Lilypie Kids Birthday tickers

Lilypie Kids Birthday tickers

Sunday, July 02, 2006

Τρία όνειρα που μου έμειναν αξέχαστα


Σε τι εξυπηρετούν τα όνειρα και τι κάνει ένα όνειρο να ξεχωρίσει από ένα άλλο? Γιατί κάποια όνειρα σου δημιουργούν τόσο έντονα συναισθήματα που μπορούν να διακόψουν τον ύπνο σου? και γιατί σπάνια θυμόμαστε ευχάριστα όνειρα?

Είμαι άνθρωπος που δεν θυμάμαι σχεδόν ποτέ τα όνειρα που βλέπω. Κάποιες περιόδους μπορεί να τύχει να ξυπνήσω και να θυμάμαι το όνειρο που έχω δει. Αν είναι διαθέσιμος κάποιος νωρίς το πρωί να με ακούσει έχει καλώς. Ειδάλλως σε καμιά ωρίτσα το έχω ξεχάσει σχεδόν ολότελα. Αν πάλι δω κάποιο άτομο στο όνειρο το οποίο συναντήσω κατά την διάρκεια της μέρας, τότε μπορεί να μου έρθει πάλι στο μυαλό και να του το αναφέρω.

Υπάρχουν όμως τρία όνειρα που μου έχουν μείνει αξέχαστα. Και στα τρία ξύπνησα με τρόμο.

Ξεκινάω από το πιο παλιό. Ήταν το μόνο όνειρο που ήταν επαναλαμβανόμενο. Το έβλεπα όντας ακόμα παιδί. Σταμάτησα να το βλέπω κάπου στα 12 μου χρόνια. Το όνειρο αυτό είχε πάντα το ίδιο τέλος. Τέλειωνε πάντα με μένα να κάθομαι στο πεζοδρόμιο του δρόμου έξω από το πατρικό μου σπίτι, και να βλέπω την μαμά μου με μια φίλη της παρέα να απομακρύνεται περπατώντας. Εγώ να της φωνάζω, ζητώντας της να γυρίσει πίσω, και ρωτώντας την που πάει και γιατί δεν με παίρνει μαζί της, αλλά αυτή να μην ακούει και να συνεχίζει να απομακρύνεται χωρίς καν να κοιτάξει πίσω της. Η γιαγιά μου να προσπαθεί να με ηρεμήσει λέγοντας μου ότι πάει σε ένα πανηγύρι κάπου κοντά και ότι θα γυρίσει σύντομα αλλά εγώ να έχω ήδη βαλαντώσει στο κλάμα... Με έκανε και ξυπνούσα αλαφιασμένη, και πολλές φορές όντας μικρότερη με έκανε να ξυπνάω κλαίγοντας και να θυμάμαι την μαμά μου να έρχεται στο κρεβάτι μου και να προσπαθεί να με καθησυχάσει. Μου είχε γίνει τόσο πρόβλημα αυτό το όνειρο που κάθε βράδυ τρόμαζα με την ιδέα του ύπνου και παρακαλούσα τον θεό (που δεν πίστευα και ιδιαίτερα στην ύπαρξη του από τότε, αλλιώς γιατί να με κάνει να υποφέρω) να κάνει κάτι να μην δω αυτό όνειρο ξανά. Για την ακρίβεια του ζητούσα να μην βλέπω καθόλου όνειρα αν είναι δυνατόν. Τώρα ξέρω ότι αυτό που έκανα κάθε βράδυ προτού κοιμηθώ δεν ήταν προσευχή. Ήταν έκκληση στον εαυτό μου να το αντιμετωπίσει.

Και κάπως έτσι τέλειωσαν τα παιδικά όνειρα. Από τότε μέχρι τα 31 μου χρόνια δεν θυμάμαι να είδα ένα όνειρο που να με συνταράξει. Να μου μείνει στην μνήμη. Όλα όσα έβλεπα ήταν θα έλεγε κανείς αναλώσιμα. Δεν κρατούσε η ανάμνηση τους πάνω από μέρα.

Το δεύτερο ήρθε την χρονιά που έχασα την μία μου γιαγιά, την μάνα του πατέρα μου. Μερικές εβδομάδες μετά τον θάνατο της, την είδα στο όνειρο μου, να είναι στην ηλικία εκείνη που εγώ ήμουν μικρό κορίτσι ακόμα, να είναι ενεργητικότατη, χαμογελαστή, δυνατή, να έρχεται προς εμένα με εκείνο το γοργό της βήμα και προτού προλάβω να αντιδράσω να με έχει πάρει στα χέρια της, να με έχει σηκώσει στην αγκαλιά της και να με παίρνει μαζί της. Εγώ να έχω κατατρομάξει. Να φωνάζω στην παρέα που καθόμασταν μαζί να κάνουν κάτι. Δεν έβλεπαν ότι με έπαιρνε η γιαγιά μου που ήταν όμως πεθαμένη? Τρόμαζα ακόμα περισσότερο που κανείς δεν έκανε τίποτα να την σταματήσει, κανείς δεν έδινε σημασία και εκείνη να με παίρνει σηκωτή παρόλο που ήξερα στο όνειρο μου ότι ήμουν μεγάλη πια, και δεν ήμουν παιδί να με σηκώνει έτσι. Εκείνη γελαστή να συνεχίζει να με παίρνει ... και εκεί ξυπνάω αλαφιασμένη... πάλι.

Το τρίτο και πιο πρόσφατο πρέπει να το είδα πέρσι το χειμώνα. Αυτό μπορεί να ήταν και κάτι σαν αυθυποβολή ένα πράγμα μιας και τότε διάβαζα ένα βιβλίο σχετικό με όνειρα κλπ μεταφυσικά. Στο όνειρο μου αυτό τον πρωταγωνιστικό ρόλο δεν είχε κάποιο πρόσωπο που γνώριζα αλλά κάποιος άγνωστος που καθ’όλη την διάρκεια του ονείρου δεν είδα το πρόσωπο του. Ήταν πολύ ψηλός, φορούσε μια μαύρη κάπα με κουκούλα και δεν κατάφερα να δω το πρόσωπο του γιατί από το άνοιγμα της κουκούλας του έβγαινε ένα εκτυφλωτικό λευκό φως. Ο καιρός ήταν χειμωνιάτικος, σκοτεινός και βροχερός. Τα σπίτια ήταν γνωστά-άγνωστα αλλά δεν ήταν σίγουρα κάποιο απ' τα δικά μου. Ο άγνωστος με την επιβλητική όψη παρ’ όλη την περίεργη εμφάνιση του και παρόλο του ότι δεν έβγαλε άχνα μου ήταν ιδιαίτερα οικείος. Τον ένιωθα δικό μου και όχι εχθρό. Αλλά δεν ήταν ξεκάθαρη η σχέση μας. Δεν ξέρω τι μου ήταν. Ξέρω μόνο ότι ανησυχούσα για εκείνον λόγω κάποιου προαισθήματος που είχα ότι κάποιος θα του έκανε κακό, στην έξοδο του εκείνη την νύχτα. Εκεί άρχισα να νιώθω φόβο και μέχρι να βγει και να τον χάσω από το οπτικό μου πεδίο η φαντασία μου γέννησε αυτόν τον κάποιον που θα του έκανε κακό και ξύπνησα ξανά αλαφιασμένη.

Δεν σκέφτηκα ποτέ να τα ερμηνεύσω. Δεν τα συνέδεσα ποτέ με γεγονότα που συνέβησαν εκείνη την περίοδο στην ζωή μου. Απλά αυτά τα όνειρα δεν νομίζω να τα ξεχάσω ποτέ. Ίσως προστεθούν και άλλα. Αλλά αυτά θα μείνουν στην θύμηση μου πάντα, να μου υπενθυμίζουν την άλλη πλευρά της ύπαρξης μας, αυτήν που παρόλο που φαινομενικά δεν υπάρχει καταφέρνει να εισβάλει με αυτόν τον αναντίρρητο τρόπο στην «πραγματική» μας ζωή…

10 comments:

ralou said...

Δεν ήθελα να σχολιάσω πρώτη!

Ξέρω ότι πάρα πολλοί άνθρωποι πιστεύουν στα όνειρα και τα αναλύουν με βάση τον ονειροκρίτη, τον Φροϋντ ή αναλύοντας τα με βάση τις επιθυμίες και τις εμπειρίες τους.
Πιστεύω ότι τα όνειρα είναι απλά αντιδράσεις σε καταστάσεις που βιώνουμε και που ο εγκέφαλος τις επενδύει με εικόνες τυχαίες φτιάχνοντας σενάρια και ιστορίες.
Μερικές φορές για μια φευγαλέα στιγμή μόλις ξυπνάμε μας δίνει μια μικρή γευση του τι πραγματικά σήμαινε το όνειρο αλλά όμως σπάνια αυτό διαρκεί πολύ και το ξεχνάμε αμέσως.
Αυτό που μένει και που μπορεί να μας δώσει μια ιδέα του τι στην ουσία ονειρευτήκαμε είναι τις περισσότερες φορές μια άισθηση που κάτι μας θυμίζει. Αυτή η αίσθηση είναι όλο το όνειρο. Αν καταφέρουμε να την τσακώσουμε μπορούμε να πετάξουμε τις εικόνες και να μείνει η ουσία.

Τώρα αν κάποια όνειρα μας μένουν στο μυαλό περισσότερο είναι γιατί αυτή η κρυμένη αίσθηση που τα δημιούργησε ήταν πιο έντονη και ίσως σημαντική και γατζωνόματσε στην οπτική της επένδυση για να μην την χάσουμε.
Πάντως ούτε η μαμά με την φίλη της, ούτε η γιαγιά ούτε η μαυροφορεμένη φιγούρα είναι η ουσία των ονείρων σου.
Και βέβαια αυτή, εσύ και μόνο εσύ μπορείς να την εντοπίσεις.

Ουφ! Σεντόνι μου βγήκε!
Είναι ότι από τότε που κατάφερα να κατανοήσω αυτή την διαδικασία δεν με στοιχιώνουν τα όνειρα όπως παλιά.

Debby said...

Ξέρεις πόσες φορές την παθαίνω και εγώ έτσι?? Να μην θέλω να σχολιάσω πρώτη αλλά τι να κάνω? Εκείνη την ώρα έχω άνεση να το κάνω. Και όρεξη, το βασικότερο.

Εχεις δίκιο πάντως. Κάπως έτσι πρέπει να είναι. Αν θυμόμουν τα όνειρα μου θα έψαχνα να βρω και την ουσία τους. Γενικά όμως σπάνια (αντε μια φορά το μήνα) να ξυπνήσω και να θυμάμαι όνειρο που είδα.

Είναι όμως φοβερό το γεγονός ότι δεν μπορούμε να σταματήσουμε το μυαλό μας να σκέφτεται ούτε ένα λεπτό της ώρας, ουτε στον ύπνο μας ούτε στον ξύπνιο μας. Ούτε για ένα λεπτό.

Jason said...

ralou, δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο...

debby, ποτέ δεν είχα σκεφτεί πόσο ενδιαφέρον θα μπορούσε να είναι ένα post σχετικά με τα όνειρα. Πολύ πολύ όμορφο...

cyrusgeo said...

Επαναλαμβανόμενο όνειρο σε περιόδους πίεσης: Είμαι ηθοποιός και με καλούν να βγω στη σκηνή. Βγαίνω στη σκηνή, και συνειδητοποιώ με τρόμο ότι δεν ξέρω καν σε ποιο έργο παίζω...

Debby said...

Jason, πέρα από το πόσο ενδιαφέρον post θα μπορούσαν να είναι τα όνειρα, δεν παυει να είναι μια εμπειρία μου. Μπορεί να μην ενδιαφέρει και κανέναν κάλλιστα. Γράφω ότι με απασχολεί ή ότι τρίγυρίσει λίγο περισσότερο στο μυαλό μου.

Cyrusgeo, η καλλιτεχνική σου φύση φαίνεται ακόμα και στα όνειρα σου!! Δεν ξέρω αν στην δουλειά σου μεταφράζεις λογοτεχνήματα όπως στο blog σου, αλλά ακόμα και αν δεν το κάνεις, αυτή φαίνεται να είναι η κλίση σου!!

aphrodite said...

"We are such stuff
As dreams are made on
and our little life
is rounded with a sleep..."

W.Shakespeare

--From The Tempest (IV, i, 156-157)


(υπόκλιση, αριστερή στροφή, ξανά υπόκλιση)...

synas said...

Αν θέλεις να θυμάσαι τα όνειρά σου, πρέπει να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου να ξυπνάει εκείνη την ώρα, να κάνεις μία ανασκόπηση του ονείρου, ώστε να καταγραφεί στο συνειδητό και μετά ξανακοιμάσαι κανονικά. Πολλές φορές, δε, μετά απ’ αυτή τη διαδικασία το όνειρο συνεχίζεται!

Debby said...

Ενα χειροκρότημα στην Αφροδίτη παρακαλώ!!

Είναι τόσο άσχημα τα όνειρα μου synas που δεν έχω καμιά διάθεση να τα θυμάμαι! Αλλά το έχω ξανακούσει αυτό οτι γίνεται! Εσύ το κάνεις?

Alexiev said...

Good pict...

synas said...

Πάντα. Θυμάμαι χιλιάδες όνειρα. Ουσιαστικά ζω μία δεύτερη ζωή εκεί μέσα...