True Stories No4: Δεύτερη ψυχρολουσία

From : http://www.forbes.com

Μετά από τρεις μαρτυρικές εβδομάδες στην Αθήνα, με εξαίρεση ίσως την πρώτη εβδομάδα όπου είχαμε τις εξετάσεις που έπρεπε να γίνουν και την αναμονή για τα αποτελέσματα τους, (και λέγοντας μαρτυρικές εννοώ την κάθε συλλαβή γιατί έχω μέτρο σύγκρισης πολλές άλλες προηγούμενες εβδομάδες) με εμάς να κουβαλάμε το παιδί από το ένα νοσοκομείο στο άλλο, από την μια υπηρεσία στην άλλη, από την μια συνάντηση στην άλλη, καταβεβλημένοι όλοι μας ψυχολογικά, εξουθενωμένοι ο καθένας για τους λόγους του και με το παιδί να έχει νιώσει την δική μας απόγνωση του να παλεύεις για το αυτονόητο ανεπιτυχώς και να κλαίει σχεδόν ασταμάτητα, καταφέραμε να κάνουμε μια συνάντηση με την διευθύντρια ενός άλλου ογκολογικού για να δούμε αν υπήρχε δυνατότητα βάση των νέων μας εξετάσεων να συνεχίσουμε τις θεραπείες μας.

Έφυγα απελπισμένη στην κυριολεξία. Απελπισμένη όχι όπως στην αρχή που ένιωθα ότι χάνω το παιδί μου. Όχι όπως την πρώτη φορά που πίστεψα έστω προσωρινά ότι η διάγνωση της "γιατρού" που έλεγε ότι το παιδί δεν έχει ζωή ήταν σίγουρη σαν προοπτική. Απελπισμένη από την αδιαφορία, την απονιά και την μικροψυχία των γιατρών για άλλη μια φορά. Ένιωθα ότι μπορώ να αντέξω τα πάντα, από το χειρότερο, να αντιμετωπίσω το τέλος του παιδιού όταν και ΑΝ αυτό γίνει πια βεβαιότητα μέχρι του να τον στηρίξω ψυχικά και πρακτικά με φυσικοθεραπείες - εργοθεραπείες - λογοθεραπείες και ότι άλλο έτσι ώστε να μπορέσει να πετύχει την αποκατάσταση του και να γίνει και πάλι ανεξάρτητος.

Πήγα σε μια συνάντηση όπου αυτό που περίμενα ήταν να βρω γιατρούς να μπορέσουν να στηρίξουν την ελπίδα μου και αντί για αυτό, βρήκα γιατρό που με είχε να περιμένω προτού με δεχτεί πάνω από μιάμιση ώρα που με το που ξεκίνησε η κουβέντα ένιωθα ότι βιαζόταν να τελειώσει, που ρωτούσε για το ιστορικό του παιδιού σαν να το ήξερε ήδη και ξεκίνησε την κουβέντα με την σύσταση "σε έξι μήνες ή το συντομότερο που μπορείτε προγραμματίστε μια μαγνητική εγκεφάλου και για το δίδυμο αδερφάκι του". Πράγμα που μας είχε περάσει από το μυαλό αλλά είναι κάτι που πραγματικά δεν μπορούμε να το διαχειριστούμε και αυτό τώρα. Αντί να κοιτάξει δηλαδή να μας βοηθήσει στο πρόβλημα για το οποίο  απευθυνθήκαμε μας φόρτωσε με με το καλημέρα σας με άλλο ένα.

Η συνέχεια ήταν ακόμα πιο τραγική μιας και μας μιλούσε, χωρίς να έχει ΔΕΙ ούτε ΜΙΑ από τις εξετάσεις μας με το δεδομένο ότι το παιδί ήταν σε σίγουρη υποτροπή, ότι εμείς είμαστε ένα είδος υπεραισιόδοξων γονιών που αρνούνται να δεχτούν την πραγματικότητα. Όταν της είπαμε ότι κατόπιν συμβουλής ενός άλλου γιατρού κάναμε μόνοι μας άλλες δύο εξετάσεις οι οποίες είναι καθαρές είχε να μας πει μόνο δύο πράγματα, το πρώτο ότι αυτή ποτέ δεν θα έδινε συμβουλές εξ αποστάσεως χωρίς να έχει δει το παιδί και ότι αυτό που κάνει αυτός ο άλλος γιατρός είναι εντελώς λάθος (ενώ αυτή που το μόνο που είχε δει ήταν το παιδί από μακριά και καμία από τις εξετάσεις του όπως ο άλλος ήταν εξαιρετικά σωστή) και δεύτερο ότι κάθε εξέταση έχει περιθώριο λάθους και δεν υπάρχει τρόπος να σιγουρευτούμε για την υποτροπή εκτός και αν μπορούσε νευροχειρούργος να ανοίξει την σπονδυλική στήλη του παιδιού να καταφέρει να πάρει υλικό και να το στείλει για ιστολογική. Κάποιος που ξέρει ελάχιστα βασικά πράγματα σχετικά, καταλαβαίνει ότι είχαμε μπροστά μας μια γιατρό που μας έλεγε ιστορίες επιστημονικής φαντασίας γιατί προφανώς η επιστημονική της κατάρτιση σχετικά ήταν εντελώς ελλιπής.

Όταν τελικά είδε και τις καινούργιες εξετάσεις άρχισε να αλλάζει τρόπο. Όταν τις είπαμε δε, ότι δεν δώσαμε ούτε καν την αγωγή από το στόμα που μας είχαν συνταγογραφήσει από το νοσοκομείο τότε που γυρίσαμε σπίτι μας, έφθασε να μας πει αν υπαινισσόμαστε ότι έγινε θαύμα (και ειρωνεία δηλαδή επιπλέον) και ότι παρόλο που η ίδια πιστεύει στον Θεό δεν μπορεί να δεχτεί έτσι εύκολα ότι γίνονται θαύματα και άρα την μόνη εξήγηση που μπορεί να δώσει είναι ότι η θεραπεία που πήρε το παιδί ενέργησε τότε, μήνες μετά(!!!!!). Μπορεί. Αλλά ακόμα και αυτό να έχει συμβεί θα θεωρούνταν θαύμα, αλλιώς δεν υπήρχε λόγος να υπάρχουν πρωτόκολλα θεραπειών που βασίζονται σε τακτικές θεραπείες βασισμένες στο πόσο διαρκεί η θεραπευτική τοξικότητα των φαρμάκων.

Δεν ξέρω ποιος γονιός θα εμπιστευόταν την ζωή του παιδιού του εξολοκλήρου και ανεπιφύλακτα σε τέτοιας ποιότητας ανθρώπους και τέτοιας στάθμης επιστήμονες. Εμείς πάντως το σκεφτόμαστε διπλά και τριπλά. Ειδικά στην παρούσα φάση που το παιδί βελτιώνεται καθημερινά. 

Έχουμε να σκεφτούμε πολλά πριν αποφασίσουμε και δεν θα σταματήσουμε να ψάχνουμε για μια καλύτερη προοπτική. Πάντα με γνώμονα το τι θα είναι καλύτερο για το ίδιο το παιδί.

True Stories No3: Πιάσαμε το λαχείο

Και πάμε σπίτι και καθαρίζει το μυαλό μας. Και έχουμε τέτοια άγχη να φέρουμε βόλτα... Από το να βρούμε άνθρωπο να ξέρει να ηπαρινίσει το port a cath, μέχρι το να ψαχνόμαστε δεξιά αριστερά με τις εξετάσεις που έφεραν τα κακά μαντάτα, ενόσω αναρωτιόμαστε... Τι να κάνει άραγε ο καρκίνος μας; Έτσι χωρίς ουσιαστική θεραπεία που είμαστε, μήπως φουντώνει και μια μέρα μας ξημερώσει  μια τελείως διαφορετική καθημερινότητα;

Ευτυχώς για μας βρίσκεται στον δρόμο μας ένας άνθρωπος με όλη την σημασία της λέξης, εξαίρετος γιατρός και μας λέει αυτός ο άνθρωπος ότι οι εξετάσεις του παιδιού φαίνονται μεν ύποπτες αλλά δεν είναι διαγνωστικές. Χρειάζονται περισσότερες εξετάσεις για να βγάλεις σωστή διάγνωση.

from http://www.cubbon.com/practice-areas/malpractice/

Και τότε καταλάβαμε. Η λαμπρή "γιατρός" που μας έστειλε σπίτι μας απλά έκανε ένα guessing βάση της εμπειρίας της από ασθενείς με την ίδια νόσο με την δικιά μας. Η "γιατρός" λοιπόν που έχει 5 περιστατικά τον χρόνο και αν, (τα ποσοστά επιτυχίας επί των οποίων είναι άγνωστα) νιώθει ότι έχει τεράστια εμπειρία που της δίνει την σιγουριά  να αποφασίζει για την τύχη ενός εξάχρονου παιδιού  χωρίς να χρειάζεται περισσότερες εξετάσεις για να διασταυρώσει την ιατρική της γνωμάτευση αυτή και παίρνει απόφαση είτε να δώσει άλλα φάρμακα απλά επειδή δεν τα πήρε χωρίς καμία πιθανότητα να του προσφέρουν ίαση είτε να το στείλει σπίτι με παρηγορητική αγωγή για να περιμένει να πεθάνει. Ο άλλος γιατρός που τυγχάνει να είναι και άνθρωπος επιπλέον της ιδιότητας του ως γιατρός, που έχει μίνιμουμ 30-40 περιστατικά με την ίδια νόσο με την δικιά μας ετησίως, δεν διανοείται να πάρει το ρίσκο να δώσει αγωγή για επιδείνωση αλλά ζητάει απλά δύο πολύ συνηθισμένες εξετάσεις μεν που θα του επιτρέψουν δε να τσεκάρει το τι πραγματικά συμβαίνει.

Αν ήταν μια πραγματικά άξια να έχει την ιδιότητα και να ασκεί το επάγγελμα του γιατρού θα έπρεπε αντί του να μας ανακοινώσει ξερά και στο πόδι ότι "το παιδί δεν έχει ζωή" να μας πει πως έχει η πραγματικότητα η οποία ήταν η εξής: "Η ιατρική μου άποψη για την κατάσταση του παιδιού σας είναι αυτή και δυστυχώς οι  δυνατότητες μας είναι περιορισμένες και είναι αυτές. Δεν μπορούμε να σας κάνουμε κάτι άλλο. Αν θέλετε να το ψάξετε παραπέρα κάντε το και εμείς εδώ θα σας βοηθήσουμε όπως μπορούμε."
Τώρα φταίω εγώ που  εκ των υστέρων κατέληξα ότι η πραγματικότητα ήταν κάπως έτσι τελικά: "Αποφασίζω και διατάζω και δεν δίνω λογαριασμό σε κανένα, πόσο μάλλον σε δυο ταλαίπωρους γονείς. Σιγά τώρα μην κάτσω να κάνω επιπλέον εξετάσεις για μια χαμένη περίπτωση έτσι και αλλιώς. Καρκίνο δεν έχει το παιδί σας? Ε τι άλλο θέλετε για να το θεωρήσω χαμένη περίπτωση? Εξάλλου είτε με το ένα που σας πρότεινα (να του κάνω άσχετη χημειοθεραπεία) είτε με το άλλο (να σας στείλω σπίτι) η κατάληξη θα είναι αυτή που σας είπα. Το παιδί σας δεν θα έχει ζωή. Οπότε σωστή θα βγω έτσι και αλλιώς."

Η "γιατρός" λοιπόν αυτή άφησε στην ουσία ένα παιδί που νοσεί από επιθετικής μορφής καρκίνο χωρίς θεραπεία, χωρίς στην ουσία να έχει στοιχεία που να στηρίζουν την διάγνωση της. Αυτή η "γιατρός" που την "ένοιαζε" η "ποιότητα" ζωής που θα είχε τους τελευταίους μήνες της ζωής του το παιδί, και "νοιαζόταν" και για μας, να μην έχουμε τύψεις ότι δεν δοκιμάσαμε στο παιδί ότι φάρμακο υπήρχε ασχέτως που δεν θα ήταν αποτελεσματικό και με μηδαμινές πιθανότητες ίασης όπως η ίδια μας είπε, περισσότερο μάλλον νοιαζόταν για την υστεροφημία της μιας και στην πρόταση μας να δώσει στο παιδί την θεραπεία που έκανε μέχρι τότε και να τσεκάρουμε πάλι ξανά σε συντομότερο χρονικό διάστημα την κατάσταση του με μία μαγνητική ή στην πρόταση μας να κάνουμε μια παρακέντηση άμεσα, η απάντηση της ήταν κάθετα αρνητική γιατί όπως χαρακτηριστικά μας είπε "δεν μπορώ να το κάνω αυτό γιατί θα γελάνε μαζί μου που δίνω σε ένα παιδί φάρμακα που αποδεδειγμένα δεν του προσφέρουν τίποτα και εξάλλου είναι ανώφελο να κάνετε οποιαδήποτε επιπλέον εξέταση". Το έλεγε γελώντας να προσθέσω.

Θέλω να προσφέρω λοιπόν και εγώ ένα λιθαράκι στην υστεροφημία αυτής της ανεκδιήγητης "γιατρού", αφήνοντας στην κρίση του καθενός τα γεγονότα να μιλήσουν από μόνα τους και να κάνω μια μόνη ερώτηση σε αυτήν ή σε όποιον νομίζει ότι μπορεί να απαντήσει εκ μέρους της "Αν επρόκειτο για δικό της παιδί (ή εγγόνι μιας και είναι μιας κάποιας ηλικίας -ευτυχώς για τους υπόλοιπους ασθενείς της- κοντά στην συνταξιοδότηση ελπίζω) θα έπαιρνε αυτήν την ίδια απόφαση έτσι ελαφρά την καρδία, στο πόδι, τελευταία στιγμή κτλ?" Δεν φαντάζομαι να υπάρχει περίπτωση καν να προβληματιστεί κάποιος με την απάντηση στην ερώτηση αυτή.

True Stories No2: This is the end...

From: http://www.73vulture.com/

Η τελευταία μας μαγνητική έγινε. Σε περίπου μια εβδομάδα μετά έχουμε προγραμματισμένη επέμβαση για τοποθέτηση καθετήρα port a cath έτσι ώστε να μπορούμε να συνεχίσουμε τις χημειοθεραπείες απρόσκοπτα. Μια μέρα πριν πάμε για τις απαραίτητες εξετάσεις αίματος και αφού τελειώσαμε τις απαραίτητες διαδικασίες για να μπούμε στο χειρουργείο την επόμενη μέρα, πηγαίνουμε να πάρουμε την μαγνητική μας. Η γραπτή έκθεση που την συνοδεύει μας ανησυχεί και αφού δεν είχαμε κάτι άλλο να κάνουμε, την παίρνουμε παραμάσχαλα και γυρνάμε όλους τους γιατρούς που από την αρχή είχαν  εμπλακεί στην περίπτωση μας. Συναντιόμαστε λοιπόν με τον νευροχειρούργο, με την ακτινοθεραπεύτρια και τέλος με την απεικονίστρια. Όλοι τους, βρήκαν χρόνο από την μέρα τους να διαθέσουν κατόπιν της απρόσμενης επίσκεψης μας σε εμάς τους πρώην-νυν ασθενείς τους. Κατά την άποψη και των τριών δεν μπορούσαν να καταλήξουν σε ένα σαφές συμπέρασμα. Για άλλη μια φορά τα αποτελέσματα των εξετάσεων μας ήταν μπερδεμένα. 

Αποφασίζουμε να περιμένουμε την σειρά μας για εξέταση έτσι ώστε να τα δει και ογκολόγος ο οποίος θα είχε και τον τελευταίο λόγο. Δίνουμε τις μαγνητικές στην νοσηλεύτρια να τις τοποθετήσει στον χώρο που πρόκειται να εξεταστούμε όταν έρθει η σειρά μας και περιμένουμε.
Φθάνει η σειρά μας και μέσα στο ιατρείο δεν υπάρχουν πουθενά οι μαγνητικές. Μάλλον θα έγινε κάποιο λάθος μας λέει ο γιατρός και οι μαγνητικές πήγαν στον ιατρικό μας φάκελο μαζί με τις υπόλοιπες μας μαγνητικές στον χώρο του νοσοκομείου. Τονίζουμε στον γιατρό ότι υπήρξαν κάποια αδιευκρίνιστα ευρήματα και για αυτό πήραμε γνώμη από όλους τους υπόλοιπους γιατρούς. Μας λέει ότι θα τα δει κατά την διάρκεια της μέρας όταν πάει στο νοσοκομείο και μας κανονίζει εισαγωγή για τον επόμενο κύκλο χημειοθεραπείας μας μία εβδομάδα μετά.
Εμείς εν τω μεταξύ πάμε το παιδί το επόμενο πρωινό για την τοποθέτηση του καθετήρα. Δεν θέλω να σκέφτομαι τα πολλαπλά κοψίματα στο κορμάκι του γιατί το χειρουργείο δεν πήγε τελικά και τόσο καλά, ούτε τον πόνο που τράβηξε τις επόμενες μέρες. Ταυτόχρονα νιώθουμε μια ανασφάλεια σχετικά με τα ευρήματα της μαγνητικής. Δεν μπορούσαμε να ηρεμήσουμε. Μας περνούσε από το μυαλό το χειρότερο, αλλά δεν ξέραμε σε ποιο βαθμό να ανησυχούμε. Ταυτόχρονα σκεφτόμασταν ότι κανείς δεν μας επιβεβαίωσε το χειρότερο, οπότε γιατί να ανησυχούμε τζάμπα? Κάπως έτσι, με το να είμαστε μέσα σε μια συνεχή αμφιβολία, πέρασε μια εβδομάδα.
Φθάνει η μέρα που μας είχαν προγραμματίσει να ξεκινήσουμε τον επόμενο κύκλο χημειοθεραπείας. Παρουσιαζόμαστε έτοιμοι να διανυκτερεύσουμε και όταν έρχεται η σειρά μας ο γιατρός μας λέει οτι δεν υπάρχουν κρεβάτια ελεύθερα και ότι τελικά θα κάνουμε εισαγωγή την επομένη το πρωί. Ρωτάμε τότε αν είδε τις μαγνητικές και αν αλλάζει κάτι ή συνεχίζουμε κανονικά το πρωτόκολλο μας. Μας λέει ότι την είδε και ότι συνεχίζουμε κανονικά.
Και φεύγουμε σχετικά ήσυχοι. Σκεφτόμαστε ότι αφού είδε τις εξετάσεις ο γιατρός που έχει τον τελευταίο λόγο και μας λέει ότι συνεχίζουμε κανονικά την θεραπεία μας άρα δεν συμβαίνει αυτό που φοβόμασταν.


Και μετά ξεκινάει το δράμα.
Την επόμενη μέρα το πρωί εμφανιζόμαστε στο νοσοκομείο, καλωδιώνουν το παιδί, του ξεκινάνε ενυδάτωση και αντιεμετικά και μας τοποθετούν σε κάποιο δωμάτιο. Σε κάποια φάση βλέπω την νοσοκόμα να βάζει ένα φάρμακο και την ρωτάω ποιο φάρμακο βάζει και μου λέει ένα όνομα που δεν είχα ακούσει ποτέ πριν. Λέω στην νοσοκόμα να σταματήσει την έκχυση του φαρμάκου μέχρι να συνεννοηθώ γιατί αλλάξαμε πρωτόκολλο. Εκείνη την στιγμή μπαίνει στο δωμάτιο ο μπαμπάς κουβαλώντας τις τσάντες της διανυκτέρευσης. Του λέω τι συνέβη και μου λέει ότι το ξέρει. Συναντήθηκε τυχαία με τον γιατρό στον διάδρομο καθώς ανέβαινε να φέρει τα πράγματα και του είπε για την αλλαγή του πρωτοκόλλου.
Πηγαίνω στα γραφεία των γιατρών. Στην αίθουσα των συσκέψεων τους, βρίσκω τους 3 γιατρούς που είχαν απομείνει και δεν έλειπαν σε άδεια. Χτυπάω την πόρτα και διαδραματίζεται πάνω κάτω ο εξής διάλογος :


Εγώ: Συγνώμη μπορώ να ρωτήσω γιατί αλλάξαμε πρωτόκολλο?
Γιατρός: Είμαστε σε σύσκεψη τώρα
Εγώ: Οκ. Να ξέρετε μόνο ότι έχω πει στην νοσοκόμα να σταματήσει το φάρμακο μέχρι να ενημερωθώ γιατί αλλάξαμε φάρμακα.
Γιατρός: Θέλετε να σας μιλήσω ανοικτά?
Εγώ: Ναι βέβαια
Γιατρός: Το παιδί δεν έχει ζωή
Εγώ: Και αυτή η αλλαγή πρωτοκόλλου τι πιθανότητες του δίνει?
Γιατρός: Μηδαμινές αλλά είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε.
Εγώ: Τότε ποιος ο λόγος?



Σε εκείνη την φάση η σύσκεψη διαλύθηκε όπως καταλαβαίνετε. Τότε πια θεωρήθηκε αναγκαίο κακό από τον γιατρό ότι έπρεπε να εξηγήσει στους γονείς την απόφαση που πήρε να αλλάξει την θεραπεία με περισσότερα λόγια από την φράση "Το παιδί δεν έχει ζωή"


Σε εκείνη την συνάντηση λοιπόν μας είπε ότι το παιδί βρίσκεται σε πρόοδο νόσου και ότι την βγάζει δεν την βγάζει 2-3 μήνες αλλά θεός δεν είναι δεν ξέρει το πότε ακριβώς. Εκεί μας λέει ότι και αυτή η αλλαγή πρωτοκόλλου δεν πρόκειται να προσφέρει τίποτα στην ουσία παρά μόνο κάποια "ποιότητα" ζωής όπως μας είπε. Έλεγε ποιότητα και εγώ καταλάβαινα παράταση. Μια παράταση όπου το παιδί θα μπαινόβγαινε κάθε 2-3 μέρες στο νοσοκομείο (το έχω δει το έργο ξανά), όπου θα μας καθήλωνε για όσο χρειαζόταν να τελειώσει το πρωτόκολλο (γιατί δεν θα ήταν επ' αόριστο φυσικά) ή όσο ζούσε το παιδί ή όσο να γίνει η επόμενη μαγνητική στο τρίμηνο, μακριά από το σπίτι μας, όπου αν τα ευρήματα έδειχναν πάλι πρόοδο νόσου τότε θα είμαστε στο ίδιο ακριβώς σημείο με την μόνη διαφορά ότι το παιδί θα ήταν σε πολύ χειρότερη φυσική κατάσταση, ανοσοκατασταλμένο και αδύναμο.
Αφού λοιπόν δεν είχαμε στον ήλιο μοίρα ζητήσαμε να πάμε σπίτι μας και αν μπορούσε να μας δώσει κάποια αγωγή από το στόμα η οποία όμως απαραίτητη προϋπόθεση θα ήταν να μην ρίχνει τα αιμοπετάλια του γιατί δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε μετάγγιση στο νησί που ζούμε.


Δεν θα συνεχίσω με άλλες λεπτομέρειες από τα υπόλοιπα  γεγονότα που διαδραματίστηκαν εκείνη και την επόμενη μέρα. Εξάλλου έχω τόσα μα τόσα πολλά να πω που θα έπρεπε να γράφω σελίδες επί σελίδων και τώρα έχω σημαντικότερα πράγματα να κάνω. Αρκούν αυτά που αναφέρω παραπάνω. Να προσθέσω μόνο ότι όταν είπα ότι τουλάχιστον να το ξέραμε να μην κάναμε το χειρουργείο για τον καθετήρα, γιατί εκτός ότι θα γλύτωνε από τους πόνους εκείνους, δεν θα είχε πάνω του το παιδί ένα ξένο σώμα που μπορεί να μολυνθεί και τώρα δεν θα χρειαζόταν να συντηρούμε κάτι που τελικά του είναι άχρηστο. Ξέρετε τι μου απάντησε? Θα του χρειαστεί στο τέλος για να παίρνει την μορφίνη του για τον πόνο.


Αυτοί είναι οι γιατροί... Αυτός είναι ο τρόπος τους... Αυτή είναι η δουλειά τους και με αυτόν τον τρόπο την κάνουν. Δεν είμαι μελοδραματική. Ούτε περίμενα να μου ανακοινώσουν ότι οι μέρες του παιδιού μου είναι μετρημένες παρουσία ψυχολόγου (που τέτοια πολυτέλεια?). Περίμενα το αυτονόητο από έναν γιατρό. Να ενδιαφερθεί για τα αποτελέσματα της εξέτασης του ασθενή τους το γρηγορότερο δυνατό και να μας ενημερώσει έγκαιρα. Ανθρώπινα. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

True Stories Νο1: Η φλόγα που μας καίει...

Φάση 1η: Το παιδί στην εντατική μετά από εγχείρηση αφαίρεσης κακοήθους όγκου. Μετά στην νευροχειρουργική όπου την φροντίδα πια του παιδιού (και καλύτερα ίσως) την αναλαμβάνουμε εμείς οι γονείς. Και στις δύο περιπτώσεις είμαστε εκεί από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ. Ογκολογικό περιστατικό αναμφίβολα. Εμείς οι γονείς, όντας από επαρχία, σκεφτόμαστε ότι ίσως μπορεί να μας φανεί χρήσιμος ο σύλλογος που υποτίθεται κάνει αυτό. Προσφέρει στέγη σε γονείς από επαρχία που χρειάζεται να μείνουν μήνες στην πρωτεύουσα για την θεραπεία τους. Φευ. Είχαμε απατηθεί οικτρά. Πήγα εκεί και έκανα αίτηση για να μας παραχωρήσουν κάποιο δωμάτιο έτσι ώστε να μην γυρνάμε σαν την άδικη κατάρα γύρω γύρω από το νοσοκομείο όταν δεν ξεροσταλιάζουμε στο δωμάτιο 2Χ3 της αναμονής της εντατικής. Και μετά, όταν είμαστε στην νευροχειρουργική, να μπορούμε να το χρησιμοποιούμε για να κοιμόμαστε εναλλάξ και να αφήνουμε κάποια προσωπικά είδη έτσι ώστε να μην χρειάζεται να ξεπαραδιαζόμαστε στα ταξί.


Τι νομίζετε ότι μας είπαν? Ότι για να μας δεχτούν πρέπει να έχουμε κάνει εισαγωγή στο ογκολογικό. Αλλιώς δεν γίνεται. Δηλαδή με λίγα λόγια. Δεν μας νοιάζει που έχετε παιδί με καρκίνο και ας είμαστε υποτίθεται σύλλογος που φροντίζει τους γονείς που τα παιδιά τους έχουν καρκίνο. Δεν μας νοιάζει το πως θα την παλέψετε τον ένα μήνα και βάλε πριν μπείτε στο ογκολογικό. Εμείς για να επεξεργαστούμε καταρχήν την αίτηση σας πρέπει να μας το υποδείξει γιατρός από το ογκολογικό. Ο οποίος ποτέ δεν εμφανίστηκε...

from http://www.hmt.com.gr

Φάση 2η: Είμαστε πια επίσημα στο ογκολογικό. Κανείς γιατρός δεν σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να ενημερώσει τους γονείς, εμάς δηλαδή, για την κατάσταση του παιδιού, για το τι μέλλει γενέσθαι, τι θεραπεία θα ακολουθήσουμε, ποιο είναι το πλάνο, τι ελπίδες έχουμε, τι να περιμένουμε τέλος πάντων κτλ. Κανείς. Αυτό όμως που δεν παρέλειψαν ήταν να μας ετοιμάσουν πρώτο από όλα και χωρίς να το ζητήσουμε γιατί εν τω μεταξύ είχαμε βρει που θα μέναμε, το χαρτί που θα μας άνοιγε τις πόρτες του πολυπόθητου ξενώνα. Πήγα από περιέργεια. Και έφυγα απελπισμένη από αυτά που είδα και άκουσα. Οταν πήγα να μου δώσουν τα κλειδιά ένας υπάλληλος εκεί ανέλαβε να μου δείξει το δωμάτιο το οποίο προτίθετο να γίνει το σπίτι μου τους επόμενους μήνες καθώς και να με ενημερώσει για τους κανόνες του ξενώνα.


Δεν τα θυμάμαι όλα και πως άλλωστε όταν γραπτώς ήταν τουλάχιστον 3 σελίδες Α4 τις οποίες παρόλο που με έβαλαν να τις υπογράψω δεν μου έδωσαν αντίγραφο τους παρόλο που το ζήτησα προβάλλοντας μια φθηνή δικαιολογία και ρίχνοντας το στο μισοαστείο ότι δεν είναι δα και τόσο αυστηρά τα πράγματα και ότι εδώ είμαστε οικογένεια και ότι δεν υπάρχει πρόβλημα και ότι θα τα βρούμε όλα στην πορεία και ένα σωρό άλλες κοινοτοπίες.


Μερικοί από τους κανόνες του ξενώνα που υποτίθεται παρέχει φιλικό, οικείο περιβάλλον για τους γονείς και το άρρωστο παιδί τους είναι οι εξής οι οποίοι πρόκειται να μείνουν ανεξίτηλοι στην μνήμη μου όσος καιρός και να περάσει.


1. Τα πλυντήρια είναι κοινόχρηστα και για να διασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία του ξενώνα, θα έχετε δικαίωμα να πλένεται τα ρούχα σας μία φορά την εβδομάδα κατόπιν συνεννόησης με τους ενοίκους των δωματίων των υπολοίπων ορόφων που είναι στην ίδια θέση με το δικό σας. Το στεγνωτήριο έχουν δικαίωμα να το χρησιμοποιούν μόνο γονείς των οποίων η κατάσταση της υγείας των παιδιών τους απαγορεύει το άπλωμα των ρούχων σε ανοικτό χώρο. Οι υπόλοιποι, απλώνεται στην ταράτσα. (Σκεφτείτε μόνο να είναι χειμώνας και εσείς να πηγαινοέρχεστε στο νοσοκομείο κουβαλώντας λάτρα)


2. Υπάρχει κοινόχρηστη κουζίνα, στην οποία μπορείτε να μαγειρεύετε κατόπιν συνεννόησης με όλους τους υπόλοιπους ενοίκους του ξενώνα. Απαγορεύονται τα delivery. Αν θέλετε να φάτε κάτι απ' έξω μπορείτε να φάτε εκτός του ξενώνα, στα σκαλιά της εισόδου π.χ.


3. Επιτρέπεται να τρώτε μόνο στην τραπεζαρία και απαγορεύεται να τρώτε μέσα στο δωμάτιο. (Σκεφτείτε ένα παιδί όπως το δικό μου αλλά και τόσα άλλα που δύσκολα μπορούν να μετακινηθούν...)


4. Έχει δικαίωμα ο υπεύθυνος του ξενώνα να κάνει αιφνιδιαστικές εφόδους στο δωμάτιο που φιλοξενείστε είτε είστε μέσα είτε εκτός για να επιβεβαιώσει ότι κάνετε σωστή χρήση του και ότι τον κρατάτε καθαρό.

Να μην αναφερθώ στην κατάσταση των δωματίων ε? Νομίζω είναι περιττό.


Φάση 3η: Είμαστε στα εξωτερικά ιατρεία του ογκολογικού... Την ώρα που έρχεται η σειρά μας και ξεκινάει η εξέταση μετά από λίγο ανοίγει η πόρτα, μπαίνει η νοσοκόμα και αμέσως πίσω της σε έξαλλη κατάσταση, αλαλλάσσοντας αφιονισμένη για κάτι που δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε η υπεύθυνη-διευθύντρια του συλλόγου που καίει να τα χώνει στην νοσοκόμα και κατόπιν στον γιατρό. Εννοείται ότι η εξέταση διακόπηκε και για 1-2 λεπτά ήταν σαν να μην υπήρχαμε στο πλάνο. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησε το ανεπιθύμητο ακροατήριο και κατέβασε τους τόνους. Συνέχισε όμως να τα χώνει στην νοσοκόμα την οποία είχε πάρει στο κατόπι, ψιθυριστά πλέον.


Φάση 4η: Η γιατρός που είναι η σειρά της κάνει την πρωινή γύρα στα δωμάτια των ασθενών. Στο κατόπι της καθ όλη την διάρκεια της γύρας είναι η υπεύθυνη-διευθύντρια του εν λόγω συλλόγου. Μπαίνει και αυτή μαζί με την γιατρό και τις νοσοκόμες στα δωμάτια των ασθενών και παρακολουθεί από κοντά την εξέταση του κάθε παιδιού. Ιατρικό απόρρητο σου λένε. Αστεία υπόθεση. Στη στάση στο δίπλα δωμάτιο διαδραματίζεται ο εξής διάλογος στην διάρκεια της εξέτασης του παιδιού δίπλα όπως μου τον μετέφεραν παρόντες του δωματίου.


Υπεύθυνη συλλόγου: Το θυμάστε το παιδί εκείνο που είχε την ίδια πάθηση με αυτό εδώ του οποίου η μαμά πέρσι τέτοιο καιρό το πήρε και το πήγε Αγγλία?

Γιατρός: Ναι το θυμάμαι

Υ.Σ. Ε! Υποτροπίασε πριν λίγο καιρό.

Γιατρός: Α! Ναι? Όχι γιατί η μάνα του μας έκανε την έξυπνη.



Δηλαδή... Το να θέλει ένας γονιός να κρατήσει την ελπίδα ζωντανή για το παιδί του, το να θέλει να του ανοίξει μια πόρτα όταν αυτοί του την κλείνουν είναι απλά εκτός πλάνου γιατί ενδέχεται να πληγωθεί ο εγωισμός τους αν βγουν λάθος. Οι υπόλοιποι που υποτίθεται σε στηρίζουν να σε συζητάνε όχι για να βοηθήσουν βέβαια αλλά για να τονωθεί ο εγωισμός των γιατρών που είχαν μια πραγματική αποτυχία στα δεφτέρια τους.... αυτήν που λέει ότι αυτοί δεν ήξεραν ή δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο ενώ κάποιος άλλος έχει ακόμα να κάνει και να παλέψει... Γιατί αυτή μόνο είναι απτή αποτυχία τους. Όλοι οι υπόλοιποι θάνατοι που είναι ένα σχεδόν σύνηθες φαινόμενο εκεί, δεν είναι. Εκεί δεν έφταιγαν αυτοί. Εκεί έφταιγε ο οργανισμός του παιδιού που δεν άντεξε, που υπέκυψε στην λοίμωξη που ο καρκίνος του ήταν too aggressive.



Αυτά όλα συνθέτουν την εικόνα των ανθρώπων που είναι βαλμένοι σε καίριες θέσεις για να σταθούν δίπλα σας, σε εσάς και το παιδί σας. σε μια τόσο δύσκολη φάση της ζωής σας. Εύχομαι μόνο κανείς να μην πέσει στην ανάγκη τους ποτέ.

Ελληνικό δημόσιο...

Τι πονεμένη ιστορία και αυτή!

Διάβαζα πριν αρκετό καιρό το post  του kaltsovrako  και γελούσα με τα κωμικοτραγικά που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει. Εννοείται πως αν ήμουν στην θέση του θα έκλαιγα από τα νεύρα μου και ένιωσα απίστευτη ανακούφιση  που δεν χρειάστηκε να συνδιαλλαγώ με το δημόσιο εδώ και αρκετό καιρό.
Έλα όμως που προχθές χρειάστηκε να το κάνω και ξεκίνησα το πρωί της Δευτέρας να διεκπεραιώσω κάτι που υπολόγιζα ότι δεν θα μου έπαιρνε πάνω από μία ώρα και τελικά γύρισα σπίτι κοντά στις 2 το μεσημέρι με τα νεύρα τσατάλια!
Το ιστορικό έχει ως εξής: Ο αδερφός μου έχει βιβλία ως ελεύθερος επαγγελματίας  τα οποία διατηρεί χωρίς να εξασκεί στην ουσία το επάγγελμα μιας και εργάζεται με την ίδια ειδικότητα ως μισθωτός. Εννοείτε πως είναι τυπικά εντάξει σε όλες τους τις υποχρεώσεις προς το κράτος έστω και αν αυτές είναι απλά η υποβολή μηδενικών δηλώσεων ΦΠΑ κτλ. Έπρεπε λοιπόν να πάει να αλλάξει στο μητρώο τους ΚΑΔ (κωδικούς αριθμούς δραστηριοτήτων) μιας και κάποια στιγμή το ΚΡΑΤΟΣ-ΔΗΜΟΣΙΟ τους άλλαξε γιατί αυτοί που είχαν δοθεί πως χρήση αρχικά κρίθηκαν ελλιπείς και απαρχαιωμένοι.  Στην αντιστοίχηση που έκανε από το net έγινε ένα λάθος οπότε έπρεπε να πάει στο μητρώο της εφορίας να κάνει την σωστή αντιστοίχιση. Εκεί, η υπάλληλος που μας εξυπηρέτησε ήταν ευγενέστατη εξυπηρετική και απολύτως συνεργάσιμη. Δεν είχαμε κανένα παράπονο. Γιατί ξέρω πολύ καλά πως μπορεί κάποιος υπάλληλος να σε εξυπηρετεί μεν αλλά να στην "σπάει" με το γάντι. Αυτή λοιπόν ήταν πολύ καλή. Μόνο που για να μπορέσει να κάνει την δουλειά της έπρεπε να της φέρουμε ασφαλιστική ενημερότητα και στην προκειμένη ήθελε απαλλακτικό από τον ΟΑΕΕ (ΤΕΒΕ) παρόλο που από τα εκκαθαριστικά φαινότανε ότι είχε εισόδημα μόνο από μισθωτές υπηρεσίες χρόνια τώρα.
Κάπου εκεί θυμήθηκα ένα παλιό μου εργοδότη που συγχυζόταν απίστευτα με κάτι τέτοια γιατί όπως έλεγε, "στο δημόσιο χρειάζεται να αποδείξει κανείς ότι δεν είναι ελέφαντας".
Έστω και έτσι δεν υπήρχε πρόβλημα γιατί ήξερα ότι είμαστε τυπικά εντάξει οπότε είπαμε να πάμε στο ΤΕΒΕ να βγάλουμε την βεβαίωση που χρειαζόταν για να μπορέσει να προχωρήσει. Αναρωτήθηκα όμως... αν δεν γινόταν εξαρχής λάθος  στην αντιστοίχηση μέσω net  τότε κανείς δεν θα ζητούσε αυτό το χαρτί... Γιατί λοιπόν το ζητάνε όταν παρουσιάζεσαι αυτοπροσώπως? Μήπως λέει πουθενά στο κούτελο μας ότι έχουμε ώρες για χάσιμο???

Πάμε λοιπόν στο ΤΕΒΕ και εκεί κόντεψε να γίνω πύραυλος από την ηλιθιότητα της υπάλληλου!
Καταρχήν με το που της είπαμε τι θέλαμε και τις προσκομίζουμε όλα τα εκκαθαριστικά εκτός  από ένα του ενός πρώτου, στα οποία φαινόταν ότι είχε μόνο μισθωτές υπηρεσίες, έχει την απαίτηση να της πάμε το μπλοκ των αποδείξεων για να ελέγξει ότι πράγματι δεν έχει εκδοθεί άλλο παραστατικό εκ των υστέρων! Όταν την ρωτάω, "συγνώμη αλλά αφού σας έχω δώσει τα εκκαθαριστικά και φαίνεται από εκεί ότι δεν έχει εισόδημα από ελευθέρια επαγγέλματα τι εξυπηρετεί αυτό?"  τι μου απαντάει το βούρλο??? "Και που ξέρουμε εμείς ότι δεν έχετε εκδώσει παραστατικό και δεν το έχετε δηλώσει? (!!!!!!!). Μας είπε στην ουσία κλέφτες και φοροφυγάδες και μου ήρθε μια γλύκα να της πω : "Και που ξέρεις μωρή ηλίθια πόσα μπλοκ και πόσες σειρές παραστατικών έχει?" αλλά δεν το είπα γιατί δεν ήθελα να της ανοίξω τα μάτια της ηλίθιας για να με στέλνει να  της φέρνω άλλα και άλλα που να αποδεικνύουν τα αυτονόητα! Κάνω την καρδιά μου πέτρα και λέω στο αδερφό ότι θα πεταχτώ εγώ να το φέρω. Πάω στην άλλη άκρη της πόλης, φέρνω το μπλοκ αποδείξεων και της το δίνω και αφού το ελέγχει ότι όντως το τελευταίο παραστατικό είχε εκδοθεί το 2004  και πάω να ξεφυσύξω από ανακούφιση ότι χαλάλι ο κόπος, αφού τελειώνουμε, μου ήρθε η επόμενη κεραμίδα.
"Α!" μου λέει... "Δεν μου έχετε φέρει το εκκαθαριστικό του 2004"." Μα πως" της λέω "αφού έχουμε πάρει προσωρινή απαλλαγή πριν χρόνια. Τι χρειάζεται και αυτό?" "Μα όχι" μου λέει. "Χρειάζεται." Άρχισα να χάνω την ψυχραιμία μου. Ρωτά ο αδερφός μου αν υπάρχει κάποιος υπολογιστής με internet στην υπηρεσία για να το εκτυπώσει επιτόπου.  Του λένε πως δεν έχουν!!!!!!!!!!  Και κάπου εκεί πριν γίνω τούρμπο μου λέει να κάνω υπομονή και θα πήγαινε εκείνος την άλλη άκρη πάλι της πόλης να το φέρει αφού είναι απαραίτητο. Όση ώρα έλειπε  λοιπόν ο αδερφός μου αυτή ψαχνότανε με τα χαρτιά, το συζητούσε το θέμα με τους άλλους ηλίθιους συναδέρφους της που κουνούσαν συγκαταβατικά το κεφάλι τους και υποκλίνονταν στην επιδεξιότητα της συναδέρφου τους που έκανε τόσο μα τόσο σωστά την δουλειά της, κάπου εκεί ενδιάμεσα αποφασίζει η ΠΑΝΗΛΙΘΙΑ να σηκώσει τον κωλο της από την καρέκλα και να πάει να αναζητήσει τον προσωπικό φάκελο του αδερφού μου στα αρχεία της! Και τι βρίσκει ανάμεσα στα άλλα η πανηλίθια?? Το εκκαθαριστικό εκείνο που ζητούσε και έστειλε ελαφρά την καρδία τον άλλον να πάει να το φέρει! Και το βλέπω εκεί στα χαρτιά που ξεφύλλιζε και λέω τώρα θα μου πει ότι το βρήκε! ΑΜ δε! Αναγκάζομαι και της λέω εγώ : "Μήπως είναι μέσα το εκκαθαριστικό που θέλετε για να τον πάρω τηλέφωνο να επιστρέψει" 
"Ναι" μου λέει σαν κλαμένη κότα χωρίς ούτε ένα συγνώμη για την ταλαιπωρία που μας έβαλε χωρίς τίποτα! Η ΠΑΝΗΛΙΘΙΑ.
Βρίζω εδώ, γιατί τελικά κρατήθηκα και δεν έβρισα εκεί. Γιατί τους χρειαζότανε ολωνών εκεί μέσα!
Και τότε θυμήθηκα την εξτρεμιστική άποψη που είχε ο πρώην εργοδότης μου σχετικά με το πως θα μπορούσε να συμμόρφωνε μέσα σε μια μέρα όλο τον δημόσιο τομέα! "Θα είχα όλους τους δημόσιους υπάλληλους όρθιους και τους πολίτες προς εξυπηρέτηση καθιστούς". Γέλασα τότε γιατί μου φάνηκε πολύ βάρβαρο αλλά με τα νεύρα που είχα προχθές την θεώρησα εξαιρετική ιδέα την πρόταση του!

Περί κυνηγιού ο λόγος...

Ήθελα καιρό να γράψω περί του κυνηγιού, αλλά κάθε φορά το ανέβαλα γιατί η διάθεση μου ήταν υπερβολικά καλή για να χαλαστεί με αυτό το θέμα. Σήμερα όμως ήρθε η ώρα τελικά να το κάνω...

Καταρχήν, η σχέση που έχω με το άθλημα είναι θα μπορούσε να πει κανείς από ανύπαρκτη έως στενή. Ανύπαρκτη γιατί δεν έχω ασχοληθεί ποτέ με αυτό και στενή γιατί οι άνθρωποι με τους οποίους μεγάλωσα μαζί στο χωριό μου και συναναστρέφομαι συχνά πυκνά μέχρι τώρα, έχουν εκείνοι πολύ στενή σχέση με το κυνήγι. Για την ακρίβεια οι περισσότεροι συγχωριανοί μου σαν χόμπι στον ελεύθερο χρόνο τους είτε κυνηγούν, είτε ψαρεύουν, είτε είναι καπνίζουν και πίνουν στα καφενεία και τις καφετέριες. Σε αυτές ακριβώς τις δραστηριότητες εξαντλείται το ενδιαφέρον τους. Οι εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Τις προάλλες μας είχαν καλέσει να μας κάνουν το τραπέζι οι κουμπάροι μας. Το βασικό έδεσμα του τραπεζιού θα ήταν ο λαγός, ο οποίος ήταν θύμα του κουμπάρου από την τελευταία κυνηγετική του επιδρομή. Πήγα αλλά δεν έφαγα λαγό και εξήγησα τους λόγους μου. Σε σπίτι κυνηγού δεν θα μπορούσα να αναφέρω τίποτα περί συμπόνιας για τα ζώα, περί περιβαλλοντικών λόγων, και περί της μη αναγκαιότητας του να σκοτώσεις για να φας μιας και δεν τίθεται θέμα επιβίωσης. Θα ακουγόμουν στην καλύτερη των περιπτώσεων γραφική και το πιθανότερο ήταν να με έπαιρναν στο ψιλό. Προτίμησα να πω τις "άλλες" αλήθειες μου σχετικά με τον στιφάδο λαγό. Ότι δηλαδή δεν τον τρώω για δυο πολύ βασικούς λόγους. Καταρχήν όταν δοκίμασα στο παρελθόν δεν ενθουσιάστηκα καθόλου με την γεύση και κατά δεύτερο, αλλά πολύ βασικό, η μορφολογία του σώματος του λαγού (καθώς και του κουνελιού) μου θυμίζει υπερβολικά αυτή του σώματος μιας γάτας. Με λίγα λόγια, μου κάνει σαν να έχω στο πιάτο μου μαγειρεμένο τον γάτο μου!
Αυτό το τελευταίο δε, όταν το ακούν τους μπαίνουν ιδέες και η άκρατη όρεξη για στιφάδο λαγό δηλητηριάζεται από μια σιχασιά στην ιδέα ότι τρώνε κάτι που μοιάζει με γατί! Και αυτό δεν έχει καθόλου να κάνει είτε συμπαθεί κάποιος τα γατιά είτε όχι! Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Αφορμή για αυτό το post στάθηκαν δύο γεγονότα που συνέβησαν στο χωριό αυτόν το σ/κ.

Το πρώτο ήταν ένα ατύχημα που συνέβη ανάμεσα σε δύο κυνηγούς. Δύο φίλοι πήγαν μαζί για κυνήγι, και ο ένας εκ των οποίων πυροβόλησε κατά λάθος τον άλλον, με αποτέλεσμα να γεμίσει όλη την πίσω του πλευρά με σκάγια. Αυτός που πυροβόλησε κατά λάθος ήταν γνωστός ατζαμής. Ένα πράγμα σαν την ξαδέρφη μου που κάθε φορά που πάει να πλύνει πιάτα σπάει και από ένα από την ατσαλοσύνη της. Μικρό το κακό βέβαια όταν πρόκειται για πιάτα και ειδικά όταν πρόκειται για πιάτα που δεν είναι δικά σου! Μεγάλο το κακό όμως όταν διαλέγεις για παρέα στο κυνήγι που θα πάς ένα τόσο άτσαλο άτομο!!
Φυσικά ο τύπος με τα σκάγια αναγκάστηκε να πάει στο νοσοκομείο για να του τα αφαιρέσουν. Το αποτέλεσμα ήταν να πρέπει να λογοδοτήσει στην αστυνομία πως έγινε το συμβάν. Και όπως μπορείτε να φανταστείτε δεν "πρόδωσε" τον φίλο του... Για λίγα σκάγια, σιγά τώρα μην έλεγε την αλήθεια στους αστυνομικούς. Αντί αυτού προτίμησε να πει πως δεν ξέρει πως έγινε, και να αφήσει την αστυνομία να σπαταλάει εργατοώρες για να παίρνει καταθέσεις από όλους τους άλλους "κυνηγούς" που βρίσκονταν εκείνη την μέρα στην περιοχή του ατυχήματος. Αλλά τι άλλο μπορεί να περιμένει κανείς από κάποιον που προτιμάει να μείνουν τα σκάγια στο κεφάλι του επειδή αρνείται να το ξυρίσει για να του τα αφαιρέσουν??? Ήθελα όμως να ήξερα τι θα έκανε αν τον έστελνε κατά λάθος σε καμιά εντατική...

Το άλλο γεγονός που το είδα με τα μάτια μου και με σόκαρε κάπως ήταν το εξής. Στην επιστροφή από το χωριό, και λίγο προτού μπούμε στο διπλανό χωριό με το δικό μου, είδα να κάθονται στην δεξιά άκρη του δρόμου τουλάχιστον 5-6 άτομα ανά περίπου είκοσι μέτρα απόσταση το ένα από το άλλο, κρατώντας ντουφέκια και κοιτάζοντας τον ουρανό προς την αριστερή πλευρά του δρόμου, και όντας σε ετοιμότητα να πυροβολήσουν στην περίπτωση που κάνει το λάθος καμιά "τσίχλα" και πετάξει μπροστά τους!

Και τα αυτοκίνητα να περνούν μπροστά τους αμέριμνα στα 1-2 μέτρα απόσταση...

Και η αστυνομία που βρισκόταν στα 200 μέτρα παρακάτω που ήταν το αστυνομικό τμήμα του χωριού να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου...

Και εγώ να αναρωτιέμαι... Κι αν κάποιος από όλους αυτούς είναι ένας "άτσαλος" κυνηγός?

Τελικά τι χρειάζεται για να πρεσβεύσει η λογική σε αυτόν τον τόπο άραγε?

Update: Σχετικά links προτεινόμενα στα σχόλια
Από Resident : Ένα σκληρό ντοκυμαντέρ
Από Δαίδαλο : Ένα post-πρόταση του Διαγόρα (Fair play στο κυνήγι)

Ταυρομαχίες=Bullshit!

Κάποτε, τουλάχιστον 10 χρόνια πριν, είχα βρεθεί στην Μαγιόρκα όπου και έτυχε να παρακολουθήσω live μια ταυρομαχία. Ειλικρινά αυτό είναι από τα λίγα γεγονότα της ζωής μου που με ντροπιάζουν ακόμα. Αλλά θα μου πείτε… δεν ήξερα. Δεν ρώταγα?

Όπως και να έχει έγινε. Το γκρουπ μου αποφάσισε να συμμετέχει σε μια εκδρομή που περιλάμβανε και μια ταυρομαχία και εγώ ακολούθησα. Ίσως γιατί δεν ήξερα τι θα επακολουθούσε. Μέσα στην βλακεία μου νόμιζα ότι θα έβλεπα ένα αγώνα που θα διεξαγόταν με ίσους όρους. Έμεινα με τη βλακεία και την αγωνία να δω το "θαύμα" να νικάει ο ταύρος! Γιατί περί θαύματος πρόκειται όταν αντί για έναν άνθρωπο όπως περίμενα είχαν πέσει πάνω του τουλάχιστον 5-6.

Καταρχήν σε Ισπανία, Πορτογαλία και μερικές άλλες χώρες η ταυρομαχία έχει πλέον εξευτελιστεί σε τέτοιο βαθμό όπως και οι δικές μας ελληνικές βραδιές. Θεωρείται entertainment! Κάθε χαζό-ξενοδοχείο μπορεί να οργανώσει μία ελληνική βραδιά φέρνοντας μια υποτυπώδη ορχήστρα της κακιάς ώρας, ένα "χορευτικό συγκρότημα" των 3 ατόμων και να στήσει μια ψησταριά για το απαραίτητο σουβλάκι. Τουλάχιστον αυτό κάνουν εδώ στην Ρόδο για τους τουρίστες. Ε! Μια αντίστοιχη μορφή έχει πάρει και η ταυρομαχία στις αντίστοιχες χώρες. Οργανώνεται με προχειρότητα, με άπειρους ταυρομάχους ( ο θεός να τους πει) και με κίνητρο πλέον το χρήμα. Τι παράδοση και κουραφέξαλα. Εξάλλου τι χρειάζεται μια παράδοση που το μόνο που προσφέρει στον κόσμο είναι το απαίσιο θέαμα του να σκοτώσεις βασανίζοντας ένα ζώο?

Που λέτε μας βάλανε σε μια αρένα και όταν άρχισε το show είδα τα απίστευτα και όμως αληθινά και αναρωτιόμουν τι ενδιαφέρον βρίσκει ο κόσμος και μπορούν και διατηρούνται αυτές οι ανοησίες μέχρι σήμερα. Πέρα δηλαδή από το ηθικό κομμάτι που σαφώς είναι το σημαντικότερο, ακόμα και αν κάποιος δεν χαμπαριάζει από αυτό, πάλι δεν έχει κάποιο ενδιαφέρον. Είναι παντελώς ψεύτικο.

(Montemor's forcados bullfighters hang onto a bull during a bullfight in Lisbon's Campo Pequeno arena July 13, 2006. [Reuters])

Πρώτα από όλα το ζώο προτού το βγάλουν στην αρένα το έχουν ήδη μέρες νηστικό, χωρίς νερό, μέσα στο σκοτάδι. Προτού βγει δε πιθανόν να το χτυπάνε για να το αγριέψουν. Γιατί υπό φυσιολογικές συνθήκες ο ταύρος δεν είναι επιθετικό ζώο. Παρά μόνο όταν απειλείται αυτός ή το κοπάδι του. Βγαίνει λοιπόν ο ταύρος και είναι ήδη εξοντωμένος και ταλαιπωρημένος. Αν δεν είναι ήδη "τσαντισμένος" μετά από όλα όσα έχει περάσει αναλαμβάνουν 3-4 τύποι να τον τσαντίσουν. Για να μην τους μπερδέψει κανείς με τον ταυρομάχο, αυτοί αντί για κόκκινο πανί κρατάνε ροζ, φούξια κτλ. Και αρχίζουν να τον "πειράζουν" και οι τέσσερις ταυτόχρονα. Όπου και να γυρίσει το ζώο έχει και έναν μπροστά του να τον τσιγκλάει.

Τελικά, βγαίνει και ο ταυρομάχος της κακιάς ώρας αλλά οι άλλοι δεν την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια. Βρίσκονται stand by μην τυχόν και πάει τίποτα στραβά. Έτσι συνεχίζει το έργο του τσιγκλίσματος ο ταυρομάχος και καλά και με την βοήθεια των άλλων που κρατάνε τα φούξια πανιά μπήγει μαχαίρια στο ζώο που όσο πάει αιμορραγεί και χάνει τις αισθήσεις του. Όταν πλέον σχεδόν δεν βλέπει μπροστά του το καημένο από τα αίματα που τρέχουν στα μάτια του , τρεκλίζει και είναι λίγο προτού πέσει λιπόθυμο, πάει ο εξαιρετικός αυτός ταυρομάχος και του δίνει θριαμβευτικά την χαριστική βολή τρυπώντας την καρδιά του με μια ξιφολόγχη. Φοβερή μαγκιά και θάρρος ε???

Και καλά να είναι κανένας έμπειρος και να ξέρει και που να καρφώσει!!! Που συνήθως, στην πλειοψηφία των ταυρομαχιών που διεξάγονται, είναι κανένα μικρό βλαμμένο που φιλοδοξεί να γίνει μεγάλος και τρανός ταυρομάχος και τρυπάει στην τύχη με αποτέλεσμα το ζώο να υποφέρει χωρίς να μπορεί να ξεψυχήσει. Ναι το είδα και αυτό… Με έπιασε μια απελπισία σε εκείνη την φάση άλλο πράγμα. Σιχτίριζα την ώρα και την στιγμή που ήμουν εκεί.

Από τότε και μετά, εκτός από το να ντρέπομαι, όταν ακούω στις ειδήσεις ότι κάποιος ταυρομάχος βρέθηκε στο νοσοκομείο εξαιτίας του ταύρου (για τον ταύρο δεν το συζητάμε. Η καταδίκη του είτε έτσι είτε αλλιώς ήταν προδιαγεγραμμένη) χαίρομαι ιδιαιτέρως! Θα χαιρόμουν ακόμα περισσότερο δε αν απαγορεύονταν οι ταυρομαχίες δια παντός, αλλά αυτό μου φαίνεται περισσότερο σαν όνειρο θερινής νυχτός! Είναι πολλά τα λεφτά...

"Μένει ο Θεός του κόσμου ίδιας λογής
πάντα παράξενος ως ήταν εξαρχής
ίσως (* ο κόσμος) μπορούσε πιο καλά να ζήσει
μια σπίθα ουράνιο φώς αν δεν Του'χες χαρίσει
Την λέγει Νου, και τον βοηθά να γίνει
μόνο "κτήνος", χειρότερο απ τα κτήνη..."
Φάουστ - Γκαίτε

"The cruel wild beast is not behind the bars of the cage. He stands in front of it."

Axel Munthe

Related Links: http://english.stieren.net & http://freetheanimals.homestead.com

Όπως λέμε πολιτισμένος λαός? Ε! Καμία σχέση!

Γύρισα μόλις πριν λίγο στο σπιτάκι μου μετά από ένα σύντομο ταξιδάκι κατά την διάρκεια του σαββατοκύριακου. Μετά από όσα είδα κατέληξα στο συμπέρασμα ότι τελικά αυτή η ιδέα ότι έχουμε γίνει πολιτισμένοι είναι πολύ επικίνδυνη. Μας αποτρέπει από το να είμαστε όντως πολιτισμένοι, επειδή από την στιγμή που αποδεχθήκαμε ότι είμαστε πολιτισμένοι, δεν υπάρχει καμιά ανάγκη να κάνουμε κάτι για τον πολιτισμό.
Έχουμε αποδεχθεί πλήρως την ιδέα είμαστε πολιτισμένοι και έχουμε ξεχάσει ότι πρέπει να δούμε αν αυτό είναι αλήθεια ή όχι. Και ασφαλώς δεν είναι αλήθεια.

Γιατί αν ήταν δεν θα έβλεπα ένα τύπο στα φανάρια να καθαρίζει το αυτοκίνητο του και να πετάει μέσα στην μέση του δρόμου τα σκουπίδια του εκ των οποίων και η εφημερίδα του που προφανώς διάβασε αισθανόμενος ικανοποίηση που ως πολιτισμένος κάτοικος ενός πολιτισμένου κράτους έχει την δυνατότητα, την ικανότητα και τον χρόνο να την διαβάζει!

Δεν θα έβλεπα την άλλη να αφήνει το καροτσάκι με τα ψώνια της στην ουρά και εκείνη να συνεχίζει να κάνει τα ψώνια της και να έχει την απαίτηση να κρατηθεί η σειρά της, και να σπρώχνουν οι άλλοι τα ψώνια της, χωρίς προηγουμένως να τους το έχει ζητήσει. Και φυσικά αυτή η πολιτισμένη κυρία δεν είχε την υποτυπώδη ευγένεια να πει ούτε ένα ευχαριστώ κατόπιν.

Δυστυχώς είδα και άλλα πολλά τα οποία όμως είμαι υπερβολικά κουρασμένη (και πονεμένη επίσης- με πεθαίνει η πλάτη μου) για να τα απαριθμήσω!
Ήθελα απλά να μας το πω, για να μην νομίζουμε ότι είναι δεδομένος ο "πολιτισμός". Δεν επαναπαυόμαστε. Προσπαθούμε για αυτόν κάθε μέρα.
Ειδάλλως μπορούμε να θεωρούμε εαυτούς απολίτιστους και να μην έχουμε την λανθασμένη εντύπωση ότι είμαστε καλύτεροι από τους άλλους.

TV news VS Hollywood news = 0-1

Μου φαίνεται ότι η πιο γλοιώδης παρουσιάστρια της TV πρέπει να είναι η Δρούζα! Ειδικά όταν παίρνει ύφος δήθεν αυστηρό και απαιτεί διευκρινήσεις για τα αυτονόητα! Όταν πέφτω κατά λάθος πάνω σε εκπομπή της κάνω το εξής πείραμα! Περιμένω να μιλήσει για να επιβεβαιωθώ για την ξεδιαντροπιά που την διακρίνει και μετά αλλάζω κανάλι! Συνήθως αυτό δεν αργεί γιατί έχει την τάση να διακόπτει άγαρμπα τους καλεσμένους της!
Βρήκα αυτήν την φώτο στο Mediablog και λέω να την βάλω και στο sidebar του blog μου!








Και κάτι ευχάριστο από το Hollywood! H J.Lo κατά πάσα πιθανότητα είναι έγκυος και ίσως κυοφορεί και αυτή δίδυμα αλλά δεν το λέει! Περιμένει μάλλον και αυτή να κλείσει το τρίμηνο πρώτα!
Αυτό το 2008 θα είναι μάλλον πολύ παραγωγικότατο! Ήδη από το στενό μου περιβάλλον ξέρω τρία ζευγάρια που περιμένουν μωρά στο 2008. Εξαιρουμένα αυτά των blog!!

Powered by ScribeFire.

Τι κάνεις όταν σε κλείνουν????

Το πρώτο πράγμα πάντως είναι να βρίσεις!
Σήμερα το πρωί έβρισα ένα Μαλάκα! Με Μ κεφαλαίο! Αλλά δεν μου έφτασε και θέλω να τον βρίσω λίγο και εδώ!!
Ο λόγος? Ο Μαλάκας λίγο έλειψε να με πετάξει κάτω από το μηχανάκι μου!
Ξεκίνησα η καλή σου σήμερα το πρωί από το σπίτι να πάω στο γραφείο, ως συνήθως με το μηχανάκι μου.

Ήμουν στα μέσα της διαδρομής περίπου, σε ένα ευθύ δρόμο. Μπροστά μου στα 10 μέτρα περίπου ήταν ένα άλλο μηχανάκι και σε απόσταση 50 μέτρων περίπου είχε φανάρια. Και ενώ πήγαινα αμέριμνη προς τα φανάρια όπου είχε ήδη σταματημένα αυτοκίνητα, ο Μαλάκας ο οποίος οδηγούσε μια επαγγελματική κλούβα ήταν παρκαρισμένος στην αριστερή πλευρά του δρόμου και ξεπάρκαρε με σκοπό να μπει στην δικιά μου.
Και ενώ με βλέπει ο Μαλάκας, ενώ έρχεται αυτοκίνητο από το αντίθετο ρεύμα και το κόβει, ενώ είχε φανάρια μπροστά του και θα σταματούσε έτσι και αλλιώς, συνεχίζει ο Μαλάκας και με στριμώχνει στην άκρη του δρόμου! Και όχι μόνο αυτό! Είχε το θράσος ο Μαλάκας να μου κάνει νόημα που μου έλεγε εν ολίγοις "Καλά! Δεν βλέπεις"??

ΕΕΕΕΕ!! Εκεί δεν άντεξα και φώναξα!! ΕΣΥ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙΣ???? ΜΑ ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΙΑ??? Δεν θα με άκουσε γιατί είχε κλειστά τζάμια και εγώ φορούσα κράνος! Αλλά το είπα πολλές φορές για να διαβάσει τα χείλη μου!

Τέτοια άθλια συμπεριφορά οδηγών αυτοκινήτων προς τους οδηγούς διτρόχων δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω. Πριν μερικές μέρες είδα ένα μηχανάκι να κατεβαίνει ένα δρόμο στον οποίο είχε προτεραιότητα και ένας άλλος μαλάκας που είχε στοπ θεώρησε ότι είναι καλό να βγει μπροστά του! Και μπορώ να δικαιολογήσω κάποιον που βγαίνει σιγά σιγά μη έχοντας ορατότητα! Αλλά όχι και έτσι! Τόση αναισθησία πια! Τι νομίζουν? Ότι τα φρένα στα μηχανάκια είναι το ίδιο με αυτά των αυτοκινήτων? Ή μήπως νομίζουν ότι αν ένα μηχανάκι σταματήσει απότομα την πορεία του το πολύ πολύ να ανοίξει κανένας αερόσακος και όλα καλά? Δεν ξέρουν ότι παραβιάζοντας την προτεραιότητα που έχει ένα μηχανάκι μπορεί η ζημιά να είναι κάτι παραπάνω από ένα σπασμένο φανάρι και ένα στραπατσαρισμένο σασί?

Και η ειρωνεία ήταν που ξεκινώντας από το σπίτι σκεφτόμουν ότι έχω χρόνια να χρησιμοποιήσω την κόρνα!

Powered by ScribeFire.

Εχω εκνευριστεί πολύ!

Μα πάρα πολύ όμως!

Πέντε μέρες χρειάστηκαν, που λείψαμε από το σπίτι στο χωριό λόγω του ότι τρέχαμε οικογενειακώς στο νοσοκομείο για την γιαγιά μου, για να βρω τα μισά σχεδόν γατιά μου τραυματισμένα και την αυλή του σπιτιού γεμάτη πολύχρωμα μπιλάκια.
Αυτές τις πέντε μέρες στο σπίτι δεν ήταν κανείς όλη μέρα, εκτός από τον πατέρα μου, ο οποίος δεν φημίζεται για τα φιλοζωικά του αισθήματα (με απειλές τον πείσαμε να ταΐζει τα γατιά με ξηρή τροφή που του είχαμε αφήσει) και ο οποίος έφευγε το πρωί για την δουλειά και γυρνούσε αργά το απόγευμα.
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τα παιδιά ενός ζευγαριού που είναι γειτόνοι μας εδώ στο χωριό, τα οποία συνηθίζουν να τα ξεφορτώνονται για να παίζουν έτσι ώστε να μην ενοχλούν τους ίδιους με τις φωνές τους, όλο το καλοκαίρι (και όχι μόνο), στον δρόμο μπροστά από την αυλή του σπιτιού μας, να πάρουν κάτι παιχνίδια-όπλα και να εξασκούνται στην σκοποβολή στα γατάκια μου.
Τα καημένα εκείνα όντας ήμερα, δεν διαισθάνθηκαν τον κίνδυνο και δεν έφυγαν, αλλά τους φάνηκαν μάλλον διασκεδαστικά τα πολύχρωμα μπιλάκια που εκτοξεύονταν και κυλούσαν στο έδαφος στις άστοχες βολές των ηλίθιων αυτών παιδιών!

Η δύναμη αυτών των οπλο-παιχνιδιών είναι αρκετά μεγάλη γιατί κατάφεραν να κάνουν 2-3 γατιά να κουτσαίνουν και σε ένα να του έχουν δημιουργήσει πληγή στο σημείο ακριβώς ανάμεσα στα μάτια.(τα πειστήρια του εγκλήματος!)

Τα ηλίθια λοιπόν αυτά παιδάκια βρήκαν ευκαιρία να αλωνίζουν όσο λείπαμε στην αυλή μας και να πυροβολούν τα γατιά που ήταν εκεί. Βέβαια αυτά τα ηλίθια παιδιά έχουν φυσικά δύο ακόμα πιο ηλίθιους γονείς που απλά τα έφεραν στον κόσμο και δεν έκαναν τίποτα άλλο να τα αναθρέψουν όπως πρέπει έτσι ώστε να γίνουν σωστοί άνθρωποι. Τα έκαναν αναίσθητα, ασεβή και κακομαθημένα. Και δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να ήταν έτσι απέναντι τους.
Είναι όμως έτσι απέναντι σε όλο τον κόσμο. Ανθρώπους και ζώα χωρίς εξαίρεση.

O Τομ Ρόμπινς στο βιβλίο του που διαβάζω τώρα, το Villa Incognito, λέει : "Το να φέρνεις ένα παιδί στον κόσμο, χωρίς να έχεις προετοιμάσει εκ των προτέρων την ασφάλεια και την ευτυχία του είναι εγκληματική πράξη, και οι γονείς που την διαπράττουν θα 'πρέπε να τιμωρούνται με αφαίρεση των γεννητικών οργάνων".
Εγώ θα προσέθετα ότι θα έπρεπε να ισχύει η ίδια ποινή και σε αυτούς που φέρνουν στον κόσμο παιδιά αλλά δεν είναι ικανοί να προσφέρουν τίποτα στην ύπαρξη και στον κόσμο γιατί μεγαλώνουν παιδιά που γίνονται ενήλικες χειρότεροι από ότι ήταν οι ίδιοι που δεν σέβονται την ύπαρξη του συνάνθρωπου τους και τα ζώα.

Αν υπήρχε δικαιοσύνη θα έπρεπε πρώτα να τραυματίζονταν οι ίδιοι και τα παιδιά τους με τα παιχνίδια που τους αφήνουν να παίζουν και μετά τα καημένα τα ζωντανά που δεν φταίνε σε τίποτα.

Αν υπήρχε δικαιοσύνη σε αυτόν τον κόσμο θα έπρεπε όλοι αυτοί που δεν ξέρουν και οι ίδιοι γιατί ζουν, που δεν σέβονται την ελευθερία του δίπλα τους και το δικαίωμα των ζώων να
ζουν σε αυτήν την γη όπως και αυτοί, να μην αξιώνονται να φέρνουν παιδιά στον κόσμο.

Αλλά που? Μετά λέει υπάρχει θεός...

Μπορεί να τα βρείτε υπερβολικά αυτά που λέω εδώ, και τις εκφράσεις μου προσβλητικές, κυρίως εσείς που όταν τα διαβάσετε αισθανθείτε ένα τσίμπημα γιατί δεν συμπαθείτε και πολύ αυτά τα βρωμερά ζώα που είναι γεμάτα αρρώστιες και μικρόβια κ.τ.λ.

Αν είστε από αυτούς που δεν έχουν μάθει να ζουν με αυτά, το καλύτερο που θα έχετε να κάνετε είναι πρώτα από όλα να τα αφήσετε στην ησυχία τους (δεν έχω απαίτηση να τα αγαπήσετε) και αν έχετε παιδιά να μην τους μεταφέρετε την ΔΙΚΗ σας απέχθεια για αυτά, αλλά να τα αφήσετε μόνα τους να χτίσουν την όποια σχέση τους με τα ζώα.

(Η τραυματισμένη "χοντρούλα" μου. Που δεν είναι πια και τόσο χοντρούλα!)

Powered by ScribeFire.

Αυτή είναι η περίθαλψη μας! Ανύπαρκτη.

Σήμερα το πρωί διάβασα σε μια τοπική εφημερίδα της Ρόδου ότι θα γίνει επανάληψη της δίκης που αφορούσε τον θάνατο από αμέλεια ιατρών ενός Άγγλου τουρίστα και μου ήρθε στο νου και πάλι η περίπτωση της Αμαλίας.

Το ιστορικό έχει ως εξής μέσες άκρες, (αν και μπορείτε πάντα να διαβάσετε λεπτομέρειες στην ιστοσελίδα της εφημερίδας ή στην ιστοσελίδα της Αγγλικής κυβέρνησης):

Ένας νεαρός Άγγλος ονόματι Christopher Rochester, έπεσε από τον 3ο όροφο του ξενοδοχείου όπου διέμενε (προφανώς μεθυσμένος) τον Ιούνιο του 2000 και διακομίσθηκε μετά από 40 λεπτά στα επείγοντα του Νοσοκομείου της Ρόδου όπου εκεί ο ειδικευόμενος γιατρός, του παρείχε τις πρώτες βοήθειες. Δηλαδή τίποτα. Μια καρέκλα να κάτσει και τον παρέπεμψε να βγάλει μια ακτίνα αντί για τρεις που ήταν αναγκαίες ώστε να γίνει σωστή διάγνωση. Το αποτέλεσμα ήταν παρά τα μη εμφανή του τραύματα ο νεαρός να έχει υποστεί εσωτερική αιμορραγία με αποτέλεσμα να πεθάνει μετά από 4 ώρες από την εισαγωγή του στο νοσοκομείο.

Κατηγορούνται τρεις γιατροί για αμέλεια.

Ο Σέργιος Παυλίδης (ειδικευόμενος) ο οποίος δεν θεώρησε σοβαρή την κατάσταση του νεαρού και έδωσε εντολή να βγει μόνο μία ακτίνα η οποία δεν έδειξε το πρόβλημα (σημείωση ο νεαρός πονούσε αφόρητα).
Ο Γεώργιος Kαραβόλιας, Διευθυντής της A' χειρουργικής κλινικής του νοσοκομείου, και εφημερεύων ιατρός, γιατί δεν ήταν στην θέση του και δεν ανευρεθεί όταν τον αναζήτησαν.
Ο Mιχαήλ Σοκορέλος Διευθυντής της Oρθοπεδικής Kλινικής του Nοσοκομείου, επίσης εφημερεύων και επίσης απών και επίσης εξαφανισμένος γενικώς.

Στην πρώτη δίκη που έγινε στις 9/2/2005 από το Τριμελές Εφετείο Ρόδου οι τρεις παραπάνω ιατροί αθωώθηκαν (πράγμα που εξαγρίωσε τους συγγενείς του άτυχου νεαρού και δικαίως).
Θέλετε να ξέρετε με τι εξηγήσεις δεν τους απεύθυναν ευθύνες?

Ο μεν Παυλίδης, ισχυρίστηκε ότι λόγω του ότι έκανε ότι μπορούσε και δεν είχε την δυνατότητα να διαγνώσει καν το τραύμα.

Ο δε Καραβόλιας ισχυρίστηκε ότι ούτως ή άλλως δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει την εγχείρηση που απαιτείτο για το συγκεκριμένο τραύμα, το οποίο δεν ήταν δυνατόν να διαγνωσθεί, απουσία αγγειολόγου και ουρολόγου χειρουργού ιατρού.

Ο δε Σοκορέλος ισχυρίστηκε ότι ούτως ή άλλως δεν θα μπορούσε να χειρουργήσει τον τραυματία και ότι από τις σχετικές ιατρικές γνωματεύσεις ο θάνατος από το συγκεκριμένο τραύμα επέρχεται σε λίγη ώρα και η θνησιμότητα είναι της τάξεως του 95%.

Με λίγα λόγια....
Ολόκληρο νοσοκομείο είχε μόνο ένα ειδικευόμενο γιατρό στα επείγοντα. ΑΧΡΗΣΤΟΣ κατά τα φαινόμενα. Αλλά τουλάχιστον παρόν.
Δυο μεγαλογιατροί που εφημέρευαν ήταν απόντες και κανείς δεν μπορούσε να τους βρει πουθενά. Αλλά και εκεί να ήταν δηλώνουν ΑΧΡΗΣΤΟΙ επίσης.
Το νοσοκομείο είχε (και έχει) ελλείψη βασικών ιατρών (αγγειολόγου και ουρολόγου).
Δηλαδή όταν λέμε νοσοκομείο εννοούμε ντουβάρια με άχρηστους.

Να αναφέρω και το γεγονός ότι στην αγγλική ιστοσελίδα μας κάνουν ρόμπα διεθνώς γιατί αναφέρουν ότι όταν ο ασθενής διψούσε έντονα και ζητούσε νερό δεν υπήρχε κανείς να του πάει με αποτέλεσμα να τρέχει ο φίλος του να του βρει και στην διαδρομή να βλέπει άτομα του προσωπικού του νοσοκομείου να κάνουν το τσιγαράκι τους ατάραχα και να κουβεντιάζουν.

Αλλά το άλλο το ανεκδιήγητο??? Που στείλανε το σώμα του νεκρού παιδιού στην μητέρα του έχοντας αφαιρέσει προηγουμένως το νεφρό του!!!!!
Και όταν η μητέρα το ζήτησε της έστειλαν ένα άλλο που δεν άνηκε στον γυιο της (κατόπιν εξέτασης DNA που προέβηκε με δικά της έξοδα)!!!!
Στην νέα δίκη θα έπρεπε μαζί με αυτούς τους τρεις γιατρούς να δικάζονται και η διοίκηση του νοσοκομείου για αμέλεια! Και να καταμεριστεί η ευθύνη που αναλογεί στον καθένα.
Γιατί για αυτό το 5% πιθανότητα (μα και 1% να ήταν) να ζήσει κάποιος, πληρώνονται όλοι αυτοί.
Αν ήταν να τους αφήνουμε να πεθαίνουν δεν τους είχαμε ανάγκη.
Ξέραμε και μόνοι μας.

Μικρές σημειώσεις αυτού του Σ/Κ

Μετά από ένα σχετικά ήσυχο σαββατοκύριακο, και αφού τελείωσα με την υποτυπώδη κηπουρική της βεράντας μου (η οποία παρεμπιπτόντως πάει μια χαρά γιατί όλως παραδόξως δεν ξεχνάω πλέον να ποτίζω τις γλάστρες μου σαν άλλες χρονιές), αναρωτιέμαι τι να γράψω γιατί υπάρχει ένα χαρωπό παιδί που με διαβάζει και πληγώνεται όταν καλοκαιριάτικα ανεβάζω κάτι θέματα που άνετα θα τα χαρακτήριζες καταθλιπτικά! Έτσι λοιπόν έχω 2-3 θεματάκια στο νου μου και λέω να τα γράψω. Θα τον συμβούλευα όμως αν θέλει να μείνει στην καλοκαιρινή διάθεση να μείνει στο πρώτο θέμα και στην φωτογραφία που το συνοδεύει! Μετά παίρνω πάλι την κάτω βόλτα!! :-)

Το πρώτο τεράστιο θέμα είναι ότι μου αρέσει το καρπούζι πάρα πολύ! Είναι το τέλειο καλοκαιρινό φρούτο νομίζω! Θέλω να είναι παγωμένο για αυτό αν δεν έχει κλείσει τουλάχιστον οκτάωρο στο ψυγείο δεν με ικανοποιεί! Σε λίγο τελειώνει η εποχή του και μαζί με αυτήν και η νοστιμάδα του. Γι' αυτό και εγώ έχω πέσει με τα μούτρα! Σαν το μωρό στην φώτο! Προχθές έφαγα μόνη μου μισό καρπούζι και δεν ήταν από τα μικρά υπόψη. Συν του ότι αν δεν τρέχουν τα ζουμιά από το στόμα μου καθώς το τρώω δεν το ευχαριστιέμαι αρκετά! Καλύτερα να μην με βλέπεις αν θες να φας και εσύ το δικό σου!


Το δεύτερο θέμα έχει να κάνει με την οδική συμπεριφορά των οργάνων της τάξης! Σήμερα κατά την επιστροφή από το χωριό, το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινα, βρέθηκε απέναντι από ένα περιπολικό της ελληνικής αστυνομίας το οποίο είχε βρεθεί στην αντίθετη λωρίδα, γιατί ήθελε να προσπεράσει σε δρόμο με διπλή διαγράμμιση! Για να καταλάβετε από ποιους ακριβώς περιμένουμε να μας δώσουν το καλό παράδειγμα. Πόσο μάλλον να μας συμμορφώσουν!
Ο Σπινόλα είχε πει κάποτε (στο περίπου) ότι οι πολίτες μιας χώρας που δεν εφαρμόζουν και δεν υπακούν τους νόμους της είναι χειρότερος εχθρός για αυτή, από ότι οποιαδήποτε άλλη όσο μεγάλη και να είναι, δύναμη που θεωρείται εχθρός. Δυστυχώς, μάλλον είχε δίκιο.

Το τρίτο θέμα έχει να κάνει με κάτι που διάβασα και μου έκανε εντύπωση. Έμαθα ότι τα βερνίκια νυχιών είναι εμβρυοτοξικά. Μέσω του συστήματος ταχείας ανταλλαγής πληροφοριών για ασφάλεια των προϊόντων πλην τροφίμων (RAPEX) διάβασα ότι μια συγκεκριμένη μάρκα που αφορούσε βερνίκι νυχιών αποσύρθηκε από την αγορά της Σλοβενίας και σχετικά πληροφορήθηκε το καταναλωτικό κοινό, με εντολή των αρμοδίων Αρχών.
Το ότι αυτή η πληροφορία δεν είχε να κάνει με την Ελλάδα, δεν νομίζω πως έχει ιδιαίτερη σημασία. Είμαστε όλες με ένα βερνίκι νυχιών στο χέρι. Εδώ ταιριάζει η παροιμία που λέει "φύλαγε τα ρούχα σου να έχεις τα μισά".

Powered by ScribeFire.

Συγχαρητήρια!!!

Μπορούμε να συνεχίσουμε στο ίδιο τέμπο! Μια χαρά πάμε!


Πρέπει όλους τους μήνες του έτους να πληρώνουμε πυροσβέστες για να μην είναι ποτέ αρκετοί όταν πιάσει φωτιά.

Στην δική μου περιοχή, έχουν διαμορφώσει ένα υπερυψωμένο μέρος, κάτω από δύο δέντρα, με θέα την θάλασσα, σε καφενείο. Ναι! Έφτιαξαν ένα λυόμενο, έβαλαν τηλεόραση,ψυγείο, τραπεζάκια κήπου και καρέκλες ασορτί και φυσικά τάβλι! Πιθανόν να υπάρχει και τράπουλα αλλά δεν την έχω δει. Μην πω και ψέμματα!


Δεν πρέπει ποτέ να τιμωρήσουμε τον εμπρηστή! Αλίμονο!! Πότε το κάναμε να το κάνουμε και τώρα? Θα χαλάσουμε την παράδοση! Αντιθέτως μπορούμε πάντα να αναρωτιόμαστε πως γίνεται και πιάνουν όλες μαζί οι φωτιές με ελάχιστη διαφορά ώρας η μια από την άλλη!

Για κερασάκι στην τούρτα, μπορούμε να βλέπουμε ατάραχοι στην τηλεόραση μας, δροσιζόμενοι από το a/c μας, να καίγονται τα τελευταία εναπομείναντα δάση μας και από την άλλη να παραπονιόμαστε για τα 40αρια που χτυπάει ο υδράργυρος.

Well done! It can't be better!

Μια εικόνα που αν συνεχίσουμε με αυτό το σκεπτικό τα παιδιά μας θα μπορούν να την δουν μόνο σε φωτογραφία...

Συνέβη και αυτό...

Όχι που δεν θα συνέβαινε. Θέμα χρόνου ήταν. Το θέμα ασφάλεια σε αυτήν την χώρα είναι σχεδόν ανύπαρκτο.

Προχθές στην Παλιά Πόλη της Ρόδου κατέρρευσε ένα στέγαστρο σε κάποιο αναψυκτήριο. Περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να βρείτε εδώ. Τραυματίστηκαν πέντε άνθρωποι, όλοι τουρίστες, οι οποίοι είχαν έρθει να κάνουν διακοπές στην χώρα μας και θα φύγουν σακατεμένοι με σπασμένα χέρια και πόδια. Πάλι καλά να λέμε που δεν είχαμε θύματα. Εκεί έχουμε φτάσει.

Το ότι ο καθένας κάτι ότι θέλει, χτίζει όπου βρει, χωρίς μελέτη και χωρίς σχέδιο και κυρίως χωρίς προδιαγραφές ασφαλείας είναι κοινό μυστικό. Αν θέλω να φτιάξω πέργκολα δεν χρειάζομαι μελέτη. Δεν χρειάζεται να πάω σε μηχανικό. Αυτούς τους θέλουμε μόνο όταν χτίζουμε και χρειαζόμαστε εκτός από τα φώτα τους και την υπογραφή τους. Σε κάθε άλλη περίπτωση, αχρείαστοι μας είναι. Αρκεί να βρω ένα καλό τεχνίτη. Να! Σαν και αυτόν που βρήκε ο ιδιοκτήτης του αναψυκτηρίου και στερέωσε ένα στέγαστρο 5 μέτρων μόνο με κάτι βίδες σαν και αυτήν που βλέπετε στην φωτογραφία. Ούτε ράφι στο σπίτι μου δεν θα στήριζα με αυτές! Όχι στέγαστρο στο οποίο πάνω από ένα ξύλο θαλάσσης πάχους 2,5 εκατοστών είχαν βάλει λάσπη και κεραμίδια!

Σκεφτείτε ότι αυτό συνέβη στην Παλιά Πόλη όπου ως αρχαιολογικός χώρος οι έλεγχοι θα έπρεπε να είναι πιο αυστηροί.

Ξέρετε όμως πως γίνονται αυτά. Κάποιος που κάθεται σε ένα γραφείο και δεν κάνει τον κόπο να πάει επί τόπου να δει, δίνει την άδεια και βάζει την υπογραφή του. Αρκεί να χαρτιά που έχει στα χέρια του να είναι εντάξει!

Η πραγματικότητα λίγο μας ενδιαφέρει!

Απορία ΚΟΚ

?

Μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος γιατί στα νέα μέτρα του ΚΟΚ το να μιλάς στο κινητό την ώρα που οδηγείς είναι αποδεκτό το Bluetooth (και η ανοιχτή ακρόαση, αλλά λόγω μη λειτουργικότητας την προσπερνάμε σαν λύση) ενώ το handsfree όχι?

Με ανακατεύει η αναισθησία...

Έχω την εντύπωση ότι πέρα από οποιαδήποτε οργανωμένη προσπάθεια να ακουστεί παντού η ιστορία της Αμαλίας, δεν πρέπει να μας πιάνει αμόκ να γίνει αυτό εδώ και τώρα. Αυτό που χρειάζεται είναι να έχουμε υπομονή, επιμονή και κυρίως συνείδηση.

Γιατί θεωρώ πολύ πιο σημαντικό από το να διαδοθεί η ιστορία σε 100 ανθρώπους να γίνει συνείδηση έστω των 10.

Σήμερα λοιπόν, μια μέρα που τιμούμε μια κοπέλα που είχε το θάρρος να καταγγείλει και να ταρακουνήσει με την στάση της όλους εμάς που κάνουμε τα στραβά μάτια σε όσα μας συμβαίνουν, δεν μπορώ παρά να κατονομάσω και εγώ με την σειρά μου, έναν γιατρό που είχα την ατυχία να βρω στον δρόμο μου και που αποδείχθηκε ένας αναίσθητος άρπαγας , χωρίς ίχνος ανθρωπιάς. Ένας τέτοιος τύπος δεν λέγεται άνθρωπος, πιστέψτε με. Η συμπεριφορά του δεν ήταν ούτε ζώου. Θα έθιγα τα ζώα με έναν τέτοιο συσχετισμό.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Δεν έχω να πω κάτι πάνω στην δουλειά του. Αν και όπως αρέσκομαι να λέω, η νεκροψία θα δείξει.

Έχω να πω όμως για την ανεκδιήγητη συμπεριφορά του. Η εμπειρία μου μαζί του είναι το μόνο πράγμα που προσπαθώ να ξεχάσω στην ζωή μου. Ήταν τόση μεγάλη η απογοήτευση μου, που νόμιζα πως είχα να κάνω με άνθρωπο, (έστω υποτυπώδη), που μου είναι αδύνατο χρόνια τώρα μετά να τον βγάλω από τον μυαλό μου.

Ο λόγος για τον κ. ΔΙΑΚΟΜΑΝΩΛΗ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, Γυναικολόγο, Αν.Καθηγητή ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ.

Μιας και μιλάμε λοιπόν για αμοιβές και φακελάκια θα πω ότι ο εν λόγω ιατρός μου ζήτησε για μια επέμβαση ρουτίνας να πάρει 1500€ ως αμοιβή του (εκτός της κλινικής, του αναισθησιολόγου κτλ) και μετά το πέρας αυτής ζητούσε επιπλέον 1000€. Και δεν εννοώ ότι ήταν πολλά τα 1500 ή τα 2500 που ζητούσε. Λέω για την ανανδρία να μην είσαι ευθύς από την αρχή. Και τι νόμιζε ότι ήμασταν? Κινητή τράπεζα να έχουμε τα χιλιάρικα πρόχειρα? Η όλη συνομιλία για να ζητήσει τα extra χρήματα έγινε σε ένα ειδικά διαμορφωμένο δωμάτιο που υπάρχει για αυτό τον λόγο.

Και φυσικά ούτε λόγος για απόδειξη! Εγώ εκείνη την ώρα ακόμα ανακατευόμουν από την αναισθησία. Όχι του γιατρού. Την άλλη αναισθησία. Την κανονική.

Δεν θα πω περισσότερα. Υπήρχαν πολλά άλλα στην συμπεριφορά του που με έκαναν να μπορώ να πω με σιγουριά ότι σε αυτόν τον γιατρό δεν πάω ξανά που να πεθαίνω. Το οικονομικό ήταν το κερασάκι της τούρτας.

Σε τέτοιου τύπου γιατρούς έπεφτε (δυστυχώς) η Αμαλία. Ας τους κάνουμε ΓΝΩΣΤΟΥΣ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").


ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Η υποκρισία μας είναι απίστευτη!

Η παραπληροφόρηση είναι επίσης απίστευτη σε αυτήν την χώρα!
Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη χώρα στον πλανήτη που να προάγει την τεμπελιά και την οπισθοδρόμηση τόσο πολύ όσο αυτή η χώρα που ζούμε!

Αφορμή στάθηκε ένα ρεπορτάζ το οποίο ασχολιόταν με κάποια καταστήματα τύπου σούπερ μάρκετ που κατά παράβαση του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων, λειτουργούσαν ώρες που θα έπρεπε να είναι κλειστά. Τουτέστιν αργά το βράδυ ή τις Κυριακές κτλ!!! Κάποιος (αναρωτιέμαι ποιος. Εγώ πάντως, όχι) έκανε λέει καταγγελία για την παράνομη λειτουργία ενός τέτοιου καταστήματος!

Και δώστου να βγαίνουν να πουν την κοτσάνα τους ένα σωρό αποστειρωμένοι πολιτικοί που δεν έχουν τα κότσια να πάρουν μια ελάχιστη πρωτοβουλία στη ζωή τους όχι να διακριθούν στην δημόσια διοίκηση, στελέχη οργανώσεων για την προστασία του εμπορίου, που δρουν αποκλειστικά και μόνο υπέρ των συμφερόντων μεμονωμένης μερίδας καταστηματαρχών και ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Την κοινοτοπία πολλοί είναι ικανοί να την πουν και να την κάνουν πράξη. Την καινοτομία όμως λίγοι μπορούν να την υποστηρίξουν.

Φυσικά όταν χαρακτηρίζω καινοτομία την απελευθέρωση του ωραρίου των καταστημάτων είμαι για γέλια, μιας και όποιος έχει πάει μια βόλτα, έστω για λίγο, σε κράτος που η οικονομική του ευμάρεια είναι εμφανής, καταλαβαίνει ότι αυτό που για αυτούς είναι αυτονόητο και λειτουργικό, για εμάς εδώ, με τα σκουριασμένα μυαλά, είναι θέμα προς απόρριψη! Ούτε καν συζήτηση. Ούτε καν δοκιμαστική εφαρμογή.

Συγνώμη, αλλά αυτό δεν το καταλαβαίνω. Αν θέλει ο άλλος να δουλέψει, γιατί πρέπει να τον εμποδίσουμε? Και όχι μόνο αυτό. Αλλά είμαστε έτοιμοι να του καταλογίσουμε πρόστιμο για αυτό! Είναι εντελώς παράλογο αυτό που γίνεται. Πρόστιμο γιατί θέλει κάποιος να δουλέψει!! Η βλακεία σε αυτόν τον τόπο δεν έχει όριο νομίζω.

Αν κόπτεται κανείς για τους εργαζόμενους και τα ωράρια τους, έχω να πω μόνο το ότι απελευθέρωση του ωραρίου των καταστημάτων δεν σημαίνει ταυτόχρονα και επιμήκυνση του ωραρίου των εργαζομένων σε αυτήν! Σημαίνει όμως πρόσληψη ατόμων τουλάχιστον με μειωμένο ωράριο.
Φυσικά το ότι αυτό το επιχείρημα είναι άκρως υποκριτικό, φαίνεται και από το γεγονός ότι κάνουν πως δεν υπάρχουν εργαζόμενοι που εργάζονται βάρδιες εναλλάξ ώστε να καλύψουν σε 24ωρη βάση την επιχείρηση στην οποία εργάζονται. Γιατί το καζίνο π.χ. νομιμοποιείτε να είναι ανοιχτό συνέχεια ενώ το σούπερ μάρκετ όχι? Γιατί τα ζαχαροπλαστεία μπορούν να είναι ανοιχτά τις Κυριακές ενώ τα καταστήματα με ρούχα, όχι? Ποιος όρισε κατά αυτόν τον τρόπο τις Κυριακάτικες και τις μεταμεσονύχτιες ανάγκες μου???

Το άλλο επιχείρημα είναι ότι "Οι μεγάλες αλυσίδες ανταγωνίζονται άνισα τις μικρές, κύρια οικογενειακές επιχειρήσεις και τις εξοντώνουν οικονομικά. Με το ελεύθερο ωράριο επιδιώκουν και την βιολογική τους εξόντωση, ώστε πλέον, να συγκεντρώνουν ανενόχλητα τον τζίρο της αγοράς."Μα... φυσικά και θα εξοντωθούν οικονομικά. Ακόμα και χωρίς την απελευθέρωση του ωραρίου. Γιατί ο ανταγωνισμός και η ελεύθερη αγορά προάγει την ανάπτυξη. Τα καταστήματα που θα μείνουν στάσιμα σε πρακτικές προ τριανταετίας και βάλε είναι καταδικασμένα αργά ή γρήγορα να κλείσουν.

Προφανώς όλα αυτά δεν είναι έργα ούτε των εμπόρων (διαβάστε αυτό το άρθρο περί των αιτημάτων των εμπόρων) και φυσικά ούτε των καταναλωτών.

Ειδικά τον καταναλωτή, τον σκέφτεται κανείς? Τι θέση άραγε παίρνουν όλες αυτές οι οργανώσεις για την προστασία του καταναλωτή? ή μήπως (το πιο πιθανό) κάνουν την πάπια?

Η ανισότητα του Αγίου Πνεύματος

Την ημέρα του Αγ. Πνεύματος, μια ζωή δούλευα. Σε όποια δουλειά και αν ήμουν, θεωρούνταν εργάσιμη ημέρα. Θυμάμαι ακόμα στην πρώτη μου δουλειά σε ένα λογιστικό γραφείο που συζητώντας σχετικά με το τότε αφεντικό, έλεγε χαριτολογώντας ότι "του Αγ. Πνεύματος είναι αργία για τους πνευματικά εργαζόμενους και όχι για τους χειρώνακτες"

Στο όλο θέμα βέβαια υπάρχει και η θρησκευτική του προέκταση. Ενώ η μεγάλη διαφορά της Ορθόδοξης και της Καθολικής εκκλησίας είναι αυτό το «Άγιο Πνεύμα», δεν μοιάζει να είναι και τόσο ισότιμο με τα άλλα δύο συστατικά της Αγίας Τριάδας (Πατήρ & Υιός) προφανώς μιας και δεν «εορτάζεται» με τις ίδιες τιμές όπως τα άλλα δύο!

Τι ορίζει όμως ο νόμος για αυτή την μέρα? Εν ολίγης λέει τα παρακάτω:

Από την εργατική νομοθεσία (Β.Δ. 748/1966) ορίζονται ως εξαιρέσιμες εορτές (αργίες), για τον ιδιωτικό τομέα, οι παρακάτω:

α) 25η Δεκεμβρίου (πρώτη ημέρα των Χριστουγέννων)

β) Δευτέρα του Πάσχα

γ) 25η Μαρτίου

δ) 15η Αυγούστου

ε) 28η Οκτωβρίου (προαιρετική αργία, εξαρτάται από την βούληση το εργοδότη)

στ) 1η Μαϊου (με σχετική απόφαση που εκδίδεται από τον Υπουργό Εργασίας κάθε έτος)

Πέρα όμως από τις εξαιρέσιμες εορτές, υπάρχουν και άλλες εορτές που δεν θεωρούνται ημέρες αργίας και προβλέπονται ειδικές ρυθμίσεις με τις ανάλογες διατάξεις. Τέτοιες εορτές είναι τα Θεοφάνεια, η Δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων, η Πρωτοχρονιά, η Μεγάλη Παρασκευή, η Καθαρά Δευτέρα, η ημέρα του Αγίου Πνεύματος κλπ.

Ειδικότερα, για την εορτή του Αγίου Πνεύματος προβλέπονται τα παρακάτω:

Η εορτή του Αγίου Πνεύματος είναι για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις εργάσιμη ημέρα και όχι εξαιρέσιμη εορτή, εκτός αν έχει καθιερωθεί ως αργία με διάταγμα, Υπουργική απόφαση, Συλλογική Σύμβαση Εργασίας κ.λπ. ή κατ΄ έθιμο. Έτσι, επιτρέπεται κατά την ημέρα αυτή η λειτουργία των ιδιωτικών επιχειρήσεων και η απασχόληση των μισθωτών.Για τους μισθωτούς του Δημοσίου, ΝΠΔΔ και ΟΤΑ η εορτή του Αγίου Πνεύματος είναι Αργία. (Πράξη Νομοθετικού περιεχομένου 29.12.80 που κυρώθηκε με το Ν. 1157/81).

Πηγή: http://www.in.gr/Reviews/article

Δεν με απασχολεί που δουλεύω σήμερα. Ποτέ δεν με απασχόλησε αυτό. Με απασχόλησε όμως πολλές φορές αυτή η άνιση μεταχείριση των ιδιωτικών υπαλλήλων σε σχέση με τους δημόσιους υπαλλήλους. Γιατί για το δημόσιο όλες οι αργίες είναι αργίες με τα όλα τους και πληρωμένες κτλ και για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους αυτό εξαρτάται?

Γιατί για κάποιους η ίδια μέρα είναι αργία και για κάποιους άλλους όχι? Και όχι μόνο αυτή η μέρα. Όπως βλέπετε ο νόμος ακόμα και την Πρωτοχρονιά δεν την θεωρεί αργία.

Δεν θα ήταν δίκαιο οι αργίες να ήταν όσες ήταν, και να είναι συγκεκριμένες για όλους τους εργαζόμενους? Είτε ημερομίσθιος, είτε μισθωτός κτλ? Ήθελα να ήξερα τι στο διάολο απαιτούν κάθε τρεις και λίγο οι συνδικαλιστικές οργανώσεις! Κάθε τόσο οργανώνουν απεργίες για τα δίκαια αιτήματα τους και με αφήνουν να αναρωτιέμαι, ποιος θα μου συμπαρασταθεί στα δικά μου δίκαια αιτήματα? Αλλά θα μου πεις από αυτούς περιμένεις? Θεωρούν τους υπόλοιπους εργαζόμενους πλην των δημοσίων υπαλλήλων, β΄ κατηγορίας εργαζόμενους . Αντί να προωθούν την ίση μεταχείριση όλων των εργαζομένων, κοιτάνε πως θα ευεργετήσουν συγκεκριμένες ομάδες.
Για αυτό και για πολλά άλλα όταν ακούω συνδικαλιστής, μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο...