Τελικά οι άντρες χωρίζονται χονδρικά σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που είναι για σπίτι και σε αυτούς που δεν είναι. Και όταν λέω "άντρας για σπίτi" εννοώ τον άντρα που έχει σαν προτεραιότητα το σπίτι του, την οικογένεια του και όλα όσα έχουν να κάνουν με αυτή. Γιατί υπάρχουν και οι άλλοι που είναι αιώνιοι έφηβοι και θεωρούν όλα αυτά εντελώς δευτερεύοντα μπροστά στον εαυτό τους.Τώρα που το καλοσκέφτομαι, αν γεννιόμουν άντρας σε αυτήν την δεύτερη κατηγορία θα άνηκα μάλλον. Αλλά δεν γεννήθηκα άντρας. Και για καλή μου τύχη ο Φαζούλης μου που γεννήθηκε άντρας δεν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Ίσως αυτό το "τα ετερώνυμα έλκονται" να έχει εφαρμογή και εδώ. Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε άλλα ζευγάρια αλλά έχω την εντύπωση πως ο σύντροφος που επιλέγουμε είναι αυτός που σκοπό έχει να μας φέρει σε μια ισορροπία στην ζωή μας. Δεν μπορώ να φανταστώ πως θα ήμουν αν ο σύντροφος που επέλεγα δεν ήταν "για σπίτι". Υποθέτω πως ότι σπίτι ανοίγαμε θα το κλείναμε νωρίς νωρίς μάλλον.
Για αυτό το ποστ αφορμή στάθηκε ο Φαζούλης μου και η όλη στάση του τον τελευταίο καιρό. Όχι πως δεν ήξερα τι ήταν πριν. Απλά τώρα το αντιλήφθηκα σε όλο του το μεγαλείο μιας και εγώ κάθε μέρα που περνά γίνομαι όλο και πιο άχρηστη. Κάνει ότι μπορεί για να με ξεκουράσει, ασχολείται με το σπίτι μας μόνος του σχεδόν, θυσιάζοντας τον λιγοστό ελεύθερο του χρόνο και εκτός από ηλεκτρολόγος που είναι (Ναι! Ναι! Μου αλλάζει πολλές φορές τα φώτα!) είναι γενικότερα πολυτεχνίτης. Τον τελευταίο καιρό τον έχω δει να κάνει ως και τον υδραυλικό, τον ξυλουργό, τον χτίστη και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο! Που αν ήθελα για κάθε μερεμέτι μέσα στο σπίτι να ψάχνω να βρω τεχνίτη και να περιμένω να έρθει τίποτα δεν θα είχε γίνει μέχρι τώρα! Σίγουρα θα είχα γεννήσει και όλο και κάποιος ακόμα "θα ερχόταν"!! Και τώρα με τις ετοιμασίες για το δωμάτιο των μικρών θα έχουμε πολλά να αντιμετωπίσουμε ακόμα και κυρίως εκείνος γιατί εγώ όπως είπαμε όσο πάω και αχρηστεύομαι.Για να στολίσω για Χριστούγεννα δεν το συζητώ καν ακόμα γιατί το σπίτι μου θυμίζει εργοτάξιο ώρες ώρες. Ελπίζω εκεί κοντά στις γιορτές να έχει συμμορφωθεί έτσι ώστε να στολίσω κάτι τις για το καλό.
Κατά τ' άλλα όλα πάνε καλά. Έχω σταματήσει την δουλειά λόγω του πόνου στην πλάτη που τελικά κατέληγε αφόρητος αν δεν ξάπλωνα σε τακτά χρονικά διαστήματα και έτσι η κατάσταση πλέον είναι υποφερτή.
Οι κινήσεις των μικρών είναι τώρα πιο έντονες από ποτέ και οι κλωτσιές τους πιο συχνές. Ειδικά του ενός κάποιες φορές είναι ιδιαίτερα απότομες και ανατριχιαστικές! Είναι δε τόσο δυνατές που σε αρκετές περιπτώσεις φαίνονται κιόλας!! Και αυτό μπορεί να ανατριχιάζει εμένα κάνει όμως τον Φαζούλη μου όλο και πιο χαζομπαμπά!
