Θέλουμε να μας θαυμάζουν επειδή δεν σεβόμαστε τον εαυτό μας.

Θέλουμε να μας θαυμάζουν επειδή δεν σεβόμαστε τον εαυτό μας. Από την αρχή - αρχή, έχουμε επικριθεί από τους γονείς μας, από τους δασκάλους, από τους ιερείς, από τους πολιτικούς, από ολόκληρο το κατεστημένο.
Σε κάθε παιδί, επαναλαμβάνεται η ίδια νότα: "Αυτό που κάνεις δεν είναι σωστό. Κάνεις αυτό που δεν πρέπει και δεν κάνεις αυτό που πρέπει".
Σε κάθε παιδί δίνεται άμεσα ή έμμεσα η εντύπωση ότι δεν είναι πραγματικά επιθυμητό, ότι οι γονείς του είναι κουρασμένοι, ότι κατά κάποιο τρόπο τους βασανίζει, ότι είναι ενοχλητικό.
Αυτό προκαλεί μια βαθιά πληγή μέσα μας.

Για να καλυφθεί αυτή η πληγή, ζητάμε τον θαυμασμό.

Osho

Photo from : http://www.artchive.com/artchive/B/bouguereau

Οι απαιτήσεις των σημερινών παιδιών

Η παρακάτω συζήτηση έγινε πριν 2-3 χρόνια μεταξύ εμού και ενός γνωστού μου, ο οποίος εκείνη την εποχή είχε μόλις γίνει μπαμπάς ενός παιδιού.

Εγώ (Ε): Πως είσαι? Πως πάει η ζωή με το μωρό? Όλα καλά?

Γνωστός (Γ) : Μια χαρά. Είναι γλύκα, τρέλα, φοβερή εμπειρία να είσαι γονιός κτλ.

Ε : Πολύ ωραία! Χαίρομαι! Τελικά ένα παιδί ίσως απλά κάνει τις έννοιες που είχες πριν από αυτό να φαίνονται ανούσιες.

Γ: Μην το λες. Ένα παιδί θέλει πολλές θυσίες για να μεγαλώσει. Χρειάζεται πάρα πολλά πράγματα να του προσφέρει ένας γονιός.

Ε: Έλα ντε. Όχι και θυσίες. Νομίζω ότι, ο’ τι μπορεί ο καθένας προσφέρει στο μέτρο που μπορεί. Αν δεν έχει δεν θα δώσει. Εξάλλου αυτό που χρειάζεται κατά κύριο λόγο ένα παιδί είναι αγάπη. Αν του δίνεις αυτό όλα τα υπόλοιπα είναι περιττά σχεδόν.

Γ: Ε! Όχι. Δεν είναι έτσι. Την σημερινή εποχή ένα παιδί έχει απαιτήσεις πολλές. Χρειάζεται ο γονιός να δουλεύει όλο και περισσότερο για να μπορεί να βγάζει τα χρήματα που χρειάζονται για να του προσφέρει όλα τα απαραίτητα.

Ε: Α! Υπερβάλεις νομίζω. Τι είναι αυτά τα απαραίτητα που χρειάζεται ένα παιδί και χρειάζεται να τρέχεις πανικόβλητος για να του τα παρέχεις?

Γ: Μην το λες. Να σου πω ένα παράδειγμα για να καταλάβεις.

Ε: Για λέγε…

Γ: Πριν 2 βδομάδες είχε την ονομαστική του εορτή το ανιψάκι μου. Το πρωί που πήγαινε στο σχολείο του έδωσε η μαμά του ένα κουτί με γλυκά που είχε πάρει από το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς για να κεράσει την τάξη του. Το μεσημέρι που πήγε να το πάρει από το σχολείο είδε το παιδί να είναι μέσα στην κατήφεια, αμίλητο και με το κουτί τα γλυκά σχεδόν όπως του το είχε δώσει. Το ρώτησε γιατί δεν κέρασε τους συμμαθητές του και το παιδί της απάντησε το εξής εκπληκτικό. Ότι τους πρόσφερε γλυκό και οι συμμαθητές του ( ή κάποιος από τους συμμαθητές του) τα περιφρόνησαν λέγοντας του ότι δεν ήταν καλά σοκολατάκια όπως αυτά που παίρνει η δικιά του μαμά αλλά υποδεέστερα και ότι μάλλον η δική του μαμά δεν είχε αρκετά χρήματα για να του πάρει από τα καλά. Γι΄αυτό σου λέω… χρειάζεται να μπορείς να τους προσφέρεις πράγματα.

Δεν ξέρω εσείς τι καταλάβατε από αυτό. Εγώ κατάλαβα ότι η ματαιοδοξία των γονιών προβάλλεται πάνω στα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία ήδη.

Σε αυτό το θέμα διαφωνήσαμε με την Ηλιαχτίδα γιατί εκείνη ισχυρίζεται ότι παρόλο που είναι όντως έτσι τα πράγματα είναι αδύνατον να μπορέσει ένας γονιός να γαλουχήσει το παιδί του αλλιώς γιατί όλοι οι υπόλοιποι ακολουθούν αυτό το μοτίβο και θέλοντας και μη γίνεται μέρος αυτού του φαύλου κύκλου. Μπορεί μόνο να του εξηγήσει όταν μεγαλώσει που θα μπορεί να καταλαβαίνει.

Εγώ πάλι νομίζω ότι αν περιμένει κάποιος να μεγαλώσει το παιδί του θα είναι ήδη αργά και ότι ο κόσμος αλλάζει πρώτα από τον ίδιο μας τον εαυτό. Είναι απλά η εύκολη λύση να βγάλουμε από την τσέπη μας όσα χρήματα χρειάζονται για να ικανοποιήσουμε την δική μας ματαιοδοξία καταρχήν και κατόπιν τις ολοένα αυξανόμενες απαιτήσεις που μεγαλώνοντας θα έχουν τα παιδιά, ενώ η δύσκολη λύση είναι να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε πως ένα ακριβό παπούτσι μάρκας δεν σε κάνει ανώτερο έναντι του συνανθρώπου σου ούτε επίσης ένα φθηνό δεν σε κάνει κατώτερο.

Η μόνη σημαντική διαφορά που έχουμε εμείς οι δύο στην διαφωνία μας είναι ότι εγώ δεν είμαι γονιός και έτσι μου ταιριάζει γάντι θα έλεγε κανείς η παροιμία που λέει ότι «όποιος είναι έξω από τον χορό πολλά τραγούδια ξέρει». Το μόνο που έχω να πω σ’ αυτό είναι αυτό που λέω πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις «ο χρόνος θα δείξει…»

Νέες μητέρες και παιδιά τύραννοι.

Παρόλο που δεν έγινα μάνα ακόμα και ειλικρινά δεν ξέρω αν γίνω πως θα είμαι, νιώθω περίεργα βλέποντας τις μητέρες νέας γενιάς να μην έχουν πάρει καθόλου υπεύθυνα τον ρόλο τους.

Για την ακρίβεια βλέπω παντού κακομαθημένα, υπερπροστατευμένα, παιδιά που κάνουν τα πάντα προκειμένου να τραβήξουν την προσοχή πάνω τους κάνοντας δύσκολη την ζωή των γύρω. Βλέπω παιδιά τυράννους.

Όταν μου λένε ότι ήρθε η ώρα μου να κάνω και εγώ ένα (λέγοντας το με μία δόση υπεροψίας του στυλ, δεν ξέρεις τι σε περιμένει) τους λέω χαριτολογώντας πως αν θέλουν πράγματι να κάνω παιδί θα πρέπει να μην βλέπω τα δικά τους χάλια μπας και το αποφασίσω.

Έχει καταντήσει αδύνατο πλέον να πιεις ένα καφέ και να πεις μια κουβέντα με μια νεοφώτιστη μάνα. Πρέπει στην μία πρόταση που απευθύνεις στην μάνα να απευθύνεις άλλη μία και στο πιτσιρίκι αλλιώς θα γκρεμίσει το σπίτι στο πιτς φυτίλι. Και αν δεν έχει καταστροφικές τάσεις απλά με τις συνεχείς παρεμβάσεις του δεν πρόκειται να καταφέρεις να ολοκληρώσεις πρόταση χώρια που στο τέλος θα έχεις πονοκεφαλιάσει. Τρομερά κουραστικό.

Από μια άποψη τις καταλαβαίνω. Η χαρά που σου δίνει ένα παιδί και ειδικά αν είναι το πρώτο, κάνει τις μανάδες και γενικά και τους δυο γονείς να βάζουν όλα τα άλλα σε δεύτερη μοίρα. Το παιδί συνηθίζει αυτή την τάξη πραγμάτων και όταν οι γονείς αντιλαμβάνονται το λάθος τους είναι πια πολύ αργά.

Είναι όμως λάθος να φαντάζονται ότι το παιδί τους θα τους αγαπήσει περισσότερο αν υποχωρούν σε όλες του τις επιθυμίες. Απλά δεν θα του δώσουν να καταλάβει ότι σε αυτόν τον κόσμο που πρόκειται να ζήσουν υπάρχουν και κάποια όρια.

Και ποια είναι αυτά τα όρια? Είναι απλό. Αρκεί να έχουν οι γονείς το χρόνο να διδάξουν στα παιδιά τους την έννοια ελευθερία. Ελευθερία είναι να κάνεις ότι θες μέχρι του σημείου που δεν στερείς την ελευθερία του άλλου. Όμως ποιος γονιός αφιερώνει χρόνο για να εκπαιδεύσει σωστά το παιδί του? Αντί για αυτούς τον ρόλο αυτό έχει αναλάβει σχεδόν αποκλειστικά η τηλεόραση. Διστάζουν να τιμωρήσουν τα παιδιά τους χειροδικώντας φοβούμενοι μήπως και τους αφήσουν σημάδια, όμως τα αφήνουν ατέλειωτες ώρες να βλέπουν βία και επιθετικότητα, αλλά δεν τους ενδιαφέρει γιατί δεν είναι αυτοί οι ίδιοι η αιτία. Να μην πω για τα φοβερά καρτούν που προβάλλονται σε παιδικές ζώνες και είναι λες και απευθύνονται σε ενήλικες και μάλιστα ενήλικες που αντέχουν! Όλα αυτά θα τα βάλει μέσα του το παιδί και κάποια στιγμή θα τα εκδηλώσει θέλοντας και μη.

Το άλλο που παρατηρώ και δεν μου αρέσει καθόλου είναι το πως προδιαθέτουν τα μικρά παιδιά απέναντι στα ζώα. Ενώ όλα ανεξαιρέτως τα μικρά έχουν μια έμφυτη τάση να θέλουν την επαφή με τα ζώα, οι γονείς κάνουν ότι είναι δυνατόν για να τους δημιουργήσουν φοβίες. Τις δικές τους φοβίες τις μεταφέρουν στα παιδιά.
"Μην πλησιάζεις, θα σε δαγκώσει"
"Μην το αγγίζεις, είναι βρώμικο"
Με αυτό τον τρόπο κάνουν τα παιδιά αποστειρωμένα. Να νομίζουν για κίνδυνο κάτι που στην ουσία δεν είναι.

Για τους πραγματικούς κινδύνους ούτε κουβέντα.