Όταν κάνεις σχέδια...

Ένα από αυτά που δεν είχα σκεφτεί προτού κάνω τα παιδιά ήταν το γεγονός ότι δεν θα μπορούσα να προγραμματίσω κάτι χωρίς να έχω στην άκρη του μυαλού μου ότι μπορεί να αναβληθεί για τον οποιοδήποτε λόγο. Αυτό φυσικά δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο αυτών που έχουν παιδιά. Είναι μέρος της ζωής όλων μας. Απλά όταν έχεις παιδιά, και ειδικά μικρά σε ηλικία σου συμβαίνει απείρως συχνότερα οπότε και το εμπεδώνεις θες δεν θες.

Προγραμματίζεις για παράδειγμα να πας στο super market το απόγευμα π.χ. και μισή ώρα πριν κάποιος ανεβάζει πυρετό και τα ψώνια αναβάλλονται μέχρι νεωτέρας. Ή  μπορεί να έχεις σκεφτεί να κάνεις το γαμάτο φαγητό που θα σε βγάλει ασπροπρόσωπη στην οικογένεια χωρίς να χρειαστεί να μπλεχτείς με τα της κουζίνας την επόμενη μέρα, και αφού το ετοιμάσεις αντί να το τσακίσετε οικογενειακώς, κάποιος  φέρνει μια γαστρεντερίτιδα σπίτι, το φαΐ μπαίνει στο ψυγείο και εσύ αν την γλυτώσεις  και δεν κολλήσεις, βρίσκεσαι να βράζεις κάτι νερόβραστο μπας και γλυτώσεις κανένα πλυντήριο τουλάχιστον.

Κάπως έτσι την έπαθα για άλλη μια φορά την προηγούμενη εβδομάδα, όπου σχεδίαζα η καλή σου να πάω σε μια παρουσίαση βιβλίου, και ενώ όλα κυλούσαν ομαλά στην συνηθισμένη λατρεμένη οικογενειακή ρουτίνα, το αμέσως προηγούμενο βράδυ τα δεδομένα ανατράπηκαν σε βαθμό να σκέφτομαι τι να βάλω μέσα στην τσάντα για το νοσοκομείο. 

Αυτό το απρόοπτο, απρόσμενο και αναπάντεχο γεγονός που δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο ελιγμού ή έστω σκέψης που όχι απλά σου ξεπρογραμματίζει το super market ή στέλνει ένα φαΐ στα σκουπίδια αλλά έχει συνέπειες πολύ πιο σοβαρές, που αν είσαι τυχερός δεν θα αλλάξει την ίδια σου την ζωή, πάντα θα με κάνει να νιώθω πόσο ελάχιστα μπορώ να επέμβω σε αυτό που μου επιφυλάσσει η ζωή στο μέλλον. Προφανώς πολύ λίγο εξαρτάται από μένα.

Τώρα που πλέον πέρασε η μπόρα, δυο τρία πράγματα μου ήρθαν στον μυαλό...

Το ένα είναι ο ρόλος του ίντερνετ στην ζωή μας. Ένα πολύτιμο εργαλείο πραγματικά.  Το βράδυ που δεν ήξερα τι μου ξημερώνει και ξενυχτούσα κάνοντας  δρομολόγια για  να τσεκάρω αν όλα είναι καλά,  ζήτησα βοήθεια από διάφορους ειδικούς σχετικά με την κατάσταση που βίωνα. Εξεπλάγην ευχάριστα όταν παρόλο του ότι μεσολαβούσαν μη εργάσιμες μέρες σαββατοκύριακου, απάντησαν όλοι σχεδόν  δίνοντας μου πολύτιμες πληροφορίες και συμβουλές σχετικά. Όλα αυτά φυσικά αφού είχα ήδη επικοινωνήσει με τον γιατρό μου προηγουμένως και αφού είχα περάσει ένα τετράωρο τουλάχιστον στο νοσοκομείο κάνοντας εξετάσεις. 

Μετά από αυτό μου ήρθε στον νου η περίπτωση εκείνης της μάνας που άφησε να φύγει ένα μωράκι μηνών μόλις όπου αντί να κινήσει γη και ουρανό να πάει σε γιατρό χρησιμοποίησε το ίντερνετ για να ζητάει συμβουλές από άλλες "μανούλες"...

Το άλλο...τι σου είναι αυτή η τύχη... ένα αργοπορημένο γεύμα ακυρώνει ένα χειρουργείο και τελικά σου βγαίνει σε καλό. Θα μπορούσε όμως και όχι. 

Το βράδυ να σκέφτεσαι πως το επόμενο θα την βγάλεις στο νοσοκομείο και τελικά αντί για αυτό, καθαρά από τύχη πάλι, τα σχέδια που έκανες να μπαίνουν πάλι στο πλάνο και τελικά να βρίσκεσαι στην παρουσίαση που σχεδίαζες και να φεύγεις πανευτυχής με μια αγκαλιά βιβλία! 

Τέλος, αυτό που μου είχε γράψει η Synas  σε σχόλιο της στο ποστ εκείνο όπου ανακοίνωνα ότι περίμενα δίδυμα.  Θα σου φύγει η μαγκιά μου είχε γράψει. Και έτσι ακριβώς έγινε!

Αν έχεις τύχη διάβαινε, που λένε...

Δεν ξέρω αν είδατε εχθές το βράδυ τον αγώνα της Formula 1 που έγινε στο Μόντρεαλ του Καναδά, αλλά αυτοί που είναι φαν του σπορ ξέρουν ότι δεν χάσατε και πολλά και να μην τον είδατε γιατί δεν άξιζε ιδιαίτερα μιας και κάθε τρεις και λίγο έμπαινε το αυτοκίνητο ασφαλείας στον αγώνα.

Ανάμεσα σε όλα τα άλλα μικροατυχήματα που είχε ο αγώνας συνέβη επίσης ένα τρομερό ατύχημα που όταν το δει κάποιος αναρωτιέται τι σου είναι η τύχη!
Ο λόγος για το ατύχημα που είχε ο 22χρονος Πολωνός πιλότος της f1 Robert Kubica οδηγώντας BMW , που όπως θα δείτε στο βίντεο με δυσκολία πιστεύεις ότι αμέσως μετά το ατύχημα είχε τις αισθήσεις του και απλά μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο προληπτικά!

Είναι επίσης φοβερό που δεν προκλήθηκε άλλο ατύχημα από τα άλλα διερχόμενα οχήματα!
Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για ταχύτητες άνω των 200 χλμ την ώρα. Δεν είναι παίξε γέλασε.

Update : Δυστυχώς μας έφαγαν τα copyright!
This video is no longer available due to a copyright claim by NetResult

Τύχη. Υπάρχει?

Προχθές είδα σε DVD την ταινία του Γούντι Άλεν Match Point η οποία εκτός του ότι είναι μια ταινία που δεν θυμίζει καθόλου Γούντι Αλεν (για αυτούς που έχουν κακά προηγούμενα με τις ταινίες του), είναι επίσης μια ταινία που στην αρχή και το τέλος της πραγματεύεται το θέμα της τύχης.

Η ταινία αφήνει την υπόνοια ότι η τύχη είναι αυτή που καθορίζει την ζωή μας πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε συνειδητή μας ενέργεια. Φέρει δε το παράδειγμα με το μπαλάκι του τένις που χτυπώντας στο δίκτυ μπορεί να πέσει είτε από την μια μεριά είτε από την άλλη και ανάλογα χάνεις ή κερδίζεις.

Είναι όμως έτσι? Είμαστε έρμαια της τύχης ή απολύτως υπεύθυνοι για την τροπή που παίρνει ζωή μας; Υπάρχει αυτό που ονομάζουμε τύχη ή απλά κάθε αποτέλεσμα που ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να εξηγήσει άμεσα από ποια δράση προήλθε το ονομάζει τυχαίο?

Σε ένα παλιότερο τεύχος του περιοδικού Focus είχα διαβάσει ένα άρθρο σχετικό για την τύχη στο οποίο κάποιος ονόματι Γουάϊζμαν έκανε ένα πείραμα στο οποίο κάλεσε ανθρώπους ηλικίας 18 με 84 ετών οι οποίοι θεωρούσαν τον εαυτό τους είτε πολύ τυχερό είτε πολύ άτυχο και τους ζήτησε να ξεφυλλίσουν ένα περιοδικό και να μετρήσουν πόσες φωτογραφίες περιέχει. Ορισμένοι, οι "τυχεροί", ολοκλήρωσαν τη διαδικασία πολύ γρήγορα, ενώ οι "άτυχοι" δεν παρατήρησαν από τα πρώτα δευτερόλεπτα ότι στη δεύτερη σελίδα υπήρχε μια σημείωση που τους προέτρεπε να μη μετρήσουν περισσότερο, πληροφορώντας τους ότι το περιοδικό περιέχει 43 εικόνες. Στα μέσα του περιοδικού υπήρχε ακόμα μία σημείωση: "Μη μετράτε άλλο! Πείτε στον πειραματιστή ότι είδατε αυτή τη σελίδα και γι' αυτό κερδίσατε 250 λίρες". Οι "άτυχοι" αγνόησαν και τις δύο ευκαιρίες, καθώς ήταν αφοσιωμένοι στην καταμέτρηση των φωτογραφιών. Το πείραμα του Γουάϊζμαν επιβεβαιώνει ότι αν κάποιος "κοιτά το δέντρο χάνει τελικά το δάσος".

Επιστήμονες από το Ινστιτούτο Έρευνας του Νου, στην Καλιφόρνια, συνδέουν την ατυχία με μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Όποιος περιμένει να του συμπεριφερθούν άσχημα, φέρεται αμυντικά και εριστικά. Μ' αυτή τη στάση προκαλεί από μόνος του αντιπάθεια, με αποτέλεσμα η αρνητική του προσδοκία να επαληθεύεται.

Οι ευτυχείς συγκυρίες δε μας συνοδεύουν σε όλη μας τη ζωή. Είναι σημαντικό να μπορεί κάποιος να διαχειρίζεται και τις άσχημες στιγμές ή τις αναποδιές.

Σ' ένα από τα πειράματά του ο Γουάιζμαν ζήτησε από μια ομάδα ανθρώπων να φανταστούν ότι υπήρξαν μάρτυρες μιας ένοπλης ληστείας στη διάρκεια της οποίας τραυματίστηκαν ελαφρά στο χέρι. Στη συνέχεια τους ρώτησε αν θα θεωρούσαν αυτό το γεγονός ατυχές. "Θα μπορούσα να είχα σκοτωθεί!" διαπίστωσαν οι "άτυχοι". Οι «τυχεροί», από την άλλη, δήλωσαν ότι θα θεωρούσαν μεγάλη τύχη το γεγονός ότι την "έβγαλαν καθαρή" με μία μόνο αμυχή. Ορισμένοι μάλιστα τόνισαν ότι θα πουλούσαν την ιστορία στις εφημερίδες για να βγάλουν χρήματα!

Έτσι ο Γουάιζμαν κατέληξε στη διατύπωση των τεσσάρων βασικών αρχών του σχετικά με το προφίλ του τυχερού:

1) Είναι ευρηματικός, δημιουργικός, αρπάζει τις ευκαιρίες ακόμα κι αν πρέπει να αλλάξει τις συνήθειές του.
2) Εμπιστεύεται το ένστικτό του.
3) Είναι αισιόδοξος.
4) Λέει συχνά: "Και μη χειρότερα!".

Συνεπώς εκείνος που θεωρεί τον εαυτό του άτυχο μπορεί να καταλήξει θύμα κακοτυχιών. Υπό αυτή την έννοια οι κατάρες βουντού μπορεί να βλάψουν κάποιον αρκεί να πιστεύει στη δύναμή τους.

Προσωπικά θεωρώ ότι το "Συν Αθηνά και χείρα κίνει" είναι πολύ σοφό. Με άλλα λόγια, η τύχη είναι στα χέρια μας!
Και ας με αποκαλώ συχνά γκαντέμω! Χαριτολογώ!!

Πριν από έξι χρόνια μου συνέβει ένα ατύχημα...

Πριν από 6 χρόνια στις 9/5/2000 πηγαίνοντας προς την εφορία (πήγαινα να καταθέσω κάποιες δηλώσεις ανωνύμων εταιρειών) με το μηχανάκι μου, ένα Ι.Χ. παραβιάζει το στοπ και με τρακάρει. Έφυγα πάνω από το μηχανάκι και βρέθηκα 10 μέτρα περίπου μακριά από το σημείο που με χτύπησε, πεσμένη μπρούμυτα να βλέπω προς την κατεύθυνση από την οποία ερχόμουν. Εκτός από το σοκ και τους σωματικούς πόνους που ήταν φυσικό να έχω την επόμενη μέρα δεν έπαθα ούτε γρατσουνιά. Δεν φορούσα κράνος και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που έλαχε να πέσω μπρούμυτα.

Με πήγαν στο νοσοκομείο για την προληπτική εξέταση . Ο τροχονόμος που ήρθε καθυστερημένα εκεί να μου πάρει κατάθεση περίμενε να με βρει του θανατά έτσι που είδε χάλι του μηχανάκι μου και το αυτοκίνητο που με είχε χτυπήσει.

Εκείνη η μέρα (9/5) είναι η μέρα που γιορτάζουν τον άγιο Χριστόφορο ο οποίος είναι προστάτης τον οδηγών.

Καταρχήν όλοι όσοι έμαθαν το γεγονός μου είπαν ότι έπρεπε να κάνω κάτι που λέγετε "αρτοκλασία" (Sorry αλλά ακόμα και σήμερα δεν ξέρω τι εστί αυτό το τελετουργικό. Όλοι επίσης μου είπαν ότι θα έπρεπε κάπως να τον τιμήσω. Εγώ προσωπικά (τότε ακόμα ήμουν πιο ευκολόπιστη) αποφάσισα, έστω, να ανάψω ένα κερί.

Έψαξα λοιπόν να βρω την εκκλησία του εν λόγω άγιου στην περιοχή μου. Τελικά? Όταν την βρήκα ήταν κλειστή (κλασικά) και απλά αποφάσισα ότι δεν είχε νόημα να κάνω οτιδήποτε. Και δεν έκανα.

Από τότε και μετά κατάλαβα ότι η ζωή μας κρέμεται σε μια λεπτή κλωστή, και πολλές φορές όχι μόνο δεν εξαρτάται από εμάς αλλά ούτε από κανέναν άλλον. Και όπως όλη μας η ύπαρξη είναι η ίδια ένα μυστήριο, έτσι μυστήριο παραμένουν και πολλά απ’ αυτά που μας συμβαίνουν κατά την διάρκεια της ζωής μας.

Η εξήγηση ότι για το ότι δεν έπαθα τίποτα ήταν έργο του άγιου δεν με κάλυψε. Γιατί κανείς από αυτούς που το ισχυρίσθηκαν με σθένος πρώτα απ΄ όλα δεν θα μπορούσε να ήταν σίγουρος και δεύτερο δεν θα μπορούσε να μου εξηγήσει γιατί μου συνέβη καταρχήν.

Αν ήταν τυχαίο τότε στην τύχη αποδίδω και το αποτέλεσμα. Αν όχι, και αυτό όπως και όλα, συμβαίνουν με κάποια σκοπιμότητα, τότε θα έπρεπε να ξέρω τον λόγο που μου συνέβη εμένα εκείνη την χρονική στιγμή για να μπορέσω να πάρω και το μήνυμα του αποτελέσματος.

Γι’ αυτό δεν πιστεύω σε άγιους… Ούτε αόρατους σωτήρες. Γιατί εμένα προσωπικά δεν μου προσφέρει τίποτα μια τέτοια πίστη.