“Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος” VS “1984″

Δύο βιβλία που φαντάστηκαν ένα μέλλον που έγινε το παρόν μας.

Ποιο τελικά κατάφερε να προβλέψει με μεγαλύτερη ακρίβεια αυτό που ζούμε σήμερα;

Αναδημοσίευση από το http://www.antidogma.gr

Μιλάμε για την Αλήθεια όμως ζούμε στο ψέμα.

Όλοι λέμε πόσο μας αρέσει η αλήθεια και απεχθανόμαστε το ψέμα.. Είναι το πρώτο κλισέ που ακούμε από το στόμα κάποιου που θέλει να πείσει τον συνομιλητή του για την ειλικρίνεια του και το ακέραιο του χαραχτήρα του.

Δεν μπορώ να ισχυρισθώ ότι δεν λέω ψέματα. Λέω ψέματα για τους δικούς μου λόγους κάθε φορά. Όπως ο Μπρυκνέρ αν δεν κάνω λάθος σε κάποιο βιβλίο του αναφέρει ότι με το να λέει ψέματα διασκεδάζει παρατηρώντας τις αντιδράσεις των άλλων έτσι και εγώ τα λέω ή για να μην πληγώσω κάποιον ή για να αποφύγω να αντιμετωπίσω κάτι. Μερικές φορές ίσως δεν θα έπρεπε. Κάποιες φορές βέβαια συμβαίνει η επιλογή να πω ή όχι ψέματα να είναι λανθασμένη. Όμως τα λάθη είναι και αυτά μέσα στην ζωή.

Είναι γεγονός όμως, ότι όλοι μας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, λέμε ψέματα συνεχώς και μάλιστα χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Έχει γίνει πλέον ένας φυσικός τρόπος συμπεριφοράς το να ψεύδεται κανείς χωρίς λόγο. Παράδειγμα, ψέμα δεν είναι όταν χαμογελάς σε κάποιον τυπικά ευγενικά ? Δεν είναι αληθινό αυτό το χαμόγελο. Είναι σαν να λες στην ουσία ένα ψέμα. Ότι χαίρεσαι που βλέπεις τον άλλον ενώ στην πραγματικότητα σου είναι αδιάφορος! Λες κάτι σε κάποιον που μπορεί να είναι απλώς κάτι εθιμοτυπικό. Δεν είναι και αυτό ένα ψέμα? Όλη μας την ημέρα αναλωνόμαστε σε τέτοιου είδους ψέματα και ξοδεύουμε ενέργεια για να μπορέσουμε να τα υποστηρίξουμε ώστε να μην φανεί απροκάλυπτα ότι πρόκειται για ψέμα. Όλα αυτά βέβαια γίνονται τελείως ασυνείδητα και αυτοματοποιημένα.

Και αναρωτιέμαι… Θα μπορούσε κανείς να μην πει κανένα ψέμα έστω για μια μέρα?

Ζώντας μέσα στην ψευδαίσθηση...

Αλήθεια, πόσοι από εμάς πιστεύουν στην αθανασία της ψυχής? Αρκετοί φαντάζομαι.
Το μόνο κακό είναι, ότι για τον καθένα μας, αυτό μοιάζει να είναι το προσωπικό μας «ψέμα».
Θέλω να πω, κανείς μας δεν ξέρει τι είναι η «ψυχή», ποτέ δεν ασχοληθήκαμε μαζί της για να μάθουμε, παρόλα αυτά πιστεύουμε στην αθανασία της. Έτσι συμβαίνει κάτι πολύ περίεργο. Αν η ψυχή είναι αθάνατη, γιατί είμαστε δειλοί? Αν η ψυχή είναι αθάνατη, ακόμα γιατί φοβόμαστε τον κίνδυνο? Αφού στην ουσία τίποτα δεν πρόκειται να πεθάνει. Συμβαίνει όμως το ακριβώς αντίθετο. Η ψυχή είναι αθάνατη αλλά οι άνθρωποι είναι δειλοί.

Αυτό το «ψέμα» μας βοηθάει να ζήσουμε. Είναι μια ανάγκη να πιστεύουμε στο «ψέμα» για να μπορούμε να ζούμε. Σε αυτό συμφωνούν όλοι οι μεγάλοι ψυχολόγοι του αιώνα μας (Φρόιντ, Γιουνγκ, Άντλερ, κ.α.). Λένε ότι το ψέμα είναι μια βασική ανάγκη για τον άνθρωπο όπως το φαγητό. Και ακόμα πιο βασικό, Είναι σαν την αναπνοή Γιατί το ψέμα είναι πάντα με το μέρος μας. Ποτέ εναντίον μας.
Όλη η ζωή μας είναι γεμάτη τέτοια ψέματα.Με αυτό τον τρόπο νιώθουμε ασφαλείς...

Για την αλήθεια πρέπει να αλλάξει κανείς τον εαυτό του. Για το ψέμα όμως δεν είναι απαραίτητο. Απλά αλλάζεις το ψέμα σου και είναι όλα καλά. Εσύ μένεις ο ίδιος.

Ίσως είχε δίκιο ο Βούδας τελικά που έλεγε ότι ζούμε μέσα στην ψευδαίσθηση.

Επανάληψη μήτηρ πάσης πίστης!

Ο Χίτλερ έγραψε στην αυτοβιογραφία του, στο Ο Αγώνας μου, ότι η απλούστερη διαδικασία για να μετατραπεί ένα ψέμα σε αλήθεια είναι η συνεχής επανάληψη. Και το ήξερε από δική του εμπειρία.

Ο Χίτλερ επαναλάμβανε: «Οι Εβραίοι είναι η αιτία για την δυστυχία και την πτώση της Γερμανίας. Μόλις οι Εβραίοι εξοντωθούν, δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα. Είσαστε οι αφέντες ολόκληρου του κόσμου. Είσαστε η εκλεκτή φυλή.»

Στην αρχή δεν πρέπει να τον πίστεψαν ούτε οι φίλοι του ούτε καν ο ίδιος. Ήταν τόσο μεγάλο ψέμα που χρειαζόταν πολύ επιμονή και υπομονή για να γίνει πιστευτό. Και πράγματι όσο συνέχιζε αυτό έγινε, Τον πίστεψαν.


Επανάληψη λοιπόν. Απλή προπαγάνδα. Αυτό κάνουν και οι σημερινοί πολιτικοί. Οι δε, δικοί μας εδώ, με τον χειρότερο τρόπο.


Λίγο πριν σας καλέσουν να συμμετάσχετε στο πανηγύρι τους, σκεφτείτε λίγο παραπάνω αυτή την φορά.

Δεν είναι εύκολο να λέμε την αλήθεια

Μια μέρα, ο βασιλιάς αποφάσισε όλοι οι υπήκοοί του να λένε την αλήθεια.
Στήθηκε μια κρεμάλα έξω από τις πύλες τις πόλεις και ανακοινώθηκε ότι όποιος μπαίνει στην πόλη οφείλει να απαντήσει ειλικρινά σε μια ερώτηση που θα του γίνει.
Ο Νασραντίν ήταν πρώτος. Ο λοχαγός της φρουράς τον ρώτησε
- Που πας; Πες την αλήθεια αλλιώς θα εκτελεστείς.
- Πάω, είπε ο Νασραντίν, να πεθάνω στην κρεμάλα.
- Δεν σε πιστεύω.
- Πολύ καλά, αν σου είπα ψέματα να με κρεμάσεις!
- Ναι, αλλά τότε θα είχες πει την αλήθεια!
- Ακριβώς, είπε ο Νασραντίν, την δική σου αλήθεια.

Ειλικρινά... δεν είναι καθόλου εύκολο να λέμε πάντα την αλήθεια...