα όλος ο κόσμος να μπορεί να έχει πρόσβαση στο έργο του γιατί έτσι ίσως γίνει αφορμή και να διαδωθεί ακόμα περισσότερο και ίσως να αποτελέσει έμπνευση για ακόμα περισσότερους ανθρώπους. Την κατάληξη φυσικά την φαντάζεστε ε? Το κέντρο διαλογισμού του στην Ινδία όπου όλοι όσοι ήθελαν μπορούσαν να έχουν ελεύθερη πρόσβαση έχει καταντήσει ένα τουριστικό θέρετρο μετά διαλογισμού, και όλες του οι ομιλίες έχουν εκδοθεί από διάφορους εκδοτικούς οίκους ανά τον κόσμο οι οποίοι βρίσκονται στα δικαστήρια για το ποιος από όλους νομιμοποίητε να έχει την αποκλειστικότητα.
Τελειώνοντας... Μόνο σε ένα συμπέρασμα μπορω να καταλήξω.
Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει και αλλάζει προς το χειρότερο. Η όποια ελευθερία είχαμε (αν είχαμε, όση είχαμε και όσοι είχαμε), ροκανίζεται μέρα με την μερα.
Το διαδίκτυο λογοκρίνεται. Νόμοι επεξεργάζονται καθέ μέρα, από κάποιους που δεν ζητάνε την γνώμη μας, με σκοπό να βρουν τρόπο να περιοριστεί. Αυτό που με ενθουσίαζε πάνω από όλα με το ίντερνετ, (πέρα από το γεγονός ότι φέρνει κοντά τους ανθρώπους), ήταν η διάδοση της πληροφορίας και της γνώσης σε κάθε άνθρωπο, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, ανεξαρτήτως μόρφωσης. Έτσι όπως πάει θα σβήσει και αυτό. Στο τέλος το internet θα μείνει μια βιτρίνα για να ψωνίζεις και ένα ταμείο για να πληρώνεις.
Οι πολιτικοί ανά τον κόσμο έχουν πάψει από καιρό να λειτουργούν για τα συμφέροντα του κόσμου που τους εκλέγει, και οι πολιτικές τους νοθεύουν τις δημοκρατίες μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο σε σημείο που δεν θυμίζουν πλέον δημοκρατίες.
Ο κόσμος αλλάζει.... και εμείς είμαστε στον κόσμο μας....
Ήταν Φεβρουάριος ακόμα όταν ήρθε ο ξαδερφούλης μου περιχαρής να μου ανακοινώσει ότι θα κάνουμε στα μικρά μια φωτογράφηση. Εάν και εφόσον έβγαιναν κάποιες καλές φωτογραφίες θα παρουσιάζονταν σε μια έκθεση που θα γινόταν μερικούς μήνες αργότερα. Κάπως έτσι έγινε. Η φωτογράφος επέλεξε έξι φωτογραφίες τις παρακάτω τις οποίες συμπεριέλαβε στην έκθεση.
Ως χαζομαμά της είχα ζητήσει να μου δώσει κόπιες από όλες τις φωτογραφίες που τραβήχθηκαν εκείνη την μέρα. Μου είπε φυσικά ότι θα μου δώσει, αλλά μετά την παρουσίαση στην έκθεση για ευνόητους λόγους. Καμία αντίρρηση. Είπα ότι είμαι χαζομαμά, όχι και παράλογη χαζομαμά. Οπότε περίμενα υπομονετικά (παρόλο που από πολύ νωρίς είχα τις πρωτότυπες κόπιες που δημοσιεύω εδώ) μέχρι που η έκθεση έλαβε μέρος ...
... και ακόμα περισσότερο μέχρι να βρεθούμε με την φωτογράφο για να μου δώσει τις κόπιες.
Δεν αναφέρω το όνομα της φωτογράφου επίτηδες, λόγω αυτού που επακολούθησε. Μου έδωσε το dvd με τις φωτογραφίες, οι οποίες δεν ήταν όλες όσες τραβήχτηκαν εκείνη την μέρα, στις οποίες είχε φροντίσει να γράψει στο κάτω μέρος της κάθε μιας το ονοματεπώνυμο της. Κανένα πρόβλημα και πάλι. Την επόμενη μέρα που πήρα τις φωτογραφίες, ανέβασα στο Facebook τις έξι από αυτές που είχαν παρουσιαστεί στην έκθεση αναφέροντας φυσικά το όνομα της φωτογράφου, άσχετα που ήταν γραμμένο πάνω σε κάθε μια από τις φωτογραφίες. Μερικές ώρες μετά λανβάνω ένα μήνυμα της που με παρακαλούσε να τις αποσύρω γιατί λέει το facebook δεν είναι ασφαλές χώρος λόγω υποκλοπών και γι' αυτό δεν παρουσιάζει και η ίδια την δουλειά της εκεί.
Δεν ξέρω τι άποψη έχετε εσείς επί του θέματος. Εγώ πάντως έμεινα σύξυλη από αυτήν την εξέλιξη. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Εγώ έδωσα την συγκατάθεση μου να τις παρουσιάσει στο κοινό της και εκείνη δεν μου δίνει την δική της να τις παρουσιάσω στο δικό μου κοινό! Καταρχήν θεωρώ ότι πρώτα από όλα εγώ θα έπρεπε να έχω το πρόβλημα και όχι εκείνη. Τα δικά μου παιδιά εκθέτω στα μάτια κάθε λογής ανθρώπου και κατά δεύτερο λόγο εκτίθεται η δουλειά της σε κίνδυνο λόγω υποκλοπών κτλ. Δεν ξέρω αλήθεια πως το βλέπει, αλλά το να θέλει να χρησιμοποιήσει κάποιος την δουλειά σου είναι κάτι καλό νομίζω έστω και αν το κάνει χωρίς να πληρώσει. Εξάλλου την συγκεκριμένη δουλειά δεν θα μπορούσε να την πουλήσει ακόμα και να ήθελε. Άρα γι' αυτήν είναι διαφήμιση. Αυτήν την εποχή που η πληροφορία διαχέεται κυρίως μέσω του διαδικτύου, μου φαίνεται αδιανόητο ένας νέος άνθρωπος να σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο.
Μετά από αυτό το σκηνικό μου ήρθε στον νου η φωτογράφιση της βάπτισης τους στην οποία τουλάχιστον ο φωτογράφος είχε την εντιμότητα (αφού φυσικά πρώτα πληρώθηκε για τις υπηρεσίες του) να μου δώσει ΟΛΕΣ τις φωτογραφίες που τράβηξε τις οποίες και χρησιμοποίησα πολύ όμορφα για να φτιάξω μερικά πολύ όμορφα photo books από το blurb για συγγενείς και φίλους.
Κάπου εκεί θυμήθηκα και την πολυαγαπημένη Jojo32 η οποία τώρα περιμένει να υποδεχτεί το νέο της μωράκι και η οποία εκθέτει την δουλειά της στο διαδίκτυο χρόνια τώρα. Και είναι μάλιστα πολύ ταλαντούχα φωτογράφος.
Όπως και να έχει είναι νομίζω λίγο μπερδεμένη ιστορία το θέμα πνευματικά δικαιώματα και φωτογράφοι λόγω του ότι εμπλέκονται και τα προσωπικά δεδομένα σε αυτή.
Το αποτέλεσμα πάντως ήταν οι φωτογραφίες να μείνουν αναρτημένες στο facebook και απλά να μην είναι ορατές στην φωτογράφο... sad.
