Lilypie Kids Birthday tickers

Lilypie Kids Birthday tickers
Showing posts with label παραλία. Show all posts
Showing posts with label παραλία. Show all posts

Thursday, June 28, 2012

Ιδού η Ρόδος, ιδού και η Τσαμπίκα!


Για όσους δεν ξέρουν γιατί λένε τους Ροδίτες και Τσαμπίκους, να τους ενημερώσω ότι αυτό συμβαίνει γιατί εμείς εδώ έχουμε μια αποκλειστική παναγία που δεν υπάρχει πουθενά αλλού! Εδώ είναι η μόνιμη βάση και κατοικία της. Την λένε επίσης και ψηλή γιατί το ξωκλήσι της βρίσκεται στο πιο ψηλό σημείο του πετρώδους βράχου που βλέπετε στην παρακάτω φωτογραφία. Καταπληκτική θέα και τοποθεσία από εκεί πάνω γι' αυτό είναι  χαλάλι ο κόπος και ο ιδρώτας να ανεβείτε τα 300 τόσα σκαλιά για να φτάσετε εκεί.  Το γεγονός ότι η συγκεκριμένη παναγία ειδικεύεται στην τεκνοποιία, αποτέλεσε το εφαλτήριο για να πάρουν παιδιά το όνομα της με αποτέλεσμα επάνω στην Ρόδο να έχεις πολλούς με το όνομα  Τσαμπίκος και Τσαμπίκα.


Αυτή λοιπόν είναι η πιο αγαπημένη μου παραλία. Ένας μεγάλος κολπίσκος, γεμάτος άμμο, εντός και εκτός θάλασσας, ο μισός σχεδόν, οργανωμένος με ξαπλώστρες, ομπρέλες, καντίνες, jet ski  κτλ και ο άλλος μισός ανεκμετάλλευτος όπου πας με την ομπρελίτσα σου και τα σχετικά σου και απλώνεσαι όπως θες.


Είναι η πιο  baby friendly  παραλία που ξέρω πάνω στο νησί, μιας και όπως έχω ήδη πει, είναι αμμουδερή μέσα έξω, είναι πεντακάθαρη, συνήθως χωρίς καθόλου κύμα, σε θερμοκρασία ιδανική για να μην παγώνεις μπαίνοντας και να δροσίζεσαι τόσο όσο να μην θες να βγεις από μέσα και το βασικό για όλους όσους έχουν μικρά παιδιά ότι είναι τόσο ρηχά για αρκετά μέτρα που δεν φοβάσαι και δεν χρειάζεται να είσαι συνέχεια μέσα μαζί τους.


Περιττό να πω ότι κάθε φορά που πάμε κλείνουμε τουλάχιστον 4-5 ώρες το λιγότερο (με τόσα που κουβαλάμε δεν αξίζει να πας για λιγότερο) και αν δεν ήταν σχετικά μακριά από το σπίτι (μισή ώρα δρόμος περίπου, άρα τρώμε μία ώρα συνολικά στην διαδρομή) και δεν είχαμε και την σχετική λάτρα μετά, σίγουρα θα καθόμασταν περισσότερο.


Στις φώτο δείτε τα μικρά επί τω έργω.  Μέσα και έξω από την θάλασσα, ασταμάτητα για όση ώρα είμαστε εκεί.  Το αντηλιακό πάει σύννεφο και εμείς περνάμε σχετικά χαλαρά. Τόσο χαλαρά που φέτος ευελπιστώ να τελειώσω ένα βιβλίο με διηγήματα (Το εγχειρίδιο του κτηνώδους φόνου για ζωόφιλους της  Πατρίτσια Χάισμιθ) που έχω μέσα στην τσάντα θαλάσσης και σέρνω μαζί τα τελευταία τρία καλοκαίρια!




Καλό καλοκαίρι να έχουμε!








Sunday, June 17, 2007

Κρυουλιάρης άνθρωπος, τι την ήθελα την θάλασσα?


Σήμερα πήγα για πρώτη φορά στην θάλασσα! Κατάφερα να πάρω ένα κιτρινισμένο χρώμα γενικώς και σε ορισμένα σημεία που ήταν λίγο παραπάνω εκτεθειμένα στον ήλιο όπως π.χ. το δεξί μου χέρι, πήρα ένα βαθύ ροζ!! Ναι! Δεν είμαι για να βάλω ξώπλατο! Χρειάζεται να περιμένω!
Και φυσικά μάλλον έπρεπε να περιμένω για να πάω και στην θάλασσα, καθότι δεν είμαι και ιδιαίτερα φανατική του μαυρίσματος και το βασικότερο όπως είπα 2 ποστ πριν είμαι κρυουλιάρα με όλη την σημασία της λέξης!

Παρόλο που έξω είχε 35 βαθμούς μετρημένα, το νερό της θάλασσας ήταν κρύο σαν πάγος! Και όσο πιο ζέστη είχε έξω, το νερό μου φαινόταν ακόμα πιο κρύο από όσο ήταν!
Μου λύθηκε η απορία γιατί περιμένω να πάει Ιούλης για να πάω θάλασσα! Περιμένω να ζεσταθεί το νερό! Πως άλλοι περιμένουν τον θερμοσίφωνα για να κάνουν μπάνιο? Ε! Εγώ περιμένω τον ήλιο να ζεστάνει το νερό της θάλασσας!

Έτσι λοιπόν έριξα ένα ύπνο στην ξαπλώστρα, διάβασα 2-3 διηγήματα από τους Μύθους του Εσσε και απόλαυσα το δροσερό αεράκι βλέποντας την θάλασσα!
Συγνώμη αλλά δεν άντεχα να είμαι μέσα!!!

Sunday, July 30, 2006

Σήμερα η θάλασσα ήταν σχεδόν τέλεια!


Σήμερα έκανα το πρώτο μπάνιο στην θάλασσα στο νησί μου! Η θάλασσα ήταν το κάτι άλλο. Έξω έκανε τόση ζέστη όση έπρεπε. Μέσα στην θάλασσα το νερό ήταν τόσο δροσερό όσο έπρεπε. Το αεράκι που φυσούσε ήταν συνεχές και διακριτικό. Ακριβώς στην κόψη του να σε δροσίζει και να μην γίνεται ενοχλητικό. Ο κόσμος ήταν τόσος όσος χρειαζόταν για να μπανιαριστούν όλοι άνετα. Δεν σου έκανε αίσθηση να βγεις έξω. Όλα ήταν σχεδόν τέλεια!
Ξέρω τι αναρωτιούνται οι περισσότεροι. Πως είναι δυνατόν να ζεις σε νησί που η θάλασσα απέχει από το σπίτι σου 5-10 λεπτά και δεν είσαι εκεί κάθε μέρα. Όσοι είναι επίσης από νησί ξέρουν την απάντηση. Οι περισσότεροι (και ειδικά αυτοί που δεν έχουν μεράκι με την θάλασσα σαν του λόγου μου) έχουν το εξής σκεπτικό. «Η θάλασσα είναι εκεί. Δεν φεύγει. Θα πάω αύριο.»
Και κάπως έτσι θα περάσει και το φετινό καλοκαίρι… θα πηγαίνω θάλασσα από … αύριο!!!