Lilypie Kids Birthday tickers

Lilypie Kids Birthday tickers

Tuesday, December 26, 2006

Τα ρεβεγιόν και ο τζόγος.


Και να σου, που μαζί με τα ρεβεγιόν προκύπτει κάθε χρόνο και το θέμα του τζόγου και της χαρτοπαιξίας.
Κάθε χρόνο, μαζευόμαστε σε κάποιο σπίτι νωρίς το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, κουβαλάει ο καθένας τα καλούδια του για το τσιμπούσι (μην πέσουν όλα πάνω στην νοικοκυρά του σπιτιού και δεν καταλάβει γιορτή από την κούραση) και όλοι σχεδόν στρώνονται για το καθιερωμένο χαρτάκι. Εγώ πάντα απέχω από αυτήν την συνήθεια και ευτυχώς δεν είμαι η μόνη γιατί αλλιώς τα ρεβεγιόν θα μου ήταν μια πολύ μοναχική εμπειρία.
Εκεί βέβαια όσοι συμμετέχουν στο καρέ, το κάνουν για το καλό και είναι αυτός ο λόγος που μαζεύουν τα κέρματα τους ευλαβικά από νωρίς και έρχεται ο καθείς με το σακουλάκι του γεμάτο. Δεν παίζουν μεγάλα ποσά και αυτός και είναι ο λόγος που δεν χρησιμοποιούν μάρκες αντί χρημάτων. Άλλη αίσθηση έχει όταν ρίχνεις το ευρώ που ξέρεις ότι μπορεί να το πάρεις και να πάς να πάρεις τσίχλες π.χ. (έστω αυτές) και άλλη αίσθηση όταν ρίχνεις μια μάρκα. Έχεις άλλη κρίση στο παιχνίδι απάνω. Εκεί φαίνεται και ο χαρακτήρας του καθενός ξάστερα. Ποιος είναι υπόγειος, ποιος μπορεί να μπλοφάρει, ποιος είναι ευθύς, ποιος είναι πονηρός, ποιος είναι αργόστροφος κτλ
Ποτέ δεν μου άρεσε να παίζω χαρτιά. Το θεωρώ ψυχοφθόρο σαν παιχνίδι και άκρως επικίνδυνο επίσης όταν δεν ξέρει κανείς που πρέπει να σταματήσει. Παρόλο λοιπόν που δεν μου αρέσει να παίζω καθόλου, αντιθέτως μου αρέσει να παρακολουθώ. Για την ακρίβεια απολαμβάνω τα χαρτοπαιχτικά παιχνίδια των ρεβεγιόν! Έχουν μια παιχνιδιάρικη αίσθηση. Έχουν χιούμορ. Έχουν χαβαλέ! Έχουν γέλιο. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει στο καζίνο.
Εχθές βράδυ, κάναμε μια στάση από εκεί. Εγώ δεν είχα ξαναπάει ποτέ και επέμεναν οι υπόλοιποι να πάμε για να δω και εγώ περί τίνος πρόκειται. Οι δύο ώρες που κράτησε η περιφορά μου εκεί ήταν αρκετές για να καταλάβω ότι δεν είναι αυτός ο χώρος για μένα. Αν έμενα παραπάνω ίσως να έφευγα με κατάθλιψη! Τι είδα εκεί μέσα και απογοητεύτηκα τόσο? Κάτι που σαφώς δεν περίμενα να το δω. Χριστουγεννιάτικα τουλάχιστον. Καταρχήν είδα μόνους ανθρώπους. Άντε με παρέες των 2-3 ατόμων αλλά κατά βάση μόνους. Οι περισσότεροι είχαν παραμάσχαλα ένα κουβαδάκι με τις μάρκες τους, ήταν αγκαλιά με ένα "φρουτάκι και πατούσαν επίμονα ένα κουμπί.
Στον πάνω όροφο τα πράγματα ήταν ακόμα πιο χειρότερα. εντελώς μόνοι άνθρωποι, κολλημένοι πάνω σε ένα τραπέζι, με τα μάτια καρφωμένα στον ντίλερ να παίζουν black jack.
Μου τράβηξαν την προσοχή οι ντίλερ. Ο ένας ειδικά, είχε μια φωνή τόσο τραχιά που μου έδινε την εντύπωση ότι ήταν μηχανή και όχι άνθρωπος. Τόσο τυποποιημένες ήταν οι κινήσεις του και τόσο ανέκφραστος ο ίδιος.
Στις ρουλέτες τώρα τα πράγματα ήταν χειρότερα. Μάτια όλο προσμονή να κοιτάνε μια μπίλια να γυρίζει και ένα κρουπιέρη που με το που έβγαινε το αποτέλεσμα έσερνε τις μάρκες που είχαν πονταριστεί στην άκρη μαζί με τις ελπίδες προφανώς των παικτών... Στα μάτια κάποιων από αυτών έβλεπα την απελπισία ήδη.
Τι όμορφος τρόπος άραγε να περάσει κανείς την βραδιά των Χριστουγέννων...
Μερικές φορές ξεχνάω πως όλος ο κόσμος δεν είναι σαν και εμένα και αναρωτιέμαι πως μπορεί κανείς να παθιαστεί με τον τζόγο. Έχω γνωστούς που είναι έτσι. Απλά ποτέ δεν μπόρεσα να τους κατανοήσω. Ο ένας έχει εξαφανίσει όλο το κομπόδεμα που είχε για ώρα ανάγκης για αυτόν και τα παιδιά του στα φρουτάκια και συνεχίζει απτόητος να επενδύει ότι ρευστό πέσει στα χέρια του και ας μην του μείνει να φάει. Ο άλλος είναι σε καλύτερη κατάσταση γιατί τον κρατάνε με νύχια και με δόντια από την οικογένεια του. Ειδάλλως είναι η χειρότερη παρέα να πάρεις μαζί σου για μια γύρα στο καζίνο καλή ώρα όπως εχθές. Μπορεί να πρόκειται για 50 ευρώ που παίζει και τον βλέπεις και σου βγαίνει η πίστη. Καπνίζει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, και φυσάει και ξεφυσάει συνεχώς!
Ηθικό δίδαγμα? Δεν ξαναπατάω χρονιάρες μέρες σε καζίνο!

12 comments:

Jason said...

Θλιβερές εικόνες.
Πάντα οι εικόνες τον καζίνο στις ταινίες μου έβγαζαν μία εικόνα ψεύτικης ευημερίας, ψεύτικης ευτυχίας.
Και δεν υπάρχει τίποτα πιο θλιβερό από την ψεύτικη ευτυχία.
Πόσο μάλλον τέτοιες μέρες.

philos said...

Εάν πας Αμερική Jason σε καζίνο, όντως υπάρχει μία άλλη ατμόσφαιρα.
Εδώ στο Λουτράκι που έτυχε να πάω πριν δύο χρόνια, με έπιασε κάτι περισσότερο από κατάθλιψη...αηδία!

philos said...

Και χρόνια μας πολλά, Δέσποινα. Ξεχάστηκα προηγουμένως!

Debby said...

Καλημέρα στα παιδιά!

Jason, η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να δώ τίποτα φοβερό.
Αλλά τουλάχιστον περίμενα να δω κόσμο να απολαμβάνει το παιχνίδι! Μπα! Ούτε κατά διάννοια!

Philos, ήταν η πρώτη μου φορά και έτσι δεν ξέρω σε άλλα καζίνο τι γίνεται! Αλλά για να μου λες έτσι, έτσι θα είναι!
Χρόνια μας πολλά!! Και ειδικά σε εσένα που γιόρταζες κιόλας!

ralou said...

Ελα τωρα, γιατί μου χάλασες την εικόνα;

Εγω ονειρευόμουν ότι μέσα στα καζίνο κυκλοφορούν υπέροχοι άντρες τυπου Σον Κονερυ και υπέροχες γυναίκες με κοκκινες τουαλέτες -καλά αυτές δεν με κόφτουν και τόσο!-
Ολοι πίνουν μαρτινι (στιρντ νοτ σεικεν) και όλα λάμπουν από γιορταστική χρυσόσκονη!
Αχ! γιατί μου χάλασες την φαντασίωση!
;)

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ONOMATODOSIA said...

kai ti na poume gi autous pou paizoun ka8e mera ... !giortes-3egiortes.

KALH XRONIA

Debby said...

Ralou μου!! Σου χάλασα την εικόνα?? Εγώ μπορείς να φανταστείς τι σοκ έπαθα όταν το έζησα κιόλας???
:-))) Χρόνια μας πολλά!!!

Οnomatodosia! Γι'αυτούς που παίζουν κάθε μέρα να τους ευχηθούμε καλή ανάρρωση και γρήγορα!
Χρόνια πολλά και καλά!

Reactor69 said...

Εμένα με απωθεί ο τζόγος και ειδικά η τράπουλα. Ομολογώ, ωστόσο, πος βρίσκω το πόκερ αρκετά συναρπαστικό! Ηθοποιία, παρατήρηση, μπλόφα... έχω μπει μια-δυο φορές στον πειρασμό αλλά με φοβήθηκε το μάτι μου και το έκοψα!

Reactor69 said...

Μα πος έγραψα το "πως"!;!;!..

Debby said...

Reactor, συμφωνώ ότι το πόκερ είναι αρκετά ενδιαφέρον σε σημείο που μπορώ να παρακολουθώ να παίζουν για ώρες!

Οσο για τα ορθογραφικά μην κάνεις έτσι! Τι να πω και εγώ που είναι γεμάτα τα ως και τα post μου (όχι μόνο τα σχόλια) απο ορθογραφικά? Λες και δεν ξέρω να τα περάσω από ένα ορθογραφικό έλεγχο προτου τα στείλω!

xenia said...

Δεν προλαβαίνω να το διαβάσω όλο τώρα γι' αυτό θα επανέλθω... Αλλά σε γενικές γραμμές, η ποκίτσα μου αρέσει παααάρα πολύ, και όλα αυτά που το συνοδεύουν, βλέπε reactor69 [...]Ηθοποιία, παρατήρηση, μπλόφα[...], αλλά όχι μόνο, έτσι; Είναι κι άλλα πράγματα μαζί γιατί όταν παίζεις σε "νορμάλ" επίπεδο (πχ. σε φιλικό σπίτι, για το γούρι ή για το καλό) τότε υπάρχει και η παρέα στην μέση και φυσικά πολύ-πολύ πλακίτσα!!! Anyway, θα διαβάσω το ποστάκι να δω τί λες επακριβώς και θα επανέλθω!!!

Όσο για το καζίνο, δεν έχω πάει ποτέ και θέλω πολύ να πάω. Πιο πολύ από περιέργεια.

Τα ξαναλέμε, σχετικά, όμως :-)

Ξένια.

xenia said...

Επανήλθα!

Έτσι κάπως το φανταζόμουν το κειμενάκι σου (εννοώ να θίγεις αυτά τα σημεία που έθιξες). Κι έχω να πώ ότι συμφωνώ απόλυτα με [...]Εκεί φαίνεται και ο χαρακτήρας του καθενός ξάστερα. Ποιος είναι υπόγειος, ποιος μπορεί να μπλοφάρει, ποιος είναι ευθύς, ποιος είναι πονηρός, ποιος είναι αργόστροφος κτλ[...] Α π ό λ υ τ ο δίκιο. Ο χαρακτήρας ξεδιπλώνεται ξεκάθαρα. Πέρα από αυτά που είπες, επιπλέον, υπομονές χάνονται, άλλες που νόμιζες ότι είχες φαντάζουν ανύπαρκτες, άλλες προσπαθούν με νύχια και με δόντια να κρατηθούν και άλλες -προς μεγάλη έκπληξη ακόμα και του ίδιου μας του εαυτού- αποκτώνται εκείνη την ώρα! Το ίδιο και με το πείσμα ή την επιμονή. Ξεκαθαρίζουν οι στόχοι: παίζω για να κερδίσω ή παίζω για να διασκεδάσω... Και χίλια δυο άλλα.

Αναφέρθηκες και στην επικινδυνότητα του παιγχνιδιού (όταν δεν ξέρει κανείς που πρέπει να σταματήσει). Είναι σωστό και το κατατάσσω στα πιο πάνω χαρακτηριστικά - στοιχεία που ανέφερα (είναι εν μέρει στοιχείο του χαρακτήρα του ατόμου και αυτό).

Τέλος, είπες και για την μοναχικότητα του καζίνου και αυτό που σού εκπέμπουν οι άνθρωποι που πηγαίνουν εκεί. Δεν έχω ξεκάθαρη γνώμη για αυτό (καθώς δεν έχω πάει ποτέ, όπως είπα σε προηγούμενο σχόλιο) ωστόσο το θεωρώ σίγουρο να συμβαίνει, για κάποια μερίδα ανθρώπων δηλαδή...

Αυτούνε!

Καλό βραδάκι :-))
Ξ.