Lilypie Kids Birthday tickers

Lilypie Kids Birthday tickers
Showing posts with label ύπνος. Show all posts
Showing posts with label ύπνος. Show all posts

Monday, June 02, 2008

Επιτέλους!!

Ήρθε η ώρα να το γιορτάσω μου φαίνεται! Σήμερα, για πέμπτη συνεχή βραδιά, ο μεγάλος μου κοιμάται από τις 10 το βράδυ και ξυπνάει στις 7-8 το πρωί!! Μου έρχεται να κάνω πάρτι! Λέω όμως να το αφήσω για όταν και ο μικρός αντί να ξυπνάει στις 4 τα ξημερώματα, μιμηθεί τον αδερφούλη του και με αφήνει να κοιμάμαι απερίσπαστη τα βράδια!! Τότε ναι! Θα μπορώ να ξενυχτίσω κάνοντας πάρτι για να το γιορτάσω!!
Συγχωρήστε με που σπανίως σας διαβάζω πια και ακόμα πιο σπανίως επισκέπτομαι αυτό εδώ το blog, όμως δεν μπορούσα καθόλου. Η στέρηση ύπνου είναι μια μορφή βασανιστηρίου που σε εξαντλεί. Αν δεν κάνω λάθος, περισσότερο αντέχει ένας άνθρωπος χωρίς φαΐ ή νερό παρά χωρίς ύπνο. Ήταν δύσκολο, έως αδύνατο να μπορέσει το μυαλό μου να λειτουργήσει νορμάλ υπό αυτές τις συνθήκες. Έτσι ο ελεύθερος μου χρόνος ανάμεσα στα γεύματα των μικρών αφιερωνόταν κυρίως σε δουλειές που ήταν απαραίτητο να γίνουν, σε λίγο σερφάρισμα που και που, κυρίως στο facebook, και σε λίγο διάβασμα βιβλίων που έχουν να κάνουν με την ανατροφή, διαπαιδαγώγηση και το παιχνίδι των μωρών. Επενδύω στο μέλλον μπας και την περάσω όσο το δυνατόν πιο χαλαρά!
facebookΘέλω να πω μερικά λόγια για το facebook το οποίο μου φάνηκε εξαιρετικά χρήσιμο και πριν γεννήσω αλλά και τώρα, που οι ελέυθερες μου ώρες είναι περιορισμένες και θέλω κάτι ανάλαφρο να τις περνάω που να μη με κουράζει. Το facebook λοιπόν είναι η ιδανική απασχόληση!
Κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, τις ατέλειωτες εκείνες ώρες τις ξάπλας (γιατί το να κινηθώ πιο πολύ από το να περπατήσω από το ένα δωμάτιο στο άλλο μου ήταν εξαιρετικά δυσάρεστο) η απασχόληση μου στο facebook, το οποίο αν θέλεις να σκοτώσεις τον χρόνο σου είναι το ιδανικότερο, ήταν ότι έπρεπε! Δεν ξέρω πόσα τεστ για κάθε βλακεία που μπορεί κανείς να φανταστεί έκανα, δεν θυμάμαι πόσα κουίζ απάντησα, δεν θυμάμαι πόσα applications εγκατέστησα και απεγκατέστησα επίσης και πόσων τα νεύρα έσπασα με τα επανειλημμένα invitations που τους έστελνα!!
Στην μετά εγκυμοσύνης εποχή, μπορεί να μην είχα την πολυτέλεια του χρόνου να κάνω τεστ και να απαντάω κουίζ, όμως μου φάνηκε εξαιρετικά χρήσιμο γιατί σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα κάνω upload αρκετές φωτογραφίες από τα μικρά, οι οποίες είναι προσβάσιμες εύκολα και γρήγορα από πολλούς συγγενείς και φίλους οι οποίοι βρίσκονται μακριά. Μου αρέσει γιατί κρατάω μια επαφή με τους φίλους μου και μαθαίνω νέα τους χωρίς καν να χρειάζεται να μιλήσω μαζί τους, γιατί βρίσκω παλιούς φίλους που είχαμε χαθεί για αρκετό καιρό, γιατί βρίσκω εκεί φίλους που έχω γνωρίσει από τα blog και ανακαλύπτω και άλλες διαστάσεις της προσωπικότητας τους εκτός από αυτής του blog τους και ένα σωρό άλλους λόγους που με έχουν κάνει να βλέπω με καλό μάτι όλο αυτό το διαδικτυακό φακέλωμα που λέγεται facebook.
Οταν όμως κάποιος ακούει διαδικτυακό φασκέλωμα κάπου μπορεί να στραβομουτσουνιάσει και με το δίκιο του ίσως. Γιατί πέρα από το χα χα και χου χου που μοιάζει να είναι το facebook δεν παύει να είναι ένα φακέλωμα. Με την καλή έννοια καταρχήν. Το μέλλον θα δείξει αν είναι και με την κακή έννοια.
Η φίλη μου η Μαρία μου έστειλε εχθές με mail ένα άρθρο που γράφτηκε σχετικά με το facebook για τον Ελευθερο Τύπο του Σαββάτου το οποίο εν ολίγης καταδίκαζε όλη αυτή την προθυμία που επιδεικνύει τόσος πολύς κόσμος παγκοσμίως να φακελωθεί. Ε! Λοιπόν είναι όντως παράξενο που τόσος πολύς κόσμος έσπευσε να καταχωρήσει τα πραγματικά του στοιχεία σε αυτήν την βάση δεδομένων αλλά δεν παραξενεύομαι γιατί το έκανε και γιατί το κάνει ακόμα. Σε ένα κόσμο που το φακέλωμα είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας πλέον το facebook είναι ότι πιο άρτιο υπάρχει αυτή την στιγμή όσον αφορά τις διαδικτυακές υπηρεσίες, οι οποίες άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο κάνουν το ίδιο πράγμα. Ακόμα και τα δωρεάν email που διατηρούμε λογ/σμό κάνουν το ίδιο πράγμα. Μας προωθούν διαφημίσεις ανάλογες των ενδιαφερόντων μας. Πως αλλιώς θα μπορούσε να παραμείνουν δωρεάν άλλωστε? Το ίδιο και το facebook . Το να μείνει δωρεάν στον χρήστη αυτή η υπηρεσία συνεπάγεται ότι κάτι πουλά. Αν αυτό το κάτι είναι τα προσωπικά μου δεδομένα λίγο με νοιάζει. Άσε που δεν θεωρώ τα προσωπικά μου δεδομένα τίποτα ιδιαίτερα σημαντικό, όπως πολύ όμορφα εξηγεί και ο Dralion σε ένα παλιότερο του post, γι΄αυτό άλλωστε και δεν με ενδιαφέρει να τα δημοσιοποιήσω. Εξάλλου άλλοι τα έχουν πουλήσει ήδη από πιο πριν και με πιο άγαρμπο τρόπο από το facebook! Και μάλιστα χωρίς να μου δώσουν τίποτα σαν αντάλλαγμα!

Friday, May 11, 2007

Τα παλαβά μου όνειρα!

Ονειρεύομαι σπάνια. Σπανιότατα θα έλεγα! Για την ακρίβεια ακόμα και αν ονειρεύομαι δεν θυμάμαι τίποτα όταν ξυπνάω Εντελώς black out που λένε.

Μια μέρα συζητούσαμε με την φίλη μου την Μαρία γύρω από τα όνειρα που βλέπουν οι πιστοί συνήθως κατά τα οποία στο όνειρο τους παρουσιάζεται κάποιο πρόσωπο αγίου ή του Χριστού της Παναγιάς κτλ. Της εξέφρασα την αντίρρηση μου πάνω σε αυτό και της έφερα παράδειγμα το απλούστατο γεγονός ότι ανάλογα σε ποια θρησκεία πιστεύει ο κάθε άνθρωπος βλέπει και στον ύπνο του πρόσωπα σχετικά με εκείνη την θρησκεία. Της ανέφερα επίσης το γεγονός ότι σπάνια θυμάμαι τα όνειρα που βλέπω και ότι όσες φορές έχω δει όνειρα είναι συνήθως παλαβά.

Μια φορά είδα ότι πέθανε μια γνωστή μου και αντί να την ξενυχτάμε έχοντας την μέσα σε φέρετρο, την είχαμε μέσα σε μια τεράστια λαμαρίνα που εκτελούσε χρέη ταψιού και αντί για λουλούδια είχε τριγύρω από το γυμνό κορμί της πατατούλες.
Το να δω άγιο κτλ δεν μου έτυχε ποτέ! Προφανώς με ξέρουν και δεν πλησιάζουν ούτε στα όνειρα μου!
Μου είπε τότε ότι θα ευχηθεί για μένα να με επισκεφθεί κάποιος για να πειστώ ότι συμβαίνει στα αλήθεια αυτό! Όλα αυτά τα λέγαμε γελώντας και κολλώντας που λένε στο χωριό μου!

Εκεί λοιπόν που έβλεπα-θυμόμουν ένα όνειρο ανά τρίμηνο και άμα, άρχισα να βλέπω όνειρα σε μεγαλύτερη συχνότητα από πριν αλλά όλα επίσης θεοπάλαβα! Θυμάμαι αυτό που είδα ανήμερα αυτά τα Χριστούγεννα που πέρασαν! Είδα κάποιον Χρήστο συγγενή μου στον ύπνο μου να περπατάει και εκεί που περπατούσε του κύλησαν τα παντελόνια που φορούσε και είδα τον κώλο του! Το θυμήθηκα την επόμενη μέρα και την πήρα να της το πω μπας και ήταν σημαδιακό το όνειρο! Λόγω ονόματος και κώλου μαζί!

Αλλά το αποκορύφωμα ήταν αυτό που είδα το σ/κ που μας πέρασε! Είδα κάποιον άγνωστο να απειλεί έναν γνωστό μου (γνωστό προ αμνημονεύτων χρόνων) με ένα περίστροφο, σε έξαλλη κατάσταση, που τελικά όχι μόνο τον πυροβόλησε αλλά αυτοκτόνησε και ο ίδιος με το περίστροφο που κρατούσε πυροβολώντας τον κρόταφο του! Όχι Hollywood! Κάτι παραπάνω!
Με αυτά και αυτά θυμήθηκα τα λόγια του αγαπημένου μου Osho σχετικά με τα όνειρα. Είχε πει:
Υπάρχουν όνειρα της νύχτας και υπάρχουν όνειρα της ημέρας. Εσύ απλώς μπαίνεις από το ένα όνειρο στο άλλο, από το ένα είδος ονείρου στο άλλο είδος ονείρου.
Να θυμάσαι ποιος είναι εκείνος που βλέπει τα όνειρα. Έχε επίγνωση του εκείνου του παρατηρητή, Μην δίνεις πολλή προσοχή στα ίδια τα όνειρα.
Photo from: http://www.arthit.ru

Tuesday, March 06, 2007

Χωρίς ύπνο...

Τελευταία διάβασα μαζεμένα μερικά post κάποιων bloggers που εξέφραζαν την δυσκολία τους στον ύπνο... Το να υποφέρει κάποιος από αϋπνία δεν είναι λίγο. Γενικά το να έχει κάποιος δυσκολία στον ύπνο είναι πολύ σημαντικό. Είναι πολύ βασικός ο ύπνος για την επιβίωση μας όλη. Αλλιώς θα είχαμε βρει κάποιο τρόπο να τον αναπληρώνουμε και να μην κοιμόμαστε.
Κατά καιρούς σε όλους έχει τύχει να μην μπορούμε να κοιμηθούμε λόγω υπερέντασης. Το να είσαι σε εκγρήγορση και κινητικότητα μέχρι λίγο προτου πέσεις για ύπνο δεν είναι ότι καλύτερο. Οταν αποφασίσεις να κοιμηθείς νιώθεις να είσαι σε τέτοια ένταση που είναι αδύνατον να κλείσεις μάτι.

Η μία λύση είναι (αν έχεις την πολυτέλεια να μην έχεις κάποιο στάνταρ ωράριο στην δουλειά σου) να μην το σκέφτεσαι και να σταματήσεις να προσπαθείς να κοιμηθείς. Μπορείς να κάνεις οτιδήποτε ως και να αρχίσεις να ξεσκονίζεις το σπίτι ή να σιδερώνεις ή να τακτοποιείς τα συρτάρια σου κτλ αρκεί να μην σκέφτεσαι ότι πρέπει να κοιμηθείς. Δεν ενδεικνύονται ενέργειες που προκαλούν θόρυβο γιατί έτσι θα καταλήξουμε να προκαλέσουμε αϋπνία και στους άλλους!! Με αυτόν τον τρόπο, αργά η γρήγορα ο ύπνος θα έρθει θέλοντας και μη.
Η άλλη λύση είναι να ακολουθήσετε την πιο κάτω τεχνική που προτείνει ο αγαπημένος μου Osho και θα εκπλαγείτε από το αποτέλεσμα. Την έχω σαφώς δοκιμάσει και εγώ αλλά και μια φίλη μου που έτυχε να την θυμηθεί όταν κάποια βράδια δεν μπορούσε να κοιμηθεί.
Εννοείτε πως ούτε εγώ ούτε και αυτή κατορθώσαμε να φτάσουμε στο "πρωί"!!!

Όταν το βράδυ πέφτεις να κοιμηθείς, πήγαινε προς τα πίσω και ξαναθυμίσου ολόκληρη την μέρα, αλλά ανάποδα. Μην αρχίσεις από το πρωί, αλλά από εκεί που βρίσκεσαι - από το κρεβάτι - και πήγαινε προς τα πίσω. Ύστερα πήγαινε ολοένα και προς τα πίσω, σιγά-σιγά, βήμα-βήμα, μέχρι την στιγμή που ξύπνησες το πρωί. Πήγαινε προς τα πίσω και να θυμάσαι συνεχώς να μην μπλέκεσαι και να μην ταυτίζεσαι με ότι συμβαίνει.

Για παράδειγμα το απόγευμα κάποιος σε πρόσβαλλε. Δες τον εαυτό σου, δες την μορφή σου, δες ότι κάποιος σε προσβάλλει, αλλά εσύ να παραμείνεις παρατηρητής. Μην μπλέκεσαι, μην θυμώσεις πάλι. Αν θυμώσεις ξανά τότε ταυτίζεσαι. Όταν την νύχτα πηγαίνεις διαλογιστικά προς τα πίσω, στα συμβάντα της ημέρας, απλως να θυμάσαι ότι είσαι παρατηρητής. Μη θυμώνεις. Κάποιος σε επαινεί. Μην ενθουσιάζεσαι. Απλώς κοίταξε το όλο πράγμα σαν να κοιτάζεις μια ταινία. Και αυτό το προς τα πίσω βοηθά πάρα πολύ - ιδιαίτερα εκείνους που έχουν προβλήματα με τον ύπνο τους.


Αν έχεις οποιοδήποτε πρόβλημα με τον ύπνο, αν έχεις αυπνία, αν βρίσκεις δυσκολία στο να κοιμηθείς, αυτό θα σε βοηθήσει πολύ επειδή ξετυλίγει τον νου. Όταν πηγαίνεις προς τα πίσω, ξετυλίγεις τον νου ενώ το πρωί αρχίζεις να τον τυλίγεις. Και ο νους μπλέκεται σε πολλά σημεία, οπότε γίνεται κουβάρι. Στο μυαλό θα παραμείνουν τα πράγματα που είναι μισοτελειωμένα και ανολοκλήρωτα, που δεν υπάρχει χρόνος για αυτά για να τακτοποιηθούν την ίδια στιγμή που συμβαίνουν.
Γι' αυτό την νύχτα πήγαινε προς τα πίσω. Αυτή είναι μια διαδικασία ξετυλίγματος του κουβαριού. Και όταν φτάσεις στο πρωί, τη στιγμή που σηκωνόσουν από το κρεβάτι, θα έχεις πάλι τον ίδιο φρέσκο νου που είχε το πρωί.
Και τότε μπορείς να κοιμηθείς σαν μικρό παιδί.

Sunday, July 02, 2006

Τρία όνειρα που μου έμειναν αξέχαστα


Σε τι εξυπηρετούν τα όνειρα και τι κάνει ένα όνειρο να ξεχωρίσει από ένα άλλο? Γιατί κάποια όνειρα σου δημιουργούν τόσο έντονα συναισθήματα που μπορούν να διακόψουν τον ύπνο σου? και γιατί σπάνια θυμόμαστε ευχάριστα όνειρα?

Είμαι άνθρωπος που δεν θυμάμαι σχεδόν ποτέ τα όνειρα που βλέπω. Κάποιες περιόδους μπορεί να τύχει να ξυπνήσω και να θυμάμαι το όνειρο που έχω δει. Αν είναι διαθέσιμος κάποιος νωρίς το πρωί να με ακούσει έχει καλώς. Ειδάλλως σε καμιά ωρίτσα το έχω ξεχάσει σχεδόν ολότελα. Αν πάλι δω κάποιο άτομο στο όνειρο το οποίο συναντήσω κατά την διάρκεια της μέρας, τότε μπορεί να μου έρθει πάλι στο μυαλό και να του το αναφέρω.

Υπάρχουν όμως τρία όνειρα που μου έχουν μείνει αξέχαστα. Και στα τρία ξύπνησα με τρόμο.

Ξεκινάω από το πιο παλιό. Ήταν το μόνο όνειρο που ήταν επαναλαμβανόμενο. Το έβλεπα όντας ακόμα παιδί. Σταμάτησα να το βλέπω κάπου στα 12 μου χρόνια. Το όνειρο αυτό είχε πάντα το ίδιο τέλος. Τέλειωνε πάντα με μένα να κάθομαι στο πεζοδρόμιο του δρόμου έξω από το πατρικό μου σπίτι, και να βλέπω την μαμά μου με μια φίλη της παρέα να απομακρύνεται περπατώντας. Εγώ να της φωνάζω, ζητώντας της να γυρίσει πίσω, και ρωτώντας την που πάει και γιατί δεν με παίρνει μαζί της, αλλά αυτή να μην ακούει και να συνεχίζει να απομακρύνεται χωρίς καν να κοιτάξει πίσω της. Η γιαγιά μου να προσπαθεί να με ηρεμήσει λέγοντας μου ότι πάει σε ένα πανηγύρι κάπου κοντά και ότι θα γυρίσει σύντομα αλλά εγώ να έχω ήδη βαλαντώσει στο κλάμα... Με έκανε και ξυπνούσα αλαφιασμένη, και πολλές φορές όντας μικρότερη με έκανε να ξυπνάω κλαίγοντας και να θυμάμαι την μαμά μου να έρχεται στο κρεβάτι μου και να προσπαθεί να με καθησυχάσει. Μου είχε γίνει τόσο πρόβλημα αυτό το όνειρο που κάθε βράδυ τρόμαζα με την ιδέα του ύπνου και παρακαλούσα τον θεό (που δεν πίστευα και ιδιαίτερα στην ύπαρξη του από τότε, αλλιώς γιατί να με κάνει να υποφέρω) να κάνει κάτι να μην δω αυτό όνειρο ξανά. Για την ακρίβεια του ζητούσα να μην βλέπω καθόλου όνειρα αν είναι δυνατόν. Τώρα ξέρω ότι αυτό που έκανα κάθε βράδυ προτού κοιμηθώ δεν ήταν προσευχή. Ήταν έκκληση στον εαυτό μου να το αντιμετωπίσει.

Και κάπως έτσι τέλειωσαν τα παιδικά όνειρα. Από τότε μέχρι τα 31 μου χρόνια δεν θυμάμαι να είδα ένα όνειρο που να με συνταράξει. Να μου μείνει στην μνήμη. Όλα όσα έβλεπα ήταν θα έλεγε κανείς αναλώσιμα. Δεν κρατούσε η ανάμνηση τους πάνω από μέρα.

Το δεύτερο ήρθε την χρονιά που έχασα την μία μου γιαγιά, την μάνα του πατέρα μου. Μερικές εβδομάδες μετά τον θάνατο της, την είδα στο όνειρο μου, να είναι στην ηλικία εκείνη που εγώ ήμουν μικρό κορίτσι ακόμα, να είναι ενεργητικότατη, χαμογελαστή, δυνατή, να έρχεται προς εμένα με εκείνο το γοργό της βήμα και προτού προλάβω να αντιδράσω να με έχει πάρει στα χέρια της, να με έχει σηκώσει στην αγκαλιά της και να με παίρνει μαζί της. Εγώ να έχω κατατρομάξει. Να φωνάζω στην παρέα που καθόμασταν μαζί να κάνουν κάτι. Δεν έβλεπαν ότι με έπαιρνε η γιαγιά μου που ήταν όμως πεθαμένη? Τρόμαζα ακόμα περισσότερο που κανείς δεν έκανε τίποτα να την σταματήσει, κανείς δεν έδινε σημασία και εκείνη να με παίρνει σηκωτή παρόλο που ήξερα στο όνειρο μου ότι ήμουν μεγάλη πια, και δεν ήμουν παιδί να με σηκώνει έτσι. Εκείνη γελαστή να συνεχίζει να με παίρνει ... και εκεί ξυπνάω αλαφιασμένη... πάλι.

Το τρίτο και πιο πρόσφατο πρέπει να το είδα πέρσι το χειμώνα. Αυτό μπορεί να ήταν και κάτι σαν αυθυποβολή ένα πράγμα μιας και τότε διάβαζα ένα βιβλίο σχετικό με όνειρα κλπ μεταφυσικά. Στο όνειρο μου αυτό τον πρωταγωνιστικό ρόλο δεν είχε κάποιο πρόσωπο που γνώριζα αλλά κάποιος άγνωστος που καθ’όλη την διάρκεια του ονείρου δεν είδα το πρόσωπο του. Ήταν πολύ ψηλός, φορούσε μια μαύρη κάπα με κουκούλα και δεν κατάφερα να δω το πρόσωπο του γιατί από το άνοιγμα της κουκούλας του έβγαινε ένα εκτυφλωτικό λευκό φως. Ο καιρός ήταν χειμωνιάτικος, σκοτεινός και βροχερός. Τα σπίτια ήταν γνωστά-άγνωστα αλλά δεν ήταν σίγουρα κάποιο απ' τα δικά μου. Ο άγνωστος με την επιβλητική όψη παρ’ όλη την περίεργη εμφάνιση του και παρόλο του ότι δεν έβγαλε άχνα μου ήταν ιδιαίτερα οικείος. Τον ένιωθα δικό μου και όχι εχθρό. Αλλά δεν ήταν ξεκάθαρη η σχέση μας. Δεν ξέρω τι μου ήταν. Ξέρω μόνο ότι ανησυχούσα για εκείνον λόγω κάποιου προαισθήματος που είχα ότι κάποιος θα του έκανε κακό, στην έξοδο του εκείνη την νύχτα. Εκεί άρχισα να νιώθω φόβο και μέχρι να βγει και να τον χάσω από το οπτικό μου πεδίο η φαντασία μου γέννησε αυτόν τον κάποιον που θα του έκανε κακό και ξύπνησα ξανά αλαφιασμένη.

Δεν σκέφτηκα ποτέ να τα ερμηνεύσω. Δεν τα συνέδεσα ποτέ με γεγονότα που συνέβησαν εκείνη την περίοδο στην ζωή μου. Απλά αυτά τα όνειρα δεν νομίζω να τα ξεχάσω ποτέ. Ίσως προστεθούν και άλλα. Αλλά αυτά θα μείνουν στην θύμηση μου πάντα, να μου υπενθυμίζουν την άλλη πλευρά της ύπαρξης μας, αυτήν που παρόλο που φαινομενικά δεν υπάρχει καταφέρνει να εισβάλει με αυτόν τον αναντίρρητο τρόπο στην «πραγματική» μας ζωή…