Men vs Women

Πριν μια - δυο μέρες και με αφορμή μια συνηθισμένη καθημερινή κουβέντα που είχα με την φίλη μου, σχετικά με την συμπεριφορά μας απέναντι στους συζύγους και την δική τους συμπεριφορά προς εμάς, μου ήρθε συνειρμικά στο νου μια κουβέντα που είχα με μια μαία τότε που ήμουν στην κλινική μέσα διασωληνωμένη,  περιμένοντας να έρθει η ώρα να γεννήσω.
Την εποχή εκείνη τύγχανε να γεννιούνται σχεδόν συνέχεια κορίτσια. Η αναλογία για τις 20 περίπου  μέρες που πέρασα εκεί ήταν σχεδόν 1-2 αγόρια για 6-7 κορίτσια. Θυμάμαι ότι ένιωθα κάπως που δεν θα έκανα κορίτσι μιας και πάντα ήταν η προτίμηση μου στο φύλο που θα ήθελα να έχει το παιδί μου. Θεωρούσα τα θηλυκά πιο πολυδιάστατα όντα σε σχέση με τα αρσενικά και ίσως για αυτό απογοητευτικά αρχικά όταν άκουσα για το φύλο των δικών μου παιδιών.  Σε μια χαλαρή κουβέντα που είχα ένα βραδάκι με μια μαία (από αυτές που τιμούν το επάγγελμα τους) σχολιάσαμε αυτό το γεγονός του πόσα πολλά κορίτσια γεννήθηκαν τους τελευταίους μήνες σε σχέση με τα αγόρια και τότε της είπα τον πόνο μου. Ότι δηλαδή ανέκαθεν ήθελα κορίτσι.
Και τότε γυρνά και μου λέει με την φυσικότητα ενός ανθρώπου που έχει δεχτεί την μοίρα του και με μια βαθιά λύπη για αυτά τα θηλυκά πλάσματα,"καλύτερα που κάνεις γιους. Έρχονται σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία και έχουν κάποιες πιθανότητες να ευτυχίσουν. Τα κορίτσια τι προοπτική νομίζεις έχουν? Τα περισσότερα από αυτά θα δυστυχήσουν στην ζωή τους."
Τότε μου φάνηκε υπερβολική. Δεν ζούμε δα και σε καμιά τριτοκοσμική χώρα.
Τώρα όμως που το ξανασκέφτομαι...Τελικά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σε όποιο μέρος και αν γεννηθούν, οι γυναίκες είναι πάντα υποτελής των αντρών. Και ας μην φαίνεται με την πρώτη ματιά.

Δεν ξέρω τι τιμωρία...

... θα προτείνατε εσείς για τους βλάκες που αφαιρούν τις εξατμίσεις από τα μηχανάκια τους και προσφέρουν άπλετη "ήχο" και "καυσαέριο" ρύπανση. Μην μου πείτε για τίποτα τιμωρίες τους στυλ, αφαίρεση διπλώματος, κατάσχεση οχήματος κτλ. Δεν πιάνουν σε βούρλα!

Για αρχή προτείνω να κλείνονται σε ένα απομονωμένο δωμάτιο για μια ολόκληρη μέρα και να ακούνε συνεχώς τον ηχογραφημένο θόρυβο που δημιουργούν και ενίοτε να αναπνέουν και λίγη από την βρώμα που εκπέμπουν! (Το "λίγη" γιατί είμαι φιλεύσπλαχνη!!!)

Έχω την εντύπωση ότι είναι η πιο δίκαιη και παραδειγματική τιμωρία που μπορεί να τους επιβληθεί!

Ψάχνω αλλά δεν βρίσκω!

Μ' αυτά και μ' αυτά πέρασε κοντά μισός χρόνος που σταμάτησα να διαβάζω άλλα blogs πέρα από αυτά που έχω στον reader μου (και αυτά όχι επιμελώς οφείλω να ομολογήσω). Είπα όμως να αρχίσω να ρίχνω μια ματιά τι γίνεται παραέξω. Έτσι λοιπόν άνοιξα 1-2 aggregators από αυτούς που συνεχίζουν να λειτουργούν (αρκετοί από αυτούς που είχα υπόψη μου έχουν κλείσει) και άρχισα να διαβάζω τίτλους και σε κάποιες περιπτώσεις την πρώτη παράγραφο των posts.

Απογοητεύτηκα οικτρά. Στην πλειοψηφία των blogs είχα την αίσθηση ότι διάβαζα ένα και μοναδικό blog το οποίο γκρίνιαζε μονίμως για την εγχώρια πολιτική σκηνή, λες και ήταν κανένας λαϊκιστής Παπαδάκης και Αυτιάς. Και να πεις ότι η πολιτική και οι πολιτικοί μας αξίζουν να ασχολούμαστε τόσο μαζί τους, θα έλεγα τέλος πάντων. Είναι όμως τόσο "μπάζο" η όλη κατάσταση. Τόσο αδιάφορη, που ότι και να γραφεί δεν κάνει πλέον αίσθηση. Κάποτε ρώτησαν τον Χατζηνικολάου γιατί αποφάσισε να παίρνει συνεντεύξεις από ηθοποιούς και τραγουδιστές στην εκπομπή που παρουσίαζε και θυμάμαι είχε απαντήσει ότι πολύ θα ήθελε να μην χρειαζόταν να το κάνει αλλά δυστυχώς γι' αυτόν οι συνεντεύξεις των πολιτικών προσώπων και γενικά οι πολιτικές συζητήσεις δεν παρουσίαζαν αντίστοιχο ενδιαφέρον και φυσικά δεν είχαν αντίστοιχη τηλεθέαση. Θέλω να πω, του άλλου (του Χατζηνικολάου ντε) που ήταν και η δουλειά του αυτή είπε να βάλει φρένο. Μετά από τόσα χρόνια, με την κατάσταση να έχει επιδεινωθεί, δεν περίμενα τόσα blog να έχουν αυτήν την "αντί-τουριστική" θεματολογία!
Ίσως βέβαια να κάνω λάθος και να μου φάνηκαν πολλά τα blog με αυτήν την θεματολογία. Και πως να μην μου φανούν πολλά όταν το καθένα έστελνε 5-10 posts μαζεμένα. Προφανώς λοιπόν εργάζονται πολλά άτομα στο καθένα από αυτά. Μιλάμε πλέον για επαγγελματική προσέγγιση.
Κατέληξα να ψάχνω να βρω, σαν τον ψύλλο στα άχυρα, posts που να τα έχουν γράψει άνθρωποι, με ευαισθησία, με πραγματικές ανησυχίες, με σκέψεις απλές, χωρίς ατέρμονη γκρίνια, με γραφή που σε καθηλώνει, με χιούμορ, που σε κάνει να χαμογελάς. Έψαχνα να βρω ένα post που πίσω του κρύβεται ένας άνθρωπος. Όχι ένας επίδοξος δημοσιογράφος. Δυστυχώς δεν βρήκα. Δεν είχα και πολύ χρόνο να διαθέσω. Ίσως χρειαζόταν να πάω μερικές σελίδες ακόμα πιο πίσω. Ίσως μια άλλη φορά.
Τουλάχιστον μου λύθηκε η απορία γιατί κλείνουν σιγά σιγά ένας ένας οι aggregators. Με αυτήν την νέα τάξη πραγμάτων, δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν ιδιαίτερα τον απλό αναγνώστη.

Κρίμα. Γιατί μια φορά και ένα καιρό ήταν εξαιρετικά χρήσιμοι...

ActionAid SMS campaign

Ok. Για να πω την αλήθεια μου δεν πολύ-γούσταρα όλες αυτές τις "φιλανθρωπικές-μη κερδοσκοπικές-ανθρωπιστικές-περιβαλλοντικές κ.ο.κ." πιο ξέρει τι οργανώσεις. Πριν αρκετό καιρό όμως, είχα διαβάσει ένα post του Dralion σχετικά το οποίο με έκανε κάπως να αναθεωρήσω την άποψη μου.

Κρίμα μόνο που δεν μπορείτε να το διαβάσετε γιατί για κάποιο λόγο το link δεν δουλεύει (ελπίζω να δουλέψει κάποια στιγμή) και το feed του εν λόγω post έδινε μόνο τις πρώτες γραμμές του κειμένου.



Υπάρχει λοιπόν μια εκστρατεία κατά της πείνας, που ξεκίνησε από προχθές 22/09/08 και θα διαρκέσει εώς και τις 29/09/08, σε συνεργασία με 3 από τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας στην χώρα μας την Cosmote, Vodafone και Wind. Έπεσα πάνω της (που αλλού?) στο Facebook!

Αντιγράφω από την σελίδα της εν λόγω εκστρατείας στο facebook.



Παρακαλώ δείτε το σχετικό video στο http://www.youtube.com/watch?v=LOi25tHnhu8 και προωθήστε το στους φίλους σας! Και στείλτε με SMS τη λέξη ΑΑ στο 19454 - είναι μόλις 1 Ευρώ!

Κάθε 6’’ ένα παιδί στις χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου πεθαίνει από την πείνα.
Έχουμε
7 ημέρες για να βοηθήσουμε όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούμε. Από
τις 22 έως και τις 29 Σεπτεμβρίου, δηλώνουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη
μας και συνεισφέρουμε ουσιαστικά στέλνοντας με sms ένα μήνυμα ζωής
(αξίας 1E + ΦΠΑ) και φωνάζοντας “όχι στην πείνα”.
Στείλτε και
εσείς με ένα sms τη λέξη ΑΑ στο 19454. Τα έσοδα που θα συγκεντρωθούν θα
διατεθούν από την ActionAid για την καταπολέμηση της πείνας.
Για περισσότερες πληροφορίες μπείτε στο www.actionaid.gr και ενημερωθείτε πλήρως για το επταήμερο ελπίδας.

Η δράση υποστηρίζεται από τις εταιρίες κινητής τηλεφωνίας Cosmote, Vodafone και Wind.


Μπορείτε επίσης, να βοηθήσετε στην εκστρατεία κατά της πείνας απλά υπογράφοντας σε αυτήν εδώ την σελίδα το κείμενο που έχουν ετοιμάσει οι άνθρωποι της action aid.

Μέχρι τώρα έχω δει και μερικά άλλα post σχετικά.

Ένα ακόμα δεν βλάπτει νομίζω! ;-)

Είμαστε πλέον τυφλοί και κουφοί?

Το παραπάνω το έλαβα με mail μια εκ των ημερών και με προβλημάτισε.
Έχουμε τόσο πολύ προγραμματίσει τον χρόνο μας που δεν σηκώνει ούτε μια παρεκτροπή πια?

Ασε που τίθεται και άλλο ερώτημα πιο σημαντικό. Για να εκτιμήσουμε κάτι πρέπει να το πληρώσουμε?
Μέτρο συγκρισης για το τι αξίζει το κάθε τι γύρω μας είναι το πόσο στοιχίζει?
Και αν δηλαδή κάτι διατείθετε δωρεάν αυτομάτως χάνει και την αξία του?

Αναρωτιέμαι γιατί....

Οι ταπεινές ψυχές ευκολότερα συχωράνε σ' έναν πρίγκηπα την πιο παράλογη περιουσία παρά μια ελάχιστη λευτεριά στον σύντροφο που ήταν δεμένος μαζί τους στον ίδιο ζυγό της μοίρας.

Αυτό το βρήκα γραμμένο κάπου και δεν ξέρω ποιος το έχει γράψει... Βρίσκω όμως ότι αντιπροσωπευει αρκετά την πραγματικότητα.
Και αν το σκεφτούμε σε ατομικό επίπεδο αυτό ακριβώς συμβαίνει.
Σπάνια παραχωρούμε και δεχόμαστε εύκολα την ελάχιστη ελευθερία και ανεξαρτησια στον σύντροφο μας.

Picture from: http://www.malendatrick.com

Η πικρή αλήθεια...

Αρνούμαι να γιορτάσω την ημέρα της γυναίκας!

Και αρχίζει να με εκνευρίζει αυτό το χρόνια πολλά που ακούω μισό-κοροϊδευτικά από τους άντρες τριγύρω!

Με το που έφτασα στην δουλειά σήμερα το πρωί πληροφορήθηκα ότι σήμερα είναι λέει η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας. Μια γιορτή που θεσπίστηκε το 1910 στην Κοπεγχάγη και εορτάζεται κάθε χρόνο από τις γυναίκες. Αυτές που έχουν ήδη χειραφετηθεί. Για αυτές που η ελευθερία τους είναι ακόμα στα σπάργανα όπως καταλαβαίνεται δεν τίθεται καν τέτοιο θέμα.

Να μην σχολιάσω τον τρόπο που "γιορτάζεται" εδώ στην Ελλάδα αυτή η μέρα ε... Έχει καταλήξει σχεδόν γραφική πλέον. Ενώ πρακτικά όλες μας είμαστε ανελεύθερες, παίρνουμε μέρος στο θέατρο της ημέρας που προστάζει να υποδυθούμε τις ελεύθερες. Ζούμε υπό καταπίεση καθημερινά. Ποιον πάμε να κοροϊδέψουμε? Προφανώς τους εαυτούς μας.

Όχι. Δεν μου αρέσει αυτή η γιορτή. Γιατί από την στιγμή που υπάρχει παγκόσμια μέρα για κάτι σημαίνει ότι ένα πρόβλημα υποβόσκει. Και το πρόβλημα είναι στην προκειμένη, ότι άντρας και γυναίκα δεν είναι ισότιμα άτομα στις κοινωνίες που ζούμε, ακόμα και στις πιο πολιτισμένες από αυτές. Όπως λέει ο Κούντερα "Δεν μπορεί για μια ιδιότητα που δεν είναι αποτέλεσμα επιλογής να επαίρεσαι ή να επιδοκιμάζεσαι για αυτήν".

Picture: Woman's Face by Kurdish artist Choman

Πόσο μετράει η γνώμη των άλλων τελικά;

Πως ήταν δυνατόν κάποιος που είχε τόσο κακή ιδέα για τους άλλους να εξαρτάται τόσο πολύ από την γνώμη τους;

Αναρρωτιέται ο Κούντερα και εγώ μαζί του...

Μόρφωση... ποια μόρφωση?

Ένας λαγός, ένα πουλί, ένα ψάρι, ένας σκίουρος, μια πάπια και διάφορα άλλα ζώα αποφάσισαν να ανοίξουν ένα σχολείο. Κάθισαν όλοι κάτω να οργανώσουν το πρόγραμμα.
Ο λαγός επέμεινε ότι στο πρόγραμμα έπρεπε να συμπεριληφθεί το τρέξιμο. Το πουλί επέμεινε για το πέταγμα. Το ψάρι επέμεινε για το κολύμπι. Ο σκίουρος για το κάθετο σκαρφάλωμα στα δέντρα. Κι όλα τα άλλα ζώα ήθελαν να συμπεριληφθεί στο πρόγραμμα η ειδικότητα τους και έτσι έβαλαν τα πάντα και μετά έκαναν το ανεπανόρθωτο σφάλμα να επιμείνουν να παρακολουθήσουν όλα τα ζώα όλα τα μαθήματα.
Ο λαγός έτρεχε υπέροχα, κανείς δεν έτρεχε τόσο γρήγορα σαν τον λαγό. Οι άλλοι όμως επέμειναν ότι ήταν απαραίτητο για την διανοητική και συγκινησιακή πειθαρχία να μάθουν στον λαγό να πετάει. Επέμειναν λοιπόν να τον μάθει να πετάει και τον ανέβασαν σε ένα κλαδί και του είπαν : «Πέτα, λαγέ». Το κακόμοιρο το ζωάκι πήδησε και έσπασε το πόδι του και το κεφάλι του. Έπαθε ζημιά ο εγκέφαλος του και μετά ούτε να τρέξει καλά δεν μπορούσε. Έτσι αντί για Α στο τρέξιμο πήρε Γ. Πήρε και ένα Δ στο πέταγμα για την καλή του προσπάθεια. Κι όλοι στην επιτροπή του προγράμματος ήταν ευχαριστημένοι.
Το ίδιο έγινε και με το πουλί. Πέταγε σαν τον άνεμο εδώ και εκεί, έκανε τούμπες και κόλπα και έπαιρνε Α στο πέταγμα. Οι άλλοι όμως επέμειναν ότι έπρεπε να μάθει να σκάβει τρύπες σαν τυφλοπόντικας. Βέβαια το πουλί έσπασε τελικά τα φτερά του και το ράμφος του και πολλά άλλα και δεν μπορούσε πια ούτε να πετάει. Όλοι όμως ευχαριστήθηκαν που του έβαλαν ένα Γ στο πέταγμα, και ούτω καθεξής.
Και ξέρετε ποιος ήταν ο αριστούχος αυτού του σχολείου? Ένα διανοητικά καθυστερημένο χέλι, γιατί μπορούσε να κάνει τα πάντα σχεδόν, αρκετά καλά.

Πιθανόν αυτήν την ιστορία την είχατε ξανακούσει ή ξαναδιαβάσει στο παρελθόν. Εγώ την διάβασα πρόσφατα και μου θύμησε τα σχολικά μου χρόνια που δεν ήθελα να ακούσω για φυσική και χημεία. Βασικά ούτε τώρα θέλω να ακούω, αλλά τώρα δεν είμαι υποχρεωμένη να το κάνω. Όπως και να έχει αυτή η ιστορία δείχνει πως περίπου λειτουργεί το εκπαιδευτικό σύστημα παντού σχεδόν. Ειδικά εδώ στην Ελλάδα είναι νομίζω ακόμα χειρότερα.
Δεν μπορώ να ξεχάσω μια μαμά που έτυχε να γνωρίσω και είχε δυο παιδιά εκ των οποίων το ένα πήγαινε δημοτικό και το άλλο τελειώνε το γυμνάσιο. Το άγχος αυτής της μαμάς ήταν τέτοιο στο να είναι τα παιδιά της καλοί μαθητές σε όλα τα μαθήματα και να τις φέρνουν καλούς βαθμούς που νομίζω ότι η πίεση που τους ασκούσε ήταν σχεδόν τρομαχτική!Δεν μπορούσε να δεχτεί ότι το κάθε της παιδί είχε μια κλίση σε κάποιο μάθημα και μια απέχθεια σε ένα άλλο.
Δεν θα ήθελα με τίποτα να ήμουν στην θέση τους. Γενικά δεν θα ήθελα με τίποτα να ήμουν παιδί που έπρεπε να πάει σχολείο σήμερα.

Χαμηλό επίπεδο...

Άνθρωπος που κραυγάζει
για το χαμηλό επίπεδο των άλλων
προσπαθεί να καλύψει
το δικό του ατροφικό επίπεδο.

Μ.Χατζιδάκης.

Μου το είχε πει μια φορά ένας φίλος. Που έπαψε να είναι φίλος όταν ο ίδιος άρχισε να "κραυγάζει για το χαμηλό επίπεδο των άλλων".

Ελεήστε... να σωθεί η ψυχή σας...

Πλησιάζοντας τα Χριστούγεννα όλο και περισσότερο θα πληθαίνουν οι οργανωμένες εκδηλώσεις προσφοράς βοήθειας σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Η Unicef θα μας πουλάει κάρτες, επίσης και η φιλανθρωπική οργάνωση για τα παιδιά των χωριών SOS και ένα σωρό άλλες οργανώσεις κατά τις φτώχειας, υπέρ του τρίτου κόσμου κτλ.
Οι πάντες θα ζητάνε την βοήθεια μας. Θα γεμίζουν πάλι οι δρόμοι με ζητιάνους, που ξαφνικά ξεφυτρώνουν όλοι μαζί λες και είναι εποχή που ευδοκιμούν, για να μας δοκιμάσουν και για να μας ξεγελάσουν μήπως και τσακώσουν κάτι και αυτοί από το δώρο χριστουγέννων. Γιατί αυτό θα κάνουν μην έχετε καμιά αμφιβολία.
Και όλοι αυτοί θα σε προσεγγίσουν την ώρα που είσαι μέσα στο πλήθος. Την ώρα που θα νιώθεις τα βλέμματα όλων των άλλων πάνω σου τα οποία είναι σαφώς ικανα΄να σε κάνουν να αισθανθείς ενοχές σχετικά εύκολα. Ποτέ ζητιάνος δεν σε πλησιάζει όταν είσαι μόνος. Ξέρει ότι θα δώσεις ευκολοτερα όταν είσαι ανάμεσα σε άλλους γιατί σε νοιάζει τι θα σκεφτούν αυτοί οι άλλοι. Δίνεις κάτι για να σώσεις εσένα. Όχι τον άλλον. Αυτό δεν είναι θέμα καλοσύνης και πραγματικής φιλανθρωπίας.

Όσο και να θέλουμε να εξαγνιστούμε από τις τύψεις μας, ο καθένας με τον τρόπο του, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, βοηθάει μια κοινωνία που δημιουργεί όλους αυτούς τους ζητιάνους, τους άπορους, τους άστεγους ,τα πεινασμένα παιδιά κτλ. Είμαστε θέλουμε δεν θέλουμε μέρος αυτής της δομής που δημιουργεί αυτήν την εκμεταλευση, που φέρνει όλα αυτά τα αποτελέσματα. Είμαστε μέρος αυτού του κατεστημένου που θέλει τον κόσμο χωρισμένο σε πλούσιους και φτωχούς. Και εμείς αυτό θέλουμε. Να γίνουμε πλούσιοι. Και αυτό μας δημιουργεί ενοχές που προσπαθούμε να τις εξαλείψουμε στέλνοντας δωρεες, αγοράζοντας κάρτες και πετώντας 1-2 ευρώ στον ζητιάνο που θα μας κάτσει καλά στο μάτι και θα μας βρει σε στιγμή αδυναμίας.

Θα μου πείτε τώρα... Τι προτείνεις δηλαδή? Να μην δίνουμε τίποτα και να αδιαφορούμε? Όχι. Απλά καλό θα ήταν όταν δίνουμε κάτι να το κάνουμε γιατί νιώθουμε με όλο μας το είναι συμπόνια. Να νιώθουμε συνυπέυθυνοι για αυτό που συμβαίνει στον συνάνθρωπο μας. Να νιώθουμε συνειδητά το κακό που κάνουμε κάθε μέρα και να μην αισθανόμαστε ήσυχοι με το καλό που θεωρητικά και μόνο κάνουμε, κάποιες φορές. Λέω θεωρητικά και το εννοώ γιατί μόνο μπαλώνουμε στην ουσία.. Κανένα ουσιαστικό καλό δεν γίνεται. Στο μόνο που κάνουμε καλό είναι στην ψυχή και την συνείδηση μας. Γι' αυτό μόνο όταν πραγματικά νιώσουμε να συμπάσχουμε, δεν θα ικανοποιηθεί το εγώ μας από τα λίγα ευρώ που ξοδέψαμε εντέλει όχι για την ευημερία ενός άλλου ανθρώπου αλλά ουσιαστικά για να ηρεμήσουμε την δική μας ψυχή.

Για όλους αυτούς που οι παπάδες και η εκκλησία έχει δημιουργήσει ενοχές σχετικά, αφήνοντας να εννοηθεί ότι ο Ιησούς δίδαξε την ελεημοσύνη να τους πω ότι κάπου είχα διαβάσει ότι ο Ιησους σύμφωνα με το κατά Θωμά Ευαγγέλιο είχε πει: "Αν κάνεις ελεημοσύνες θα κάνεις κακό στο πνευμα σου". Αυτός από μόνος του ήταν ένας πολύ καλός λόγος για να θεωρηθεί απαγορευμένο αυτό το ευαγγέλιο. Δεν νομίζετε?

Photo: Charity - Polyvios Stylianou

Η πενταπλή δολοφονία του Αγρινίου και ο Χαρδαβέλλας!

Μα επιτέλους!!! Ας γίνει κάτι! Ή να σταματήσουν πια να ασχολούνται τα κανάλια με την πενταπλή δολοφονία του Αγρινίου, ή να πούνε επιτέλους την αλήθεια!! Βαρέθηκα να ακούω τα ίδια και τα ίδια αναμασήματα.

Καθώς ετοιμαζόμουν να την κάνω για νάνι, έπεσα πάνω στον Χαρδαβέλλα! Τι το 'θέλα? Με σύγχυσε βραδιάτικα. Είχε αποφασίσει να ασχοληθεί με την πρόσφατη δολοφονία του Αγρινίου. Μαζί με αυτήν είχε ξεθάψει άλλη μία παρόμοια δολοφονία (και καλά) που έλαβε χώρα προ ετών και τις παρέθετε και τις δύο δίπλα δίπλα θέλοντας να βρει κοινά χαρακτηριστικά και κοινές απαντήσεις (!!!). Να μην αναφέρω τις άπειρες εικασίες που έκανε! Αλλά αφού κάνει αυτός και τον ακούει όλο το πανελλήνιο δεν δικαιούμε να κάνω και εγώ μία??? Ε! ναι! Θα την κάνω.

Λοιπόν δεν ήταν αναίτια η δολοφονία αυτή! Υπήρχε αιτία. Για μένα είναι προφανής. Επί χρόνια ο δολοφόνος και ο συνεργός πατέρας του υπέφεραν από αυτό που λέγεται ανυπαρξία κράτους και νόμων. Επί χρόνια καταπατούσαν τα χωράφια τους από όπου περίμεναν να βγάλουν μερικές ψωροδεκάρες, τρόμαζαν τα ζώα τους, τους έβριζαν και τους τσαμπουκαλεύονταν οι όποιοι τυχαίοι περνούσαν από εκεί. Ζούσαν με ένα χρόνιο βραχνά στα σωθικά τους. Κανένας δεν ενδιαφερόταν. Αστυνόμευση δεν υπήρχε. Και τα χρήματα που απέφερε το κτήμα και τα ζώα τους δεν έφταναν με τίποτα για να προχωρούσαν σε ασφαλιστικά μέτρα (όλοι όσοι έχετε πάρε δώσε με δικηγόρους ξέρετε τι στοιχίζει μια απλή υπόθεση). Οι άνθρωποι απλά έφτασαν στα όρια τους. Και αφορμή στάθηκαν αυτοί οι πέντε ή κάποιος εξ αυτών των πέντε κυνηγών.

Όχι. Δεν τους δίνω δίκιο. Η αφαίρεση μιας άλλης ζωής δεν μπορεί να είναι αποδεχτή ποτέ αν δεν συναινεί και ο άλλος. Το ότι κατά γενική ομολογία ήταν ήσυχοι άνθρωποι δεν σημαίνει ότι δεν ήταν απλά άνθρωποι. Με κάθε αδυναμία που χαρακτηρίζει τον καθένα από εμάς. Όμως μέρος της ευθύνης αυτού του απαράδεκτου εγκλήματος έχουν επίσης και οι πέντε κυνηγοί (ατυχείς αντιπρόσωποι του συνόλου των κυνηγών) και κυρίως το ίδιο το κράτος. Και ας αποκρύπτουν εντέχνως όλοι αυτήν την βασική παράμετρο εστιάζοντας στα ατομικά ψυχογραφήματα των δραστών απορημένοι όλοι με το αποτέλεσμα και αναφωνώντας, μα πως έγινε, δεν είχαν εχθρούς, δεν είχαν προηγούμενα κτλ. Για κάθε δράση υπάρχει αντίδραση λένε. Ε! Κάποιοι δέχτηκαν δράση και αντέδρασαν. Τόσο απλοϊκά τα εξηγώ εγώ. Και καλύπτομαι από αυτήν μου την εξήγηση.
Επίσης και από την εξήγηση του Manifesto.