Alone...

Παρακολουθούσα τις προάλλες το πρώτο επεισόδιο του έκτου κύκλου της σειράς Desperate Housewifes, όπου σε ένα σημείο η μία εκ των απελπισμένων, η Lynette Scavo-Felicity Huffman ( αυτή με τα 4 παιδιά που στον πρώτο κύκλο ήταν μονίμως αναμαλλιασμένη, κακοντυμένη και σε απόγνωση) βρίσκετε στην αίθουσα αναμονής του γυναικολόγου της γιατί είναι για άλλη μια φορά έγκυος,  και σε μια κουβέντα που έχει με μια άλλη έγκυο που περιμένει και αυτή στον ίδιο χώρο, προσπαθώντας να την προειδοποιήσει για το τι πραγματικά να περιμένει, της λέει:

Για το υπόλοιπο της ζωής σου θα είναι τόσες οι στιγμές που θα νιώθεις μοναξιά αλλά δεν θα  είσαι ποτέ μόνη.

So true...

Και μη χειρότερα...

Παλιότερα, (προ παιδιών) όταν το άκουγα αυτό το "και μη χειρότερα", εκνευριζόμουν. Πάρα πολύ όμως. Εκνευριζόμουν δε, ακόμα περισσότερο, όταν το άκουγα από την μάνα μου. Της έλεγα τον πόνο μου, το πόσο άτυχη στάθηκα μια δεδομένη στιγμή, πόσο άσχημα πήγαν τα πράγματα και εκείνη μες την "αναισθησία" μου έλεγε να μην παραπονιέμαι γιατί υπάρχουν και χειρότερα. Τότε φούντωνα ακόμα περισσότερο και της υπενθύμιζα ότι δεν υπάρχουν μόνο τα χειρότερα αλλά και τα καλύτερα και αυτά συμβαίνει να με αποφεύγουν εντέχνως.

Να όμως που ο καιρός έχεις γυρίσματα όντως, και έχω φτάσει στο σημείο εκείνο που το "μη χειρότερα" με εκφράζει πλέον απόλυτα. Αφορμή για αυτό υπήρξαν να παιδιά μου. Με έκαναν να φοβάμαι λίγο παραπάνω για όλα αυτά που η ζωή επιφυλάσσει αλλά και να είμαι ευγνώμων λίγο περισσότερο για όλα αυτά που η ζωή μου έχει δώσει και πολύ περισσότερο για όλα αυτά που η ζωή δεν μου στερεί.

Ναι. Κάθε φορά που ένα από τα μικρά πέφτει και χτυπάει και σημαδεύει το κορμάκι του δεν λέω "αχ γιατί να το πάθει". Λέω ευτυχώς που δεν έπαθε τίποτα πιο σοβαρό. Κάθε φορά που φτάνω στα όρια μου γιατί οι αντοχές μου εξαντλούνται και θέλω να ξαποστείλω κόσμο στο διάολο, σκέφτομαι πόσο άδεια θα ήταν η ζωή μου αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί γύρω μου να μου τεντώνουν τα νεύρα.
Νιώθω πλέον ευγνώμων για πολλά πράγματα που παλιότερα θεωρούσα δεδομένα.

Αν και στην μετά παιδιών εποχή διαπίστωσα και πολλά άλλα για τον εαυτό μου που πριν ούτε καν τα φανταζόμουν...
Όπως το πόσο πολύ μπορώ να βάλω τον εαυτό μου σε δεύτερη μοίρα και το πόσο πολύ "νιώθω το μυαλό μου να μικραίνει"...

Ένας αξιοθαύμαστος άνθρωπος...

Θέλω απλά να πω για έναν άνθρωπο που εκτιμώ πάρα πολύ μέσα από τα blog και αυτός δεν είναι άλλος από την Maria-maria. Μια μάνα που πραγματικά θαυμάζω για το κουράγιο της, την δύναμη της, τις αντοχές της, την ψυχοσύνθεση της και γενικά όλο της το είναι που πραγματικά δεν έχω λόγια να το περιγράψω...

Αυτό το post θα μπορούσα να το είχα γράψει χρόνια πριν αλλά δεν θα είχε την βαρύτητα που έχει τώρα που ξέρω από πρώτο χέρι πόσο δύσκολο, ψυχοφθόρο και κουραστικό είναι να μεγαλώνεις παιδιά και ιδιαίτερα δύο ταυτόχρονα.
Φαντάζομαι πόσο δύσκολο θα είναι για την Maria-Maria που μεγαλώνει τρία μαζί τα δύο εκ των οποίων δίδυμα.

Αν μη τι άλλο της αξίζει μια αναγνώριση.

Είναι ένας αξιοθαύμαστος άνθρωπος.

Η θυσία της μάνας

Αυτή την εβδομάδα που πέρασε ήμουν μονίμως ανάμεσα μανάδες και σε μικρά κοριτσάκια. Και μου ήρθε αυτό στο νου.

Η μαμά εξηγούσε ακούραστα στην Τερέζα ότι το να είσαι μητέρα σημαίνει να τα θυσιάζεις όλα. Τα λόγια της ήσαν πειστικά επειδή εκφράζουν εμπειρία μιας γυναίκας που τα είχε όλα χάσει εξαιτίας του παιδιού της. Η Τερέζα άκουγε και νόμιζε ότι η ύψιστη αξία της ζωής είναι η μητρότητα και ότι η μητρότητα είναι μια μεγάλη θυσία.

Αν η μητρότητα είναι η ίδια η θυσία, η μοίρα μιας κόρης είναι το λάθος που δεν εξαγοράζεται με τίποτα.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι – Μ.Κούντερα.

Picture:

Cassatt, Mary

Young Mother

1900
Oil on canvas
92.4 x 73.7 cm
The Metropolitan Museum of Art, New York